Чеп Моррисон (1912-1964) – американдық саяхатшы, заңгер. Луизиана штатында білім алған, «Жаңа келісім» бағдарламасында жұмыс істеген, саяси мансабымен көзге түскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер (1912–1964)
Чеп Моррисон
American politician (1912–1964)
Chep Morrison
1932 жылы Моррисон Батон-Руж қаласындағы Луизиана штаты университетін бітірді. 1934 жылы ол Луизиана штаты университетінің құқық мектебін аяқтады.
In 1932, Morrison graduated from Louisiana State University in Baton Rouge. In 1934, he completed his law degree from the Louisiana State University Law Center.
Заңгерлік және саяси мансап
Моррисон Нью-Орлеанға көшіп, «Жаңа мәміле» агенттігі – Ұлттық қалпына келтіру басқармасында адвокат болды. Кейіннен ол ағасы Джейкоб Моррисон және болашақ Демократиялық партиядан АҚШ өкілі және Палатаның көпшілік көшбасшысы Томас Хейл Боггс ағасымен заң серіктестігін құрды.
Morrison moved to New Orleans, where he became an attorney with the New Deal agency, the National Recovery Administration. Thereafter, he became a law partner with his brother Jacob Morrison and Thomas Hale Boggs Sr., a future Democratic U. S. Representative and House Majority Leader.
Неке және отбасы
1942 жылы Моррисон Нью-Орлеандық Корин Уотерманға үйленді. Олардың үш баласы болды. Олардың үлкен ұлы, деЛессепс Стори Моррисон кіші, "Тони" деп танылған, әкесі сияқты саясаткер болды және 1974 жылдан 1980 жылға дейін Луизиана штатының өкілі қызметін атқарды.
In 1942, Morrison married Corinne Waterman of New Orleans. They had three children together. Their oldest son, deLesseps Story Morrison Jr., known as "Toni", became a politician like his father and was a Louisiana state representative from 1974 to 1980.
Әскери қызмет
Колледжді бітіргеннен кейін 1933 жылы ол Армия резервінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Моррисон штат заң шығарушы органынан кетіп, АҚШ Армиясына қосылды. Ол полковник шеніне дейін көтеріліп, Германияның Бремен қаласындағы оккупациялық күштер штабының бастығы болды. Ол "Қола жұлдыз" орденімен, "Ерлік орденімен" марапатталды, сондай-ақ Англияда, Францияда және Бельгияда қызмет етті. 1944 жылы ол және Билл Додд сайлаушыларының қолдауымен заң шығарушы органға қатарынан қайта сайланды. Ол 1941 жылдан 1946 жылға дейін әскери міндеттемеде болды. Оның резервтегі қызметіне 377-ші көлік командасының қолбасшысы лауазымы және кейіннен АҚШ Армиясы департаментінің Көлік корпусы басшысының орынбасары кірді. Халықаралық әйелдер ұйымы (IWO), шілде Бризель Уотерс (1895–1989) басшылығымен, сайлаушыларды тіркеді, сайлау учаскелерінде бақылаушылар болды, сайлау округтері бойынша жүріп, әдебиет пен жарнамалық материалдарды таратты және сайлау күні Моррисонды қолдап дауыс жинады. Әйелдер ұйымдастырған, сайлаушыларды белсендіруге бағытталған маңызды шаралардың бірі – "Шүбір науқаны" болды, оның ұраны "Моррисонмен тазалық". IWO және Шүбір бригадасы Моррисонның жеңісіне үлкен үлес қосты, ал "Christian Science Monitor" газеті: "Жаңа Орлеан әйелдері деЛессепс С. Моррисонды сайлады" деп жазды. Ол сол кезеңде саяси лауазымдарға ие болған көптеген Екінші дүниежүзілік соғысының ардагерлерінің бірі болды.
After graduation from college he was commissioned in the Army Reserve as a Second Lieutenant in 1933. During World War II, Morrison left the state legislature to join the United States Army. He was promoted to the rank of colonel, and became chief of staff of the occupation forces stationed in the city of Bremen, Germany. He received the Bronze Star, the Legion of Merit and also served in England, France, and Belgium. In 1944, both he and Bill Dodd were reelected to the legislature in absentia by their constituents. He served on active duty from 1941 to 1946. His reserve career included serving as the commanding general of the 377th Transportation Command and later Deputy Chief of the Transportation Corps within the United States Department of the Army. The International Women's Organization, (IWO) under the leadership of July Breazeale Waters (1895–1989), registered voters, became poll watchers, canvassed, distributed literature and signs and got out the vote on election day on behalf of Morrison. One notable event planned by women that moved the electorate was the "March of Brooms" whose theme was, "A Clean Sweep with Morrison." The IWO and the Broom Brigade were key to Morrison's victory, with the Christian Science Monitor stating, "The women of New Orleans elected deLesseps S. Morrison." He was among many returning World War II veterans to gain political office during that period.
Моррисон қала әкімі ретінде
Мэр ретінде Моррисон күшті қоғамдық қатынастар тобын құрды, бұл оған динамикалық реформатор ретінде және қаланың прогрессивті имиджін қалыптастыруға көмектесті. Ол ұлттық баспасөзde кеңінен мақтауға ие болды. 1993 жылы Чикагодағы Иллинойс университетінің Мелвин Г. Холли жүргізген тарихшылар, саясаттанушылар және қалалық сарапшылар арасындағы сауалнамада Моррисон 1820 мен 1993 жылдар аралығында қызмет еткен ең жақсы американдық ірі қала әкімдерінің он алтыншысы деп танылды. Моррисон қаланы тиімді түрде насихаттады және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Нью-Орлеанның өсіп келе жатқан және прогрессивті Күн белдеуі мегаполисі ретіндегі бейнесін құруға ықпал етті. Оның әкімшілігі айтарлықтай жеке инвестицияларды тартты және Нью-Орлеан қаласының орталығында көптеген мұнай өнеркәсібі мен ақ жағалы корпоративтік кеңселердің, сондай-ақ басқа жерлерде бірнеше жаңа өнеркәсіптік зауыттардың құрылуын қолдады. Өзінің бұрынғы басшысынан, оны диктаторлық деп сипаттағаннан өзгеше екенін көрсету үшін Моррисон мэрдің өкілеттіктерін шектеу туралы заң қабылдауға ұмтылды. Ол жаңа қала жоспарлау комиссиясын құрды және Маэстридің көптеген жеңілдік тағайындауларын (кейбіреулері Моррисонның жақтастарымен ауыстырылса да) қысқарту арқылы әкімшілікті тиімді етуге кірісті. Моррисон қаланың көптеген қоғамдық базарларын сату арқылы қалалық операцияларды қысқартты. Көпшілігі бұзылды, бұл кейін қала үшін құнды қоғамдық орталықтарды жоғалтқаны үшін өкініш тудырды. Ол тұрғын үй дағдарысын шешу үшін Нью-Орлеан Тұрғын үй басқармасы басқаратын ветерандарға арналған тұрғын үйлерді салды және басқа Нью-Орлеан әкімдеріне қарағанда ірі масштабты қалалық жаңарумен айналысты. Моррисонның әкімшілігі жаңа немесе қолданыстағы қоғамдық тұрғын үй жобаларын салу үшін төмен кірісті аудандарды бұзды, жеке меншікті Нью-Орлеан азаматтық орталығын, Нью-Орлеан жолаушылар терминалын және қаланың орталық бөлігіндегі бірнеше көшелерді кеңейту жобаларын иемденді. Оның ең танымал әрекеттерінің бірі - ақ және қаралар үшін бөлінген нысандарды қамтитын Нью-Орлеан демалыс департаментін (NORD) құру болды (сол жылдары барлық қоғамдық нысандар бөлінген). Ол облигациялар шығару арқылы қаржыландырылған қалалық көшелерді жақсарту бағдарламасын бастады және көптеген жол өткелдерін және жер асты жолдарын салуға жеткілікті қаражат тапты, қала шегіндегі теміржол өткелдерінің көпшілігін жойды. Моррисон 1950 жылдары Нью-Орлеан қоғамдық қызметінің қаланың кең ауқымды трамвай желісін таратуына келісім берді. Халықаралық сауданы ынталандырушы Моррисон қаладағы Дүниежүзілік сауда орталығының алғы құрылымы болған Халықаралық сауда орталығының құрылысына қолдау көрсетті. Ол Латын Америкасына Нью-Орлеанмен сауданы дамыту үшін көп сапарлар жасады. Ол диктаторлар Рафаэль Трухильо және Хуан Перонмен дос болды. Моррисонның Латын Америкасымен байланыстарды нығайту ниеті Орталық және Оңтүстік Американың тарихи тұлғаларына арналған ескерткіштермен безендірілген жаңа орталық аймақ айналымдары сияқты қалалық жаңару жобаларында көрінді. Бассейн көшесіне Симон Боливар, Бенито Хуарес және Франсиско Морасан ескерткіштері орнатылды. Боливардың мүсіні Канал және Бассейн көшелерінің бұрышында орналасқан. Орталық қаладағы жаңа айналымдық жол Саймон Боливар даңғылы деп аталды. Ескі Режимді жоюді баса назар аударатын платформада сайланғанына қарамастан, сайлаудан кейін Моррисон өзінің саяси ұйымын, Крессент-Сити Демократиялық қауымдастығын (CCDA) тез құрды. CCDA өз жақтастарына қала әкімшілігінде және муниципалдық құрылыс келісімшарттарында жұмыс табуға көмектесе бастады. 1946 жылдың қазан айында Моррисон қоқыс жинаушылардың ереуілін тоқтатып, ереуілшілердің міндеттерін орындау үшін ерікті жұмыс күшін ұйымдастырды. Моррисонның ұйымының күші тез арада Ескі Режимнің күшін басып өтті және ол 1950, 1954 және 1958 жылдары оңай қайта сайланды. Моррисон 1954 жылы жаңа қалалық хартаны ұсынды, ол кең кеңес комиссиясын бес аудандық және екі жалпы мүшелерді біріктіретін заңнамалық қалалық кеңеспен алмастырды. 1954 жылғы хартамен құрылған муниципалдық басқару жүйесі әлі де Нью-Орлеанда қолданыста. Харта мэрдің екі рет қатарынан төрт жылдық мерзімге шектеді, бірақ Моррисонға қатысты емес, ол атадан балаға берілген ережемен босатылды.
As mayor, Morrison put together a strong public relations team, which helped him cultivate an image as a dynamic reformer and of the city as a progressive one. He gained widespread praise in the national press. A later 1993 survey of historians, political scientists and urban experts conducted by Melvin G. Holli of the University of Illinois at Chicago ranked Morrison as the sixteenth best American big city mayor to have served between the years 1820 and 1993. Morrison marketed the city effectively, and was instrumental in creating the post World War II image of New Orleans as a growing and progressive Sun Belt metropolis. His administration attracted significant private investment and welcomed the establishment of numerous oil industry and white collar corporate offices in downtown New Orleans, as well as several sizable new industrial plants elsewhere. To emphasize his differences from his predecessor, whom he had characterized as dictatorial, Morrison worked to get a law passed to reduce the powers of the mayor. He created a new city planning commission and moved to make administration more efficient by firing many of Maestri's patronage appointments (though some were replaced with Morrison's own supporters). Morrison downsized city operations by selling off most of the city's public markets. Most were torn down, which was regretted later as costing the city valuable community centers. He addressed a housing crisis by building veterans' housing operated by the Housing Authority of New Orleans, and engaged in more large scale urban renewal than any other New Orleans mayor. Morrison's administration demolished low income neighborhoods to build new or expand existing public housing projects, expropriated private property to construct the New Orleans Civic Center, the New Orleans Union Passenger Terminal, and several street widening projects in the city's downtown. One of his most popular acts was to create the New Orleans Recreation Department (NORD), which included segregated facilities for whites and blacks (all public facilities were segregated in those years). He began an extensive citywide street improvement program financed though a bond issue, and located funding sufficient to construct numerous street overpasses and underpasses, eliminating most at grade railway crossings within the city limits. Morrison acquiesced in New Orleans Public Service's dismantling of the city's extensive streetcar network in the 1950s. A proponent of increased international trade, Morrison lent his support to the construction of the International Trade Mar, a precursor to the city's World Trade Center. He traveled extensively in Latin America to promote trade with New Orleans. He became friends with dictators Rafael Trujillo and Juan Perón. Morrison's wish to reinforce ties with Latin America was expressed in such urban renewal projects as having new central area circulators embellished with monuments to Central and South American historical figures. The widened Basin Street was outfitted with monuments to Simón Bolívar, Benito Juárez, and Francisco Morazán. A statue of Bolívar was prominently sited and still stands at the corner of Canal and Basin streets. A new circulator in Central City was renamed Simon Bolivar Avenue. Despite running on a platform stressing the elimination of the Old Regular machine, after his election Morrison quickly built his own political organization, the Crescent City Democratic Association. The CCDA began finding its supporters jobs in City Hall and in municipal construction contracts. In October 1946, Morrison broke a garbage collectors' strike by organizing volunteer scab labor to take over the duties of the strikers. Morrison's organization's power quickly eclipsed that of the Old Regulars, and he secured easy re elections in 1950, 1954, and 1958. Morrison pushed for a new city charter in 1954, which replaced the at large council commission system with a legislative city council combining five district based and two at large members. The system of municipal government established by the 1954 charter still operates in New Orleans. The charter limited the mayor to two consecutive four year terms, but did not apply to Morrison, who was exempted by a grandfather clause.
Моррисон, қылмыс және NOPD
1946 жылы билікке келгеннен кейін Моррисон жемқорлықты жою мақсатында Нью-Орлеан полиция департаментінің (NOPD) бастығы болып Адаир Уоттерсті тағайындады. Бірақ Уоттерс құмар ойындар, жезөкшелік және басқа да жамандықтарды Моррисон қалағаннан да ынталы түрде басып тастағанда, арада шиеленіс туды. Уоттерс 1949 жылғы ақпанда Моррисонның NOPD қызметіне саяси араласуына байланысты отставкаға кетті. 1950 жылдардың көп бөлігінде NOPD-нің парақорлық және жамандыққа қатысы туралы ақпараттар жарияланып тұрды. 1952 жылы Нью-Орлеан қалалық қылмыс комиссиясы NOPD және Моррисон әкімшілігінің жамандыққа қатысты әрекеттерін тәуелсіз бақылау үшін құрылды. Кейін екі рет губернаторлыққа кандидат болған штаттық полиция полковнигі Фрэнсис Гревенберг Нью-Орлеандағы құмар ойындар орындарына бірнеше ірі рейдтер ұйымдастырды, бұл Моррисонды және NOPD-ні әрекетсіздігі үшін ұятқа қалдырды. Соңында, зейнеткер ФБР агенты Аарон М. Кохн Чикагодан NOPD-нің жамандыққа қатысын тергеу үшін жіберілді. Кохн кейін еске алды:
After assuming office in 1946, Morrison appointed Adair Watters superintendent of the New Orleans Police Department (NOPD) in an effort to eliminate corruption. But tensions developed when Watters moved to suppress gambling, prostitution, and other vice too zealously for Morrison's liking. Watters resigned in February 1949 because of Morrison's political interference with NOPD activities. Throughout most of the 1950s, scandals continued to be revealed concerning the involvement of the NOPD in graft and vice. In 1952, the Metropolitan Crime Commission of New Orleans was established as an independent monitor of the NOPD and the Morrison administration's approach to vice. State Police Colonel Francis Grevemberg, later a two time gubernatorial candidate, led a series of high profile raids on New Orleans gambling establishments that embarrassed Morrison and the NOPD for its inactivity. Eventually, retired FBI Agent Aaron M. Kohn was sent from Chicago to investigate NOPD involvement in vice. Kohn later recalled:
Шамамен бір жылдан кейін, мен мұндағы жүйенің қандай екенін түсіне бастадым. Чикагода адамдар көбінесе бір жақта немесе екінші жақта болады – адал немесе жалған. Бірақ Луизианада ешқандай жақ жоқ." Ол көп ұзамай Моррисонның оның жұмысына кедергі келтіріп жатқанына шағымданды. 1955 жылы Моррисон мэрді Шурингтің отставкасын сұрауға мәжбүр етті.
After about a year, I began to realize something about the system down here. In Chicago, people were generally on one side of the fence or the other—honest or crooked. But in Louisiana, there just isn't any fence." He soon complained that Morrison was obstructing his efforts. In 1955, Morrison forced the mayor to ask for Schuering's resignation.
Моррисон мен нәсіл
Әкімшілігінің басында Моррисон Пончартрейн Парк деп аталатын қара нәсілділерге арналған қала маңындағы ауданның құрылысын қолдады, төмен кірісті қара нәсілділер үшін қоғамдық тұрғын үйлер салды және қара нәсілділер тұратын аудандардағы көшелер мен инфрақұрылымды жақсартуға қаржы жұмсады. NORD афроамерикандықтар үшін ойын алаңдарын, жүзу бассейндерін және демалыс орталықтарын салды. Бұл әрекеттері оған қатал сегрегацияшылдардың наразылығын тудырды. 1950 жылы ол NOPD-нің Джим Кроу дәуірінің басталғаннан бері алғашқы қара нәсілді полицейін жұмысқа алуын қадағалады. Бұл шаралардан басқа, Моррисон жеке әңгімелерде нәсілдік ұяттау сөздерін қолданумен белгілі болды. Ол қара нәсілділерге арналған аудандарда салған нысандар бөлек салынды және ақ нәсілділерге арналған азаматтық жобаларға қарағанда нашар қаржыландырылды. Тарихшы Адам Фейркло Моррисонның қара нәсілділерге арналған құрылыс бағдарламаларын "сегрегацияны нығайту" жолы ретінде қарастырады, себебі нашар жағдайға наразылықты басуға бағытталған. Көптеген қара нәсілді көшбасшылар оны жақсы көріп, олардың мәселелерін шешу үшін нақты қадамдар жасауға дайын емес деп ойлады. Моррисонның нәсілдік қатынастарға қатысты көзқарасы азаматтық құқықтар қозғалысы күшейген сайын артта қалды. 1959 жылғы губернаторлық сайлауда Моррисон сегрегацияны қолдайтынын мәлімдеді және сол кезде Нью-Орлеан оңтүстік қалаларының арасында ең аз нәсілдік араласы бар қала екенін атап өтті. Ол қаладағы сегрегациялық саясаты үшін NAACP-тің сотқа бергенін мақтан тұтты. 1960 жылдың күзінде Нью-Орлеан мектептерінің интеграциясы дағдарысы кезінде Нью-Орлеан ұлттық назарға ілікті, өйткені қалалық мектеп кеңесі мемлекеттік мектептер үшін федералдық интеграция бұйрығын іске асырды. Төрт қара нәсілді оқушы қаланың Тоғызыншы ауданындағы McDonogh No. 19 бастауыш мектебі мен William Frantz бастауыш мектебіне қабылданды, бірақ олар сыртта ақ әйелдер мен жастардың наразылық толқуымен күшті қарсылыққа тап болды, наразылар нәсілдік ұяттау сөздерін айқайлады және заттар лақтырды. Моррисон губернатор Джимми Дэвистің мектептерді жауып интеграцияны тоқтатуға бағытталған әрекеттеріне қосылмаса да, наразылық акцияларын тоқтату үшін ештеңе жасамады. Полиция мектепке балаларын әкелген ата-аналарды мазақтаған наразылардың әрекетін бейжай қарайды, бірақ сонымен бірге қалада түскі ас ішу орындарында отырып наразылық білдірген азаматтық құқықтар белсенділерін қамауға алды. Моррисонның әрекетсіздігінің себебі оның қара нәсілді қолдаушыларын жібермеу және ақ нәсілділерді қанағаттандыру үшін сегрегациялық ұстанымын сақтау қажеттілігі болды. Оның бұл позициясы екі тараптан да сынға ұшырады: қара нәсілді Нью-Орлеандықтар мен азаматтық құқықтарды қолдаушылар оны сатқан деп есептеді, ал қатал сегрегацияшылдар оны интеграцияны қолдады деп айыптады. Нәтижесінде, азаматтық құқықтар мәселесіндегі оның екіұштылығы оның әкімшілігінің соңғы жылдарындағы іс-қимылдарына азаматтардың көңілінің тоюына және наразылығына себеп болды, бұл 1950 жылдармен салыстырғанда күрт контраст болды. Моррисонның азаматтық құқықтар саласындағы басшылық қателіктері оның бұрынғы жетістіктерін жойды. Бұл Нью-Орлеанның азаматтық құқықтар дәуірінен кейінгі әлеуметтік және экономикалық жағдайының Атланта, Хьюстон және Даллас сияқты (сол кездегі) теңдес қалаларға қарағанда нашар болуына әкелді.
Early in his administration, Morrison supported the construction of a suburban style black neighborhood named Pontchartrain Park, built public housing for low income blacks, and spent money on street and infrastructure improvements in black neighborhoods. NORD built playgrounds, swimming pools, and recreational centers for African Americans. These actions earned him the enmity of hard line segregationists. In 1950, he oversaw the NOPD's hiring of its first black policeman since the advent of the Jim Crow era in the late 19th century. These measures aside, Morrison remained committed to segregation and was known to use racial slurs in private conversations. The facilities he built in black neighborhoods were segregated and received inferior funding compared to civic projects in white neighborhoods. Historian Adam Fairclough interprets Morrison's building programs for blacks as a way of "shoring up segregation" by defusing dissatisfaction with inferior facilities. Many black leaders found him sympathetic but unwilling to take more meaningful action to address their concerns. Morrison's approach to race relations increasingly fell behind the times as the Civil Rights Movement gained momentum. In his 1959 gubernatorial runoff contest, Morrison proclaimed his support for segregation and noted that New Orleans was at that time the least racially mixed of the large southern cities. He boasted that he had been sued by the NAACP over his segregationist policies in the city. New Orleans gained national attention in the fall of 1960 during the New Orleans school desegregation crisis as the city's school board implemented a federal integration order for its public schools. Four black students entered two white schools, McDonogh No. 19 Elementary School and William Frantz Elementary School, in the city's Ninth Ward, but were greeted outside with mobs of white women and youths screaming racial slurs and throwing bottles and refuse. While Morrison did not join Governor Jimmie Davis' drive to prevent integration by shutting the schools down, he did nothing to prevent the intimidating segregationist demonstrations. The NOPD passively stood by while mobs heckled parents bringing their children to school, but at the same time, police arrested civil rights activists holding lunch counter sit ins in the city. Citation Needed Morrison's lack of action stemmed from his political need to avoid alienating black supporters while publicly retaining a segregationist stance to satisfy whites. His position resulted in criticism from both sides; black New Orleanians and supporters of civil rights felt he had betrayed them, while hard line segregationists accused him of supporting integration. Ultimately, his fence straddling on civil rights contributed significantly to the fatigue and disenchantment with which the citizenry received his administration's actions in its final years – a sharp contrast with the comparatively ebullient 1950s. Morrison's leadership failures on civil rights did much to compromise his earlier achievements. This resulted in New Orleans being more poorly positioned socially and economically for the post Civil Rights era than its (at that time) peer cities such as Atlanta, Houston, and Dallas.
1956 жылғы губернаторлық сайлау
Сол кездегі вице-губернатор, Рюстон қаласының К. Э. "Кап" Бархамы, Моррисонмен бірге екінші рет штаттың ең жоғары лауазымына үміткер болды, бірақ сәттілікке жете алмады. Екеуі Луизиана саясатына "жаңа бағыт" ұсынды. Сайлау алдынашқы сөздерінде Моррисон тыңдаушыларына барлық мемлекеттік бағдарламалар салықтар есебінен қаржыландырылатынын, сондықтан барлық қалаулы нәрселерді жүзеге асыру мүмкін емес екенін жиі еске салған. Алайда ол жергілікті сайлаушылар үшін маңызды жобаларды әрдайым атап көрсеткен.
The then lieutenant governor, C. E. "Cap" Barham of Ruston, ran unsuccessfully with Morrison in a bid for a second term in the second highest state office. The two proposed a "New look" for Louisiana politics. In his stump speeches, Morrison often reminded his listeners that all state programs came from taxes and not everything one might prefer could be adopted. Yet he usually mentioned projects important to local voters.
1960 жылғы губернаторлық сайлау
Моррисонның басқа да кандидаттары жеңіліске ұшырады, олардың ішінде Джордж У. Шеннон Ауыл шаруашылығы және орман шаруашылығы комиссары, Фред Колумбус Дент аға – мемлекеттік жер тізілімінің тікелей басшысы, генерал Клэр Ченноның ұлы Дэвид Уоллес Ченно – дауыс беру машиналарын сақтаушы, Колфакс қаласының тұрғыны, Грант Парриш округының штаттық есепшісі Марион Хендерсон ханым және штаттық бас прокурорлыққа Р. У. "Том" Фаррар кіші. Шревпорт қаласында кантри музыкасының жұлдызы Минни Перл өзінің әріптесі Джимми Дэвисті емес, Моррисонды қолдады. Моррисон Луизиана штатының Төрт командасының үш филиалының қолдауын алды, ал Дэвиске қарсы өткен сайлауда Лейк-Чарльз филиалы бейтараптығын сақтады.
Other Morrison ticket candidates lost too, including George W. Shannon for Commissioner of Agriculture and Forestry, Fred Columbus Dent Sr., for register of state land, David Wallace Chennault, son of General Claire Chennault, for custodian of voting machines, Mrs. Marion Henderson of Colfax, Grant Parish for state comptroller, and R. W. "Tom" Farrar Jr., for state attorney general. In an appearance in Shreveport, Country music star Minnie Pearl campaigned for Morrison, rather than fellow entertainer Jimmie Davis. Morrison carried the endorsement of three of the four Louisiana Teamsters Union chapters, with only the Lake Charles branch remaining neutral in the runoff election against Davis.
Саяси табыстың құлдырауы
Қала әкімі ретінде соңғы мерзімінде Моррисонның беделі біраз төмендеді. Оның кейбір идеялары, мысалы, 1959 жылғы сәтсіз монорельс салу ұсынысы, кеңінен қарсылыққа ұшырады. Ол Муассан халықаралық әуежайы үшін жаңа, заманауи терминал салуға күрт баяу кірісті; алғашқы он үш жылында Нью-Орлеандықтар аймақтық экономикалық бәсекелестерінен өзгеше, қарапайым сарайдан (қорадан) ұшып шықты. Моррисон «Пеликанс» бейсбол командасын Нью-Орлеанда сақтап қала алмады. Оның билік басындағы алғашқы жылдарын сипаттаған күш-қуаты толығымен жойылғандай болды. Бұрынғы саяси одақтастары, мысалы, қалалық кеңес мүшесі және болашақ вице-губернатор Джеймс Эдвард "Джимми" Фицморрис кіші, тәуелсіздіктерін білдіре бастады және Моррисонсыз болашаққа дайындалды. Мектептерді біріктіру дағдарысынан кейін Моррисоннің саяси болашағы күмәнді болды. Ол 1954 жылғы қалалық хартаны өзгертуге тырысқан алғашқы Нью-Орлеан әкімі болды, бұл үшінші рет қатарынан әкімдікке сайлауға рұқсат берер еді, бірақ ол сәттілікке жете алмады. Губернаторлыққа қайта үміткер болу үшін саяси база іздеп, ол Джон Ф. Кеннеди әкімшілігіне жүгінді және 1961 жылдың 17 шілдесінде Америка мемлекеттері ұйымына елші болып тағайындалды. Оның саяси беделінің төмендеуінің тағы бір белгісі ретінде, ол 1962 жылғы Нью-Орлеан сайлауында әкімдік лауазымына ұсынған кандидаты – штат сенаторы Адриан Г. Дюплантье – Виктор Широға демократиялық сайлаудың екінші турында жеңіліп қалды.
By his final term as mayor, Morrison's luster had faded somewhat. Some of his ideas, such as the unsuccessful 1959 proposal for a monorail, were met with widespread opposition. He moved surprisingly slowly to construct a more modern terminal for Moisant International Airport; for its first thirteen years of operation New Orleanians departed from a glorified barn, in contrast to its regional economic rivals. Morrison failed to keep the Pelicans minor league baseball team in New Orleans. The energy that had characterized his early years in office seemed thoroughly dissipated. Former political allies such as City Councilman and future Lieutenant Governor James Edward "Jimmy" Fitzmorris Jr., began to express their independence and positioned themselves for a future without Morrison. In the aftermath of the school integration crisis, Morrison's political future was uncertain. He was the first of many New Orleans mayors to try to amend the 1954 city charter to allow a third consecutive term as mayor, but did not succeed. Seeking a political base from which to stage another run for governor, he approached the John F. Kennedy administration and was appointed Ambassador to the Organization of American States on July 17, 1961. In a further sign of his declining political fortunes, his chosen candidate for mayor in the New Orleans election of 1962 – State Senator Adrian G. Duplantier – lost the Democratic runoff to Victor Schiro.
Өлім
Сайлаудағы соңғы жеңілісінен кейін төрт ай өткен соң, Моррисон мен оның ұлы Рэнди 1964 жылдың 22 мамырында Мексиканың Сиудад-Виктория қаласының жанында ұшақ апатында қаза тапты.
Four months after his final election defeat, Morrison and his son, Randy, died on May 22, 1964, in a plane crash in Ciudad Victoria, Mexico.
Моррисон отбасы
Моррисон 1942 жылғы 3 қазанда Корин Уотерманға үйленді. Моррисон ханым (1921 жылғы 17 тамызда туған) 1959 жылғы 26 ақпанда, күйеуі екінші губернаторлыққа үміткерлігін бастағанға дейін бірнеше ай бұрын, отыз жеті жасында қайтыс болды. Моррисонның жеті жасар ұлы Джон Рэндольф Уотерман "Рэнди" Моррисон (1956 жылғы 24 қыркүйекте туған) 1964 жылғы ұшақ апатында әкесімен бірге көз жұмды. Моррисондардың қызы Корин Энн Моррисон (1947 жылы туған) адвокат болып, Нью-Орлеанда қызмет етті. Олардың үлкен ұлы, deLesseps Story Morrison Jr. (1944–1996), әкесі сияқты штаттық палатаға сайланды, бірақ 1977 жылы мэрліке үміткерлігі сәтсіз аяқталды. 1996 жылғы 21 тамызда өкпе рагынан қайтыс болды. Әкесі де, ұлы да 52 жасында дүниеден озды. Моррисондардың төртеуі де Нью-Орлеандағы Метари зиратына жерленген. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Моррисонды көбінесе венгр актрисасы Зса Зса Габордың қосынында көруге болар еді. Ол Нью-Орлеанға ерекше құрметпен қарады, оны американдық қалалардың ішіндегі "ең еуропалық" қала деп есептеді. Кейін Луизиана штатының вице-губернаторы болған Джимми Фицморрис: "Әйелдер оны өте жақсы көретін. Шеп ашық мінезді, жұқпалы күлімсіреген және көптеген адамдарды өз бауырына тарта алатын еді. Шеппен танысқан көптеген адамдар оны ұнатудан өте алмады" деді. 1995 жылы аға deLesseps Моррисон Луизиана саяси мұражайы мен Уиннфилдтегі Даңқ залына қаза болғаннан кейін енгізілді.
Morrison married Corinne Waterman on October 3, 1942. Mrs. Morrison (born August 17, 1921) died at the age of thirty seven on February 26, 1959, just a few months before her husband launched his second gubernatorial bid. The Morrisons' seven year old son, John Randolph Waterman "Randy" Morrison (born September 24, 1956), died with his father in the 1964 plane crash. The Morrisons' daughter, Corinne Ann Morrison (born 1947), became an attorney and practiced in New Orleans. Their elder son, deLesseps Story Morrison Jr. (1944–1996), who like his father was elected to the state house, ran unsuccessfully for mayor in 1977. DeLesseps Jr. died of lung cancer on August 21, 1996. Both father and son died at age 52. All four Morrisons are buried at Metairie Cemetery in New Orleans. After his wife's death, Morrison was frequently seen in the company of Hungarian born actress Zsa Zsa Gabor, who expressed a special fondness for New Orleans, which she considered "the most European" of American cities. Jimmy Fitzmorris, later lieutenant governor of Louisiana, recalled that "The ladies loved him. Chep was sort of an outgoing personality, had a contagious smile, and was able to captivate a lot of people. Most people that met Chep couldn't help but like him." In 1995, the senior deLesseps Morrison was inducted posthumously into the Louisiana Political Museum and Hall of Fame in Winnfield, the home base of the Longs.