Кіріспе
Чарльз Артур "Дэззи" Вэнс (4 наурыз 1891 жыл – 16 ақпан 1961 жыл) – американдық бейсболшы. Ол Мажор лигасында (MLB) бес франшиза үшін жиырма жыл бойы ойнады. Өте күшті доптауымен танымал Вэнс, жеті маусым қатарынан Ұлттық лигада страйк-ауттар бойынша көш бастаған жалғыз питчер болды. Вэнс 1955 жылы Бейсбол Даңқы залына енгізілді. 1916 жылы Вэнстің қолы жарақаттанды және оған медициналық көмек көрсетілді. Ол кіші лигаларда питчингін жетілдіре берді, Колумбус (Огайо), Толедо (Огайо), Мемфис (Теннесси), Рочестер (Нью-Йорк) және Сакраменто (Калифорния) командаларында ойнады. Вэнс Мажор лигасында тек 1918 жылы «Янкиз» үшін екі ойын өткізді. Вэнс 1921 жылы Оңтүстік лигасының «Нью-Орлеанс Пеликанс» командасы үшін ойнағанда қайтадан күшті доп тастай бастағанын айтты: ол 163 соққы жасады және 21–11 есебімен маусымды аяқтады. «Робинс» қақпашы Хэнк Деберриді сатып алуға ниеттенді, бірақ «Пеликанс» Вэнс саудаға қосылмаса келісімге келіспеді. 1922 жылы Вэнс 18–12 есебімен, 3.70 ERA және лигадағы ең көп – 134 страйк-аут көрсетті. Кейін 1925 жылы 10 иннингтік ойында 17 соққы жасады. 1924 жылдың 24 қыркүйегінде Вэнс Мажор лига тарихында толыққанды иннинг жасаған алтыншы питчер болды, «Кабс» командасына қарсы үшінші иннингте тоғыз доппен үш соққы жасады. Ол маусымды 262 страйк-аутпен аяқтады, бұл Ұлттық лиганың екі үздік питчерінің (Бурли Граймс – 135 және Дольф Луке – 86) көрсеткіштерінен асып түсті. Сол маусымда Вэнс Ұлттық лигадағы әрбір 13 страйк-ауттың бірін жасады. Вэнс 1925 жылдың 13 қыркүйегінде «Филадельфия Филлис» командасына қарсы 10–1 есебімен но-хиттер жасады. Вэнс бейсбол тарихындағы ең әйгілі қателердің біріне қатысты – 1926 жылғы маусымдағы «үшінші базада үш ойыншы» оқиғасы. Вэнс екінші базада, Чик Фьюстер бірінші базада тұрғанда, Бейб Герман алысқа допты соқты және базалардың айналасында жүгіре бастады. Герман екінші базаны айналғанда, үшінші базаның жаттықтырушысы оған кері қайтуға бұйырды, өйткені Фьюстер үшінші базадан әлі өтпеген еді. Вэнс үшінші базаны айналып, қате түсініп, кері қайтты. Фьюстер үшінші базаға жетті. Герман бұйрыққа көнбеді және ол да үшінші базаға жетті. Үшінші базадағы ойыншы Германды және Фьюстерді аут етті; ереже бойынша Вэнс қауіпсіз деп жарияланды. Вэнстің ойыны 1930 жылдардың басында төмендеді және ол «Сент-Луис Кардиналс» (Гасхаус Бандасы деп белгілі команданың мүшесі), «Цинциннати Редс» және «Доджерс» командаларына ауысты. 1934 жылдың 12 қыркүйегінде Вэнс 43 жас 6 айлық шағында өзінің жетінші және соңғы Мажор лигасындағы хоум-ран соқты, бүгінгі күнге дейін екінші ең үлкен питчер. Бірақ бір аптадан кейін газетке берген сұхбатында Вэнс жас жігіттерге бейсболды мансап ретінде ұсынбайтынын айтты. Вэнс осы салада жақсы өмір сүре алатындардың өте аз екенін, әсіресе Мажор лигасындағы жалақының өсуі бұрын басқа жұмыс таңдаған көптеген колледж бітірушілерін тартатын уақытта екенін атап өтті. Вэнс 1935 жылғы маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты. Ол үш рет лигадағы ERA бойынша, екі рет жеңістер бойынша көш бастады және 1922–1928 жылдары қатарынан жеті жыл бойы лигадағы страйк-ауттар бойынша рекорд орнатты. Вэнс 197–140 есебімен, 2045 страйк-аут және 3.24 ERA көрсеткіштерімен зейнеткерлікке шықты – оның 20 жасында Мажор лигасында бар болғаны 33 иннинг ойнағанын ескерсек, бұл таңғаларлық көрсеткіштер.
Charles Arthur "Dazzy" Vance (March 4, 1891 – February 16, 1961) was an American professional baseball player. He played as a pitcher for five different franchises in Major League Baseball (MLB) in a career that spanned twenty years. Known for his impressive fastball, Vance was the only pitcher to lead the National League in strikeouts seven consecutive seasons. Vance was inducted into the Baseball Hall of Fame in 1955. Vance was discovered to have an arm injury in 1916 and was given medical treatment. He continued to work on his pitching in the minor leagues, appearing with teams in Columbus, Ohio; Toledo, Ohio; Memphis, Tennessee; Rochester, New York; and Sacramento, California. Vance only reappeared in the major leagues once for the Yankees, pitching two games in 1918. Vance said he was suddenly able to throw hard again in 1921 while pitching for the New Orleans Pelicans of the Southern Association: he struck out 163 batters and finished the season with a 21–11 win–loss record. The Robins wanted to acquire catcher Hank DeBerry, but the Pelicans refused to complete the deal unless Vance was included in the transaction. In 1922, Vance produced an 18–12 record with a 3.70 earned run average (ERA) and a league leading 134 strikeouts. He later struck out 17 batters in a 10 inning game in 1925. On September 24, 1924, Vance became the sixth pitcher in major league history to pitch an immaculate inning, striking out all three batters on nine total pitches in the third inning of a game against the Cubs. He finished the season with 262 strikeouts, more than any two National League pitchers combined (Burleigh Grimes with 135 and Dolf Luque with 86 were second and third respectively). That season, Vance had one out of every 13 strikeouts in the entire National League. Vance pitched a no hitter on September 13, 1925, against the Philadelphia Phillies, winning 10–1. Vance was involved in one of the most famous flubs in baseball history, the "three men on third" incident during the 1926 season. With Vance on second and Chick Fewster on first, Babe Herman hit a long ball and began racing around the bases. As Herman rounded second, the third base coach yelled at him to go back, since Fewster had not yet passed third. Vance, having rounded third, misunderstood and reversed course, returning to third. Fewster arrived at third. Herman ignored the instruction and also arrived at third. The third baseman tagged out Herman and Fewster; Vance was declared safe by rule. Vance's play began to decline in the early 1930s and he bounced to the St. Louis Cardinals (becoming a member of the team known as the Gashouse Gang), Cincinnati Reds and back to the Dodgers. On September 12, 1934, Vance hit his seventh and final major league home run at 43 years and 6 months, the second oldest pitcher to do so to this day. However, just a week later commenting for a newspaper article, Vance said that he did not recommend baseball as a career to young men. Vance pointed out that very few people could make a good living out of it, especially during a time when increasing major league salaries were attracting many college educated men who would have previously chosen other work. Vance retired after the 1935 season. He led the league in ERA three times, wins twice, and established a National League record by leading the league in strikeouts in seven consecutive years (1922–1928). Vance retired with a 197–140 record, 2,045 strikeouts and a 3.24 ERA — remarkable numbers considering he saw only 33 innings of big league play during his twenties.
Кейінгі өмірі
Ванс Флорида штатындағы Хомосаса Спрингс қаласына зейнеткерлікке шыққан соң аң аулау мен балық аулауды ұнататын. Ванс жазылып, Бруклиндегі ескі ойыншылардың кездесулеріне жиі қатысты. Бруклинде «Даззи Вэнс күні» тойланды. Биограф Джон Скиппер оның Даңқ залына енуін Бруклинде өткен тоймен салыстырғанда «сәл өзгеше» деп сипаттады. Ванс 1961 жылы Хомосаса Спрингсте жүрек талмасынан қайтыс болды. «The Sporting News» газетіндегі некрологында ол дәрігердің бақылауында болғаны, бірақ қайтыс болған кезде белсенді және денсаулығының жақсы екені айтылды. Оның күйеуі Эдит және қызы аман қалды.
Мұра
1981 жылы Лоуренс Риттер мен Дональд Хониг оны "Барлық уақыттың 100 ең ұлы бейсболшысы" кітабына қосты. 1949 жылы Огден Нэштің "Кешегі күнге тізімге тұрыңыз" атты өлеңінде Ванс есімді жігіт туралы айтылады: