Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пресс-баспа процесінің кезеңі Баспа термині
Step in the prepress printing process
the printing term
Импозиция – пресс-баспа процесінің негізгі қадамдарының бірі. Ол басылған өнімнің беттерін баспа машинасының парағында тиімді орналастырудан тұрады, осы арқылы жылдам басып шығаруға, кітапты тіркеуді жеңілдетуге және қағаз қалдықтарын азайтуға қол жеткізіледі. Дұрыс импозиция әр басылымдағы беттер санын барынша арттыру арқылы басып шығару уақытын және материалдар құнын төмендетеді. Осы мақсатқа жету үшін баспа парағы мүмкіндігінше толығымен толтырылуы тиіс.
Imposition is one of the fundamental steps in the prepress printing process. It consists of the arrangement of the printed product's pages on the printer's sheet, in order to obtain faster printing, simplify binding and reduce paper waste. Correct imposition minimizes printing time by maximizing the number of pages per impression, reducing cost of press time and materials. To achieve this, the printed sheet must be filled as fully as possible.
Цифрлық емес техникалар
Баспаның алғашқы күндерінен бері басу қажеттілік болып келген. Беттер жылжымалы типтермен жинақталғанда, металл жақтауға (рамкаға) біріктіріліп, квинс деп аталатын бұрыштармен бекітілген. ХХ ғасырдың соңына қарай, мәтін көбінесе фотопленкаға түсірілді. Бұл парақтар жарық үстелінде қолмен біріктіріліп, дұрыс рет пен бағытта жабыстырылатын "страптау" процесі арқылы жинақталды. Шебер жұмысшылар фильмдердің бөліктерін дұрыс тізбекпен және бағдармен біріктіруге көп сағат жұмсады. "Страптау" термині дайын бетке енгізілетін басқа өзгерістер үшін де қолданылды, мысалы, орфографиялық қателерді түзету немесе газеттегі соңғы хабарлама. Цифрлық технологиялар "страптау" қажеттілігін азайтты, бірақ одан толығымен бас тартуға көптегендерді мәжбүрлеген нәрсе – "платесеттер" деп аталатын құрылғылардың енгізілуі болды, олар беттерді тікелей басу тақталарына түсіреді; бұл тақталарды өткір пышақпен реттеу мүмкін емес. Сонымен қатар, түсті жұмысты "страптау" үшін өте жоғары дәлдік қажет болды, өйткені әрбір бояу түсі жеке пленкада орналасқан.
Imposition has been a requirement since the earliest days of printing. When pages were set using movable type, pages were assembled in a metal frame called a chase, and locked into place using wedges called quoins. By the late twentieth century, most typesetting was onto photographic film. These sheets were combined manually on a light table, in a process called stripping. Skilled workers would spend many hours stripping pieces of film together in the correct sequence and orientation. The term stripping was also used for other changes to a prepared page, such as a spelling correction, or a stop press story in a newspaper. Digital techniques rendered stripping less necessary, but what has forced increasing numbers to abandon it completely is the introduction of "platesetters", which put pages directly onto printing plates; these plates cannot be adjusted with a sharp knife. In addition, an extremely high precision would be needed for stripping of colour work, as each ink colour is on a separate piece of film.
Цифрлық техникалар
Қолмен жүзеге асырылатын түсіру процестері басылым өндірісінің тұтас бөтелке тұяқтарына себеп болады. Алғашқы цифрлық импозиция бағдарламалық құралы Impostrip 1989 жылы жарық көрді. Цифрлық импозицияның пайда болуы макет пен парақтың дұрыс орналасуын қамтамасыз етуге ғана емес, сонымен қатар жоғары дәлдікпен тіркеуді жақсартуға, сондай-ақ, импозициялық қателерді (мысалы, параллакс салдарынан тіркеудің шағын жылғаюы) едәуір азайтуға көмектесті. Кітаптың толық көлемін бірден импозициялауға және көптеген күрделі функцияларды бірден қолдануға болады. Байлау опцияларын лезде өзгертуге және бірнеше шығару құрылғыларына бірден, көбінесе пайдаланушының араласуынсыз импозицияларды жіберуге болады. Өз кезегінде, цифрлық техникалар материалтық шығындарды, уақытты азайтуға және өндірістегі бөтелке тұяқтарды жоюға көмектеседі. Цифрлық импозицияға бірнеше түрлі тәсіл бар. Дизайн қолданбасында импозициялау. Жеке беттерді жобалауға арналған бағдарламалық пакеттерді көбінесе толық басылым парақтарын жобалау үшін де пайдалануға болады, кейде үлкен параққа көшіру/орналастыру сияқты қарапайым процесс арқылы. Бұл әлі де қолданылуда, әсіресе кішкентай көлемдегі жұмыстар үшін, бірақ танымал балама – дизайн құралына енгізілген немесе қосылған импозиция функциясы. Бұл әдетте жеке беттерге дайындалған құжатты алып, толық парақтармен жаңа құжатты құрайды. Бұл үлкен макеттер пленкаға немесе пластинаға басылады. Шелл скрипттері мен операциялық жүйе мүмкіндіктері арқылы импозициялау. Бұл тәсіл, әсіресе шағын кеңсе/үй кеңсесі ортасында (принтер тек A3 және одан кіші форматтарды қабылдай алатын) Unix жүйесінде жақсы жұмыс істейді. PostScript немесе PDF файлындағы беттерді қайта реттеу үшін қарапайым скрипт жазылуы мүмкін, содан кейін оларды Page Setup арқылы соңғы импозицияға дайындауға болады. Мысалы, А3 қағазына А4 форматындағы қатты мұқабалы кітапты импозициялау үшін, алдымен құжатты келесі ретпен қайта реттеу үшін қабықша скрипті жазылуы мүмкін: 1, 32, 31, 2, 3, 30, 29, 4, 33, 64, 63, 34, 35, 62, 61, 36. Содан кейін, Парақты орнату немесе Басып шығару (Файл мәзірінде) арқылы парақта екі беттен, екі жақты басып шығаруға болады. Содан соң оны ені бойынша екіге бүгіп, 8 парақтық жинақтарға жинап, тігіп, байлап қоюға болады. Дизайннан кейінгі импозициялау. Пост-дизайн бағдарламасы PostScript немесе PDF файлын жеке беттер түрінде алып, басып шығаруға дайын импозицияланған парақтармен жаңа PostScript немесе PDF файлын құрайды. Бұның бір түрі – көптеген жеке беттік бастапқы файлдарды енгізу. Бұл әсіресе журналдар мен газеттер үшін ыңғайлы, онда беттер әртүрлі топтармен бір уақытта жұмыс істеуі мүмкін. Басып шығару драйвері арқылы импозициялау. Кейбір принтер драйверлері бастапқы қолданбаның жеке беттік басып шығарылған нәтижесін принтерге толық парақтар түрінде жіберуге мүмкіндік береді. Бұл кәсіби өндірісте жиі кездеспейді, бірақ кеңсе лазерлік принтерлерінде буклеттерді басып шығару сияқты жағдайларда танымал. Бұның бір түрі қосымшада макеттерді басып шығару опциясын ұсынады. Шығару құрылғысы арқылы импозициялау. Бұл кейде "RIP-те импозициялау" деп аталады. Бұл кез келген қолайлы құралмен қалыпты беттерді басып шығаруға мүмкіндік береді, ал шығару құрылғысы импозициялауды жүзеге асырады. Бұл шығару құрылғысы үшін импозицияны нақты реттеудің артықшылығын ұсынады, бірақ кемшілігі – шығыс шығарылғанға дейін алдын ала қарау мүмкін емес. Бұл қымбат басылым пластинасын немесе (цифрлық баспамен) дайын көшірмелерде қателерді білдіруі мүмкін: қымбат қателерге жол беру мүмкіндігі бар. Егер импозиция макеті экранда көрсетілсе, оны "принтерлік таралу" деп атауға болады. Бұл оқырмандық таралумен салыстырылады, ол оқырманға емес, принтерге көрінетін дайын басылған бөлімді көрсетеді; атап айтқанда, әдеттегі кітаптың оқырмандық таралуында бетпе-бет беттер бір-бірімен қатар көрсетіледі (яғни 2 және 3 беттер бірге).
Manual imposition processes tend to cause bottlenecks of the whole printing production. The first digital imposition software, Impostrip, was released in 1989. The advent of digital imposition has not only helped a lot in making sure layout and sheet arrangement are correct with higher register precision, but it significantly reduces the usual imposition errors (e. g., slight movements of register due to parallax). An entire book may be imposed and many complex functions applied in an instant. Binding options may be changed on the fly and impositions produced to multiple output devices at once, often with no user intervention. In turn, digital techniques help to reduce material costs, time and resolves production bottlenecks. There are several different approaches to digital imposition. Imposition in the design application. Software packages that can be used to design single pages can often be used to design entire printed sheets, sometimes by a process as simple as copy/paste onto a larger sheet. This is still in use, especially for low volumes of work, but a popular alternative is an imposition function built in, or added in, to the design tool. This typically takes a document prepared as single pages and creates a new document with full sheet layouts. This larger layout is then printed to film or a plate. Imposition through shell scripts and operating system features. This approach works particularly well on desktop Unix in a small office/home office environment (where a printer may only be capable of handling A3 and smaller). A trivial script might be written to re arrange pages in a PostScript or PDF file to make them suitable for final imposition through the built in Page Setup. For the imposition of an A4 sized hardcover book on A3 paper, for example, one could first write a shell script to re arrange the document in the following sequence: 1, 32, 31, 2, 3, 30, 29, 4 33, 64, 63, 34, 35, 62, 61, 36 Then, using Page Setup or Print (under the File menu) one could print two pages per sheet, double sided. The result could then be folded in half along the width, arranged as 8 sheet signatures, sewn, and bound. Post design imposition. A post design application might take a PostScript or PDF file in single pages and produce a new PostScript or PDF file with imposed sheet layouts for printing. A variation of this is to take a large number of single page source files as input. This is especially suitable for a magazine or newspaper, where pages may be worked on by different groups simultaneously. Print driver imposition. Some printer drivers enable the source application's single page printed output to be sent to the printer as full sheets. This is not often found in professional production, but is popular for such things as booklet printing on office laser printers. A variation of this offers the ability to print layouts as an option in the application. Output device imposition. This is sometimes called "in RIP imposition". This allows regular pages to be printed by any suitable means, and the output device handles imposition. While this offers the advantage of enabling specific tuning of the imposition for an output device, the cost is that there is no preview until the output is produced. This may mean a costly printing plate that takes some time to produce, or even (with a digital press) errors in finished copies: expensive mistakes are possible. Where an imposition layout is viewed on screen, it may be referred to as a printer's spread. This is used to contrast with reader's spread, which shows a finished printed piece on screen as it will appear to the reader, rather than the printer; specifically, in a reader's spread for a typical book, pairs of facing pages are shown side by side (that is, pages 2 and 3 together).
Импозициялық дәлелдеу
Нысан басылып шығуына қарсы сынақ – баспа жұмысы басталғанға дейін жасалатын соңғы тексеру. Бұл сынақ прототип жасау арқылы нысанның дұрыс жасалғанын растау үшін жүргізіледі. Әдетте, беттердің қажетті жерде орналасқаны және кроссовердің дұрыс жұмыс істегені тексеріледі. Оны суреттердің, түстердің немесе макеттің дұрыстығын тексеру үшін пайдалануға болмайды, себебі ол үлкен, төмен ажыратымдылығы бар сиялы принтерде басылады. Сиялы принтер қағаздың бір жағына ғана басып шығара алатындықтан, толық сынақ (алдыңғы және артқы жақтары) екі бөлек параққа басылады. Алдымен кроссоверлік қан кету сызығы бойынша кесіліп, олардың дұрыс орналасқандығы тексеріледі. Содан кейін екі парақ біріктіріліп, екі жағына да басылған бір параққа айналдырылады. Бұл парақ бүктеліп, тұмаршаның прототипі жасалады. Бұл сынақ әлі де көк көшірме, прототиптік сандық көк көшірме немесе көк сызғыш деп аталады.
The imposition proof is the last test that is performed before beginning the print run. This test is performed to verify, through the formation of a prototype, that the imposition was successful. Typical checks are that the pages are on the correct spot and the crossover bleeds work. It cannot be used as a check proof for images or colors or layout because it is printed on a large, low resolution inkjet printer. Since the inkjet printer can print on only one side of the paper, the full proof (the front and rear sides) is printed on two separate sheets. They are first cut along the crossover bleeds, checking to see if they are in the correct position. The two sheets are then attached together to form a single sheet printed on both sides, and then this sheet is folded to form a prototype of the signature. This proof is still called blue copy, digital blue copy to prototype, or blues plotter.