Мерил Стрип: Американдық актриса және өнер шебері

Кіріспе

Американдық актриса (1949 жылы туған)

Мэри Луиза "Мерил" Стрип (1949 жылдың 22 маусымында туған) – американдық актриса. Ол өзінің жан-жақтылығымен және акценттерді меңгеру қабілетімен танымал, сонымен қатар "өз буынының ең үздік актрисасы" деп аталады. Төрт он жылдықтан астам сахналық өмірінде ол көптеген марапаттарға ие болды, оның ішінде рекордтық 21 рет «Оскар» сыйлығына ұсынылып, үш рет жеңіп алды, ал «Алтын глобус» сыйлығына 33 рет ұсынылып, сегіз рет жеңіске жетті. Стрип 1975 жылы «Трелони оф Уэллз» спектаклінде сахнаға тұңғыш рет шықты, ал келесі жылы «27 вагон толы мақта» және «Екі дүйсенбінің естелігі» қойылымдары үшін «Тони» сыйлығына ұсынылды. 1977 жылы ол «Джулия» фильмінде киноға дебют жасады. 1978 жылы ол «Холокост» мини-сериалы үшін алғашқы «Primetime Emmy» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ сол жылы «The Deer Hunter» фильмі үшін алғашқы «Оскар» номинациясын алды. Ол «Крамерге қарсы Крамер» (1979) фильміндегі қиын жағдайдағы әйел рөлі үшін «Үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, ал 1982 жылы «Софидің таңдауы» фильміндегі Холокосттан аман қалған әйел рөлі үшін «Үздік әйел рөлі» номинациясында «Оскар» сыйлығын иеленді. 1980 және 1990 жылдары ол кинодағы жұмысы үшін көптеген марапаттар мен сыншылардың жоғары бағасын алды. «Африкадан тыс» (1985), «Өлім оған жарасады» (1992) және «Мэдисон округінің көпірлері» (1995) фильмдері сол кезеңде ең көп табыс әкелді. Стрип келесі онжылдықтарда «Адаптация», «Сағат» (2002), «Иблис Прада киеді» (2006), «Күмәнді» (Doubt), «Мама Миа!» (2008), «Джули және Джулия», «Бұл қиын» (2009), «Орманда» (2014), «Пост» (2017) және «Кішкентай әйелдер» (2019) фильмдеріндегі басты рөлдерімен қайтадан танымал болды, сондай-ақ «Темір ханым» (2011) фильміндегі Маргарет Тэтчер рөлі үшін үшінші «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Оның телевизиялық рөлдеріне «Америкадағы періштелер» (2003) мини-сериалы (осы рөлі үшін ол екінші «Primetime Emmy» сыйлығын алды), HBO-ның «Үлкен кішкентай өтірік» (2019) және Hulu-дың «Құрылыстағы жалғыз кісі өлтіру» (2023) сериалдары кіреді. Стрип көптеген құрметті марапаттарға ие болды, оның ішінде 2004 жылы AFI өмірлік жетістіктері үшін сыйлық, 2008 жылы Линкольн орталығы кино қоғамының гала-кеші, және 2011 жылы Кеннеди орталығының құрмет сыйлығы. 2010 жылы президент Барак Обама оған Ұлттық өнер медалін, ал 2014 жылы Президенттік бостандық медалін табыс етті. 2003 жылы Франция үкіметі оны Өнер және әдебиет орденінің командирі етіп тағайындады. 2017 жылы ол «Алтын глобус» Сесил Б. Демилль сыйлығының иегері атанды. 1998 жылы оған Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдыз орнатылды.

Mary Louise "Meryl" Streep (born June 22, 1949) is an American actress. Known for her versatility and accent adaptability, she has been described as "the best actress of her generation". She has received numerous accolades throughout her career spanning over four decades, including a record 21 Academy Award nominations, winning three, and a record 33 Golden Globe Award nominations, winning eight. Streep made her stage debut in 1975 in Trelawny of the Wells, and received a Tony Award nomination the following year for a double bill production of 27 Wagons Full of Cotton and A Memory of Two Mondays. In 1977, she made her feature film debut in Julia. She won her first Primetime Emmy Award in 1978 for the miniseries Holocaust, and received her first Oscar nomination for The Deer Hunter that same year. She won the Academy Award for Best Supporting Actress for playing a troubled wife in Kramer vs. Kramer (1979), followed by the Academy Award for Best Actress for starring as a Holocaust survivor in Sophie's Choice (1982). She continued to gain awards and critical acclaim for her film work throughout the 1980s and 1990s. Commercial success varied, with Out of Africa (1985), Death Becomes Her (1992), and The Bridges of Madison County (1995) earning the most money during that period. Streep reclaimed her stardom in the ensuing decades with leading roles in Adaptation, The Hours (both 2002), The Devil Wears Prada (2006), Doubt, Mamma Mia! (both 2008), Julie & Julia, It's Complicated (both 2009), Into the Woods (2014), The Post (2017) and Little Women (2019), and won her third Oscar for her portrayal of Margaret Thatcher in The Iron Lady (2011). Her television roles include the miniseries Angels in America (2003), for which she received her second Primetime Emmy, HBO's Big Little Lies (2019), and Hulu's Only Murders in the Building (2023). Streep has been the recipient of many honorary awards, including the AFI Life Achievement Award in 2004, a Gala Tribute from the Film Society of Lincoln Center in 2008, and the Kennedy Center Honor in 2011 for her contribution to American culture through performing arts. President Barack Obama awarded her the National Medal of Arts in 2010 and the Presidential Medal of Freedom in 2014. In 2003, the French government made her a Commander of the Order of Arts and Letters. She was awarded the Golden Globe Cecil B. DeMille Award in 2017. She received a star on the Hollywood Walk of Fame in 1998.

Ерте өмір және білім

Мэри Луиза Стрип 1949 жылғы 22 маусымда Нью-Джерси штатының Саммит қаласында суретші Мэри Уилкинсон Стрип пен фармацевтикалық компанияның бас директоры Гарри Уильям Стрип-младший отбасында дүниеге келді. Оның екі кіші інісі бар: Гарри Уильям Стрип III және Дана Дэвид Стрип, екеуі де актерлер. Оның әкесі неміс және швейцариялық тегінен шыққан; оның әулеті Лоффнау қаласына дейін жетеді, сол жерден Стриптің бес тумары Готфрид Стриб АҚШ-қа көшіп келген, ал оның ата-бабаларының бірі қала әкімі болған (тегі кейін «Стрип» деп өзгертілген). Әкесінің тағы бір тармағы Гисвилден шыққан. Оның анасының ағылшын, неміс және ирланд тегі болған. Стриптің анасының кейбір ата-бабалары Пенсильвания және Род-Айленд штаттарында тұрған және 17 ғасырдан келген ағылшын иммигранттарының ұрпақтары болған. Оның анасының бес тумары Манус МакФадден мен Грейс Стрейн Ирландияның Данфанаги ауданындағы Хорн-Хед аймағының тумалары болған. Стриптің анасы, оны сыртқы келбеті мен мінезі жағынан Джуди Денчқа теңеген, Нью-Джерси штатының Баскинг-Ридж қаласында тұрған, ал Седар-Хилл бастауыш мектебінде және сол кездегі орта мектеп болған Оук-стрит мектебінде оқыған. Орта мектептегі алғашқы рөлінде ол «Жоғарғы қабаттағы отбасы» пьесасында Луиза Хеллер рөлін сомдады. 1963 жылы отбасы Бернардсвиллге (Нью-Джерси) көшіп, ол Бернардс орта мектебінде оқыды. Жазушы Карина Лонгворт оны «көзілдірігі мен құлпыраған шашы бар еңкейген қыз» деп сипаттады, бірақ ол кішкентай кезінен бастап отбасылық фильмдерде камера алдында өзін көрсетуді ұнатқанын атап өтті. 12 жасында Стрип мектеп концертінде ән салуға таңдалды, бұл оған Эстель Либлингтен опера сабақтарын алуға мүмкіндік берді. Оның дарынына қарамастан, ол кейін: «Мен сезімтал болмаған және түсінбеген нәрсені айттым. Бұл маңызды сабақ болды – мұндай істемеу. Мен сезіне алатын нәрсені табу». Ол төрт жылдан кейін сабақтарды доғарды. Стриптің католик мектебінде көптеген достары болды және ол үнемі шіркеу қызметіне қатысты. Ол Бернардс орта мектебінің «Mountaineers» командасының шаруашылық қызметінде болды. Сонымен қатар, ол соңғы курста мектепке келген қонақтарды қарсы алатын «патшайым» болып сайланды. Стрип орта мектеп жылдарында көптеген пьесаларда ойнағанмен, 1969 жылы Вассар колледжінде «Мисс Джули» пьесасында ойнағанға дейін ол кәсіби театрға қызығушылық танытпады. Вассар драма профессоры Клинтон Дж. Аткинсон: «Менің ойымша, Мерилге актерлік өнерді ешкім үйреткен жоқ. Ол өзін-өзі үйретті». Стрип ерте жасынан акценттерді еліктеуге және өзінің сөздерін жылдам жаттауға қабілетті екенін көрсетті. Ол 1971 жылы драма бойынша бакалавр дәрежесін алды, содан кейін Йель драма мектебінде магистратураға түсуге өтініш берді. Йельде ол оқу ақысын официант және машинистка болып жұмыс істеу арқылы толықтырды және жылына оннан астам сахналық қойылымдарда ойнады; бір кезде ол шаршап, асқазан жарасына шалдықты, сондықтан актерліктен бас тартып, құқық зерттеуге ауысуды ойлады. Стрип сахнада әр түрлі рөлдерді сомдады, «Жазғы түнгі арман» пьесасындағы Хеленадан бастап, сол кездегі белгісіз драматургтер Кристофер Дюранг пен Альберт Иннаурато жазған комедиядағы мүгедек арбадағы 80 жастағы әйелге дейін. Ол хореограф Кармен де Лавальдедің шәкірті болды, оны 2017 жылы Кеннеди орталығындағы марапаттау салтанатында таныстырды. Оның тағы бір ұстазы – Актерлер студиясының негізін қалаушылардың бірі Роберт Льюис. Стрип өзінен сұралған кейбір актерлік жаттығуларды мақұлдамады, бір профессордың эмоциялық есте сақтау техникасын жеке өмірге тым терең бойлап, «жағымсыз» деп тапқанын айтты. Ол 1975 жылы Йель университетінде драма бойынша магистр дәрежесін алды.

Mary Louise Streep was born on June 22, 1949, in Summit, New Jersey to artist Mary Wilkinson Streep and pharmaceutical executive Harry William Streep Jr. She has two younger brothers, Harry William Streep III and Dana David Streep, both actors. Her father was of German and Swiss descent; his lineage traced back to Loffenau, from where Streep's great great grandfather, Gottfried Streeb, immigrated to the United States and where one of her ancestors served as mayor (the surname was later changed to "Streep"). Another line of her father's family was from Giswil. Her mother had English, German, and Irish ancestry. Some of Streep's maternal ancestors lived in Pennsylvania and Rhode Island, and were descended from 17th century English immigrants. Her maternal great great grandparents, Manus McFadden and Grace Strain, were natives of the Horn Head district of Dunfanaghy in Ireland. Streep's mother, whom she has compared in both appearance and manner to Dame Judi Dench, in Basking Ridge, New Jersey, and attended Cedar Hill Elementary School and the Oak Street School, which was a junior high school at that time. In her junior high debut, she starred as Louise Heller in the play The Family Upstairs. In 1963, the family moved to Bernardsville, New Jersey, where she attended Bernards High School. Author Karina Longworth described her as a "gawky kid with glasses and frizzy hair", yet noted that she liked to show off in front of the camera in family home movies from a young age. At age 12, Streep was selected to sing at a school recital, leading to her having opera lessons from Estelle Liebling. Despite her talent, she later remarked, "I was singing something I didn't feel and understand. That was an important lesson—not to do that. To find the thing that I could feel through." She quit after four years. Streep had many Catholic school friends, and regularly attended Mass. She was a high school cheerleader for the Bernards High School Mountaineers. She was also chosen as the homecoming queen her senior year. Although Streep appeared in numerous school plays during her high school years, she was uninterested in serious theater until acting in the play Miss Julie at Vassar College in 1969, in which she gained attention across the campus. Vassar drama professor Clinton J. Atkinson noted, "I don't think anyone ever taught Meryl acting. She really taught herself." Streep demonstrated an early ability to mimic accents and to quickly memorize her lines. She received her BA in drama cum laude in 1971, before applying for an MFA from the Yale School of Drama. At Yale, she supplemented her course fees by working as a waitress and typist, and appeared in over a dozen stage productions per year; at one point, she became overworked and developed ulcers, so she contemplated quitting acting and switching to study law. Streep played a variety of roles on stage, from Helena in A Midsummer Night's Dream to an 80 year old woman in a wheelchair in a comedy written by then unknown playwrights Christopher Durang and Albert Innaurato. She was a student of choreographer Carmen de Lavallade, whom she introduced at the 2017 Kennedy Center Honors. Another of her teachers was Robert Lewis, a co founder of the Actors Studio. Streep disapproved of some of the acting exercises she was asked to do, remarking that one professor taught the emotional recall technique by delving into personal lives in a way she found "obnoxious". She received her MFA in drama from Yale in 1975.

1970-ші жылдар: Алғашқы жұмыстар мен жаңалық

Стриптің 1975 жылы алғашқы кәсіби жұмыстарының бірі Юджин О’Нилл театр орталығының Ұлттық драматургтер конференциясында болды, онда ол алты апта ішінде бес пьесада ойнады. Ол 1975 жылы Нью-Йоркке көшіп барды және Джозеф Папптың Vivian Beaumont театрында Trelawny of the Wells қойылымында Манди Патинкин мен Джон Литгоумен бірге ойнады. Ол Нью-Йорктегі алғашқы жылы тағы бес рөлге, соның ішінде Папптың Нью-Йорк Шекспир фестивалінің Генри V, Рауль Джулиямен «Широпаяның қолға үйретуі» және Сэм Уотерстон мен Джон Казалемен бірге «Масса үшін өлшем» қойылымдарына қатысты. Осы уақытта ол Казалемен қарым-қатынасқа кіріп, үш жылдан кейін қайтыс болғанға дейін онымен бірге тұрды. Ол Бродвейдегі «Хэппи энд» мюзиклінде ойнаған және Бродвейдегі «Алиса» қойылымында ойнағаны үшін «Оби» сыйлығын жеңіп алған. Стрип киноактриса болуға ұмтылмаса да, Роберт Де Нироның «Такси жүргізушісі» (1976) фильміндегі рөлі оған қатты әсер етті; ол өзіне «Мен өскенде осындай актер болғым келеді» деді. Стрип кинодағы рөлдерге сынақ бастады және Дино Де Лаурентистің «Кинг Конг» фильміндегі басты рөлге сынақтан өтпеді. Де Лаурентис Стриптің алдында тұрғанын атап, итальян тілінде ұлына: «Бұл өте сұмдық. Неге маған бұны алып келдің?» Лорантиске белгісіз, Стрип итальян тілін түсінетін, ол: «Мен әдемі емеспін, бірақ, білесіз бе, бұл осы. Бұл – сенің қолыңнан келетін нәрсе». Ол Бродвейде жұмыс істеуді жалғастырды, 1976 жылы Теннесси Уильямстың «Күміске толы 27 вагон» және Артур Миллердің «Екі дүйсенбі туралы естелік» атты екі еселенген фильмінде көрінді. Ол Тони сыйлығына үздік әйел актер номинациясын алды. Стриптің Бродвейдегі басқа шығармалары Антон Чеховтың «Шершін бақшасы» және Бертольт Брехт Курт Вейлдің «Бақытты соңы» мюзикліне кіреді, ол бастапқыда Бродвейден тыс Челси театр орталығында пайда болды. Ол екі қойылым үшін де Drama Desk Award номинациясын алды. Стриптің алғашқы көркем фильмдегі рөлі 1977 жылы Джулия фильмінде Джейн Фонданың қарсысында болды, онда ол флешбек кезеңінде кішкентай рөлге ие болды. Оның көптеген көріністері монтаждалды, бірақ экрандағы қысқа уақыт актрисаны қорқытты: Дегенмен, Стрип 2015 жылы Фонданың актриса ретінде оған тұрақты әсер еткенін және «мүмкін, мен білмейтін есіктерді ашу» үшін оған құрмет көрсетті. Стрип фильмге де түсірілді, ал Стрип «негізгі емес, қор қыз» рөлін қабылдады, ол түсірілім кезінде Казалемен бірге болды. Лонгворт Стрипке назар аударды: кейіннен Стриптің қатты сыншысы болған Паулин Кейл оның «нағыз сұлулық» екенін, өзінің қойылымымен фильмге көп жаңалық әкелгенін айтты. Фильмнің табысы Стрипті кең аудиторияға танытты және оған «Оскар» сыйлығының «Ең үздік екінші пландағы әйел рөл» номинациясын берді. 1978 жылы жарық көрген «Холокост» мини-сериалында Стрип нацистік Германияда Джеймс Вудс ойнаған еврей суретшісіне үйленген неміс әйелінің басты рөлін ойнады. Ол материалды «қалай да асыл» деп тапты және бұл рөлді қаржылық пайда үшін қабылдағанын мойындады. Стрип Германия мен Австрияға түсірілімге барды, ал Казале Нью-Йоркте қалды. Стрип қайтып келгенде, Казаледің ауруы жақсарғанын байқады. 1978 жылдың 12 наурызында қайтыс болғанға дейін Стрип оны күтіп-баптайды. 109 миллионға жуық көрерменнің қатысуымен «Холокост» «ұлттық танымалдықтың шегінде» болған Стрипке көпшілік танымалдылығын арттырды. Ол өзінің қойылымы үшін мини-сериал немесе фильмдегі үздік басты әйел актер номинациясы бойынша Primetime Emmy Award иегері атанды. Стрип кинодағы жетістіктеріне қарамастан, өзінің кино мансабына деген құлшынысын жоғалтқан және сахнада ойнауды жөн көрді. Ол 1978 жылы мамыр айында PBS-тің «Ұлы қойылымдары» тележүргізуінде «Америка театры» тележүргізуінде Венди Вассерштейннің «Жалпы емес әйелдер және басқалар» фильмінде Лейланың қосалқы рөлін ойнады. Ол Феникс театрында Бродвейден тыс қойылымда рөлді ойнаған Гленн Клоузды алмастырды. Казаледің өліміне деген қайғысынан аулақ болу үшін Стрип «Джо Тинанның азғырылуы» (1979) фильмінде Алан Алданың сүйікті қызығы ретінде рөлді қабылдады, кейіннен ол оны «автоматты пилотта» ойнағанын айтты. Ол Шекспирдің парктегі «Шипалы қызды бауырмалдыққа үйрету» ролінде Кэтрин рөлін сомдады, сондай-ақ Вуди Алленнің «Манхэттен» (1979) фильмінде қосалқы рөл ойнады. Стрип кейінірек Аллен оған толық сценарий бермегенін, тек алты бетті өз сахналарын бергенін және оған диалогтың бір сөзін де импровизациялауға рұқсат бермегенін айтты. Креймерге қарсы драмада Стрип Дюстин Хоффманмен бірге күйеуі мен баласын тастап кеткен бақытсыз әйел рөлінде ойнады. Стрип сценарийде әйел кейіпкері «тынышсыздықпен» бейнеленгенін ойлады және бұл нағыз әйелдердің неке бұзу және балаларға қатысты даулардағы жағдайын көрсетпейді деп талап етті. Фильм жасаушылар онымен келісті және сценарий қайта жазылды. Рөлге дайындалу үшін Стрип өзінің анасымен әйел ретінде және мансабы бар адам ретінде өмірі туралы сөйлесті, сондай-ақ фильм түсірілген Верхний Ист-Сайд ауданында жүрді, ата-аналар мен балалардың араласуын бақылады. Режиссер Роберт Бентон Стрипке екі маңызды сахнада өзінің диалогын жазуға рұқсат берді, Хоффманның кейбір қарсылығына қарамастан, ол бастапқыда Стрипті «жек көретін». Хоффман және продюсер Стэнли Р. Джаффе кейінірек Стриптің шаршағыссыз еңбек еткені туралы айтты, Хоффман: «Ол өте көп еңбек етеді, тіпті мінез танысады. Менің ойымша, ол басқа ештеңе туралы ойламайды, тек не істеп жатыр». Фильм феминистер арасында дау тудырды, бірақ фильм сыншысы Стивен Фарбер бұл рөл Стриптің «өзінің эмоционалдық қарқындылығын» көрсеткенін сендірді, ол «көптеген әдеттегі сәттерге жұмбақ сезімін сыйға біле алатын сирек актерлердің бірі» екенін жазды. «Креймерге қарсы» үшін Стрип «Алтын глобус» және «Оскар» сыйлықтарын «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясы бойынша жеңіп алды, оны сөз сөйлегеннен кейін әйелдер бөлмесінде қалдырды. Ол сонымен қатар Лос-Анджелес фильм сыншылары қауымдастығының «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі», Ұлттық киносыншылар кеңесінің «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» және Ұлттық фильм сыншылары қауымдастығының «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» сыйлықтарын 1979 жылғы үш фильміндегі жұмысы үшін жеңіп алды. «The Deer Hunter» және «Креймерге қарсы» екеуі де үлкен коммерциялық табысқа ие болды және «Оскар» сыйлығын «Ең үздік фильм» номинациясы бойынша қатарынан жеңіп алды.

One of Streep's first professional jobs in 1975 was at the Eugene O'Neill Theater Center's National Playwrights Conference, during which she acted in five plays over six weeks. She moved to New York City in 1975, and was cast by Joseph Papp in a production of Trelawny of the Wells at the Vivian Beaumont Theater, opposite Mandy Patinkin and John Lithgow. She went on to appear in five more roles in her first year in New York, including in Papp's New York Shakespeare Festival productions of Henry V, The Taming of the Shrew with Raul Julia, and Measure for Measure opposite Sam Waterston and John Cazale. She entered into a relationship with Cazale at this time, and resided with him until his death three years later. She starred in the musical Happy End on Broadway, and won an Obie for her performance in the off Broadway play Alice at the Palace. Although Streep had not aspired to become a film actor, Robert De Niro's performance in Taxi Driver (1976) had a profound impact on her; she said to herself, 'That's the kind of actor I want to be when I grow up.' Streep began auditioning for film roles, and underwent an unsuccessful audition for the lead role in Dino De Laurentiis's King Kong. De Laurentiis, referring to Streep as she stood before him, said in Italian to his son: "This is so ugly. Why did you bring me this?" Unknown to Laurentiis, Streep understood Italian, and she remarked, "I'm very sorry that I'm not as beautiful as I should be, but, you know – this is it. This is what you get." She continued to work on Broadway, appearing in the 1976 double bill of Tennessee Williams' 27 Wagons Full of Cotton and Arthur Miller's A Memory of Two Mondays. She received a Tony Award nomination for Best Featured Actress in a Play. Streep's other Broadway credits include Anton Chekhov's The Cherry Orchard and the Bertolt Brecht Kurt Weill musical Happy End, in which she had originally appeared off Broadway at the Chelsea Theater Center. She received Drama Desk Award nominations for both productions. Streep's first feature film role came opposite Jane Fonda in the 1977 film Julia, in which she had a small role during a flashback sequence. Most of her scenes were edited out, but the brief time on screen horrified the actress:

However, Streep stated in 2015 that Fonda had a lasting influence on her as an actress, and credited her with opening "probably more doors than I probably even know about". was also cast in the film, and Streep took on the role of a "vague, stock girlfriend" to remain with Cazale for the duration of filming. Longworth notes that Streep:

Pauline Kael, who later became a strong critic of Streep, remarked that she was a "real beauty" who brought much freshness to the film with her performance. The film's success exposed Streep to a wider audience and earned her a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actress. In the 1978 miniseries Holocaust, Streep played the leading role of a German woman married to a Jewish artist played by James Woods in Nazi era Germany. She found the material to be "unrelentingly noble" and professed to have taken on the role for financial gain. Streep travelled to Germany and Austria for filming while Cazale remained in New York. Upon her return, Streep found that Cazale's illness had progressed, and she nursed him until his death on March 12, 1978. With an estimated audience of 109 million, Holocaust brought a wider degree of public recognition to Streep, who found herself "on the verge of national visibility". She won the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Miniseries or a Movie for her performance. Despite the awards success, Streep was still not enthusiastic towards her film career and preferred acting on stage. She played the supporting role of Leilah in Wendy Wasserstein's Uncommon Women and Others in a May 1978 "Theater in America" television production for PBS's Great Performances. She replaced Glenn Close, who played the role in the Off Broadway production at the Phoenix Theatre. Hoping to divert herself from the grief of Cazale's death, Streep accepted a role in The Seduction of Joe Tynan (1979) as the chirpy love interest of Alan Alda, later commenting that she played it on "automatic pilot". She performed the role of Katherine in The Taming of the Shrew for Shakespeare in the Park, and also played a supporting role in Manhattan (1979) for Woody Allen. Streep later said that Allen did not provide her with a complete script, giving her only the six pages of her own scenes, and did not permit her to improvise a word of her dialogue. In the drama Kramer vs. Kramer, Streep was cast opposite Dustin Hoffman as an unhappily married woman who abandons her husband and child. Streep thought that the script portrayed the female character as "too evil" and insisted that it was not representative of real women who faced marriage breakdown and child custody battles. The makers agreed with her, and the script was revised. In preparing for the part, Streep spoke to her own mother about her life as a wife with a career, and frequented the Upper East Side neighborhood in which the film was set, watching the interactions between parents and children. The director Robert Benton allowed Streep to write her own dialogue in two key scenes, despite some objection from Hoffman, who "hated her guts" at first. Hoffman and producer Stanley R. Jaffe later spoke of Streep's tirelessness, with Hoffman commenting: "She's extraordinarily hard working, to the extent that she's obsessive. I think that she thinks about nothing else, but what she's doing." The film was controversial among feminists, but it was a role which film critic Stephen Farber believed displayed Streep's "own emotional intensity", writing that she was one of the "rare performers who can imbue the most routine moments with a hint of mystery". For Kramer vs. Kramer, Streep won both the Golden Globe Award and the Academy Award for Best Supporting Actress, which she famously left in the ladies' room after giving her speech. She was also awarded the Los Angeles Film Critics Association Award for Best Supporting Actress, National Board of Review Award for Best Supporting Actress and National Society of Film Critics Award for Best Supporting Actress for her collective work in her three film releases of 1979. Both The Deer Hunter and Kramer vs. Kramer were major commercial successes and were consecutive winners of the Academy Award for Best Picture.

1980 жылдар: танымалдылыққа жету

1979 жылы Стрип Элизабет Свадос пен режиссер Джозеф Паппен бірге «Алисаның Әдебиеттер еліндегі оқиғалары» атты музыкалық туындысы «Алиса концертте» жұмысын бастады. «The New York Times» газетінің Фрэнк Рич Стрипті «бір ғажайып» деп атады, бірақ оған сонша күш жұмсауына күмән келтірді. 1980 жылы Стрип фильмдерде басты рөлдерге көшті. Ол «Newsweek» журналының мұқабасында «80-ші жылдардың жұлдызы» деген тақырыппен пайда болды; Джек Кролл: «Оның актерлік өнерінде құпия бар; ол жай ғана еліктемейді (бірақ жеке өмірінде керемет имитация жасайды). Ол қауіп-қатер сезімін, қалыпты мінез-құлықтың астында жатқан бастапқы алаңдаушылықты жеткізеді» деді. Стрип сол кездегі қарқынды медиа жарияланымды «артық аспаптап көрсету» деп айыптады. «Француз лейтенантының әйелі» (1981) драмасы Стриптің алғашқы басты рөлі болды. Фильмде Стрип Джереми Айронспен бірге қазіргі заманғы актерлер ретінде олардың заманауи тарихын, сондай-ақ Виктория дәуіріндегі драмаларын ойнады. Стрип рөл үшін ағылшын акцентін пайдаланды, бірақ өзін рөлге лайықсыз деп санады: «Мен өзімнің көбірек сұлу болғанымды қаламай тұра алмадым». «New York» журналында жарияланған мақалада, бұрынғы көптеген әйел жұлдыздар өз фильмдерінде ерекше бейне жасағанмен, Стрип кез келген рөлді ойнауға дайын «хамелеон» болды деп жазылған. Стрип жұмысы үшін басты рөлдегі ең үздік әйел актер номинациясы бойынша BAFTA сыйлығын алды. Келесі жылы ол Рой Шейдер мен Джессика Тандидің қатысуымен психологиялық триллер «Still of the Night» (1982) үшін Роберт Бентонмен бірікті. Винсент Канби «The New York Times» газетінде фильмнің Альфред Хичкоктың туындыларына құрмет көрсеткенін, бірақ оның басты кемшіліктерінің бірі - Стрип пен Шейдер арасындағы химияның болмауы екенін атап өтті. Сол жылы кешірек Стрип «Софидің таңдауы» (1982) драмасында ойнап, үлкен жетістікке жетті. Ол Аушвицтен аман қалған поляк әйелдің рөлін ойнады, ол жас наив жазушы (Питер МакНикол) мен еврей зиялысының (Кевин Клайн) арасындағы махаббат үшбұрышына түсті. Стриптің эмоционалды драматикалық ойыны және поляк акценті мақтауға ие болды. Уильям Стайрон романды Софи рөліне Урсула Андресспен ойластырған, бірақ Стрип рөлді алуға бел буды. Стрип «таңдау» сахнасын бір рет түсірді және оны қайтадан жасаудан бас тартты, себебі ол оны өте ауыр және эмоционалды жағынан шаршатады деп тапты. Бұл сахнада Стрипке Аушвицтегі СС күзетшісі екі баласының қайсысын газбен өлтіру керектігін, ал қайсысын еңбек лагеріне жіберу керектігін таңдауды бұйырады. «The Guardian» журналының 2006 жылғы Эмма Брокес жазғандай, бұл оның ең танымал сахнасы: «Бұл классикалық Стрип, сіздің бас теріңізді қысып қоятын сахна, бірақ оның кішірек, ұстап алу қиын эмоцияларды қалай ұстауы әлдеқайда жеңіл». Оның кейіпкері «Premiere» журналы бойынша барлық уақыттағы үшінші үздік фильм рөлі деп танылды. Роджер Эберт оның баяндамасы туралы: «Стрип Бруклин сахналарын таңғажайып поляк-американдық акцентпен ойнайды (ол менің құшақтағым келген алғашқы акценті бар), ал ол флешбэктерді субтитрмен неміс және поляк тілдерінде ойнайды. Бұл фильмде Стриптің қозғалмаған эмоциясы жоқ, бірақ біз оның күш-жігерін ешқашан байқамаймыз. Бұл - ең таңғажайып, бірақ ең табиғи және әсерсіз қойылым» деді. Паулин Кейл фильмді «жаман фильм» деп атады және Стрип өзін «денеден ажыратады» деп ойлады, ол өзінің кино қаһармандары «толық кейіпкерлер болып көрінбейтінін және оны көруден кездейсоқ қуаныш жоқ екенін» түсіндірді. 1983 жылы Стрип өзінің алғашқы ойдан шығарылған кейіпкерін, ядролық хабаршы және еңбек одағының белсендісі Карен Силквудты ойнады, ол Керр МакГи плутоний зауытында жасалған қылмысты тергеп жатқанда күдікті жол апатында қайтыс болды. Майк Николс түсірген «Силквуд» фильмі. Стрип Силквудпен жеке байланысын сезінді, ал дайындық барысында әйелге жақын адамдармен кездесті, және осылайша әр адам оның жеке басының әртүрлі аспектісін көргенін түсінді. Ол: «Мен өзімді Каренге ұқсатуға тырыспадым. Мен оның не істегенін көруге тырыстым. Мен ол туралы барлық ақпаратты жинадым. Ақыры оның өміріндегі оқиғаларға қарап, оны ішкі жағынан түсінуге тырыстым» деді. «Newsweek» журналының Джек Кролл Стриптің кейіпкерін «тамаша» деп санады, ал Силквудтың жігіті Дрю Стивенс Стриптің миф емес, адам ретінде Каренді ойнағанын мақұлдады, бірақ Кареннің әкесі Билл Стрип пен фильм оның қызын ақымаққа айналдырды деп ойлады. Паулин Кейл Стрипті дұрыс емес рольге таңдады деп санады. Стрип келесі жолы Роберт Де Ниромен бірге «Falling in Love» (1984) романтикалық фильмінде ойнады, ол жақсы қабылдамады, және Дэвид Хареның пьесасынан бейімделген «Plenty» (1985) британдық драмасында екінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз қарсыласу қозғалысы үшін күрескен әйелді бейнеледі. Соңғы фильм үшін Роджер Эберт оның «үлкен нәзіктікті» білдіргенін жазды: «Теңдессіз, невроздық, өзін-өзі жойғысы келген әйелді ойнау және оны осылайша әдемілік пен тартымдылықпен ойнау қиын. Стрип әйелдің жай ғана симптомдар тізімі болмайтын толыққанды кейіпкерін жасайды». 2008 жылы Молли Хаскелл «Plenty» фильміндегі Стриптің ойынын мақтады, оны «Стриптің ең қиын және екіұшты» фильмдерінің бірі және «ең феминистік» рөлі деп санады. Лонгворт Стриптің келесі шығарылымын, «Out of Africa» (1985) фильмін, оны Голливудтың жұлдызы ретінде орнатуға көмектескенін айтады. Фильмде Стрип Даниялық жазушы Карен Бликсен рөлінде ойнады, ал Роберт Редфорд Денис Финч Хаттон рөлінде ойнады. Режиссер Сидни Поллак бастапқыда Стриптің рөлге лайықты емес деп ойлады, себебі ол оны жеткіліксіз сезімтал деп санады және Джейн Сеймурды қарастырған. Поллак Стриптің өзін басқаша таң қалдырғанын еске алады: «Ол өте тікелей, өте адал, өтірік айтпады. Оның менің арама қандай да бір қорғаныс болған жоқ». Стрип пен Поллак 101 күндік түсірілім кезінде, әсіресе Бликсеннің даусы туралы жиі келіспеді. Стрип Бликсеннің таспаларын көп тыңдағаннан кейін, ол көне және аристократиялық әдеппен сөйлеуін бастады, ол Поллакқа тым артық көрінді. Фильм үлкен коммерциялық жетістікке жетті және «Ең үздік фильм» номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды. Стрип «Ең үздік әйел актер» номинациясы бойынша тағы бір «Оскар» сыйлығына ие болды, ал фильм ақыры «Ең үздік фильм» сыйлығын жеңіп алды. Фильм сыншысы Стэнли Кауфманн оның ойынын мақтады, былай деп жазды: «Мерил Стрип өзінің ең жақсы деңгейіне оралды. Бұл «Out of Africa» фильміндегі оның ойыны бүгінгі күнгі кинодағы актерлік өнердің ең жоғары деңгейін білдіреді». Лонгворт «Out of Africa» фильмінің драмалық жетістігінен кейін Стрипке қарсы сындық пікірлердің күшеюіне әкелгенін айтады, әсіресе ол суретке 4 миллион доллар талап еткен кезде. Ол замандас жұлдыздарынан, мысалы Сильвестр Сталлоне мен Том Круздан айырмашылығы, «ешқашан өзін ойнамады» және кейбір сыншылар оның техникалық шеберлігі адамдарды оның актерлігін көруге мүмкіндік берді деп санайды. Оның келесі фильмдері кең аудиторияға ұнамады; ол Джек Николсонмен бірге «Heartburn» (1986) және «Ironweed» (1987) драмаларында ойнады, онда ол «Great Performances» телешоуындағы «Secret Service» (1977) Финикс театрының қойылымынан бері алғаш рет экранда ән салды. «Evil Angels» (1988) фильмінде ол баласының өлтірілуіне кінәлі деп танылған, бірақ баласының дингоға ұрланғанын айтқан австралиялық әйел Линди Чемберлен рөлін ойнады. Австралияда түсірілген фильм үшін Стрип Австралиялық фильм институтының «Ең үздік әйел актер» сыйлығын, Канн кинофестивалінде «Ең үздік әйел актер» сыйлығын және «New York Film Critics Circle» сыйлығын жеңіп алды. Стрип фильмде австралиялық акцентті дамыту туралы: «Мен австралиялық акцентті оқып үйренуге аздап уақыт жұмсадым, себебі ол Америкаға ұқсас [...].

In 1979, Streep began workshopping Alice in Concert, a musical version of Alice's Adventures in Wonderland, with writer and composer Elizabeth Swados and director Joseph Papp; the show was put on at New York's Public Theater from December 1980. Frank Rich of The New York Times referred to Streep as the production's "one wonder", but questioned why she devoted so much energy to it. By 1980, Streep had progressed to leading roles in films. She was featured on the cover of Newsweek magazine with the headline "A Star for the 80s"; Jack Kroll commented, "There's a sense of mystery in her acting; she doesn't simply imitate (although she's a great mimic in private). She transmits a sense of danger, a primal unease lying just below the surface of normal behavior". Streep denounced her fervent media coverage at the time as "excessive hype". The story within a story drama The French Lieutenant's Woman (1981) was Streep's first leading role. The film paired Streep with Jeremy Irons as contemporary actors, telling their modern story, as well as the Victorian era drama they were performing. Streep developed an English accent for the part, but considered herself a misfit for the role: "I couldn't help wishing that I was more beautiful". A New York magazine article commented that, while many female stars of the past had cultivated a singular identity in their films, Streep was a "chameleon", willing to play any type of role. Streep was awarded a BAFTA Award for Best Actress in a Leading Role for her work. The following year, she re united with Robert Benton for the psychological thriller, Still of the Night (1982), co starring Roy Scheider and Jessica Tandy. Vincent Canby, writing for The New York Times, noted that the film was an homage to the works of Alfred Hitchcock, but that one of its main weaknesses was a lack of chemistry between Streep and Scheider, concluding that Streep "is stunning, but she's not on screen anywhere near long enough". Greater success came later in the year when Streep starred in the drama Sophie's Choice (also 1982), portraying a Polish survivor of Auschwitz caught in a love triangle between a young naïve writer (Peter MacNicol) and a Jewish intellectual (Kevin Kline). Streep's emotional dramatic performance and her apparent mastery of a Polish accent drew praise. William Styron wrote the novel with Ursula Andress in mind for the role of Sophie, but Streep was determined to get the role. Streep filmed the "choice" scene in one take and refused to do it again, finding it extremely painful and emotionally exhausting. That scene, in which Streep is ordered by an SS guard at Auschwitz to choose which of her two children would be gassed and which would proceed to the labor camp, is her most famous scene, according to Emma Brockes of The Guardian who wrote in 2006: "It's classic Streep, the kind of scene that makes your scalp tighten, but defter in a way is her handling of smaller, harder to grasp emotions". and her characterization was voted the third greatest movie performance of all time by Premiere magazine. Roger Ebert said of her delivery, "Streep plays the Brooklyn scenes with an enchanting Polish American accent (she has the first accent I've ever wanted to hug), and she plays the flashbacks in subtitled German and Polish. There is hardly an emotion that Streep doesn't touch in this movie, and yet we're never aware of her straining. This is one of the most astonishing and yet one of the most unaffected and natural performances I can imagine". Pauline Kael, on the contrary, called the film an "infuriatingly bad movie", and thought that Streep "decorporealizes" herself, which she believed explained why her movie heroines "don't seem to be full characters, and why there are no incidental joys to be had from watching her". In 1983, Streep played her first non fictional character, the nuclear whistleblower and labor union activist Karen Silkwood, who died in a suspicious car accident while investigating alleged wrongdoing at the Kerr McGee plutonium plant, in Mike Nichols' biographical film Silkwood. Streep felt a personal connection to Silkwood, and in preparation, she met with people close to the woman, and in doing so realized that each person saw a different aspect of her personality. She said, "I didn't try to turn myself into Karen. I just tried to look at what she did. I put together every piece of information I could find about her What I finally did was look at the events in her life, and try to understand her from the inside". Jack Kroll of Newsweek considered Streep's characterization to have been "brilliant", while Silkwood's boyfriend Drew Stephens expressed approval in that Streep had played Karen as a human being rather than a myth, despite Karen's father Bill thinking that Streep and the film had dumbed his daughter down. Pauline Kael believed that Streep had been miscast. Streep next played opposite Robert De Niro in the romance Falling in Love (1984), which was poorly received, and portrayed a fighter for the French Resistance during World War II in the British drama Plenty (1985), adapted from the play by David Hare. For the latter, Roger Ebert wrote that she conveyed "great subtlety; it is hard to play an unbalanced, neurotic, self destructive woman, and do it with such gentleness and charm Streep creates a whole character around a woman who could have simply been a catalogue of symptoms." In 2008, Molly Haskell praised Streep's performance in Plenty, believing it to be "one of Streep's most difficult and ambiguous" films and "most feminist" role. Longworth considers Streep's next release, Out of Africa (1985), to have established her as a Hollywood superstar. In the film, Streep starred as the Danish writer Karen Blixen, opposite Robert Redford's Denys Finch Hatton. Director Sydney Pollack was initially dubious about Streep in the role, as he did not think she was sexy enough, and had considered Jane Seymour for the part. Pollack recalls that Streep impressed him in a different way: "She was so direct, so honest, so without bullshit. There was no shielding between her and me." Streep and Pollack often clashed during the 101 day shoot in Kenya, particularly over Blixen's voice. Streep had spent much time listening to tapes of Blixen, and began speaking in an old fashioned and aristocratic fashion, which Pollack thought excessive. A significant commercial success, the film won a Golden Globe for Best Picture. It also earned Streep another Academy Award nomination for Best Actress, and the film ultimately won Best Picture. Film critic Stanley Kauffmann praised her performance, writing "Meryl Streep is back in top form. This means her performance in Out of Africa is at the highest level of acting in film today." Longworth notes that the dramatic success of Out of Africa led to a backlash of critical opinion against Streep in the years that followed, especially as she was now demanding $4 million a picture. Unlike other stars at the time, such as Sylvester Stallone and Tom Cruise, Streep "never seemed to play herself", and certain critics felt her technical finesse led people to literally see her acting. Her next films did not appeal to a wide audience; she co starred with Jack Nicholson in the dramas Heartburn (1986) and Ironweed (1987), in which she sang onscreen for the first time since the "Great Performances" telecast of the Phoenix Theater production of Secret Service (1977). In Evil Angels (1988), she played Lindy Chamberlain, an Australian woman who had been convicted of the murder of her infant daughter despite claiming that the baby had been taken by a dingo. Filmed in Australia, Streep won the Australian Film Institute Award for Best Actress in a Leading Role, a Best Actress at the Cannes Film Festival, and the New York Film Critics Circle Award for Best Actress. Streep has said of developing the Australian accent in the film: "I had to study a little bit for Australian because it's not dissimilar [to American], so it's like coming from Italian to Spanish. You get a little mixed up." In 1989, Streep lobbied to play the lead role in Oliver Stone's adaption of the play Evita, but two months before filming was due to commence, she dropped out, citing "exhaustion" initially, although it was later revealed that there was a dispute over her salary. By the end of the decade, Streep actively looked to star in a comedy. She found the role in She Devil (1989), a satire that parodied societal obsession with beauty and cosmetic surgery, in which she played a glamorous writer. Though the film was not a success, Richard Corliss of Time wrote that Streep was the "one reason" to see it, and observed that it marked a departure from the dramatic roles she was known to play. Reacting to her string of poorly received films, Streep said: "Audiences are shrinking; as the marketing strategy defines more and more narrowly who they want to reach males from 16 to 25 – it's become a chicken and egg syndrome. Which came first? First, they release all these summer movies, then do a demographic survey of who's going to see them."

1990 жылдар: Сауда ауытқулары

Биограф Карен Холлинджер 1990-шы жылдардың басында Стриптің фильмдерінің танымалдылығының төмендеуін сипаттады, бұл оның комедияларының бірнеше күрделі, бірақ коммерциялық сәтсіздікке ұшыраған драмалардан кейін жеңіл образды көрсетуге жасалған тыраныс деп сыншылар түсіндіргенімен және, ең бастысы, қырық жастағы актрисаға қол жетімді рөлдердің шектеулі болуымен байланысты болды. Стрип өзінің Лос-Анджелесте, отбасына жақын жұмыс істеуге ұмтылуының өзінің мүмкіндіктерін шектегенін, 1981 жылғы сұхбатында күткенін айтты: «Актриса орта жасқа келгенде, ешкімге қызық болмайды. Егер сіз осы кестеге екі бала да сыйғызуды қаласаңыз, рөлдеріңізді өте мұқият таңдауыңыз керек». Ол киноиндустрияны экранда да, экраннан тыс жерде де әйелдердің маңыздылығын төмендеткені үшін сынады. «Postcards from the Edge» (1990) комедиялық драмасы мен «Defending Your Life» (1991) комедиялық фантастикасынан кейін Стрип Голди Хоунмен бірге «Death Becomes Her» (1992) қара комедиясында, Брюс Уиллиспен бірге ойнады. Стрип сценарийші Дэвид Коеппті бірнеше көріністерді қайта жазуға көндірді, әсіресе оның кейіпкері жас жігітпен қарым-қатынас жасайтын көріністі, ол оның түсінігінде «еркектің ойынша, шынайы емес» болды. Жеті айлық түсірілім Стриптің мансабындағы ең ұзақ болды, ол кейіпкерге ену үшін «барлық уақытта сәл ашуланып отыруды» ойлады. Стриптің көптеген косметикаға аллергиясы болғандықтан, оны 54 жасқа дейін 10 жылға қартайту үшін арнайы протездер жасауға тура келді, бірақ Стрип олардың оны 70 жасқа жақын көрсеткеніне сенді. Лонгворт «Өлім оған айналады» фильмін «Стриптің экрандағы ең физикалық рөлі» деп санайды, онда ол көптеп жылап, күлімсіреп, көздерін айналдырды. Фильм коммерциялық сәттілікке жетіп, бес күнде 15,1 миллион доллар тапқан болса да, Стриптің комедияға қосқан үлесі сыншылар тарапынан жақсы қабылданбады. «Times» газетінің Ричард Корлис Стриптің «жаман сиқыршылық роліне» жоғары баға берді, бірақ фильмді «макияжбен жаңартылған Шайтан әйелі» және «әйелдерді жек көретін» фильм деп атады. Кейін Стрип ауыр арнайы эффектілерді қамтитын көріністерді түсіруді ұнатпағанын мойындады және ешқашан ауыр арнайы эффектілермен фильмде жұмыс істемеуге уәде берді. Стрип Джереми Айронс, Гленн Клоуз және Винона Райдермен бірге Чилиде Аугусто Пиночет диктатурасы кезінде болған «Рухтар үйі» (1993) фильмінде ойнады. Фильм сыншылар тарапынан жақсы қабылданбады. «The New Yorker» журналының Энтони Лейн: «Бұл шынымен де үлкен жетістік. Ол Джереми Айронс, Мерил Стрип, Винона Райдер, Антонио Бандерас және Ванесса Редгрейвті біріктіреді және олардың барлығы, ешбір ерекшеліксіз, ең нашар рөлдерін ойнады». Стриптің онжылдықтағы ең табысты фильмі Клинт Иствудтың режиссерлігімен түсірілген романтикалық драма «The Bridges of Madison County» (1995) болды, ол Роберт Джеймс Уоллердің сол аттас романынан бейімделген. Фильмде National Geographic үшін жұмыс істейтін фотограф Роберт Кинкейд (Иствуд) орта жастағы итальяндық шаруаның әйелі Франческа (Стрип)пен махаббатқа түсетін оқиға баяндалады. Стрип романның негізінде жазылған романын ұнатпаса да, сценарийді өзінің жасындағы актриса үшін ерекше мүмкіндік деп тапты. Ол рөлге салмақ жинады және София Лорен сияқты итальяндық киножұлдыздардың еріктілігін еліктеу үшін кітаптағы кейіпкерден өзгеше киінді. Лорен мен Анна Магнани екеуі де оның рөлін ойнатуда әсер етті, ал Стрип түсірілімге дейін Пьер Паоло Пазолинидің «Мама Рома» (1962) фильмін көрді. Фильм АҚШ-та 70 миллион доллардан астам кассалық табысқа қол жеткізді. Романнан айырмашылығы, фильм сыншылар тарапынан жылы қабылданды. «The New York Times» газетінің журналисі Джанет Маслиннің айтуынша, Иствуд «Уоллер мырзаның өзін-өзі мақтап, тым көп нәрсе істегеніне байланысты әсерлі, елегиялық махаббат тарихын» құра алды, ал «The Wall Street Journal» журналының журналисі Джо Моргенстерн оны «жақында ғана түсірілген фильмдердің ішіндегі ең ләззат беретін фильмдердің бірі» деп сипаттады. Лонгворт Стриптің рөлін «көпшілікке танытқан, әлсіз мыс операсы болуы мүмкін болғанды соғыстан кейінгі Американың үйшілдік мәдениетін сынайтын тарихи көркем шығармаға айналдыруда маңызды» деп санайды. Ол Стриптің «Голливудта романтикалық қаһарман ретінде маңызды деп санайтын орта жастағы алғашқы актриса» болған рөл деп санайды. Стрип Бессидің (Дайан Китон) лейкемиямен күресіп жүрген әйелінің әпкесі рөлін ойнады «Marvin's Room» (1996) фильмінде, Скотт Макферсонның пьесасының бейімделуі. Стрип Китонды рөлге ұсынды. Роджер Эберт «Стрип пен Китон әр түрлі стильдерінде Ли мен Бессиді өздерінің проблемаларынан гөрі әлдеқайда тереңірек бейнеледі» деді. Фильм жақсы қабылданды, ал Стрип өзінің рөлі үшін тағы бір «Golden Globe» номинациясын алды. Содан кейін ол бірден «One True Thing» фильмінде қатерлі ісікпен ауыратын үй шаруасының әйелі рөлін ойнады. Фильм оң пікірлерге ие болды. «San Francisco Chronicle» газетінің Мик ЛаСалл: «One True Thing» фильмінен кейін Стриптің суық және техникалық актриса екенін айтатындардың басын тексеру керек. Ол өте сезімтал және табиғи – сәттегі шабытпен әрекет етеді, сондықтан бізге ең керемет және сенімді әйелді көрсете алады» деді. «Los Angeles Times» газетінің киносыншысы Кеннет Туран оның рөлі «оның мансабындағы ең жасанды емес және көзге түспейтін рөлдердің бірі» екенін, бірақ ол «оны өте шынайы және қозғалтушы ететін жаңа деңгейдегі шыншылықты қосты» деді. Стрип «Music of the Heart» (1999) музыкалық драмасында шынайы өмірдегі Нью-Йорк тұрғыны Роберта Гуаспари рөлін ойнады, ол Шығыс Гарлемнің кедей балаларына скрипка үйрету арқылы құмарлық пен рухани жаңару тапты. Стрип Мадоннаның рөлінен бас тартқаннан кейін оның орнына түсті, режиссер Уэс Крэйвенмен шығармашылық дауларға байланысты. Стрип «Academy Award», «Golden Globe» және «Screen Actors Guild Award» сыйлықтарына үміткер болды. Роджер Эберт «Мерил Стриптің акценттерді орындау шеберлігімен танылған, ол кинодағы ең әмбебап сөйлейтін актриса болуы мүмкін. Мұнда сіз оның акценті жоқ деп ойласаңыз, оның нағыз даусы естілмесе, Гуаспаридің сөйлеу стилінің де Стриптің басқа акценттерінен кем емес екенін түсінесіз. Бұл Стриптің даусы емес, біреудің басқасының даусы – біраз қарапайым балалық шақтан кейін білім мен жетілдіру келгендей».

Biographer Karen Hollinger described the early 1990s as a downturn in the popularity of Streep's films, attributing this partly to a critical perception that her comedies had been an attempt to convey a lighter image following several serious, but commercially unsuccessful, dramas, and, more significantly, to the lack of options available to an actress in her forties. Streep commented that she had limited her options by her preference to work in Los Angeles, close to her family, a situation that she had anticipated in a 1981 interview when she commented, "By the time an actress hits her mid forties, no one's interested in her anymore. And if you want to fit a couple of babies into that schedule as well, you've got to pick your parts with great care." She criticized the film industry for downplaying the importance of women both on screen and off. After roles in the comedy drama Postcards from the Edge (1990), and the comedy fantasy Defending Your Life (1991), Streep starred with Goldie Hawn in the farcical black comedy, Death Becomes Her (1992), with Bruce Willis as their co star. Streep persuaded writer David Koepp to re write several of the scenes, particularly the one in which her character has an affair with a younger man, which she believed was "unrealistically male" in its conception. The seven month shoot was the longest of Streep's career, during which she got into character by "thinking about being slightly pissed off all of the time". Due to Streep's allergies to numerous cosmetics, special prosthetics had to be designed to age her by ten years to look 54, although Streep believed that they made her look nearer 70. Longworth considers Death Becomes Her to have been "the most physical performance Streep had yet committed to screen, all broad weeping, smirking, and eye rolling". Although it was a commercial success, earning $15.1 million in just five days, Streep's contribution to comedy was generally not taken well by critics. Times Richard Corliss wrote approvingly of Streep's "wicked witch routine" but dismissed the film as "She Devil with a make over" and one which "hates women". Streep later admitted to having disliked filming the scenes involving heavy special effects, and vowed never to work again on a film with heavy special effects. Streep appeared with Jeremy Irons, Glenn Close and Winona Ryder in The House of the Spirits (1993), set in Chile during Augusto Pinochet's dictatorship. The film was not well received by critics. Anthony Lane of The New Yorker wrote: "This is really quite an achievement. It brings together Jeremy Irons, Meryl Streep, Winona Ryder, Antonio Banderas, and Vanessa Redgrave and insures that, without exception, they all give their worst performances ever". Streep's most successful film of the decade was the romantic drama The Bridges of Madison County (1995) directed by Clint Eastwood, who adapted the film from Robert James Waller's novel of the same name. It relates the story of Robert Kincaid (Eastwood), a photographer working for National Geographic, who has a love affair with a middle aged Italian farm wife Francesca (Streep). Though Streep disliked the novel it was based on, she found the script to be a special opportunity for an actress her age. She gained weight for the part and dressed differently from the character in the book to emulate voluptuous Italian film stars such as Sophia Loren. Both Loren and Anna Magnani were an influence in her portrayal, and Streep viewed Pier Paolo Pasolini's Mamma Roma (1962) prior to filming. The film was a box office hit and grossed over $70 million in the United States. The film, unlike the novel, was warmly received by critics. Janet Maslin of The New York Times wrote that Eastwood had managed to create "a moving, elegiac love story at the heart of Mr. Waller's self congratulatory overkill", while Joe Morgenstern of The Wall Street Journal described it as "one of the most pleasurable films in recent memory". Longworth believes that Streep's performance was "crucial to transforming what could have been a weak soap opera into a vibrant work of historical fiction implicitly critiquing postwar America's stifling culture of domesticity". She considers it to have been the role in which Streep became "arguably the first middle aged actress to be taken seriously by Hollywood as a romantic heroine". Streep played the estranged sister of Bessie (Diane Keaton), a woman battling leukemia, in Marvin's Room (1996), an adaptation of the play by Scott McPherson. Streep recommended Keaton for the role. Roger Ebert stated that, "Streep and Keaton, in their different styles, find ways to make Lee and Bessie into much more than the expression of their problems." The film was well received, and Streep earned another Golden Globe nomination for her performance. Later that year, she played a housewife dying of cancer in One True Thing. The film met with positive reviews. Mick LaSalle in the San Francisco Chronicle declared, "After One True Thing, critics who persist in the fiction that Streep is a cold and technical actress will need to get their heads examined. She is so instinctive and natural – so thoroughly in the moment and operating on flights of inspiration – that she's able to give us a woman who's at once wildly idiosyncratic and utterly believable." Los Angeles Times film critic Kenneth Turan noted that her role "is one of the least self consciously dramatic and surface showy of her career," but she "adds a level of honesty and reality that makes [her performance] one of her most moving". Streep portrayed Roberta Guaspari, a real life New Yorker who found passion and enlightenment teaching violin to the inner city kids of East Harlem, in the music drama Music of the Heart (1999). Streep replaced Madonna, who dropped out of the project before filming began due to creative differences with director Wes Craven. Streep received nominations for an Academy Award, a Golden Globe and a Screen Actors Guild Award for her performance. Roger Ebert wrote that "Meryl Streep is known for her mastery of accents; she may be the most versatile speaker in the movies. Here you might think she has no accent, unless you've heard her real speaking voice; then you realize that Guaspari's speaking style is no less a particular achievement than Streep's other accents. This is not Streep's voice, but someone else's – with a certain flat quality, as if later education and refinement came after a somewhat unsophisticated childhood."

2000-шы жылдар: мансаптық қайта өрлеу және сахналық жұмыс

Стрип 2000-шы жылдарды Стивен Спилбергтің «A. I. Жасанды интеллект» (2001) фильміндегі дауыстық ролімен бастады, онда Хейли Джоэл Осмент ойнаған бала сияқты андроид туралы ғылыми фантастикалық фильмде түсті. Сол жылы Стрип Лиам Нисонмен бірге Нобель бейбіт сыйлығының жыл сайынғы концертін өткізді, ол 2001 жылдың 11 желтоқсанында Норвегияның Осло қаласында Нобель сыйлығының лауреаты, Біріккен Ұлттар Ұйымы және Кофи Аннанның құрметіне арналды. 2001 жылы Стрип жиырма жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет сахнаға оралды, Майк Николс режиссерлік еткен Антон Чеховтың «Теңіз гагарысы» пьесасының жаңа қойылымында Аркадина рөлін ойнады, онда Кевин Клайн, Натали Портман, Джон Гудман, Марсия Гей Харден, Стивен Спинелла, Дебра Монк, Ларри Пайн және Филип Сеймур Хоффман да ойнады. Стриптің ұлы Генри Гаммер, кейін музыкант Генри Вулф ретінде танымал болды, сонымен қатар пьесада жалдамалы жұмысшы Яков рөлінде ойнады. Сол жылы Стрип Спайк Джонздың «Adaptation» (2002) комедиялық драмасында жұмыс істей бастады, онда ол нағыз журналист Сьюзан Орлиан рөлін сомдады. Фильм сыншылар мен көрермендер тарапынан мақтауға ие болды және Стрипке «Екінші жолдағы үздік әйел рөлі» номинациясында төртінші «Алтын глобус» сыйлығын әкелді. 2002 жылы Стрип Николь Кидман мен Джулианна Мурмен бірге Стивен Далдридің Майкл Каннингхэмнің 1999 жылғы «Сағаттар» романы негізінде түсірген фильмінде ойнады. Фильмде Вирджиния Вульфтің «Миссис Даловей» романымен байланысты үш әртүрлі буынның әйелдері туралы әңгіме көтеріледі. Фильм жақсы қабылданып, үш басты актриса да «Үздік әйел рөлі» үшін күміс аю сыйлығын жеңіп алды. 2003 жылы Стрип Майк Николспен бірге Аль Пачино мен Эмма Томпсонмен бірге Тони Кушнердің алты сағаттық «Америкадағы періштелер» пьесасының HBO нұсқасында ойнады. Бұл Рейган дәуірі саясатының аясында қарым-қатынастары бұзылған екі жұптың тарихы. Мини-сериалда төрт рөлді сомдаған Стрип екінші Эмми сыйлығы мен бесінші «Алтын глобусын» алды. 2004 жылы ол Джонатан Деммнің «Манчжуриялық үміткер» фильмінің орташа табысты жаңа түсірілімінде Дензел Вашингтонмен бірге ойнады, онда ол АҚШ сенаторы және вице-президенттікке кандидаттың манипулятивті, аяусыз анасы рөлін сомдады. Сол жылы ол Джим Керримен бірге Лемони Сникеттің «Бақытсыз оқиғалар сериясы» фильміндегі қосалқы рөлді ойнады, бұл Сникеттің кітап сериясының алғашқы үш романы негізінде түсірілді. Қара комедия сыншылар тарапынан жақсы пікірлер алды және «Үздік макияж» үшін академиялық сыйлықты жеңіп алды. Стрип сондай-ақ «Моненің таңдауы» фильмінің баяндамашысы болды. Стриптің келесі рөлі Бен Янгер режиссерлік еткен «Прайм» (2005) комедиялық фильмінде болды. Фильмде ол Лиза Метцгер рөлін ойнады, ол Ума Турман ойнаған ажырасқан және жалғыз бизнес-әйелдің еврей психоаналитигі, ол Метцгердің 23 жастағы ұлымен (Брайан Гринберг) қарым-қатынасқа түседі. Орташа табысқа ие болған бұл фильм халықаралық деңгейде 67,9 миллион АҚШ долларын жинады. Роджер Эберт Стриптің «көптеген адам күшін қандай да бір деңгейде күлкілі екенін көрсететін, сахнаның салтанаттылығын кесу қабілеті» бар екенін атап өтті. 2006 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Стрип Орталық парктегі Делакорте театрында «Ержүрек Ана және оның балалары» қойылымында сахнада ойнады. Қоғамдық театрдың қойылымы драматург Тони Кушнердің жаңа аудармасы болды, композитор Жанин Тесори жазған Вейлл / Брехт стиліндегі әндермен; ардагер режиссер Джордж С. Вулф режиссерлік жасады. Стрип Кевин Клайн мен Остин Пендлтонмен бірге үш жарым сағаттық спектакльде ойнады. Сол уақытта Стрип Лили Томлинмен бірге Роберт Альтманның соңғы фильмі «Үйге оралу» (2006) фильмінде бір кездері танымал отбасылық кантри музыкасының соңғы екі мүшесінің рөлін сомдады. Линдсей Лохан, Томми Ли Джонс, Кевин Клайн және Вуди Харрелсонның қатысуымен түсірілген комедиялық фильмде сахна артындағы оқиғалар туралы әңгіме көтеріледі. Фильм 26 миллион АҚШ долларынан астам табыс жинады, оның басым бөлігі ішкі нарықтан келді. Коммерциялық тұрғыдан Стрип «Жұртшылық Прада киеді» (2006) фильмінде жақсырақ өнер көрсетті, бұл Лорен Вайсбергердің 2003 жылғы сол аттас романының экрандастырылуы болды. Стрип күшті және талапшыл Миранда Пристли рөлін сомдады, ол сән журналының редакторы (және Энн Хатауэй ойнаған колледж бітірген қыздың бастығы). Фильмге аралас пікірлер айтылса да, оның Эберт «салауатты және билеуші Миранда» деп атаған образын бейнелеуі сыншылардың мақтанышқа бөленген пікірлерін білдірді және көптеген сыйлықтарға, оның ішінде рекордтық 14-ші «Оскар» номинациясына, сондай-ақ тағы бір «Алтын глобусқа» ие болды. Прокатқа шыққаннан кейін фильм Стриптің осы уақытқа дейінгі ең табысты коммерциялық жобасы болды, ол бүкіл әлем бойынша 326,5 миллион АҚШ долларынан астам табыс тапты. Ол Чен Шичжэннің көпке дейін кешіктірілген «Қара материя» фильмінде бай университеттің демеушісі рөлін сомдады, бұл АҚШ университетіндегі академиялық саясатпен айналысқаннан кейін зорлық-зомбылыққа ұшыраған қытай ғылым студенті туралы фильм. 1991 жылғы Айова университетіндегі оқиғалардан шабыттанған және бастапқыда 2007 жылы шығуы жоспарланған «Қара материя» фильмін продюсерлер мен инвесторлар 2007 жылдың сәуір айында Вирджиния Тех университетіндегі оқиғаларға байланысты тоқтатты. Фильмнің шектеулі прокатқа шығуынан кейін сыншылардың арасында теріс және аралас пікірлер болды. Стрип 2007 жылы Гавин Худ режиссерлік еткен «Рендиция» саяси триллерінде терроризмге күдік келген египеттік шетелдік азаматты тергейтін АҚШ үкіметінің өкілі рөлін ойнады. Триллер фильміне қатысуға құштар Стрип оған әдетте сценарий ұсынылмайтын жанрға қатысу мүмкіндігіне қуанды және жобаға дереу қол қойды. Прокатқа шыққаннан кейін «Рендиция» коммерциялық тұрғыдан сәтті болмады және аралас пікірлер алды. Осы кезеңде Стрип Ванесса Редгрейв, Гленн Клоуз және үлкен қызы Мами Гуммермен бірге Лайош Кольтаидің 1998 жылғы Сьюзан Миноттың сол аттас романы негізінде түсірген «Кеш» драмалық фильмінде ойнады. Оқиғаның қазіргі және өткен шақтар арасында ауысуымен, бұл кереуетте жатқан әйелдің 1950-ші жылдардың ортасындағы қызықты өмірін еске түсіру туралы әңгіме. Фильм сыншылар тарапынан жылы қабылданып, «керемет түсірілген, бірақ анық жаман [және] талантты актерлік құрамның зор ысырабы» деп сипатталды. Ол Роберт Редфордтың «Қолындағы қарулар» (2007) фильмінде де ойнады, бұл Ауғанстандағы АҚШ әскерлерінің взводы, АҚШ сенаторы, тілші және Калифорниялық колледж профессоры арасындағы байланыс туралы фильм. «Кеш» сияқты, сыншылар актерлік құрамның таланты ысырап болды және фильмнің темпі баяу болды деп ойлады, бірақ бір сыншы Редфордтың мәжбүрлеуші өнерімен салыстырғанда Стриптің «табиғи, күшсіз, тыныш күшті» екенін атап өтті. Стрип 2008 жылы Филлида Ллойдтың сол аттас мюзиклдің экранизациясында «Мамма Миа!» фильмінде басты рөлде ойнады, бұл шведтік поп-тобы ABBA әндеріне негізделген. Аманда Сейфрид, Пирс Броснан, Стеллан Скарсгард, Колин Ферт, Джули Уолтерс және Кристин Баранскимен бірге ойнаған Стрип жеке ана және бұрынғы топ әншісі рөлін сомдады, оның қызы (Сейфрид), әкесін ешқашан кездеспеген күйеу жігітіне шақырады. Фильм дереу кассалық табысқа ие болды, «Мамма Миа!» Стриптің осы уақытқа дейінгі ең табысты фильмі болды, кассалық түсімдері 602,6 миллион АҚШ долларын құрады, сонымен қатар ол ең табысты мюзиклдік фильмдер тізімінде бірінші орынға шықты. Тағы бір «Алтын глобусқа» үміткер болған Стриптің өнері сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, The Boston Globe газетінен Уэсли Моррис: «Америкалық киноның ең ұлы актрисасы, со наконец, киножұлдызға айналды» деп бағалады. «Күдік» (2008) фильмінде Стрип Филип Сеймур Хоффман, Эми Адамс және Виола Дэвиспен бірге ойнады. 1964 жылы Бронкстың католик мектебінің қатал басшысы (Стрип) педофилия айыбын қоятын популярный священник (Хоффман) туралы драмалық фильм...

Streep entered the 2000s with a voice cameo in Steven Spielberg's A. I. Artificial Intelligence (2001), a science fiction film about a childlike android, played by Haley Joel Osment. The same year, Streep co hosted the annual Nobel Peace Prize Concert with Liam Neeson which was held in Oslo, Norway, on December 11, 2001, in honour of the Nobel Peace Prize laureate, the United Nations and Kofi Annan. In 2001, Streep returned to the stage for the first time in more than twenty years, playing Arkadina in The Public Theater's revival of Anton Chekhov's The Seagull, directed by Mike Nichols and co starring Kevin Kline, Natalie Portman, John Goodman, Marcia Gay Harden, Stephen Spinella, Debra Monk, Larry Pine and Philip Seymour Hoffman. Streep's son, Henry Gummer, later to be known as musician Henry Wolfe, was also featured in the play in the role of Yakov, a hired workman. The same year, Streep began work on Spike Jonze's comedy drama Adaptation. (2002), in which she portrayed real life journalist Susan Orlean. Lauded by critics and viewers alike, the film won Streep her fourth Golden Globe in the Best Supporting Actress category. Streep appeared alongside Nicole Kidman and Julianne Moore in Stephen Daldry's The Hours (2002), based on the 1999 novel by Michael Cunningham. Focusing on three women of different generations whose lives are interconnected by the novel Mrs. Dalloway by Virginia Woolf, the film was generally well received and won all three leading actresses a Silver Bear for Best Actress. In 2003, Streep re united with Mike Nichols to star with Al Pacino and Emma Thompson in the HBO's adaptation of Tony Kushner's six hour play Angels in America, the story of two couples whose relationships dissolve amidst the backdrop of Reagan era politics. Streep, who was cast in four roles in the miniseries, received her second Emmy Award and fifth Golden Globe for her performance. She appeared in Jonathan Demme's moderately successful remake of The Manchurian Candidate in 2004, co starring Denzel Washington, playing the role of a woman who is both a U. S. senator and the manipulative, ruthless mother of a vice presidential candidate. The same year, she played the supporting role of Aunt Josephine in Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events alongside Jim Carrey, based on the first three novels in Snicket's book series. The black comedy received generally favorable reviews from critics, and won the Academy Award for Best Makeup. Streep also narrated the film Monet's Palate. Streep was next cast in the comedy film Prime (2005), directed by Ben Younger. In the film, she played Lisa Metzger, the Jewish psychoanalyst of a divorced and lonesome business woman, played by Uma Thurman, who enters a relationship with Metzger's 23 year old son (Bryan Greenberg). A modest mainstream success, it eventually grossed US$67.9 million internationally. Roger Ebert noted how Streep had "that ability to cut through the solemnity of a scene with a zinger that reveals how all human effort is, after all, comic at some level". In August and September 2006, Streep starred onstage at The Public Theater's production of Mother Courage and Her Children at the Delacorte Theatre in Central Park. The Public Theater production was a new translation by playwright Tony Kushner, with songs in the Weill/Brecht style written by composer Jeanine Tesori; veteran director George C. Wolfe was at the helm. Streep starred alongside Kevin Kline and Austin Pendleton in this three and a half hour play. Around the same time, Streep, along with Lily Tomlin, portrayed the last two members of what was once a popular family country music act in Robert Altman's final film A Prairie Home Companion (2006). A comedic ensemble piece featuring Lindsay Lohan, Tommy Lee Jones, Kevin Kline and Woody Harrelson, the film revolves around the behind the scenes activities at the long running public radio show of the same name. The film grossed more than US$26 million, the majority of which came from domestic markets. Commercially, Streep fared better with a role in The Devil Wears Prada (also 2006), a loose screen adaptation of Lauren Weisberger's 2003 novel of the same name. Streep portrayed the powerful and demanding Miranda Priestly, fashion magazine editor (and boss of a recent college graduate played by Anne Hathaway). Though the overall film received mixed reviews, her portrayal, of what Ebert calls the "poised and imperious Miranda", drew rave reviews from critics, and earned her many award nominations, including her record setting 14th Oscar bid, as well as another Golden Globe. On its commercial release, the film became Streep's biggest commercial success to this point, grossing more than US$326.5 million worldwide. She portrayed a wealthy university patron in Chen Shi zheng's much delayed feature drama Dark Matter, a film about a Chinese science graduate student who becomes violent after dealing with academic politics at a U. S. university. Inspired by the events of the 1991 University of Iowa shooting, and initially scheduled for a 2007 release, producers and investors decided to shelve Dark Matter out of respect for the victims of the Virginia Tech shooting in April 2007. The drama received negative to mixed reviews upon its limited 2008 release. Streep played a U. S. government official who investigates an Egyptian foreign national suspected of terrorism in the political thriller Rendition (2007), directed by Gavin Hood. Keen to get involved in a thriller film, Streep welcomed the opportunity to star in a film genre for which she was not usually offered scripts, and immediately signed on to the project. Upon its release, Rendition was less commercially successful, and received mixed reviews. In this period, Streep had a short role alongside Vanessa Redgrave, Glenn Close, and her eldest daughter Mamie Gummer in Lajos Koltai's drama film Evening (2007), based on the 1998 novel of the same name by Susan Minot. Switching between the present and the past, it tells the story of a bedridden woman, who remembers her tumultuous life in the mid 1950s. The film was released to a lukewarm reaction from critics, who called it "beautifully filmed, but decidedly dull [and] a colossal waste of a talented cast". She had a role in Robert Redford's Lions for Lambs (also 2007), a film about the connection between a platoon of United States soldiers in Afghanistan, a U. S. senator, a reporter, and a California college professor. Like Evening, critics felt that the talent of the cast was wasted, and that it suffered from slow pacing, although one critic announced that Streep positively stood out, being "natural, unforced, quietly powerful", in comparison to Redford's forced performance. Streep found major commercial success when she starred in Phyllida Lloyd's Mamma Mia! (2008), a film adaptation of the musical of the same name, based on the songs of Swedish pop group ABBA. Co starring Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård, Colin Firth, Julie Walters, and Christine Baranski, Streep played a single mother and a former girl group singer, whose daughter (Seyfried), a bride to be who never met her father, invites three likely paternal candidates to her wedding on the idyllic Greek island of Skopelos known in the film as Kalokairi. An instant box office success, Mamma Mia! became Streep's highest grossing film to date, with box office receipts of US$602.6 million, also ranking it first among the highest grossing musical films. Nominated for another Golden Globe, Streep's performance was generally well received by critics, with Wesley Morris of The Boston Globe commenting: "The greatest actor in American movies has finally become a movie star." Doubt (also 2008) features Streep with Philip Seymour Hoffman, Amy Adams, and Viola Davis. A drama revolving around the stern principal nun (Streep) of a Bronx Catholic school in 1964 who brings accusations of pedophilia against a popular priest (Hoffman), the film became a moderate box office success, and was hailed by many critics as one of the best films of 2008. The film received five Academy Awards nominations, for its four lead actors and for John Patrick Shanley's script. Ebert, who awarded the film the full four stars, highlighted Streep's caricature of a nun, who "hates all inroads of the modern world", while Kelly Vance of The East Bay Express remarked: "It's thrilling to see a pro like Streep step into an already wildly exaggerated role, and then ramp it up a few notches just for the sheer hell of it. Grim, red eyed, deathly pale Sister Aloysius may be the scariest nun of all time." In 2009, Streep played chef Julia Child in Nora Ephron's Julie & Julia, co starring with Stanley Tucci, and again with Amy Adams. (Tucci and Streep had worked together earlier in Devil Wears Prada.) The first major motion picture based on a blog, Julie and Julia contrasts the life of Child in the early years of her culinary career with the life of young New Yorker Julie Powell (Adams), who aspires to cook all 524 recipes in Child's cookbook Mastering the Art of French Cooking. Longworth believes her caricature of Julia Child was "quite possibly the biggest performance of her career, while also drawing on her own experience to bring lived in truth to the story of a late bloomer". In Nancy Meyers' romantic comedy It's Complicated (also 2009), Streep starred with Alec Baldwin and Steve Martin. She received nominations for the Golden Globe Award for Best Actress – Motion Picture Musical or Comedy for both Julie & Julia and It's Complicated; she won the award for Julie & Julia, and later received her 16th Oscar nomination for it. She also lent her voice to Mrs. Felicity Fox in Wes Anderson's stop motion film Fantastic Mr. Fox.

2010 жылдар: Тағы да сын және коммерциялық табыстар

Стрип Mamma Mia режиссері Филлида Ллойдпен бірге The Iron Lady (2011) фильмінде жұмыс істеді. Бұл фильм Маргарет Тэтчер туралы британдық тамырлық фильм, ол Фолкленд соғысы кезіндегі премьер-министрлік қызметі мен зейнеткерлік жылдарына шолу жасайды. Стрип Тэтчер рөліне дайындалу үшін британдық парламент депутаттарын (MP) көру үшін Палаталар палатасының бір сессиясына қатысты. Фильмге аралас пікірлер айтылса да, Стриптің ойыны жоғары бағаланды, ол "Алтын шар" және BAFTA сыйлықтарында "Үздік әйел ойыншы" сыйлығын, сондай-ақ 84-ші "Оскар" сыйлығында үшінші рет жеңіске жетті. Тэтчердің бұрынғы кеңесшілері, достары мен отбасы Стриптің оны бейнелеуін "нақты емес" және "жақпаушылықпен қараушылық" деп сынады. Келесі жылы Тэтчердің қайтысынан кейін Стрип ресми мәлімдеме жасап, Тэтчердің "қатаң қаржылық шараларын" және "қаржылық реттеуге араласпау саясатын" сипаттады, сонымен қатар оның "жеке күш-жігері мен қайраттылығын" мақтады. Стрип "Прада" режиссері Дэвид Франкельмен романтикалық комедиялық драма "Hope Springs" (2012) фильмінің түсірілім алаңында қайта жұмыс істеді, онда Томми Ли Джонс және Стив Карелл де түсті. Стрип пен Джонс орта жастағы жұбайларды сомдайды, олар қарым-қатынастарында жоғалған жақындықты қайтару үшін бір апта бойы қарқынды неке кеңесіне қатысады. Фильмге қатысты пікірлер көбінесе оң болды, сыншылар "көрермендерге ересектерге арналған күлкі мен жетілген қарым-қатынастарға ойлы көзқарас ұсынатын" таңғажайып ойынды мақтады. 2013 жылы Стрип Джулия Робертс пен Эван Макгрегормен бірге "Август: Осадж округі" (2013) қара комедиялық драмасында ойнады. Трейси Леттстің Пулитцер сыйлығын жеңіп алған, сол аттас пьесасының негізінде Стрип ауыз қуысының қатерлі ісігі мен есірткіге тәуелділіктен зардап шегетін отбасының күшті жігерлі және келіспейтін анасының рөлін сомдағаны үшін оң пікірлер алды. Ол кейін тағы бір "Алтын шар", SAG және "Оскар" сыйлықтарына ұсынылды. 2014 жылы жас ересектерге арналған романның киноға бейімделген "The Giver" фильмінде Стрип қоғамдық лидердің рөлін ойнады. 2048 жылы болған әлеуметтік ғылыми-фантастикалық фильмде соғыс, ауырсыну, азап, айырмашылық немесе таңдаусыз апокалиптикалық қоғамның тарихы баяндалады, онда жас бала нағыз әлемді білу үшін таңдалады. Стрипке фильмнің продюсері Джефф Бриджес рөл ұсынғанға дейін кітап туралы хабарланған. Шығарғаннан кейін "The Giver" сыншылардың аралас-теріс пікірлеріне ие болды. Стрип сонымен қатар "The Homesman" (2014) драмалық фильмінде шағын рөлде ойнады. 1850-ші жылдардағы орта батыста орналасқан фильмде Хилари Суонк пен Томми Ли Джонс шекарада ақылдан безген үш әйелге Шығысқа оралуға көмектесетін ерекше жұп ретінде көрінеді. Стрип фильмнің соңына дейін пайда болмайды, ол әйелдерді күтуге алған дін қызметкерінің әйелі рөлін ойнайды. "Үй иесі" 2014 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілді, онда ол сыншылардың оң пікірлерін алды. Роб Маршалл режиссерлік еткен "Into the Woods" (2014) - Стрип сиқыршы рөлін сомдаған Стивен Сондхаймның музыкасы мен сөздері бар Бродвей мюзиклінің Диснейдің кинокартинасы. Гримм ағайындыларының ертегілерінен шабыттанған, ол баласыз жұптың Стриптің кекшіл сиқыршысының оларға салған қарғысын жоюға бел буғанын көрсетеді. Фильмді кейбір сыншылар, мысалы Марк Кермод "жағымсыздық" деп қабылдамаса да, Стриптің ойыны оған "Оскар", "Алтын шар", SAG және "Критиктер таңдауы" сыйлықтарына "Үздік екінші пландағы әйел" номинациясын әкелді. 2014 жылдың шілдесінде Стрип Мария Каллас рөлін "Master Class" фильмінде ойнайтыны хабарланды, бірақ жоба сол жылдың қарашасында режиссер Майк Николс қайтыс болғаннан кейін тоқтатылды. 2015 жылы Стрип Джонатан Деммнің "Рикки және Флэш" фильмінде күндіз дүкеннің касса қызметкерінің, ал түнде рок музыкантының рөлін ойнады. Стрип жартылай өмірбаяндық драмалық комедиялық фильм үшін гитарада ойнауды үйренді, онда Стрип өзінің үлкен қызы Мами Гаммермен бірге болды. Стриптің осы уақытқа дейінгі басқа фильмі режиссер Сара Гавронның "Суфрагет" (2015) драмасы болды, онда Кери Маллиган мен Хелена Бонэм Картер де түсті. Фильмде ол британдық саяси белсенді және әйелдерге дауыс беру құқығын алуға көмектескен британдық суфражистка қозғалысының жетекшісі Эмелин Панкхерсттің кішкентай, бірақ маңызды рөлін ойнады. Фильм көбінесе актерлік құрамның орындауы үшін оң пікірлер алды, бірақ оның дистрибьюторы Стриптің маркетингтегі көрнекті орны шатастыратындықтан сынға ұшырады. 2016 жылы 66-шы Берлин халықаралық кинофестивалінде президенттік міндеттерді орындағаннан кейін Стрип Стивен Фриэрс режиссерлік еткен "Florence Foster Jenkins" (2016) комедиясында ойнады, бұл өзінің даусының нашарлығынан хабарсыз опера әншісі туралы тамырлық фильм. Басқа актерлер қатарында Хью Грант пен Саймон Хелберг болды. Робби Коллин бұл оның ең "адамдық" ойындарының бірі деп санады және оның "жүрекке тигізетін қайғыға айналатын жылуға толы" екенін айтты. Ол "Комедиядағы үздік әйел ойыншы" сыйлығын жеңіп алды және "Оскар", "Алтын шар", SAG және BAFTA номинацияларын алды. Стрип келесісінде Стивен Спилбергтің саяси драмасы "The Post" (2017) фильмінде алғашқы американдық әйел газет баспагері, Катарине Грэм рөлін сомдады, ол Бен Брэдлиге қарсы ойнады. Фильмге оң пікірлер айтылды, екі жетекші актердің ойнаған ойындарына мақтаулар айтылды. Манола Даргис "Стрип өзін босатып, революцияны бастауға көмектесетін әйелдің өте сезімтал бейнесін жасайды" деп жазды. Фильм $50 миллиондық бюджетке қарсы $177 миллионнан астам табыс тапты. Стрип "Алтын шар" сыйлығына 31-ші рет, "Оскар" сыйлығына 21-ші рет ұсынылды. 2018 жылы Стрип "Mamma Mia! Here We Go Again" мюзиклдік сіквелдегі рөлін қысқа қайта ойнады. Ол Эмили Бланттың басты рөлде ойнаған "Mary Poppins Returns" мюзиклдік сіквелде де қосымша рөлде ойнады. Стрип келесісінде 2019 жылы HBO драмалық сериалы "Big Little Lies" екінші маусымында басты рөлде ойнады. Ол Николь Кидманның кейіпкерінің анасы Мэри Луиз Райт рөлін алды. Бірінші маусымның негізі болған сол аттас романның авторы Лиан Мориати екінші маусымның негізі болған 200 беттік повесть жазды. Мориати жаңа кейіпкерге Стриптің заңды атынан кейін Мэри Луиз деп ат қойды. Стрип кейіннен мансабында алғаш рет сценарийді оқймай рөлге келісті. BBC үшін жазған Карин Джеймс оның ойынын "тамаша және ашкөз" деп сипаттады және оның "пассивті агрессивті әжесінің бейнесін" сомдағанын айтты. Ол шоу үшін Эмми номинациясын алды. Сонымен қатар сол жылы Стрип Стивен Содерберг режиссерлік еткен "The Laundromat" тамырлық комедиясында ойнады, ол Панама құжаттары туралы фильм. Бұл Стриптің Netflix арқылы таратылған алғашқы фильмі болды. Ол сонымен қатар Саоирсе Ронан, Эмма Уотсон, Флоренс Пью, Тимоти Шаламе және Лора Дернмен бірге Грета Гервигтің "Little Women" фильмінде тате әйел рөлін ойнады. "The Hollywood Reporter" журналисі Дэвид Руни Стриптің ойынын мақтап, "Стриптің ойнаған рөлі оның қыздарына деген махаббатын жасырып, оларды сынап бағалауы қызықты" деп жазды. Фильм сыншылардың мақтауына ие болды және $40 миллиондық бюджетке қарсы $218 миллионнан астам табыс тапты.

Streep re teamed with Mamma Mia director Phyllida Lloyd on The Iron Lady (2011), a British biographical film about Margaret Thatcher, which takes a look at the Prime Minister during the Falklands War and her years in retirement. Streep, who attended a session of the House of Commons to see British Members of Parliament (MPs) in action in preparation for her role as Thatcher, called her casting "a daunting and exciting challenge". While the film had a mixed reception, Streep's performance gained rave reviews, earning her Best Actress awards at the Golden Globes and the BAFTAs, as well as her third win at the 84th Academy Awards. Former advisers, friends, and family of Thatcher criticized Streep's portrayal of her as "inaccurate" and "biased". The following year, after Thatcher's death, Streep issued a formal statement describing Thatcher's "hard nosed fiscal measures" and "hands off approach to financial regulation", while praising her "personal strength and grit". Streep re united with Prada director David Frankel on the set of the romantic comedy drama film Hope Springs (2012), co starring Tommy Lee Jones and Steve Carell. Streep and Jones play a middle aged couple, who attend a week of intensive marriage counseling to try to bring back the intimacy missing in their relationship. Reviews for the film were mostly positive, with critics praising the "mesmerizing performances which offer filmgoers some grown up laughs – and a thoughtful look at mature relationships". In 2013, Streep starred alongside Julia Roberts and Ewan McGregor in the black comedy drama August: Osage County (2013) about a dysfunctional family that re unites into the familial house when their patriarch suddenly disappears. Based on Tracy Letts's Pulitzer Prize winning eponymous play, Streep received positive reviews for her portrayal of the family's strong willed and contentious matriarch, who is suffering from oral cancer and an addiction to narcotics. She was subsequently nominated for another Golden Globe, SAG, and Academy Award. In 2014's The Giver, a motion picture adaptation of the young adult novel, Streep played a community leader. Set in 2048, the social science fiction film recounts the story of a post apocalyptic community without war, pain, suffering, differences or choice, where a young boy is chosen to learn the real world. Streep was aware of the book before being offered the role by co star and producer Jeff Bridges. Upon its release, The Giver was met with generally mixed to negative reviews from critics. Streep also had a small role in the period drama film The Homesman (2014). Set in the 1850s midwest, the film stars Hilary Swank and Tommy Lee Jones as an unusual pair who help three women driven to madness by the frontier to get back East. Streep does not appear until near the end of the film, playing a preacher's wife, who takes the women into care. The Homesman premiered at the 2014 Cannes Film Festival where it garnered largely positive reviews from critics. Directed by Rob Marshall, Into the Woods (also 2014) is a Disney film adaptation of the Broadway musical with music and lyrics by Stephen Sondheim in which Streep plays a witch. A fantasy genre crossover inspired by the Grimm Brothers' fairy tales, it centers on a childless couple who set out to end a curse placed on them by Streep's vengeful witch. Though the film was dismissed by some critics such as Mark Kermode as "irritating naffness", Streep's performance earned her Academy Award, Golden Globe, SAG, and Critic's Choice Award nominations for Best Supporting Actress. In July 2014, it was announced that Streep would portray Maria Callas in Master Class, but the project was pulled after director Mike Nichols's death in November of the same year. In 2015, Streep starred in Jonathan Demme's Ricki and the Flash, playing a grocery store checkout worker by day who is a rock musician at night, and who has one last chance to reconnect with her estranged family. Streep learned to play the guitar for the semi autobiographical drama comedy film, which again featured Streep with her eldest daughter Mamie Gummer. Streep's other film of this time was director Sarah Gavron's period drama Suffragette (also 2015), co starring Carey Mulligan and Helena Bonham Carter. In the film, she played the small, but pivotal, role of Emmeline Pankhurst, a British political activist and leader of the British suffragette movement who helped women win the right to vote. The film received mostly positive reviews, particularly for the performances of the cast, though its distributor earned criticism that Streep's prominent position within the marketing was misleading. Following the duties of the president at the 66th Berlin International Film Festival in 2016, Streep starred in the Stephen Frears directed comedy Florence Foster Jenkins (2016), an eponymous biopic about a blithely unaware tone deaf opera singer who insists upon public performance. Other cast members were Hugh Grant and Simon Helberg. Robbie Collin considered it to be one of her most "human performance" and felt that it was "full of warmth that gives way to heart pinching pathos". She won the Critics' Choice Movie Award for Best Actress in a Comedy, and received Academy Award, Golden Globe, SAG, and BAFTA nominations. Streep next starred as the first American female newspaper publisher, Katharine Graham, to Tom Hanks' Ben Bradlee, in Steven Spielberg's political drama The Post (2017), which centers on The Washington Posts publication of the 1971 Pentagon Papers. The film received positive reviews with praise directed to the performances of the two leads. Manohla Dargis wrote that "Streep creates an acutely moving portrait of a woman who in liberating herself helps instigate a revolution". It earned over $177 million against a budget of $50 million. Streep received her 31st Golden Globe nomination and 21st Academy Award nomination for Best Actress. In 2018, Streep briefly reprised her role in the musical sequel Mamma Mia! Here We Go Again. She also played a supporting part in Rob Marshall's Mary Poppins Returns, a musical sequel to the 1964 film Mary Poppins starring Emily Blunt in the titular role. Streep next featured in her first main role in a television series by starring in the second season of the HBO drama series Big Little Lies in 2019. She took on the part of Mary Louise Wright, the mother in law of Nicole Kidman's character. Liane Moriarty, author of the novel of the same name, on which the first season is based, wrote a 200 page novella that served as the basis for the second season. Moriarty decided to name the new character Mary Louise, after Streep's legal name. Streep subsequently agreed to the part without reading a script for the first time in her career. Writing for the BBC, Caryn James labeled her performance "delicious and wily" and found her to be the "embodiment of a passive aggressive granny". She received an Emmy nomination for the show. The same year, Streep then starred in the Steven Soderbergh directed biographical comedy The Laundromat, about the Panama Papers, opposite Gary Oldman and Antonio Banderas. It was the first movie distributed by Netflix in which Streep starred. She also played Aunt March in Greta Gerwig's Little Women, co starring with Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh, Timothée Chalamet, and Laura Dern. David Rooney of The Hollywood Reporter praised Streep's performance writing, "Streep is clearly having a ball as the imperious snob who snorts with disapproval [and] does her best to hide her affection for her nieces behind her narrowed gaze and all purpose disdain". The film received critical acclaim and grossed over $218 million against its $40 million budget.

2020 жылдар: Ағызатын жобалар

2020 жылы ол Apple TV+ анимациялық қысқаметражды фильмінде «Біз осындамыз: Жер планетасында өмір сүру туралы жазбалар» роліне дауыс берді. Стрип екі фильмде басты рөлдерде ойнады, екеуі де стриминг қызметтері арқылы шығарылды. Ол Netflix үшін Райан Мерфидің «The Prom» (2020) фильмінде Николь Кидманмен қайта жұмыстасты, бұл Бродвей мюзиклінің киноадаптациясы болды. Сол жылы ол режиссер Стивен Содербергпен HBO Max комедиялық фильмі «Let Them All Talk» (2020) үшін де қайта жұмыстасты. Стрип Дианна Вист, Кандис Берген, Лукас Хеджес және Джемма Чанмен бірге түсті. Vanity Fair журналының Ричард Лоусон: «Стрип, белгілі бір жағынан, фильмді өзінің әлемдегі ең ұлы актриса ретіндегі беделіне (кейбір адамдардың пікірінше) мета-комментарий ретінде қарастыруы мүмкін. Егер осылай болса, ол өз ниеттерін ешқашан жасырмайды. Ол бәрін өте шынайы ойнайды». Келесі жылы Стрип Леонардо Ди Каприо мен Дженнифер Лоуренспен бірге Адам МакКейдің Netflix үшін түсірген «Көзіңді көтерме» (2021) фильмінде ойнады. Стрип климаттық өзгерістердің қаупін елемейтін, Америка Құрама Штаттарының ойдан шығарылған президентінің комедиялық рөлін ойнады. Variety журналының Питер ДеБруж өзінің аралас пікірінде оның ойынын Дональд Трамптікімен салыстырып, «бізден гөрі оның көңілі көтеріңкі екені анық» деді. Стрип Сара Джонс режиссерлік еткен «Sell/Buy/Date» (2022) фильмінің атқарушы продюсері болды. Ол Apple TV+ антологиялық сериалы «Extrapolations» (2023) -та ойнады. Кейін сол жылы ол Стив Мартин, Мартин Шорт және Селена Гомеспен бірге түскен Hulu комедиялық сериалының үшінші маусымында күресіп жүрген актриса Лоретта Дюркин рөлін ойнады. The Guardian газетінің Лейла Латиф: «Стрип Лоретта рөлін таң қалдырмай керемет ойнады, өмір бойына қабылдамаушылыққа тап болған, бірақ арманынан айнымай келген әйелдің азабын шынайы сезіндірді». Ол «Алтын глобус» номинациясын алды және «Critics’ Choice Television Award» сыйлығын жеңіп алды. 2024 жылы Стрип шоудың төртінші маусымында Лоретта рөлін қайта ойнайтыны жарияланды.

In 2020, she voiced a role in the Apple TV+ animated short film Here We Are: Notes for Living on Planet Earth. Streep had leading roles in two films, both released by streaming services. She reunited with Nicole Kidman for Netflix, in Ryan Murphy's The Prom (2020), a film adaptation of the Broadway musical of the same name. That same year she also reunited with director Steven Soderbergh for his HBO Max comedy film Let Them All Talk (2020). Streep starred alongside Dianne Wiest, Candice Bergen, Lucas Hedges, and Gemma Chan. Richard Lawson of Vanity Fair noted, "Streep could, in some senses, be approaching the film as a meta commentary on her own ivied stature as the world's greatest living actor (in some people's estimation, anyway). If that is what's happening, she never betrays her motivations with a wink. It's all played pretty earnestly". The following year, Streep starred opposite Leonardo DiCaprio and Jennifer Lawrence in Don't Look Up (2021), directed by Adam McKay for Netflix. Streep played a comical role as the fictional President of the United States who waves off the fears of climate change. In his mixed review, Peter DeBruge of Variety compared her performance of that of Donald Trump, adding she was "clearly having more fun than we are". Streep served as an executive producer on Sell/Buy/Date (2022), directed by Sarah Jones. She acted in the Apple TV+ anthology series Extrapolations (2023). Later that year, she played Loretta Durkin, a struggling actress, in the third season of the Hulu comedy series Only Murders in the Building, starring Steve Martin, Martin Short and Selena Gomez. Leila Latif of The Guardian wrote, "Streep, unsurprisingly, plays Loretta beautifully, truly tapping into the agony of a woman who's faced a lifetime of rejection but somehow kept her dream alive". She received a Golden Globe nomination and won a Critics’ Choice Television Award. In 2024, it was announced Streep would reprise the role of Loretta in the show's fourth season.

Басқа кәсіпорындар

Стрип "Мамма Миа!" фильмінде ойнағаннан кейін, оның атаулық әні португалдық музыка тізімдерінде танымал болды, 2008 жылдың қазан айында сегізінші орынға жетті. 35-ші People's Choice Awards сыйлығында "Mamma Mia" әнінің орындалуы "Саундтректен шыққан сүйікті ән" номинациясында жеңіске ие болды. 2008 жылы Стрип "Мамма Миа!" саундтрегіндегі жұмысы үшін Грэмми сыйлығына (бесінші рет ұсынылғандығы) ие болды. Ол көптеген аудиокітаптарды оқыды, оның ішінде балалар жазушысы Уильям Стейгтің үш кітабы: "Брей Айрин", "Спинки Сулкс" және "Бір ғана Шрек!". Стрип Ұлттық Әйелдер Тарихы Мұражайының өкілі, ол мұражайға үлкен үлес қосты (соның ішінде "Темір ханым" фильмі үшін алған гонорары 1 миллион доллар болды) және көптеген шараларды ұйымдастырды. 2012 жылдың 4 қазанында Стрип, оның негізін қалаушысы Джозеф Папп пен досы, жазушы Нора Эфронның құрметіне The Public Theater театрына 1 миллион доллар сыйлады. Ол сонымен қатар Gucci компаниясының "Chime for Change" әйелдерді күшейту науқанын қолдайды. 2014 жылы Стрип Массачусетс университетінің Лоуэлл қаласындағы студенттері үшін екі стипендия құрды: ағылшын тілі мамандығына оқуға түскендерге арналған Мерил Стрип атындағы стипендия және математика мамандығына оқуға түскендерге арналған Джоан Герцберг атындағы стипендия (бұл стипендия Стриптің Вассар колледжіндегі бұрынғы сыныптасының есімімен аталады). 2015 жылдың сәуір айында Стрип қырық жастан асқан әйел сценаристтерге арналған сценарийлер зертханасын қаржыландырғаны жарияланды, бұл зертхана Writers Lab деп аталды және New York Women in Film & Television мен IRIS ұжымы басқарады. Бұл зертхана әлемде қырық жастан асқан әйел сценаристтерге арналған жалғыз орталық болды. Сондай-ақ 2015 жылы Стрип АҚШ Конгресінің әрбір мүшесіне Тең Құқықтарды қолдау туралы хат жіберді. Оның әрбір хатына ERA Coalition коалициясының президенті Джессика Нойвирттің "Теңдік дегеніміз не? ЕРА қашан керек?" атты кітабы қоса тіркелді. 2015 жылы Time Out журналына берген сұхбатында феминист екені туралы сұраққа Стрип: "Мен гуманистпін, мен оңай тепе-теңдікті жақтаймын" деп жауап берді. 2016 жылдың наурызында Стрип, басқалармен бірге, Халықаралық Әйелдер күнін мерекелеу аясында әлем бойынша гендерлік теңдікті қамтамасыз етуді талап ететін хатқа қол қойды, бұл шараны One Campaign ұйымдастырды. 2018 жылы ол Голливудтағы 300 әйелмен бірлесіп, әйелдерді қорлау мен кемсітуден қорғау мақсатында Time's Up бастамасын құрды. 2017 жылдың 25 сәуірінде Стрип 2015 жылдың тамызында Ресейде саяси себептермен сотталған және Сібірде 20 жылға сотталған қырымдық украиналық режиссер Олег Сенцовты босату науқанын ашық қолдады. 2017 жылдың 25 сәуірінде PEN America ұйымдасқан жылдық әдеби гала кешінде түсірілген суретке қарағанда, ол украиналық депутат Мустафа Найеммен бірге "Сенцовты босатыңыз" деген жазуы бар плакат ұстаған.

After Streep starred in Mamma Mia!, her rendition of the titular song rose to popularity on the Portuguese music charts, where it peaked at number eight in October 2008. At the 35th People's Choice Awards, her version of "Mamma Mia" won an award for "Favorite Song From A Soundtrack". In 2008, Streep was nominated for a Grammy Award (her fifth nomination) for her work on the Mamma Mia! soundtrack. Streep has narrated numerous audio books, including three by children's book author William Steig: Brae Irene, Spinky Sulks, and The One and Only Shrek!. Streep is the spokesperson for the National Women's History Museum, to which she has made significant donations (including her fee for The Iron Lady, which was $1 million), and hosted numerous events. On October 4, 2012, Streep donated $1 million to The Public Theater in honor of both its late founder, Joseph Papp, and her friend, the author Nora Ephron. She also supports Gucci's "Chime for Change" campaign that aims to spread female empowerment. In 2014, Streep established two scholarships for students at the University of Massachusetts Lowell – the Meryl Streep Endowed Scholarship for English majors, and the Joan Hertzberg Endowed Scholarship (named for Streep's former classmate at Vassar College) for math majors. In April 2015, it was announced that Streep had funded a screenwriters lab for female screenwriters over forty years old, called the Writers Lab, to be run by New York Women in Film & Television and the collective IRIS. The Lab was the only one of its kind in the world for female screenwriters over forty years old. Also in 2015, Streep sent each member of the U. S. Congress a letter supporting the Equal Rights Amendment. Each of her letters was sent with a copy of the book Equal Means Equal: Why the Time for the ERA is Now by Jessica Neuwirth, president of the ERA Coalition. When asked in a 2015 interview with Time Out if she was a feminist, Streep replied, "I am a humanist, I am for nice easy balance." In March 2016, Streep, among others, signed a letter asking for gender equality throughout the world, in observance of International Women's Day; this was also organized by One Campaign. In 2018, she collaborated with 300 women in Hollywood to set up the Time's Up initiative to protect women from harassment and discrimination. On April 25, 2017, Streep publicly backed the campaign to free Oleg Sentsov, a Ukrainian filmmaker from Crimea who was subjected to a sham trial by Russia and jailed in Siberia for 20 years in August 2015. She was pictured alongside Ukrainian lawmaker Mustafa Nayyem with a "Free Sentsov" sign in a photograph taken during the PEN America Annual Literary Gala on April 25, at which Sentsov was honoured with a 2017 PEN/Barbey Freedom to Write award.

Қабылдау және мұра

2004 жылы Америка кино институтының директорлар кеңесі Мэрил Стрипке AFI өмірлік жетістіктері сыйлығын табыс етті. 2011 жылы ол Трейси Уллманның ұсынуымен Кеннеди орталығының құрметті марапатын алды, ал 2009 жылғы Кеннеди орталығының құрметті иегері Роберт Де Ниро және 2003 жылғы Кеннеди орталығының құрметті иегері Майк Николс сөз сөйледі. Стрипке құрмет көрсетуге Кевин Клайн, Эмили Блант, Стэнли Туччи және Энн Хатауэй де қатысты. Салтанатты шара "She's My Pal" әнімен аяқталды, бұл "Ironweed" қойылымынан алынған "He's My Pal" әніне пародия болды. 2014 жылдың қараша айында президент Барак Обама Мэрил Стрипке елдің ең жоғары азаматтық наградасы – Президенттік бостандық медалін табыс етті. Марапаттамада былай делінген: «Мэрил Стрип – тарихтың ең танымал және беделді актерлерінің бірі. Ол өзінің теңдесі жоқ актерлік шеберлігімен біздің қиялымызды баурап, уақыт өте келе көрермендерін қызықтыра білді, адамның барлық сезімін бейнелейтін кейіпкерлерді сомдады». 2017 жылдың қаңтар айында Виола Дэвис "Алтын глобус" сыйлығын Мэрил Стрипке табыс етті. Дэвис Стрипке: «Сен мені суретші екенім үшін мақтан тұтасың», – деді. Алғыс сөз сөйлеген Стрип жақында қайтыс болған Кэрри Фишердің сөзін келтірді: «Сынған жүрегіңді алып, оны өнерге айналдыр». "Vanity Fair" журналы «Мэрил Стриптің ең ұлы актриса болғанға дейінгі уақытты елестету қиын» деп жазды. "The Guardian" газетінің Эмма Брокесі Стриптің «әлемдегі ең танымал актрисалардың бірі» болғанына қарамастан, «өзін қарапайым өмірден шыққан актер ретінде көрсетуге тырысқан» мансабында «Стриптің бейнесін анықтау өте қиын» екенін атап өтті. Өзінің жетістіктеріне қарамастан, Стрип актерлік шеберлігі мен кинодағы жетістіктері туралы әрқашан қарапайым болды. Ол актерлік өнерінде ешқандай ерекше әдіс жоқ екенін, өзінің тәжірибесін сөзбен жеткізе алмайтынын ерте оқу кезінде түсінгенін айтты. 1987 жылы ол: «Менде әртүрлі ұстаздардан алған бірнеше нәрсе бар, бірақ оны чемоданға салып, ашып, 'Қазір қайсысын қалайсыз?' деп сұрай алмаймын. Мен оған сенбеймін, бұл жағдайды қауіпті етеді. Бірақ қауіптілік оны қызықтырады», – деді. Оның айтуынша, идеал режиссер оған толық көркемдік бақылау беретін, импровизация жасауға және қателіктерінен сабақ алуға мүмкіндік беретін адам. Карина Лонгворт Стриптің қойылымдарының «сыртқы» және «хамелеондық» екенін атап өтті, ол кейіпкерлерге еніп, оларды бейнелемейді. «Манхэттен» және «Крамер Креймерге қарсы» сияқты ерте рөлдерінде оны Дайан Китон мен Джилл Клейбургке теңеген, өйткені оның кейіпкерлері жанында жатқандарға ұнамайтын, Стриптің ұнамайтын және жанашырлық танытпайтын әйелдерді сомдауға бейімділігіне байланысты. Стриптің көптеген адамдар техникалық актер деп санайтынын, бірақ ол бастапқы сценарийді оқуды ұнататынын айтып, «Мен дайынмын және жарықты реттеуге және басқалардың бәрін ыңғайлы етуге арналған алғашқы 10 қабылдауды ысырап еткім келмейді» деп қосты. Стриптің «Silkwood», «Heartburn», «Postcards from the Edge» және «Angels in America» фильмдерін түсірген Майк Николс Стриптің өзін кейіпкерлеріне айналдыра алу қабілетін жоғары бағалап, «Әр рөлінде ол мүлдем жаңа адам болады. Ол кейіпкерге айналған кезде, басқа актерлер оған сол адамдай қарайды» деді. Оның айтуынша, оны режиссерлік ету «махаббатқа ұқсайды, ол сиқырлы уақыт ретінде есте сақталады, бірақ құпиямен жабылады». Ол сондай-ақ Стриптің актерлік шеберлігі оның серіктестеріне үлкен әсер еткенін және «біреу оны көру арқылы 1000% жақсара алатынын» атап өтті. Лонгворттың пікірінше, Стрип өзінің әр фильмінде феминистік көзқарасты «көрсетіп» қояды. Алайда, кино сыншысы Молли Хаскелл: «Оның ешбір қаһарман қызы феминист емес, нақты айтқанда. Алайда, олар соңғы жиырма жылдағы тәжірибелердің түрлі қиылысуын бейнелейді, өйткені әйелдер өздерін әйелдер қозғалысының аясында қайта анықтады». Стрип көптеген акценттерді еліктей білуімен танымал. Ол «Африкадан тыс» (1985) фильміндегі даниялық акценттен бастап «Француз лейтенантының әйелі» (1981), «Көпшілік» (1985) және «Темір ханым» (2011) фильмдеріндегі британдық акцентке дейін, «Мэдисон округі көпірлері» (1995) фильміндегі итальяндық акцентке, «Джо Тененнің азғырылуы» (1979) фильміндегі оңтүстік американдық акцентке, «Праир үйіндегі серік» (2006) фильміндегі Миннесота акцентіне, «Айронвид» (1987) фильміндегі Нью-Йорк штатының солтүстік бөлігіне және «Сомта» (2008) фильміндегі Бронкс акцентіне дейін түрлі акценттерді сомдады. Стрип Барбра Стрейзанд, Битлз және Боб Дилан сияқты әншілерді тыңдап өскенін және Барбра Стрейзандтың альбомдарын тыңдағаннан кейін өзінің дауысын, «өзінің аспабын» қалай пайдалану керектігін көп білгенін айтты. «Evil Angels» (1988, АҚШ-та «A Cry in the Dark» деп шығарылған) фильмінде, ол Жаңа Зеландиядан Австралияға көшіп келген әйелді сомдады, ол Австралия және Жаңа Зеландия акценттерінің қоспасын жасады. Оның орындауы Австралия кино институтының үздік актрисасы сыйлығын, сондай-ақ Канн кинофестиваліндегі үздік актриса сыйлығын және Нью-Йорк киносыншылары шеңберінің үздік актриса сыйлығын жеңіп алды. «Sophie's Choice» (1982) фильміндегі рөлі үшін Стрип ағылшын және неміс тілдерінде поляк акцентімен, сондай-ақ поляк тілінде сөйледі. «The Iron Lady» фильмінде ол Маргарет Тэтчердің премьер-министр болғанға дейінгі дауысын қайта жасай білді, содан кейін оның дауысының биіктігін, айтылуын және жеткізілуін өзгерту үшін дикция сабақтарын алды. Стрип актерлік өнерінің бір бөлігі ретінде акценттерді пайдалануды кейіпкерді сомдаудағы айқын қажеттілік ретінде қарастырады. Белфаста сұраққа жауап бергенде, Стрип «Мен тыңдаймын» деп, ерекше белфаст акцентімен жауап берді.

In 2004, Streep was awarded the AFI Life Achievement Award by the board of directors of the American Film Institute. In 2011, she received a Kennedy Center Honors, introduced by Tracey Ullman, and speeches by 2009 Kennedy Center Honoree Robert De Niro and 2003 Kennedy Center Honoree Mike Nichols. Those also to honor Streep included, Kevin Kline, Emily Blunt, Stanley Tucci, and Anne Hathaway. The tribute ended with the whole cast who sang "She's My Pal", a play on "He's My Pal" from Ironweed. In November 2014, President Barack Obama bestowed upon Streep the Presidential Medal of Freedom, the nation's highest civilian honor. The citation reads as follows, "Meryl Streep is one of the most widely known and acclaimed actors in history. Ms. Streep has captured our imaginations with her unparalleled ability to portray a wide range of roles and attract an audience that has only grown over time, portraying characters who embody the full range of the human experience." In January 2017, Viola Davis presented Streep with the Cecil B. DeMille at the Golden Globes. Davis stated to Streep "You make me proud to be an artist". In her acceptance speech, Streep quoted the recently departed Carrie Fisher, saying, "Take your broken heart and make it into art." Vanity Fair commented that "it's hard to imagine that there was a time before Meryl Streep was the greatest living actress". Emma Brockes of The Guardian notes that despite Streep's being "one of the most famous actresses in the world", it is "strangely hard to pin an image on Streep", in a career where she has "laboured to establish herself as an actor whose roots lie in ordinary life". Despite her success, Streep has always been modest about her own acting and achievements in cinema. She has stated that she has no particular method when it comes to acting, learning from the days of her early studies that she cannot articulate her practice. She said in 1987, "I have a smattering of things I've learned from different teachers, but nothing I can put into a valise and open it up and say 'Now, which one would you like?' Nothing I can count on, and that makes it more dangerous. But then, the danger makes it more exciting." She has stated that her ideal director is one who gives her complete artistic control, allowing her to have a degree of improvisation and to learn from her mistakes. Karina Longworth notes how "external" Streep's performances are, "chameleonic" in her impersonation of characters, "subsuming herself into them, rather than personifying them". In her early roles such as Manhattan and Kramer vs. Kramer, she was compared to both Diane Keaton and Jill Clayburgh, in that her characters were unsympathetic, which Streep has attributed to the tendency to be drawn to playing women who are difficult to like and lack empathy. Streep has stated that many consider her to be a technical actor, but she professed that it comes down to her love of reading the initial script, adding, "I come ready and I don't want to screw around and waste the first 10 takes on adjusting lighting and everybody else getting comfortable". Mike Nichols, who directed Streep in Silkwood, Heartburn, Postcards from the Edge, and Angels in America, praised Streep's ability to transform herself into her characters, remarking that, "In every role, she becomes a totally new human being. As she becomes the person she is portraying, the other performers begin to react to her as if she were that person." He said that directing her is "so much like falling in love that it has the characteristics of a time which you remember as magical, but which is shrouded in mystery". He also noted that Streep's acting ability had a profound impact on her co stars, and that "one could improve by 1000% purely by watching her". Longworth believes that in nearly every film, Streep has "sly infused" a feminist point of view in her portrayals. However, film critic Molly Haskell has stated, "None of her heroines are feminist, strictly speaking. Yet, they uncannily embody various crosscurrents of experience in the last twenty years, as women have re defined themselves against the background of the women's movement". Streep is well known for her ability to imitate a wide range of accents – from Danish in Out of Africa (1985) to British Received Pronunciation in The French Lieutenant's Woman (1981), Plenty (1985), and The Iron Lady (2011); Italian in The Bridges of Madison County (1995); a southern American accent in The Seduction of Joe Tynan (1979); a Minnesota accent in A Prairie Home Companion (2006); Upstate New York in Ironweed (1987); and a heavy Bronx accent in Doubt (2008). Streep has stated that she grew up listening to artists such as Barbra Streisand, the Beatles, and Bob Dylan, and she learned a lot about how to use her voice, her "instrument", by listening to Barbra Streisand's albums. In the film Evil Angels (1988, released in the U. S. as A Cry in the Dark), in which she portrays a New Zealand transplant to Australia, Streep developed a hybrid of Australian and New Zealand English. Her performance received the Australian Film Institute Award for Best Actress in a Leading Role, as well as Best Actress at the Cannes Film Festival, and the New York Film Critics Circle Award for Best Actress. For her role in the film Sophie's Choice (1982), Streep spoke both English and German with a Polish accent, as well as Polish itself. In The Iron Lady, she reproduced the vocal style of Margaret Thatcher from the time before Thatcher became Britain's Prime Minister, and after she had taken elocution lessons to change her pitch, pronunciation, and delivery. Streep has commented that using accents as part of her acting is a technique she views as an obvious requirement in her portrayal of a character. When questioned in Belfast as to how she reproduces different accents, Streep replied in a reportedly "perfect" Belfast accent: "I listen."

Активизм және адвокаттық қызмет

Саяси тұрғыдан Стрип өзін американдық солшылдардың бірі ретінде сипаттады. Ол 2016 жылы Демократиялық ұлттық конвентте президенттікке үміткер Хиллари Клинтонды қолдап сөз сөйледі. 2017 жылдың қаңтар айында Стрип 74-ші «Алтын глобус» сыйлығында өмір бойы жеткені үшін Сесил Б. ДеМилль сыйлығымен марапатталды. Сыйлықты табыс алған кезде ол басым бөлігі саяси болған сөйлеуінде болашақ президент Дональд Трампты сынады. Ол Трамптың өте күшті платформасы болғанын, бірақ оны мүмкіндігі шектеулі репортер Серж Ф. Ковалескиді қорлау үшін тиісінше пайдаланбағанын айтты. Оның сөзіне қарағанда, Трамп Ковалескиден «әр түрлі артықшылықтар, билік және қарсы тұру қабілеті жағынан жоғары тұрған». Трамп Стрипті «Голливудтағы ең жоғары бағаланған актрисалардың бірі» және «үлкен жеңіліске ұшыраған Хилларидің жақтасы» деп атады. 2015 жылы «Суфражетканы» насихаттайтын кезінде Стрип Rotten Tomatoes сын-пікірлерді жинақтайтын веб-сайты ер адамдардың киносыншыларының пікірін пропорционалсыз көрсетіп, нәтижесінде әйелдер басты рөлдегі фильмдердің коммерциялық табысына кері әсер ететін бұрмаланған көрсеткіштерге әкелді деп айыптады. 2023 жылдың маусым айында Стрип SAG-AFTRA-ның А тізіміне кіретін көптеген мүшелерімен бірге ереуілге шығу туралы хатқа қол қойды деген хабар тарады.

Жеке өмір

Жазушы Карина Лонгворт өзінің жұлдызды мәртебесіне қарамастан, ондаған жылдар бойы Стриптің салыстырмалы түрде қалыпты жеке өмірін сақтап келгенін айтады. Стрип 1970 жылдары актер Джон Казалемен бірге өмір сүрді, ол өкпедегі қатерлі ісік диагнозы алғаннан кейін 1978 жылдың наурыз айында қайтыс болғанға дейін оған күтім жасады. Стрип оның өлімі туралы былай деді:

Стрип мүсінші Дон Гаммерге Казаленің қазасынан кейін алты ай өткен соң үйленді. Олардың төрт баласы бар: музыкант Генри Вольф Гаммер (1979 жылы туған) және актрисалар Мэри Вилла "Мами" Гаммер (1983 жылы туған), Грейс Джейн Гаммер (1986 жылы туған) және Луиза Джейкобсон Гаммер (1991 жылы туған). 1985 жылы отбасы Коннектикут штатындағы 1,8 миллион долларлық жеке меншікке көшіп, 1990 жылы Лос-Анджелестегі Брентвудта 3 миллион долларлық сарай сатып алғанға дейін онда тұрды. Кейін олар Коннектикутқа қайта оралды. 2023 жылы Стрип пен Гаммердің алты жылдан астам уақыттан бері бөлек тұрғаны хабарланды. Олар соңғы рет 2018 жылы өткен 90-шы «Оскар» сыйлықтары салтанатында бірге көзге түсті. Стрип актриса және жақын досы Кэрри Фишердің қызы Билли Лурдтың құдайы анасы. Фишер Стриптің 1990 жылғы «Шеттен келген хаттар» фильміне сценарий жазды, ол Фишердің өзінің кітабына негізделген. 2009 жылы Стриптен діннің оның өмірінде қандай рөл атқаратыны туралы сұрағанда, ол былай деп жауап берді: «Мен ешқандай діни ілімді ұстанбаймын. Мен шіркеуге, ғибадатханаға, синагогаға немесе ашрамға жатпаймын». 2008 жылдың желтоқсан айындағы сұхбатында ол діни сенімсіздігін айта келіп, былай деді: «Мен әрқашан дінге қатты қызығушылық таныттым, себебі діннің құрылымында болатын тыныштық пен құтқаруды түсіне аламын деп ойлаймын. Бірақ мен дұғаның күшіне сенбеймін, әйтпесе, орын алған қорқынышты оқиғалардың бәрінен сақтануға болар еді. Сондықтан, ақылды, сезімтал және құштар адам ретінде, қол жетімді жайлылықтан тыс қалу өте қиын. Бірақ мен оған бара алмаймын».