Кіріспе

Британдық актриса (туған 1937) Дама Ванесса Редгрейв (туған 30 қаңтар 1937) – ағылшын актрисасы. Алты онжылдықтан астам мансабында Редгрейв көптеген марапаттарға ие болды, оның ішінде «Оскар» сыйлығы, «Тони» сыйлығы, екі «Primetime Emmy» сыйлығы және «Оливье» сыйлығы, бұл оны актерлік өнердің үштік тәжін жеңген санаулы орындаушылардың бірі етеді. Ол сонымен қатар бірнеше құрметті сыйлықтар алды, соның ішінде BAFTA Fellowship Award, Golden Lion Honorary Award және American Theatre Hall of Fame-ге енгізілді. Редгрейв 1958 жылы «Арман» қойылымымен сахнада дебют жасады. 1961 жылы Корольдік Шекспир компаниясымен Шекспирдің «Сізге қалай ұнайды» комедиясында Розалинд рөлін ойнап, танымал болды және содан бері Вест-Энд пен Бродвейде көптеген қойылымдарда ойнады. Ол «Асперн қағаздары» (1984) спектаклі үшін қайта қойылғандағы ең үздік әйел рөлі үшін «Оливье» сыйлығын жеңіп алды және «Поэтке тиіскен сәт» (1988), «Джон Габриэль Боркман» (1997) және «Мұрагерлік» (2019) үшін «Оливье» сыйлығына ұсынылды. Ол «Түнге созылған күндіз» (2003) спектаклінің қайта қойылған нұсқасы үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды. «Торғайдың ойлау жылы» (2007) және «Мисс Дейзиді айдау» (2011) үшін «Тони» сыйлығына ұсынылды. Редгрейв өзінің кинодағы дебютын 1958 жылы әкесімен бірге медициналық драма «Масканың артында» фильмінде ойнады, ал 1966 жылы «Морган: емдеуге жарамды жағдай» сатиралық фильмінде танымал болды, бұл оған алғашқы «Оскар» сыйлығының алты номинациясының бірін әкелді және «Жюлия» (1977) фильмі үшін «Ең үздік қосымша актриса» сыйлығын жеңіп алды. Оның басқа номинациялары: «Изадора» (1968), «Мэри, Шотландия патшайымы» (1971), «Бостондықтар» (1984) және «Ховардс-Энд» (1992). Оның басқа фильмдері: «Барлық маусымдар үшін адам» (1966), «Блоу-ап» (1966), «Камелот» (1967), «Шайтандар» (1971), «Ориент экспресіндегі кісі өлтіру» (1974), «Агата» (1979), «Құлақтарыңды тікте» (1987), «Мүмкін емес миссия» (1996), «Венера» (2006), «Жазылым» (2007), «Кориолан» (2011) және «Түлкі аулаушы» (2014). Редгрейв актерлер отбасының мүшесі, ол сэр Майкл Редгрейв пен Леди Редгрейвтің (Рейчел Кемпсон) қызы, Линн Редгрейв пен Корин Редгрейвтің қарындасы, итальяндық актер Франко Нероның әйелі, актрисалар Джоли Ричардсон мен Наташа Ричардсонның және сценарист-режиссер Карло Габриэль Нероның анасы, британдық актриса Джемма Редгрейвтің әпкесі, актер Лиам Нисон мен кинопродюсер Тим Беванның келіні және Дейзи Беванның, Мишел Ричардсон мен Дэниел Нисонның әжесі.

Ерте өмір

Ванесса Редгрейв 1937 жылдың 30 қаңтарында Лондонның Блэкхит қаласында актерлер сэр Майкл Редгрейв пен Рейчел Кемпсонның қызы болып дүниеге келді. Лоренс Оливье оның туғандығын "Олд Вик" театрында "Гамлет" қойылымында жариялады, ол Лаэрт (Сэр Майкл сомдаған) қызының туғанын айтты. Оливье: "Бұл түнде ұлы актриса дүниеге келді" деп мәлімдеді. Өзінің өмірбаяндық естеліктерінде Редгрейв өзінің ең алғашқы естеліктерінің арасында Ист-Энд пен Ковентридегі бомбалауды еске алады. Ист-Эндтегі бомбалаудан кейін Редгрейв отбасымен бірге Херефордширге көшіп, 1943 жылы Лондонға оралды. Ол қыздарға арналған екі жеке мектепте оқыды: Вустердегі Элис Оттли мектебі және Лондондағы Куинс Гейт мектебі, содан кейін қоғамға дебют жасады. Оның бауырлары Линн Редгрейв пен Корин Редгрейв те актерлер болған.

Кинодағы алғашқы кезеңдері

Ванесса Редгрейв 1954 жылы Орталық сөйлеу және драма мектебіне түсті. Ол алғаш рет 1958 жылы Вест-Эндте, інісімен бірге ойнады. 1959 жылы Петер Холлдың режиссерлігімен Шекспир ескерткіш театрында «Жазғы түннің арманы» пьесасында Хелена рөлінде, Чарльз Лaughtonмен бірге Боттом рөлінде және Лоренс Оливьемен (басты рөлде) «Кориолан» пьесасында, Альберт Финни мен Эдит Эванспен бірге ойнады. 1960 жылы Редгрейв Роберт Болттың «Жолбарыс және жылқы» пьесасында алғашқы басты рөлін ойнады, онда ол әкесімен бірге ойнады. 1961 жылы ол Корольдік Шекспир компаниясы үшін «Сізге қалай ұнаймын» пьесасында Розалинд рөлін ойнады. 1962 жылы ол Уильям Гаскиллдің RSC қойылымында «Цимбелин» пьесасында Имоген рөлін ойнады. 1966 жылы Редгрейв Дональд Альберидің «Мисс Жан Бродидің гүлденуі» қойылымында Жан Броди рөлін жасады, бұл пьеса Мюриел Спарк романынан Джей Прессон Алленмен сахнаға қойылды. Редгрейвтің кинодағы алғашқы рөлі, ол Брайан Десмонд Херсттің «Масканың артында» (1958) фильмінде әкесімен бірге ойнады. Редгрейвтің кинодағы алғашқы басты рөлі «Морган – емдеуге лайықты жағдай» (1966) фильмінде болды, онда Дэвид Уорнер де ойнады, режиссерлік Карел Рейс жасады, бұл рөлі үшін ол «Оскар» номинациясына, Канн сыйлығына, «Алтын глобус» номинациясына және BAFTA киносыйлығына ие болды. Содан кейін ол «Блоу-апта» (1966) фильмінде құпия әйел рөлін ойнады. Дэвид Хеммингстің қатысуымен түсірілген бұл фильм итальяндық режиссер Микеланджело Антонионидің ағылшын тіліндегі тұңғыш фильмі болды. Карел Рейспен биші Изадора Дунканның өмірінен алынған «Изадора» (1968) фильмінде қайта қауышқанда, Дункан рөлін сомдауы оған Ұлттық кино сыншылары қоғамының «Үздік әйел актер» сыйлығын, Канн кинофестивалінде «Үздік әйел рөлі» үшін екінші сыйлықты, сондай-ақ «Алтын глобус» және «Оскар» номинациясын әкелді. 1970 және 1971 жылдары Ванесса итальяндық режиссер Тинто Брасспен екі фильмде түсті: «Dropout» және «La vacanza». Сол кезеңде тарихи (немесе жартылай мифтік) тұлғалардың басқа бейнелері де пайда болды – «Троялық әйелдер» (1971) фильміндегі Андромахадан бастап, «Шотландия королевасы Мария» (1971) фильміндегі басты рөлге дейін, соңғысы оған үшінші «Оскар» номинациясын сыйлады. Ол сондай-ақ Ричард Харрис пен Франко Неромен бірге «Камелот» (1967) фильмінде Гвиневра рөлін ойнады және «О, қандай ғажайып соғыс!» (1969) фильмінде қысқа уақытқа Сильвия Панкхерст рөлінде ойнады. Ол Кен Расселлдің режиссерлік еткен «Жақындықтар» (1971) фильмінде Ана Жанна Де Анж (Жанна Де Анж) рөлін сомдады, бұл бір кезде дау тудырған фильм болды.

Джулия (1977)

Джулия (1977) фильмінде ол нацистік Германия режимі Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары фашизмге қарсы белсенділігі үшін өлтірген әйелдің рөлін ойнады. Фильмде оның әріптесі Джейн Фонда (жазушы Лилиан Хеллман рөлінде) болды. 2005 жылы жарияланған өмірбаянында Фонда былай деп жазды:
Ванессада біз, жалпы адамдар, түсіне алмайтын, сырлы әлемде тұратын сияқты сезініс тудыратын ерекше қасиет бар. Оның дауысы барлық қайғы мен құпияны білетін тереңден естіледі. Оның ойынына қарау – мифтік суреттермен боялған шыны қабаттар арқылы көру сияқты, қабат үстіне қабат, қараңғылыққа дейін, бірақ сонда да оның түбіне жете алмайтыныңды білесің. Мұндай сезімді актермен Марлон Брандомен ғана бастан өткіздім. Ванесса сияқты, ол әрқашан басқа шындықта, қандай да бір құпия, магниттік, ішкі ырғақпен жұмыс істеп тұрғандай көрінетін. 1977 жылы Редгрейв «Джулия» фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығына «Ең үздік екінші пландағы әйел актер» номинациясына ұсынылды. Осыған орай, еврейлерді қорғау лигасының (JDL) мүшелері, Рабби Мейр Кахан басшылығымен, Редгрейвтің бейнесін өртеп, Палестинаны азат ету ұйымын қолдағандығына наразылық білдіріп, «Оскар» салтанатын пикеттеді. Бұл фильм 1977 жылы шықты, сол жылы ол Палестинаны азат ету ұйымының (ПАҰ) Ливандағы қызметін көрсеткен «Палестиналық» фильмінде де түсті. Оның бұл сөздеріне сол жылы «Оскар» сыйлығын жеңіп алған сценарист және салтанатты жүргізуші Пэдди Чайефски сахнада жауап берді.

Кино және теледидар

Кейінгі фильмдердегі рөлдеріне Агата Кристиді «Агата» (1979) фильмінде, Хеленді «Янки» (1979) фильмінде, Холокосттан аман қалғанды «Ойын уақыты» (1980) фильмінде, Лини Кабрезиді «Менің денем, менің балам» (1982) фильмінде, патшайымды «Әнші, әнші, әнші» (1983) фильмінде, суфражист Олив Канцлерді «Бостондықтар» (1984, төртінші «Үздік әйел актер» номинациясы), транссексуал теннисші Рене Ричардсты «Екінші қызмет» (1986) фильмінде, Бланш Хадсонды «Не болды, сәби Джейн?» телефильмінің жаңа нұсқасында (1991), миссис Уилкоксты «Хауардс Энд» (1992, алтыншы «Оскар» номинациясы, бұл жолы қосалқы рөлде); қылмыстық ірі тұлға Максті «Миссия: мүмкін емес» (1996, Макс рөлін талқылағанда, Брайан ДеПальма мен Том Круз Редгрейв сияқты актерді тағайындау қызықты болар деп ойлады; содан кейін олар нағыз Редгрейвті таңдауды шешті); Оскар Уайлдтың анасын «Уайлд» (1997) фильмінде; Кларисса Даллоуэйді «Миссис Даллоуэй» (1997) фильмінде; және доктор Сония Уикты «Бұзылған қыз» (1999) фильмінде сомдады. Осы және тағы да басқа рөлдер оған кеңінен мақтау әкелді. HBO телеарнасының «Егер осы қабырғалар сөйлей алса 2» (2000) сериалында ұзақ жылдар бойы серігін жоқтап жүрген лесбиянка рөлі үшін ол «Алтын глобус» сыйлығын «Телесериалдағы үздік қосалқы актриса» номинациясында, сондай-ақ «Эмми» сыйлығын «Телефильм немесе мини-сериалдағы үздік қосалқы актриса» номинациясында жеңіп алды. Осы рөлі үшін ол Гейлер мен лесбиянкалардың жамандауға қарсы лигасынан (GLAAD) «Медиадағы жетістік» сыйлығын да алды. 2004 жылы Редгрейв FX арнасының «Nip/Tuck» сериалының екінші маусымына қосылды, онда ол нағыз қызы Джоли Ричардсон сомдаған Джулия Макнамараның анасы доктор Эрика Наутон рөлін ойнады. Ол үшінші және алтыншы маусымдарда да ойнады. 2006 жылы Редгрейв Питер О’Тулмен бірге «Венера» фильмінде түсті. Бір жылдан кейін ол «Кеш» және «Құн төлеу» фильмдерінде ойнады, онда ол экранда бар болғаны жеті минут ойнаған рөлі үшін «Broadcast Film Critics Association» сыйлығына ұсынылды. 2008 жылы Редгрейв «Arts Alliance» компаниясының «id – Жанның кімдігі» атты туындысының баяндаушысы болды. 2009 жылы Редгрейв қызы Джолимен бірге Би-би-сидің «Трифидтер күні» фильмінің жаңа нұсқасында ойнады. Қызы Наташа Ричардсонды жоғалтқаннан кейін Редгрейв Ридли Скоттың «Робин Гуд» (2010) фильмінде Элеонора Аквитания рөлін ойнауға келісім берді, түсірілімдер Наташаның қайтысынан кейін көп ұзамай басталды. Жеке себептерге байланысты Редгрейв кейіннен фильмнен бас тартты. Бұл рөл оның «Кеш» фильміндегі әріптесі Айлин Аткинске берілді. Ол келесі рет күйеуі Франко Неромен бірге «Жулиетке хаттар» фильмінде ойнады. Ол «Ева» (2009) румыниялық драмасында, 2010 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілген, сондай-ақ Джулиан Шнабельдің палестиналық «Мирал» (2010) драмасында, 67-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде көрсетілген кішігірім рөлдерді сомдады. Ол «Жануарлар біріктірілген» (2010) экологиялық анимациялық фильміндегі Ұлы тас бақа Винниге дауыс берді және Торонто халықаралық кинофестивалінде көрсетілген Босниядағы саяси драма «Ақпарат беруші» (2010) фильмінде қосалқы рөл ойнады. Редгрейв сонымен қатар Патрик Киллердің жартылай көркем деректі фильмін «Робинсон руинде» (2010) баяндады. 2012 жылдан бері Редгрейв Би-би-сидің «Call The Midwife» сериалын баяндап келеді. Ол сонымен қатар екі тарихи фильмде басты рөлдерді сомдады: Шекспирдің «Кориолан» (актер Ральф Файннның режиссерлік дебюті), онда ол Волумния рөлін ойнады; және Роланд Эммерихтің «Аноним» (екеуі де 2011), Елизавета I рөлінде. Кейін ол Теренс Стамп пен Джемма Артертонмен британдық комедиялық драма «Мэрионға арналған ән» (АҚШ: аяқталмаған ән, 2012) және Ли Дэниелс режиссерлік жасаған «Бақташы» (2013) фильміндегі Форест Уитакермен бірге ойнады. Сондай-ақ ол Стив Карелл мен Ченнинг Татуммен «Foxcatcher» (2014) драмасында да ойнады. 2017 жылы 80 жасында Редгрейв өзінің режиссерлік дебютін «Теңіз қайғысы» атты деректі фильмімен жасады. Бұл фильм Каледегі босқындар лагерьлеріндегі бала мигранттардың жағдайы мен жалпы Еуропалық мигранттар дағдарысын қамтиды. Ол 2017 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілді. Сыншылар деректі фильмнің мазмұнын мақтады, бірақ құрылымын «шашыраңқы назарсыздаулық» және «өндірістік құндылықтардың нашарлығы» үшін сынға алды.

Театр

Редгрейв төрт онжылдықта ең үздік әйел актер үшін төрт "Evening Standard" сыйлығын жеңіп алды. 1984 жылы "Асперн қағаздары" спектаклі үшін қайта қойылған спектакльдегі ең үздік актриса номинациясы бойынша Лоренс Оливье сыйлығын алды. 2000 жылы оның театр жұмысына Лондондағы Шекспирдің "Глобус" театрындағы "Темпест" спектакліндегі Просперо рөлі кірді. 2003 жылы ол Юджин О'Ниллдің "Түнге созылған күндізгі саяхат" пьесасының Бродвейдегі қайта қойылған нұсқасындағы рөлі үшін "Тони" сыйлығын жеңіп алды. 2006 жылдың қаңтар айында Редгрейвке "соңғы онжылдықтарда Хенрик Ибсеннің көптеген шығармаларын интерпретациялаудағы ең үздік жұмысы" үшін Ибсеннің жүз жылдық сыйлығы табыс етілді. Бұл сыйлықты бұрын Лив Уллман, Гленда Джексон және Клэр Блум алған. 2007 жылы Редгрейв Джоан Дидионды өзінің 2005 жылғы "Сақылды ойлар жылы" кітабының Бродвейдегі сахналық бейімделуінде ойнады, ол Бут театрында 24 апталық шектеулі қойылымда 144 рет көрсетілді. Ол үшін ол "Drama Desk Award" сыйлығын жеңіп алды және "Тони" сыйлығына үздік актриса рөлі үшін ұсынылды. Ол Лондондағы Корольдік ұлттық театрдағы Литтлтон театрында рөлін қайта орындады. 2008 жылдың қыркүйегінде Бат қаласындағы Корольдік театрда бір апта бойы осы жұмысты орындады. 2009 жылдың 26 қазанында Нью-Йорктегі Әулие Иоанн соборындағы арнайы қайырымдастық шарасында ол тағы да Джоан Дидион рөлін ойнады. Бұл қойылым бастапқыда 27 сәуірде көрсетуге жоспарланған еді, бірақ Редгрейвтің қызы Наташаның қазасына байланысты кейінге шегерілді. Қайырымдастық шарадан түскен қаражат Біріккен Ұлттар Ұйымының Балалар қорына (ЮНИСЕФ) және Біріккен Ұлттар Ұйымының Палестиналық қашқындарға жәрдемдесу және жұмыс агенттігіне (БҰҰПЖЖА) берілді. Екі қайырымдастық ұйымы да Газадағы балаларға көмек көрсетуде. 2010 жылдың қазан айында ол Джеймс Эрл Джонспен бірге "Драйвинг Мисс Дейзи" Бродвейлік премьерасында басты рөлді ойнады. Шоу 2010 жылдың 25 қазанында Нью-Йорктегі Джон Голден театрында премьераланды. Бастапқыда 2011 жылдың 29 қаңтарына дейін көрсетуге жоспарланған, бірақ сәтті қабылдануы мен жоғары кассалық сатуларға байланысты 2011 жылдың 9 сәуіріне дейін ұзартылды. 2011 жылдың мамырында ол "Драйвинг Мисс Дейзи" рөлі үшін "Тони" сыйлығына үздік актриса рөлі үшін ұсынылды. Бұл қойылым 2011 жылдың 26 қыркүйегінен 17 желтоқсанына дейін Лондондағы Уиндхэм театрында қойылды. 2013 жылы Редгрейв Джесси Айзенбергпен бірге Айзенбергтің "Ревизионист" пьесасында ойнады. Нью-Йорктегі қойылым 15 ақпаннан 27 сәуірге дейін жалғасты. Редгрейв пьесада Холокосттан аман қалған поляк әйелін ойнады. 2013 жылдың қыркүйегінде Редгрейв Марк Райланстың режиссерлігімен Лондондағы "Олд Вик" театрында Джеймс Эрл Джонспен бірге "Көп шудан ештеңе шықпады" спектаклінде ойнады. 2016 жылы Редгрейв Лондондағы Альмейда театрында Ралф Файнспен бірге "Ричард III" спектаклінде королева Маргарет рөлін ойнады. 2022 жылдың ақпан айында ол 2022 жылдың мамыр айынан тамыз айына дейін Лондон Колизейінде "My Fair Lady" спектаклінде Миссис Хиггинс рөлін ойнайтыны расталды. 2010 жылы "The Stage" журналы жүргізген "салалық сарапшылар" мен оқырмандар арасындағы сауалнамада Редгрейв барлық уақыттағы тоғызыншы ең үздік сахналық актер/актриса деп танылды.

Жеке өмір

Редгрейв 1962 жылдан 1967 жылға дейін кино және театр режиссері Тони Ричардсонға үйленген; жұптың екі қызы болды: актрисалар Наташа Ричардсон (1963–2009) және Джоли Ричардсон (1965 ж.т.). 1967 жылы Редгрейв Ричардсоннан ажырасып, ол оны француз актрисасы Жанна Моро үшін тастап кетті. 1967 жылы, Ричардсоннан ажырасқан жылы, ол «Камелот» түсіріліс алаңында танысқан итальяндық актер Франко Нероға ғашық болды. 1969 жылы олардың Карло Габриэль Редгрейв Спаранеро (кәсіби аты Карло Габриэль Неро) деген ұлы дүниеге келді, ол сценарист және режиссер. 1971 жылдан 1986 жылға дейін ол актер Тимоти Далтонмен ұзақ қарым-қатынаста болды, олар «Мэри, шотландтар патшайымы» (1971) фильмінде бірге ойнаған. Кейін Редгрейв Франко Неромен қайта қосылып, 2006 жылдың 31 желтоқсанында үйленді. Карло Неро Редгрейвті Уоллес Шонның пьесасы негізінде түсірілген «Жылу» (2004) фильмінде режиссерлік етті. Редгрейвтің алты немересі бар. 2009 және 2010 жылдардың арасында 14 ай ішінде Редгрейв қызынан және екі кіші туысынан айырылды. Оның қызы Наташа Ричардсон 2009 жылдың 18 наурызында шаңғы тебу кезінде алған бас жарақатынан көз жұмды. 2010 жылдың 6 сәуірінде оның ағасы Корин Редгрейв, ал 2 мамырында әпкесі Линн Редгрейв қайтыс болды. 2015 жылдың сәуірінде Редгрейвтің жүрегіне қауіпті шабуыл болды. 2015 жылдың қыркүйегінде ол жылдар бойы темекі шегуден туындаған энцефалимадан өкпесінің тек 30 пайызы ғана жұмыс істейтінін мәлімдеді. Редгрейв өзін дінге сенетін адам деп сипаттап, кейде католик шіркеуіне баратынын айтты.

Саяси белсенділік

1961 жылы Ванесса Редгрейв 100-нің комитеті мен оның жұмыс тобының белсенді мүшесі болды. Редгрейв пен оның інісі Корин 1970 жылдары Жұмысшы революциялық партиясына (WRP) қосылды. Ол бірнеше рет партия мүшесі ретінде парламентке үміткер болды, бірақ ешқашан бірнеше жүзден астам дауыс алмады. Партия 1985 жылы төраға Джерри Хилидің әйелдер тарапынан сексуалдық зорлық-зомбылыққа қатысы бар деген айыптаулар салдарынан таратылды. 1968 жылы 17 наурызда Редгрейв Гросвенор алаңындағы АҚШ елшілігінің алдындағы Вьетнам соғысына қарсы наразылық акциясына қатысты. Оған қарсылық білдіру үшін елшілікке кіруге рұқсат берілді. Редгрейв «Мэри, Шотландия королевасы» фильмінен алған жалақысын Лондонның батысындағы үйінің жанында балабақша салуға жұмсады. Ол мектепті мемлекетке сыйға тартты. 1977 жылы Редгрейв Палестинаны азат ету ұйымының (ПЕҰ) қызметі туралы «Палестиналық» атты даулы деректі фильм түсіріп, сонда басты рөлді атқарды. Ол деректі фильмді үйін сатудан түскен қаржымен қаржыландырды. «Жамандауға қарсы лиганың» құрметті төрағасы фильмді сынға алып, сұхбаттасқан адамдардың кейбір жауаптары араб тілінен аударылмағанын, фильмде балалардың қарумен жаттығулары көрсетіліп, «Дұшпанды өлтіріңдер!» деген сөз тіркесінің қайталап айтылғанын атап өтті. 1978 жылдың маусым айында фильмнің көрсетілімінде бомба жарылып, мүлікке зиян келтірді, бірақ фильм келесі күні қайтадан көрсетілді. 2018 жылғы сұхбатында Редгрейв 1978 жылғы «Оскар» сыйлығының марапаттау рәсімі кезінде айтқан сөзіне (оның ішінде «Сионисттік хулигандар» деген ескерту бар) тұрды. 1977 жылы Редгрейв британдық актерлер одағына Израильге бойкот жариялауды, соның ішінде кез келген жазылған материалды сатуды сұраған резолюция ұсынды. Бұл қаулы дауыс беруге берілмеді. Фенелонның өзі және еврей топтары – Саймон Визенталь орталығы, жамандауға қарсы лига және американдық еврей конгресі Редгрейвтің актерлік құрамға түсуіне қарсы болды. Симон Визенталь орталығының раввині Марвин Иер телеграммада былай деп жазды: «Сіздің таңдауыңыз Редгрейв мырзаның суреті миллиондаған шейіт болғандардың есімін қорлайтын ондаған мың аман қалғандарды мүлдем елемейтінін көрсетеді. Сіздің шешіміңізді Мартин Лютер Кингтің рөлін Ж. Эдгар Гуверге тапсырумен теңеуге болады». Продюсер Дэвид Л. Вулпер телефон арқылы берген сұхбатында оны раб саудасы туралы «Roots» атты мини-сериалда Ку-клукс-кланның басшысына ақ адамның рөлін ойнауға мүмкіндік берумен салыстырды. Артур Миллер: «Ол марксист, бұл саяси мәселе. Оның идеялары үшін одан бас тарту мен үшін дұрыс емес еді, өйткені мен өзім де қара тізімге ендім». Лилиан Хеллман Редгрейвтің атынан сотқа куәлік берді. Редгрейв келісімшартты бұзғаны үшін жеңді, бірақ Бостон оркестрі оны жұмыстан босату арқылы азаматтық құқықтарын бұзды деген талаппен жеңе алмады. 2003 жылы 13 қарашада Лондон соты Ресей үкіметінің Зәқаевты экстрадициялау туралы өтінішін қабылдамады. Соттың шешімі бойынша, Закаевтың адвокаттары оны Ресейде әділ сотқа тартпайтынын, тіпті азаптаумен бетпе-бет кететінін мәлімдеді. «З.Закаевты Ресейге қайтару әділетсіз әрі қысымшылық болар еді», - деп шешті судья Тимоти Уоркман. 2004 жылы Ванесса Редгрейв пен оның інісі Корин Редгрейв Ирак соғысына қарсы және адам құқықтары үшін науқан жүргізген Бейбітшілік және прогресс партиясын құрды. Редгрейв 2005 жылы партиядан кетті. Редгрейв «терроризмге қарсы соғысты» ашық сынға алды. 2005 жылы маусымда Ларри Кинг Live бағдарламасына берген сұхбатында Редгрейвке осы сын және оның саяси көзқарастары бойынша сын айтылды. Ол АҚШ пен Ұлыбританияның саяси басшылығы «әкемнің ұрпағы нацистермен күрескен құндылықтарды, [және] миллиондаған адам Совет Одағының режиміне қарсы өмірлерін берген құндылықтарды» қолдамаса, шынайы демократия бола ала ма деген сұраққа жауап берді. [Бұл құрбандық] демократия үшін жасалды және демократияның мәні: азаптау, лагерьлер, мәңгілік немесе сотсыз қамауға алу. [Бұл] әдістер [АҚШ және Ұлыбритания үкіметтеріне қарсы] ғана емес, олар туралы ФБР жазды. Менің ойымша, заңның үстемдігін қолдау «сол жақтан» деген сөз емес». 2006 жылдың наурызында Редгрейв АҚШ журналисі Эми Гудманмен сұхбаттасып: «Мен халықаралық адам құқықтары туралы заңға сәйкес келетін бірде-бір үкіметті білмеймін, оның ішінде менің де. Олар бұл заңдарды өте қорқынышты және әдепсіз жолмен бұзады деп айта аламын». Гудманның Редгрейвпен сұхбаты 7 наурызда кешкі уақытта актрисаның Батыс Лондон үйінде өтті және көптеген тақырыптарды қамтыды, әсіресе Нью-Йорк театрлық шеберханасының Алан Рикман қойған «Менің атым Рейчел Корри» өндірісін тоқтатуы. Мұндай даму, деді Редгрейв, «өте қайғылы ессіздік актісі» болды, өйткені «өмірдің мәні және театрдың мәні – өмір туралы, аяқталған немесе әлі де тірі өмір туралы, [және] сенімдер туралы, және осы сенімдерде не бар екені туралы хабарлау». 2006 жылдың маусымында ол Трансильвания халықаралық кинофестивалінен өмір бойы жетістіктері үшін марапат алды, оның демеушілерінің бірі Gabriel Resources атты кеніш компаниясы болды. Ол марапатты Румынияның Рошия Монтана қаласынан келген, Gabriel Resources салып жатқан алтын кенішіне қарсы күресіп жатқан қоғамдық ұйымға арнады. Gabriel Resources 23 маусымда The Guardian газетінде Редгрейвке шабуыл жасайтын және кеніштің пайдалы екенін дәлелдейтін «ашық хат» жариялады. Ашық хатқа 77 ауыл тұрғыны қол қойды. 2007 жылдың желтоқсанында Редгрейв Гитантамо Бэйде төрт жылдық тұтқындықтан кейін Ұлыбританияға оралған үш британдық резиденттің бірі – Жамиль әл-Баннаның 50 000 фунттық кепіл төлемін төлеген болуы мүмкін адамдардың бірі ретінде аталды. Редгрейв өзінің қаржылық қатысуы туралы нақты айтудан бас тартты, бірақ ол «Жамиль мен оның әйеліне қандай да бір көмек көрсетуге өте қуаныштымын», - деп қосты, «Бұл үлкен құрмет және осыны істей алуымға қуаныштымын. Гитантамо Бэй – концлагерь». 2009 жылы Редгрейв суретші Джулиан Шнабель және драматург Мартин Шерманмен бірге Торонто кинофестивалінде Израильге қарсы мәдени бойкотқа қарсы шықты. 2014 жылдың наурызында Редгрейв Солтүстік Лондондағы Пентонвилл түрмесінің алдында жаңа түрме ережелері енгізілгеннен кейін түрмеге кітап жіберуге тыйым салынғаннан кейін наразылық акциясына қатысты. Ол және актер Самуэль Уэст, драматург Дэвид Хэр және Ақындар лауреаты Кэрол Энн Даффи түрмеге кітап жіберуге тыйым салынғанына наразылық білдіріп, өлеңдер оқып, сөз сөйледі. Редгрейв бұл тыйымды «қатыгез және жеңілтек» деп мәлімдеді, «Әдебиет бізді жекелеген мәселелерден тысқары шығаратын нәрсе, ол бізге өзіміздің мәселелерімізді, қателерді жақсырақ түсінуге көмектеседі немесе өмір сүруге мақсатты, ұмтылысты табуға көмектеседі». Тыйым келесі желтоқсанда Әділет министрлігі тарапынан күштен шығарылды. 2017 жылы Редгрейв «Теңіз қайғысы» фильмімен режиссерлік дебютін жасады, бұл фильм Еуропалық мигранттар дағдарысы және Францияның Кале қаласының жанындағы мигранттар лагерінде тұрып, Ұлыбританияға өтуге тырысатын мигранттардың тағдыры туралы деректі фильм. Алайда, ол 2022 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде драма саласына қосқан қызметі үшін Британ империясының орденінің командирі (DBE) атағымен марапатталды.