Кіріспе
1852–1917 жылдардағы ағылшын актері және театр директоры. Сэр Герберт Бербом Три (17 желтоқсан 1852 – 2 шілде 1917) – ағылшын актері және театр директоры. Три 1870 жылдары сахнада өнер көрсете бастады. 1887 жылға қарай ол Вест-Эндтегі Хеймаркет театрын басқарды, батыл бағдарламалары мен әсем қойылымдары үшін мақтауға ие болды және көптеген қойылымдарында өнер көрсетті. 1899 жылы ол қайта құруға қаржылай көмектесті және Оның Ұлылық театрының директоры болды. Ол Шекспирдің және классикалық пьесалардың арасында жаңа туындылар мен танымал романдардың бейімделулерін ұсынып, осы үлкен сахнада оларға керемет қойылымдар жасады және көбінесе басты рөлдерді ойнады. Оның әйелі, актриса Хелен Мод Холт, көбінесе оның серігі болды және театрларды басқаруға көмектесті. Три жан-жақты және шебер актер ретінде танылса да, әсіресе кейіпкерлік рөлдерде, оның актерлік шеберлігі кейінірек өзгешеленіп, көне стильде болды. Ол 1904 жылы Корольдік драма өнері академиясын құрды және 1909 жылы театрға қосқан үлесі үшін рыцарь атағын алды. Оның танымал отбасында ағалары – зерттеуші Юлиус Бербом, жазушы Констанс Бербом және жартылай ағасы – карикатурист Макс Бербом бар. Оның қыздары – актриса Виола, әлеуметтік өмірге бейім Фелисити және ақын Айрис. Оның заңды емес балаларының арасында кинорежиссер Кэрол Рид болды. Ол актер Оливер Ридтің әкесінің әкесі болды.
Sir Herbert Beerbohm Tree (17 December 1852 – 2 July 1917) was an English actor and theatre manager. Tree began performing in the 1870s. By 1887, he was managing the Haymarket Theatre in the West End, winning praise for adventurous programming and lavish productions, and starring in many of its productions. In 1899, he helped fund the rebuilding, and became manager, of His Majesty's Theatre. Again, he promoted a mix of Shakespeare and classic plays with new works and adaptations of popular novels, giving them spectacular productions in this large house, and often playing leading roles. His wife, actress Helen Maud Holt, often played opposite him and assisted him with management of the theatres. Although Tree was regarded as a versatile and skilled actor, particularly in character roles, by his later years his technique was seen as mannered and old fashioned. He founded the Royal Academy of Dramatic Art in 1904 and was knighted for his contributions to theatre in 1909. His famous family includes his siblings, explorer Julius Beerbohm, author Constance Beerbohm and half brother caricaturist Max Beerbohm. His daughters were Viola, an actress, Felicity, a socialite and Iris, a poet. His illegitimate children included film director Carol Reed. He was a grandfather of the actor Oliver Reed.
Ерте өмір және мансап
Лондонның Кенсингтон қаласында Герберт Дрейпер Бирбом деп туған. Ал аға Бирбом литвалық тегінен шыққан; ол 1830 жылы Англияға келіп, жүгері саудагері ретінде табысқа жеткен. Дрейпер ағылшын әйелі болған. Олардың төрт баласы болды. Макс әзілдеп, Герберт атына "Три" қосымын қосыпты, себебі көрермендерге "Бирбом! Бирбом!" деп айқайлау оңай болмаған. Оның тегінің соңғы бөлігі "бом" солтүстік неміс диалектісінде "ағаш" дегенді білдіреді. Тридің алғашқы білімі Франт қаласындағы миссис Адамс дайындық мектебінде, Бристольдегі Кингс-сквердегі доктор Стоун мектебінде және Лондонның Вестборн-Гроув қаласындағы Вестборн колледжінде алған. Одан кейін ол Германияның Тюрингиядағы Салцман Шнепфенталь мектебінде оқыды, онда оның әкесі де білім алған. Англияға оралғаннан кейін ол әуесқойлар труппаларында өнер көрсете бастады, соңында әкесімен жұмыс істеп жүргенде Герберт Бирбом Три деген есімді қабылдады. Лондондағы тағы бір рөлі – 1880 жылы Уэльс принці театрында "Мені ұмытпа" қойылымының жаңаруындағы принц Малеотти рөлі. Оның алғашқы лондондық жетістігі 1884 жылы Чарльз Хотридің "Жеке хатшысындағы" пастор Роберт Сполдинг рөлі болды. Три рөлдің комедиялық элементтерін күшейте түсті, бұл пьесаның танымалдығын арттырды. Одан кейін ол Хью Конвейдiң "Келіп қайтқандағы" Паоло Маркари рөлін ойнады. Хотридің пьесасындағы оның итальяндық тыңшысы мен тартымды пасторы арасындағы қарама-қайшылық, кейіпкерлік актер ретінде оның жан-жақтылығын көрсетті. Келесі екі жылдағы басқа рөлдерге А.В. Пинероның "Магистраты" мен В.С. Гилберттің "Жасарғандағы" жаңарулары кірді. 1886 жылы ол "Отеллодағы" Яго мен "Скандал мектебіндегі" сэр Питер Тизл рөлін ойнады. Сол жылы Лондонда ол Чарльз Янгтың "Жазушы Джимдегі" Барон Харцфельд рөлінде Хеймаркет театрында табысқа жетті. Оның Хеймаркет маусымдары 1895 жылдың қаңтарында және 1896 жылдың қарашасында АҚШ-қа сапарлармен және кейде провинцияларға сапарлармен үзілді. Театр тарихшысы В.Дж. Маккуин Поуп театр туралы былай деп жазды: "Жай ғана оның сарайына бару – қызықты оқиға. Ішке кірген кезде сіз атмосфераны сезінесіз. Тридің кезінде оны ұнтақталған парик пен ливрея киген лакейлер әшекейлеген. Барлығы да стильдес, ештеңе арзан, ештеңе жаман емес." Три өзінің театрын 1897 жылы Виктория патшайымының Алмаз мерейтойы кезінде ашты, жаңа құрылысты императорлық тоймен байланыстырды. Келесі екі онжылдықта Три он шақты пьесаны сахналады, репертуарды Хеймаркеттегіден кем емес түрлі бағдарламалады. Оның оның сарайындағы алғашқы қойылымы Гилберт Паркердің "Қуаттылардың орындықтары" романының драмалық нұсқасы болды. Три танымал британ драматургтарының жаңа пьесаларын қойды, мысалы Генри Артур Джонстың "Карнак Сахиб" (1899) пьесасы. Оның қойылымдары өте табысты болды; олар ең алдымен күрделі және көбінесе тамаша көріністері мен әсерлері үшін әйгілі болды. Кейбір басқа танымал актер-менеджерлерден айырмашылығы, Три компаниясына қосылу үшін ең жақсы актерлерді жұмысқа алды және пьесаларға қосымша музыкамен бірге ең жақсы дизайнерлер мен композиторларды жалдады. Оның қойылымдарында Констанс Коллиер, Эллен Терри, Мэдж Кендал, Виннифред Эмери, Джулия Нилсон, Вайолет Ванбру, Оскар Аш, Артур Буркьер және Льюис Уоллер сияқты белгілі актерлер ойнады. Сондай-ақ, Три өзінің қойылымдарын АҚШ-қа бірнеше рет турнеге алып барды. 1907 жылы ол кайзер Вильгельм II шақыруымен Берлиннің Корольдік опера театрына барды. Гилберт Тринің "немістерге біздің қандай алдамшы екенімізді көрсету үшін" императордың шақыруын алғанын айтты. Три кейде пьесаларға тарихи оқиғалардың сахналарын қосып, мысалы, король Джонның Магна-Картаны беруі немесе Вестминстер аббаттығында Анна Болейннің тажына отырғызуы сияқты көріністерді қосты. 1916 жылы Калифорнияда Д.В. Гриффиттің "Макбет" фильмінде (жоғалған фильм деп саналады) Три басты рөлді сомдады. Алайда, үлкен трагедиялық Шекспирлік рөлдерде Три Генри Ирвинг сияқты бұрынғы актерлердің көлеңкесінде қалды. Бірақ Тридің жан-жақтылығы екі қырлы семсер болды: ол рөлдерден тез жалықты және қызығушылығын сақтау үшін оларға жаңа элементтер қосып, рөлдердің ұзақ уақыт бойы сәйкессіздігіне әкелді. Тридің дауысы жұқа деп сипатталды, кейде оның орындалуын табиғи емес етіп көрсеткен тәсілмен жобалау үшін сынға ұшырады. Карьерасының соңғы онжылдығында Тридің техникасы әдепті және ескірген болып көрінді. Оның көзілдіріктері, Поелдің және басқа продюсерлердің тәжірибелік әдістерімен салыстырғанда, ескіргендей көрінді, бірақ Три сыншыларға өзінің қойылымдарының табысты және көпшілікке ұнайтынын атап өтті. Ол Голливуд сценаришісі және продюсері Иван Моффаттың әкесі болды. Три 1904 жылы Корольдік драма өнері академиясын (RADA) құрды. Ол Театр менеджерлері қауымдастығының президенті болып та қызмет етті және Актерлердің қайырымдылық қорына және Актерлер қауымдастығына көмектесті. Театрға қосқан үлесі үшін ол 1909 жылы рыцарь атағын алды. Бірінші дүниелік соғыс кезінде Три патриоттық лекциялар оқып, өзінің танымал атын пайдаланды. Ол театр мен өнердің қазіргі қоғамдағы маңыздылығы туралы бірнеше кітап жазды. Оның денесі кремацияланды, ал күлі Хэмпстед шіркеуінің қосымша зираттарында жерленді.
Simply to go to His Majesty's was a thrill. As soon as you entered it, you sensed the atmosphere In Tree's time it was graced by footmen in powdered wigs and liveries Everything was in tone, nothing cheap, nothing vulgar. Tree opened his theatre in 1897 during Queen Victoria's Diamond Jubilee year, associating the new structure with an imperial celebration. Over the next two decades, Tree staged approximately sixty plays there, programming a repertory at least as varied as he had at the Haymarket. His first production at Her Majesty's was a dramatisation of Gilbert Parker's The Seats of the Mighty. Tree mounted new plays by prominent British playwrights, such as Carnac Sahib (1899) by Henry Arthur Jones. His productions were exceptionally profitable; they were famous, most of all, for their elaborate and often spectacular scenery and effects. Unlike some other famous actor managers, Tree engaged the best actors available to join his company and hired the best designers and composers for the plays with incidental music. His productions starred such noted actors as Constance Collier, Ellen Terry, Madge Kendal, Winifred Emery, Julia Neilson, Violet Vanbrugh, Oscar Asche, Arthur Bourchier, and Lewis Waller. Tree also took his productions on tour to the United States many times. In 1907 he visited Berlin's Royal Opera House at the invitation of Kaiser Wilhelm II. Gilbert remarked that Tree had been invited by the Kaiser "with the malignant motive of showing the Germans what impostors we all are." Tree sometimes interpolated scenes of famous historical events into the plays to provide even more spectacle, such as King John's granting of Magna Carta or Anne Boleyn's coronation in Westminster Abbey. In California in 1916, Tree played the title role in a film of Macbeth, by D. W. Griffith (considered a lost film). In the great tragic Shakespearean roles, however, Tree was overshadowed by earlier actors such as Henry Irving. Tree's versatility, however, was a two edged sword: he quickly tired of characters after a brief run and sought to add business and details to the part to sustain his interest, which led to further character inconsistencies in long runs. Tree's voice was described as thin, and he was sometimes criticised for struggling to project it in a manner that made his performance seem unnatural. In the last decade of his career, Tree's technique was seen as mannered and old fashioned. His spectacles, too, in comparison with the experimental methods of Poel and other producers, seemed outdated, although Tree responded to his critics by noting that his productions remained profitable and well attended. He was also the grandfather of Hollywood screenwriter and producer Ivan Moffat. Tree founded the Royal Academy of Dramatic Art (RADA) in 1904. He also served as president of the Theatrical Managers' Association and assisted the Actors' Benevolent Fund and the Actors' Association. For his contributions to theatre, he was knighted in 1909. During World War I, Tree contributed his celebrity by delivering patriotic addresses. He wrote several books discussing the importance of the theatre and the arts in modern society. His remains were cremated, and his ashes are buried at the additional burial ground of St John at Hampstead church.
Дискография
Tree 1906 жылы Gramophone Company (кейін HMV, E нөмірлері ретінде топтастырылған) үшін бес 10 дюймдік жазба жазды. 1312 Гамлеттің өлім туралы монологы: "Болу немесе болмау" – Гамлет (Шекспир) (3554/E162). (Сілтемесі қараңыз) 1313 Свенгали Трилбиді гипнозға түсіреді: "Аузыңның төбесі Пантеонның күмбезі сияқты" – Трилби (Пол М. Поттер, Г. Дю Мориерден кейін) (3751/E162). 1314 Марк Антоний Юлий Цезардың денесіне айтқан ағы: "О, кешір мені, қанға батқан жер" – Юлий Цезарь (Шекспир) (3557/E161). 1315 Ричард II-нің патшалардың өлімі туралы монологы: "Қайда болса да, ешкім көңіл көтеру туралы сөйлемесін" – Ричард II (Шекспир) (3556/E163). 1316 Фальстаффтың Ар-намыс туралы сөзі: "Хал, егер мені шайқаста жатқан күйде көрсең / 'Кешірім әлі керек'" – Генрих IV, 1-бөлім (Шекспир) (3555/E161).
1313 Svengali mesmerises Trilby: "The roof of your mouth is like the dome of the Pantheon" – Trilby (Paul M. Potter, after G. du Maurier) (3751/E162). 1314 Mark Antony's lament over the body of Julius Caesar: "Oh pardon me, thou bleeding piece of earth" – Julius Caesar (Shakespeare) (3557/E161). 1315 Richard II's Soliloquy on the death of kings: "No matter where – of comfort no man speak" – Richard II (Shakespeare) (3556/E163). 1316 Falstaff's speech on Honour: "Hal, if thou see me down in battle / 'Tis not due yet " – Henry IV, Part 1 (Shakespeare) (3555/E161).
Танымал мәдениетте
Әнші Мод Валери Уайт Байронның "Енді біз саяхаттамаймыз" әнін "1888 жылдың 13 шілдесіне деген алғыс сезімімен еске алу үшін" Tree-ге арнады. "Мысықтар" мюзиклында Джеллилорм Гас туралы: "Ол Ирвингпен, Tree-мен бірге сахнада ойнаған" дейді. "Фрейзер" телесериалының "Дафнидің бөлмесі" атты эпизодында сюжет Фрейзердің Дафнидің бөлмесінен "Сэр Герберт Бербом Tree-нің өмірі мен заманы" деп аталатын кітапты қайтарып алуына байланысты.