Екі комедианттың өзгеше қарым-қатынасы негізіндегі комедиялық дуэттер

Кіріспе

Екі комедианттан құралған жұп, олардың өнері қарым-қатынастағы теңсіздікке негізделген.

Екілік акт (комедиялық дуэт деп те аталады) – британдық музыкалық зал дәстүрінен және американдық водевильден бастау алған комедияның бір түрі. Онда екі комедиант бірлесіп, біртұтас өнер көрсетеді, көбінесе олардың кейіпкерлерінің мінездеріндегі айырмашылықтарды ерекше атап көрсетеді. Мұндай жұптастырулар көбінесе ұзақ мерзімді болады, кейде әртістердің өмірі бойына созылады. Екілік акттер сахнада, телевидениеде және кинода өнер көрсетеді. Бұл формат Ұлыбританияда ерекше танымал, оның сәтті мысалдары – Питер Кук пен Дадли Мур (Куктың салқынқанды өнері Мурдың әжуалы сыңарлығымен қарама-қарсы), Фланаган мен Аллен, Морекамб пен Уайз және The Two Ronnies. АҚШ-та да осы дәстүр сақталған, мысалы, Уилер мен Вулси, Эбботт пен Костелло, Галлахер мен Шен, Бернс пен Аллен, Лайонс пен Йоско. Британдық-американдық комедиялық дуеті "Лорел мен Харди" әлемдегі ең танымал деп есептеледі.

Формат

Юмор көбінесе екі серіктес арасындағы тең емес қарым-қатынастан туады, әдетте бір жынысты, жас, этникалық тегі және мамандығы бірдей, бірақ мінез-құлқы немесе тұлғалық қасиеттері күрт өзгеше болады; әрқайсысы екіншісіне қарсы тартады. Дуэт мүшелерінің бірі – "түзу адам", "азық", "өлі ағаш" немесе "марионетка" – көбінесе ақылға қонымды және ойлы болып бейнеленеді, ал екіншісі – "күлкілі адам", "банан адам" немесе комик – күлкілі, білімі аз немесе ақыл-ойы жетілмеген, ақымақ немесе ерекше болып көрсетіледі. Көрермендер бір кейіпкерге көбірек симпатия танытса, екіншісі комик фольга деп аталады. "Азық" термині түзу адамның әзілдерді дайындап, оларды серіктесіне "жеткізуінен" шыққан. Рөлдерге жиі берілген атауларға қарамастан, түзу адам әрқашан әзілсіз болып табылмайды, сондай-ақ әзілді комик ғана сылайды деп те айтуға болмайды. Кейде түзу адам комиктің қимыл-қалпына сарказммен жауап беріп күлкі оятуы мүмкін, мысалы Стюарт Лидің Ричард Херрингпен жұптасқандағы оның абсурдты әрекеттеріне берген салмақты және логикалық реакциясы. Егер түзу адамның ешқандай комикалық мақсаты болмаса, тек комикті жақсы көрсету үшін құрал ретінде қолданылса, ол марионетка деп аталады. Кейде кемсітуші термин саналатын "марионетка" сөзі 1930 жылдары "Үш марионетка" тобынан кейін қолданыстан шыға бастады. Көбінесе екі адамдық қойылымдағы юмор жеке ойыншылардан емес, екі тұлғаның бір-бірімен өзара әрекеттесуінен туады. Көптеген сәтті қойылымдарда рөлдер ауысып ойнала береді.

Ерте дамуы

Қазіргі заманғы дуэттің моделі 19 ғасырдың соңындағы британдық музыкалық залдар мен американдық водевиль сахналарында қалыптасты. Онда көрермендердің шулы болуына байланысты, комиктің сөздерін қайталау үшін «түзу адам» қажет болды. Бірте-бірте динамика қалыптасып, «түзу адам» актінің маңызды бөлігіне айналды, комик үшін күлкілі жағдай жасап, әзілдің мәнін жеткізуге көмектесті. Көрермендердің қызығушылығын тудырған дуэттердің қатарында Джордж Бернс пен Грейси Аллен (бастапқыда Бернс комик рөлінде болған, бірақ Грейсидің үлкен сұранысқа ие болғандығы анықталған соң рөлдер ауыстырылды), Эбботт пен Костелло, Фланаган мен Аллен, Галлахер мен Шен, Смит пен Дейл, Лионс пен Йоско болды. Динамика дамыды, Эбботт пен Костелло 1930 жылдары «Кім бірінші?» атты әйгілі қойылымда заманауи және танымал формула қолданды, ал Фланаган мен Аллен «әңгіме басуды» пайдаланды. Водевиль 1930 жылдарға дейін сақталғанмен, киноның дамуына байланысты оның танымалдылығы төмендеді. Кейбіреулері киноға бейімделе алмады және жоғалып кетті. 1920 жылдарға қарай дуэттер үнсіз кино арқылы бүкіл әлемге таныла бастады. Комедия «әңгіме басудан» немесе тапқыр сөз алмасудан емес, көбінесе қимыл-қозғалыстар мен кейіпкерлердің әрекеттерінен туындады. Бүкіл әлемге кино арқылы танымал болған алғашқы дуэт – 1921 жылы бірге түскен «Оле мен Аксель» даниялық дуеті болды. Осы онжылдықтың екінші жартысында әлемге Лаурел мен Хардидің есімдері таныстырылды. Бұрын олар сахнада бірге жұмыс істемеген (1940 жылдан бастап жұмыс істеді), бірақ екеуі де водевильде тәжірибелі болды – Стэн Лорел Чарли Чаплинмен Фред Карно әскерінің құрамында, ал Оливер Харди әнші болып жұмыс істеген. Лорелді комик деп санауға болады, бірақ бұл дуэт көптеген дуэттер сияқты стандартты үлгіге сәйкес келмеді, олар күлкінің тең бөлігін алды. Олар алғаш рет 1927 жылы «Качканы шұбат» фильмінде бірге жұмыс істеді. Лаурел мен Хардидің алғашқы фильмі «Филипке шалбар кигізу» деп аталды, бірақ олардың таныс кейіпкерлері әлі қалыптаспаған еді. Олардың бірінші ортақ фильмі – 1921 жылы түсірілген «Бақытты иттің» фильмі. Лаурел мен Харди үнсіз фильмдерге жақсы бейімделді, олардың екеуі де қимыл-қозғалыстарда шебер болды, ал бір-бірімен және көрермендермен сөзсіз қарым-қатынастары әйгілі болды – Лорелдің айқайы және Хардидің көңілі төмендеген үңілуі, жағдай нашарлаған сайын, кейіннен дыбыстық фильмдерге көшкен кезде де сақталды. Олар 1930 жылдары дыбыстық фильмдерге сәтті ауысқан, сөздік ойындарда да шебер екендерін көрсеткен, сирек кездесетін дуэттердің бірі болды.

The model for the modern double act began in the British music halls and the American vaudeville scene of the late 19th century. Here, the straight man was needed to repeat the lines of the comic because audiences were noisy. A dynamic soon developed in which the straight man was a more integral part of the act, setting up jokes for the comic to deliver a punch line. Popular draws included acts like George Burns and Gracie Allen (who initially operated with Burns as the comic but quickly switched roles when Gracie's greater appeal was recognized), Abbott and Costello, Flanagan and Allen, Gallagher and Shean, Smith and Dale, and Lyons and Yosco. The dynamic evolved, with Abbott and Costello using a modern and recognizable formula in routines such as Who's on First? in the 1930s and Flanagan and Allen using "cross talking". Though vaudeville lasted into the 1930s, its popularity waned because of the rise of motion pictures. Some failed to survive the transition to movies and disappeared. By the 1920s, double acts were beginning to attract worldwide fame more readily through the silent era. The comedy was not derived from "cross talk" or clever verbal exchanges, but through slapstick routines and the actions of the characters. The first double act to gain worldwide fame through film was the Danish duo Ole & Axel, who made their first film together in 1921. The latter half of the same decade introduced to the world the inimitable team of Laurel and Hardy. The pair had never worked together on stage (they did as of 1940), though both had worked in vaudeville—Stan Laurel with Charlie Chaplin as part of Fred Karno's Army and Oliver Hardy as a singer. Laurel could loosely be described as the comic, though the pair were one of the first not to fit the mold in the way that many double acts do, with both taking a fairly equal share of the laughs. The pair first worked together as a double act in the 1927 film Duck Soup. The first Laurel and Hardy film was called Putting Pants on Philip though their familiar characters had not yet been established. The first film they both appeared in was Lucky Dog in 1921. Laurel and Hardy adapted well to silent films, both being skilled at slapstick, and their nonverbal interplay with each other and the audience became famous—Laurel's cry and Hardy's downtrodden glances to the camera whenever something went wrong—and were carried over to their later talkies. They were one of the few silent acts who made a successful transition to spoken word pictures in the 1930s, showing themselves to be equally adept at verbal wordplay.

1940-шы жылдар - 1960-шы жылдар

1940 жылы Лорел мен Хардидің «Теңіздегі ақымақтар» фильмі жарық көрді, бұл олардың ұзақ жылдар бойы продюсер және әріптесі Хал Роучпен бірлесіп жасаған соңғы туындысы болды. Кейін олардың танымалдылығы төмендеді. 1940-шы жылдардағы Америкада дуэт кинотеатрларда танымал болып қала берді, ол «достар фильмі» жанрына айналды. Эбботт пен Костелло сахнадан экранға көшті, ал 1940 жылы Боб Хоуп пен Бинг Кросбидің «Жол» сериясының бірінші фильмі шықты. Содан кейін тағы да бірнеше жұптар пайда болды. Мысалы, Дин Мартин мен Джерри Льюис 1946 жылы алғаш рет бірге түсті. Сол кезде «Бикерсон» тобы радиода үлкен сұранысқа ие болды. Мел Брукс пен Карл Райнер 1961 жылы «2000 жылдық қарт» атты жазбаларын жасап, кейін теледидарда көрсетті. Бұл жанр кинода өміршеңдігін сақтап, радиоға, ал кейін «The Smothers Brothers» және «Rowan and Martin's Laugh In» телешоулары арқылы сәтті түрде көшті. Ұлыбританияда дуэттер 1950-ші жылдардың соңына дейін театрлар мен радиода ғана болды. Содан кейін «Morecambe and Wise» және «Mike and Bernie Winters» сияқты дуэттер «Sunday Night at the London Palladium» сияқты эстрадалық шоуларда теледидарға көшуді баяу бастады. Бұл дуэттер 1960-шы жылдардың ортасы мен соңында өзінің шарына келді. Морекэмбе мен Уайз жазушы Эдди Брабенмен біріккенде, дуэттің мәнін қайта анықтауға кірісті. Уайз, әдеттегі «түзу» рөлде болса да, өзінің комик кейіпкеріне айналды. Олар мюзик-холл мен қазіргі заманғы комедия арасындағы байланысты қамтамасыз етті. Сол кездегі ең танымал дуэттердің бірі – Морекэмбе мен Уайз және Винтерс ағайындылары, олардың арасында көңілді бәсекелестік болды. Винтерс Морекэмбе мен Уайздың танымалдылығын қысыммен қабылдады, ал Морекэмбе, егер олар комедияшы болмағанда не істер еді деген сұраққа «Майк және Берни Винтерс» деп жауап берді. 1952-1965 жылдар аралығында итальян жазушысы және журналисі Джованнино Гуарески жасаған Дон Камилло мен Пеппоне кейіпкерлеріне негізделген бірқатар қара-ақ фильмдер түсірілді. Бұл француз-итальяндық бірлескен туындылар, онда Фернандел итальяндық дін қызметкері Дон Камилло рөлін, ал Джино Серви олардың ауылдық қаласының коммунистік мэрі Джузеппе «Пеппоне» Боттацци рөлін сомдады. Фильмдердің атаулары: «Дон Камиллоның кішкентай әлемі» (1952), «Дон Камиллоның оралуы» (1953), «Дон Камиллоның соңғы айқасы» (1955), «Дон Камилло: Монсеньор» (1961) және «Дон Камилло Мәскеуде» (1965). Бұл фильмдер өз елдерінде үлкен коммерциялық сәттілікке жетті. 1952 жылы «Дон Камиллоның кішкентай әлемі» Италия мен Франциядағы ең табысты фильм болды, ал «Дон Камиллоның оралуы» 1953 жылы итальяндық және француздық кинопрокатта екінші орынды иеленді. Франко мен Чиччо – итальяндық актерлер Франко Франчи (1928–1992) мен Чиччо Инграссия (1922–2003) құрған комедиялық дуэт, олар 1960-шы және 1970-ші жылдарда ерекше танымал болды. Олардың ынтымақтастығы 1954 жылы театр сахнасында басталды және Франчидің 1992 жылы қайтыс болуымен аяқталды. Екеуі 1960 жылы «Appuntamento a Ischia» фильмімен киноға дебют жасады. Олар 1984 жылға дейін белсенді болды, сонда олардың соңғы бірлескен фильмі «Kaos» түсірілді, бірақ 1973 жылдан 1975 жылға дейін және 1975 жылдан 1980 жылға дейін жұмыста үзілістер болды. Барлығында олар 112 фильмде түсті. Олар фильмдерді қысқа мерзімде және аз қаражатпен түсірді, мысалы, режиссер Марчелло Чиорчолинимен түсірілген фильмдерде, кейде тіпті бір жылда он фильмге дейін түсіріп, көбінесе нақты сценарийсіз және түсірілім алаңында импровизациялап ойнады. Сондай-ақ, Люсио Фулчи режиссерлік еткен 13 фильм бар, ол Чиччоны күрделі, ал Франконы комик рөлге айналдырып, олардың әдеттегі рөлдерін кері айналдырды. Олар Пьер Паоло Пазолини және Тавиани ағайындылары сияқты белгілі режиссерлермен де жұмыс істеді. Сол кезде «B» класты фильмдердің басты кейіпкерлері деп есептелген олар, кейіннен сыншылар олардың комедиялық және шығармашылық қабілеттерін қайта бағалап, зерттеу нысанына айналды. 1960-шы жылдардағы кассалық табыстар олардың Италиядағы жылдық кірістің 10% құрағанын көрсетеді. 1960-шы және 1970-ші жылдардағы дәстүрлі формуладан «Екі Ронни», олар «түзу» рөлге мүлдем қажеттілік сезінбеді, және Оксбридж білім алған сатирик комедияшылар Питер Кук пен Дадли Мур бас тартты.

In 1940 was the release of Laurel and Hardy's Saps at Sea, their final film for long term producer and collaborator Hal Roach. Later their popularity declined. In 1940s America the double act remained a cinema draw, developing into the "buddy movie" genre, with Abbott and Costello making the transition from stage to screen and the first of Bob Hope and Bing Crosby's Road to series in 1940. Further acts followed. For example, the first pairing of Dean Martin and Jerry Lewis occurred in 1946. About the same time The Bickersons became popular on radio. Mel Brooks and Carl Reiner started their 2000 Year Old Man recordings and subsequent television appearances in 1961. The genre has continued to exist in cinema while making a successful transition to radio and later TV via The Smothers Brothers and Rowan and Martin's Laugh In. In Britain, double acts were confined to theatres and radio until the late 1950s, when double acts such as Morecambe and Wise and Mike and Bernie Winters slowly began the transition to TV on variety shows such as Sunday Night at the London Palladium. These acts came into their own in the mid to late 1960s. When Morecambe and Wise teamed up with writer Eddie Braben, they began to redefine what was meant by a double act, with Wise, the straight man, being developed into a comic character in his own right. They provided the link between music hall and modern comedy for double acts. As the two leading double acts of the day, Morecambe and Wise and the Winters brothers enjoyed a playful rivalry—the Winters mocked the slight edge Morecambe and Wise had over them in popularity, while Morecambe, when asked what he and Wise would have been if not comedians, replied "Mike and Bernie Winters". A series of black and white films based on Don Camillo and Peppone characters created by the Italian writer and journalist Giovannino Guareschi were made between 1952 and 1965. These were French Italian coproductions, and starred Fernandel as the Italian priest Don Camillo and Gino Cervi as Giuseppe 'Peppone' Bottazzi, the Communist Mayor of their rural town. The titles are: The Little World of Don Camillo (1952), The Return of Don Camillo (1953), Don Camillo's Last Round (1955), Don Camillo: Monsignor (1961), and Don Camillo in Moscow (1965). The movies were a huge commercial success in their native countries. In 1952, Little World of Don Camillo became the highest grossing film in both Italy and France, while The Return of Don Camillo was the second most popular film of 1953 at the Italian and French box office. Franco and Ciccio were a comedy duo formed by Italian actors Franco Franchi (1928–1992) and Ciccio Ingrassia (1922–2003), particularly popular in the 1960s and 1970s. Their collaboration began in 1954 in the theater field, and ended with Franchi's death in 1992. The two made their cinema debuts in 1960 with the film Appuntamento a Ischia. They remained active until 1984 when their last film together, Kaos, was shot, although there were some interruptions in 1973 and from 1975 to 1980. Together, they appeared in 112 films. They acted in films certainly made in a short time and with few means, such as those shot with director Marcello Ciorciolini, sometimes even making a dozen films in a year, often without a real script and where they often improvised on the set. Also are the 13 films directed by Lucio Fulci, who was the architect of the reversal of their typical roles by making Ciccio the serious one, the sidekick, and Franco the comic one. They also worked with important directors such as Pier Paolo Pasolini and the Taviani brothers. Considered at the time as protagonists of B movie, they were subsequently reevaluated by critics for their comedy and creative abilities, becoming the subject of study. The huge success with the public is evidenced by the box office earnings, which in the 1960s, represented 10% of the annual earnings in Italy. Throughout the 1960s and 1970s, the traditional formula was shunned by The Two Ronnies, who completely dispensed with the need for a straight man, and Peter Cook and Dudley Moore, two Oxbridge educated comedians who used the double act to deliver satire and edgy comedy.

1970 жылдар

Халықаралық аренада 1970-ші жылдардың ең танымал дуеті итальяндық Теренс Хилл мен Бад Спенсер болды. Бұл команда 1960-шы жылдары бірге үш вестерн фильміне түскен, бірақ төртінші фильмінде ("They Call Me Trinity", 1970) үлкен жетістікке қол жеткізді. 1970-ші жылдары Ұлыбританиядағы жеңіл ойын-сауық индустриясын Морекэмбе мен Уайз басып алды, олар әсіресе Рождестволық арнайы бағдарламаларында жоғары рейтингтерге ие болды. Майк пен Берни Винтерстің танымалдылығы төмендесе де, The Two Ronnies-тің сәттілігі арта түсті, ал Питер Кук пен Дадли Мур эпизодты түрде жоғары бағаланған туындылар жасады, әсіресе 1976-1978 жылдар аралығындағы Дерек пен Клайв атты даулы жазбалары. 1970-ші жылдардың ортасы мен соңында американдық дуеттер қайта жанданды. "Blazing Saddles" (1974) фильмінде Мел Брукс пен Харви Корманның есімдері қалып қойды (кейін олар Брукстің 1981 жылғы "Әлем тарихының бірінші бөлігі" фильмінде қайта жұптасты). 1975 жылы тұңғыш рет көрсетілген "Saturday Night Live" комедиялық шоуы комедия актерлеріне дуэт түрінде ойнауға мүмкіндік берді және осы күнгі күні де солай болып келеді. Осы шоуда Дэн Айкройд пен Джон Белуши "Блюз ағайындар" кейіптерін қалыптастырды, олар 1980 жылы сол аттас фильмде танымал болды. Джин Уайлдер мен Ричард Прайор 1970-ші жылдары бірнеше сәтті серіктес фильмдерге түсті. Cheech & Chong осы кезеңде үлкен танымалдылыққа ие болды. Кейде, "еркек/күлкілі еркек" динамикасы күтпеген жағдайларда, әдетте комедия актерлері деп есептелмейтін кейіпкерлер арасында пайда болатын. Мұндай жағдай "Жұлдызды жол" сериалының бірнеше эпизодтарында Джеймс Т. Кирк (Уильям Шатнер) пен Мистер Спок (Леонард Нимой) арасындағы қарым-қатынаста жиі кездеседі.

1980 жылдар

Морекэмбе мен Уайз 1970-ші жылдары британдық жеңіл ойын-сауық индустриясында үстемдік құрды, бірақ 1980-ші жылдардың басында олардың ықпалы төмендеді. 1984 жылы Морекэмбе жеке қойылымды аяқтаған сәтте қайтыс болды (оның соңғы сөзі "Бәрі аяқталғанына қуаныштымын" болды), осылайша британдық комедиядағы ең жақсы көрілетін дуэт аяқталды және бірнеше жаңа топтар пайда болды. Бұл екі топтың арасындағы айырмашылық ең жоғары деңгейде болды. "Тоғыз сағаттық жаңалық емес", "Жас адамдар" және "балама комедияның" теледидарға енуінен кейін Френч пен Сондерс; Фрай мен Лори; Рик Мейолл мен Эд Эдмондсон; Хейл мен Пейс; және Смит пен Джонс пайда болды. Бұл жаңа комиктер бұрынғылардан өзгеше, көбірек еркін және тікелей болды – комедиядағы панк-рок сияқты. 2006 жылдан 2010 жылға дейін Apple компаниясы Джон Ходжман мен Джастин Лонгты жұмылдырған "Мен Mac, ал мен PC" атты танымал жарнамаларында дуэт формуласын табысты қолданды.

Италия

Италияда бұл дәстүр 20 ғасырдың соңында Батталья және Мизефери, Кочи және Ренато, Фикарра және Пиконе, Фичи д'Индия, Джиджи және Андреа, Катя және Валерия, Лилло және Грег, Пио және Амедео, сондай-ақ Рик және Джан есімді артистер арқасында кең танылды. Кочи және Ренато балалық шақтан дос болған, олар достары мен туыстарының алдында бірлесіп өнер көрсетуге үйренген. Олардың кәсіби дебюті 1965 жылы Миландың Cab 64 атты шағын кабаре клубында өтті, онда олар Лино Тоффоло мен Бруно Лаузибен бірге сахнаға шықты. Олардың ең сәтті әні – 1974 жылы Италия хит-парадтарында бірінші орынға шыққан "E la vita la vita" болды. Кейін олар Джерри және Фабио ретінде бірге өнер көрсетуді шешіп, Солтүстік Италиядағы түрлі театрларда, түнгі клубтарда және кабарелерде, сондай-ақ Париждегі Crazy Horse-та жұмыс істеді. Джиджи және Андреа 1970-жылдардың екінші жартысында Болоньядағы шағын театрларда, кабарелерде және мейрамханаларда өнер көрсете бастады. Олар 1978 жылы Rai 1 телеарнасының "Io e la Befana" атты ойын-сауық шоуында дебют жасады. Бұған бір жыл бұрын олар Мемо Ремиги режиссерлік еткен "A modo mio" телебағдарламасында алғаш рет пайда болды. 1980-жылдары бұл дуэт бірнеше комедиялық фильмдерде түсті, бірақ олар көбінесе сыншылар тарапынан жағымсыз бағаланды, алайда коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Осы кезеңде олардың кішкентай экрандағы қатысуы да күшейді, әсіресе Fininvest ойын-сауық шоулары мен телефильмдерінде. 1998 жылы қалған екі мүше өздерінің тегін қолдана бастады: Фикарра және Пиконе. 2007 жылы олар Джанбатиста Авеллиномен бірлесіп "Il 7 e l'8" фильмін түсіріп, режиссерлік дебют жасады. Осы фильмі үшін олар "Дәуіт ди Донателло" сыйлығының "Ең үздік жаңа режиссер" және "Күміс лента" номинацияларына ұсынылды. Сондай-ақ 2007 жылы олар "Zio Paperone e il rapimento teatrale" (аудармада "Скрудж аға және театрлық ұрлау") атты әңгімеде комик кейіпкерлер ретінде пайда болды, бұл әңгіме Topolino журналының 2678 санында жарияланды.

Қытай

Қытайда сяншенг (кейде кросстокинг деп те аталады) – екі артист арасындағы әңгіме түріндегі дәстүрлі комедиялық өнер.

Жапония

Жапонияда манзай дәстүрі дуэтке ұқсас, бірақ одан әлдеқайда қалыптасқан. Мұнда ерекше түзу адам (цуккоми) және қызық адам (боке) болады, ал юмор шапшаң қимылдар, күлкілі оқиғалар мен әлеуметтік қарым-қатынастағы ұғынбаушылықтардан құралады.

Германия

Германияда Тюннес және Шел (1803/1850 жылдардан бері), – Кельн қуыршақ театрының екі кейіпкері, олар ақымақ пен әзілге жауап беретін адам рөліне сай келеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тран мен Хелле немістерді Германияның соғысқа қатысуына немесе қауіпсіздігіне зиян келтіретін іс-әрекеттерден тайдыру мақсатында бірнеше қысқа фильмдерде пайда болды. 1950-1980 жылдар аралығында Шығыс Германияның ең танымал комедиялық дуэті Herricht & Preil өте табысты жұптық қойылымдар көрсетті, мұнда Ханс Йоахим Прейль – әзілге жауап беретін адам, ал Рольф Геррихт – комик рөлінде болды.