Такаси Ёсимацу: Жапон композиторының өмірбаяны мен шығармашылығы

Кіріспе

Жапон классикалық музыка композиторы (1953 жылы туған)

Такаси Йосимацу (吉松隆) – жапон классикалық музыка композиторы. Ол 2003 жылғы «Астро Бой» жаңа өңдеуіне жазған музыкасымен кеңінен танымал.

Өмірбаян

Йосимацу Токиодағы Йойоги қаласында туып өсті. Ол өскен кезінде формалды музыкалық білім алмаған. Йосимацу 13 жасында The Walker Brothers және The Ventures тобының музыкасына ғашык болған, бірақ 14 жасында Людвиг ван Бетховен мен Петр Ильич Чайковскийдің симфониялары оны қатты әсер еткен. Кейо орта мектебінде оқығанда медициналық факультетке түсуді жоспарлаған, бірақ кейіннен симфония жазушы болуды қалаған. Кейо университетінің инженерлік факультетінде оқып жүргенде, ол Тейзо Мацумураның шәкірті болды. Мацумураның стиліне ешқандай ықпал етпегенін айтса да, оның 1974 жылғы соло фортепианолық шығармасы "Сириус серігіне" (Op. 1) қазіргі заманғы музыканың, соның ішінде Мацумураның күшті ықпалын көрсетеді. Ол Токио өнер университетінің профессоры Манабу Каваймен танысты, ол оны гармония мен контрапунктты зерттеуге ынталандырды, бірақ бірнеше айдан кейін сабақтардан бас тартып, 1974 жылдың наурыз айында университеттің қабырғасын қалдырды. Осы уақытта өнер музыкасын жаза отырып, ол Pink Floyd, Yes, Emerson, Lake & Palmer сияқты прогрессивті рок музыкасына да қызығушылық танытты және рок-топтарда клавишник ретінде ойнады. 1975 жылы Мацумураның ұсынысымен Йосимацу Исао Харадамен танысты, ал 1978 жылдың 28 қарашасында Харада ұйымдастырған жеке концертте "Forgetful Angel" шығармасын орындап, композитор ретінде дебют жасады (бірақ ол шығарма үшін ешқандай төлем алмады). Осы аралықта ол шамамен 20 рет түрлі композициялық конкурстарға қатысып, сәттілікке жете алмады, бірақ 1980 жылы оркестрге арналған "Dorian" шығармасы Симфониялық музыканы дамыту қорының композициялық сыйлығына ие болды. Содан бері ол 1981 жылы "Threnody to Toki" сериалымен танымал болғанға дейін көптеген шығармалар жазды. Хироси Аосиманың "Композитордың ойлау жолы" (Kodansha's New Library of Knowledge, 2004) кітабында "Threnody to Toki" еңбегі үшін Отака сыйлығын жеңіп алғаны туралы айтылған (263-бет), бірақ Йосимацу өзінің веб-сайтында бұл ақпаратты жоққа шығарды. Одан кейін Йосимацу атональды музыкадан көңілі толып, джаз, рок және жапон классикалық музыкасының ықпалымен еркін неоромантикалық стильде шығармалар жаза бастады, ал 1985 жылы шыққан гитаралық концертімен оның атағы артты. 2007 жылға дейін Йосимацу алты симфония, 12 концерт: фаготқа, виолончельге, гитараға, тромбонға, альт-саксофонға, сопрано-саксофонға, маримбаға, камералық оркестрге, дәстүрлі жапон аспаптарына, екі фортепианоға (біреуі тек сол қолға, екіншісі екі қолға арналған), бірнеше сонаталар және әртүрлі ансамбльдер үшін көптеген қысқа шығармалар ұсынды. Оның "Atom Hearts Club Suites" шығармасы скрипкалық оркестрге арналған және "The Beatles", "Pink Floyd" және "Emerson, Lake & Palmer" тобына құрмет көрсетеді.

Yoshimatsu was born and raised in Yoyogi, Tokyo. He did not receive formal musical training while growing up. Yoshimatsu was a fan of The Walker Brothers and The Ventures when he was 13, but symphonies of Ludwig van Beethoven and Pyotr Ilyich Tchaikovsky fascinated him when he was 14. When he entered Keio High School, he had hoped to go to medical school, but eventually changed his aspirations to become a symphony writer. While studying at the Faculty of Engineering at Keio University, he became an apprentice of Teizo Matsumura. Although he says that he was not influenced in any way by Matsumura's style, his 1974 solo piano piece, To the companion star of Sirius (Op. 1), shows a strong influence of contemporary music, including Matsumura's. He was introduced to Manabu Kawai, a professor at Tokyo University of the Arts, who encouraged him to study harmony and counterpoint, but he gave up taking lessons after a few months and left the university in March 1974. At this time, while composing music as art music, he was also fascinated by progressive rock music such as Pink Floyd, Yes, Emerson, Lake & Palmer, etc., and joined rock bands as a keyboard player. In 1975, through Matsumura's introduction, Yoshimatsu met Isao Harada, and on November 28, 1978, he made his debut as a composer by presenting Forgetful Angel at a private concert hosted by Harada (although he received no fee for the composition). In the meantime, he entered various composition competitions about 20 times and was unsuccessful, but in 1980, Dorian for orchestra was selected for the Composition Prize of the Foundation for the Promotion of Symphony Music. Since then he composed a number of pieces before making his name with the serialist Threnody to Toki in 1981. In Hiroshi Aoshima's book Composer's Way of Thinking (Kodansha's New Library of Knowledge, 2004), there is a description that he won the Otaka prize for Threnody to Toki (p. 263), but Yoshimatsu himself has denied this on his website. Soon afterwards, Yoshimatsu became disenchanted with atonal music, and began to compose in a free neo romantic style with strong influences from jazz, rock and Japanese classical music, underscoring his reputation with his 1985 guitar concerto. as of 2007, Yoshimatsu has presented six symphonies, 12 concertos: one each for bassoon, cello, guitar, trombone, alto saxophone, soprano saxophone, marimba, chamber orchestra, traditional Japanese instruments, and two for piano (one for the left hand only and one for both hands), a number of sonatas, and various shorter pieces for ensembles of various sizes. His 'Atom Hearts Club Suites' for string orchestra explicitly pay homage to the Beatles, Pink Floyd and Emerson, Lake & Palmer.

Музыкалық стиль

Такаши Йосимацу – заманауи композитор. Оның көптеген шығармалары триадалық болып келеді және қарапайым, қайталама прогрессияларды немесе кейбір жағдайларда пандиатониканы қамтиды. Көбінесе кеңейтілген третья гармониялары толық тонды гармониялармен (мысалы, 5-ші симфонияның бірінші бөлімінде; немесе альт-саксофонға арналған "Киберқұс" концертінің бірінші бөлімінде, сонымен қатар, еркін атоналды джаз қолданылады; немесе оның "Орион машинасы" концертінің соңғы бөлімінде; немесе "Албирей режиміндегі" саксофон концертінде) жалғасады. Оның жапондық дәстүрлі аспаптарға арналған шығармаларында (мысалы, "Субару", және "Арман ішінде, армансыз") дәстүрлі жапондық гаммалар мен строения қолданылады. Ол классикалық музыка туралы бірнеше эсселер мен оқулықтар жариялаған.

Симфониялар

1990 жылы Камуи Чикап симфониясы (Симфония № 1), Op. 40
1991 жылы Симфония № 2 "Террада", Op. 43
1998 жылы Симфония № 3, Op. 75
2000 жылы Симфония № 4, Op. 82
2001 жылы Симфония № 5, Op. 87
2013 жылы Симфония № 6 "Құстар мен періштелер", Op. 113

Концертант шығармалары

1980 Токиге арналған тренодия, фортепиано мен скрипкалық оркестр үшін, Оп. 12
1984 Гитаралық концерт, "Пегас әсері", Оп. 21
1988 Фаготқа арналған концерт, "Бірмұңды контур", Оп. 36
1993 Тромбонға арналған концерт, "Орион машинасы", Оп. 55
1993 Альт саксофонға арналған концерт, "Киберқұс", Оп. 59
1997 Фортепианоға арналған концерт, "Memo Flora", Оп. 67
1998 "Ангел ұйықтағанда", фортепиано мен скрипкалық оркестр үшін, Оп. 73
2003 Виолончельге арналған концерт, "Кентавр тобы", Оп. 91
2005 Сопрано саксофонға арналған концерт, "Альбирей режимі", Оп. 93
2007 "Cepheus Note" концерті, фортепианоға (сол қолға) және оркестрге, Оп. 102

Басқа оркестрлік шығармалар

1979 жылы "Дориан", Op. 9
1982 жылы "Чикап", Op. 14a
1986 жылы "Құстар дәуірі", Op. 25
1991/1997 жылы "Ақ пейзаждар", Op. 47a
1993/1998 жылы "Түсті мобиль II", Op. 58a
1994 жылы "Құстар мен радугаға ода", Op. 60
1997 жылы "Atom Hearts Club Suite I", скрипкалық оркестр үшін, Op. 70b
1997 жылы "Құстар әлі де тыныш", Op. 72
1999 жылы "Atom Hearts Club Suite II", скрипкалық оркестр үшін, Op. 79a
2000 жылы "Құстар қайта ән салады", Op. 81
2000 жылы "Құстар мерекесіне прелюдия", Op. 83
2000 жылы "Фанфар 2001", Op. 84
2008 жылы "Академиялық фестиваль Овертурасы EX", Op. 103

Камералық музыка

1999 Металл шұғасы, эуфониум мен фортепианоға арналған, Op. 80

Жапондық дәстүрлі аспаптарға арналған шығармалар

1980 U Getsu Fu, шакухачи және 17 тұзақ кото үшін, Op. 11
1986 Soh Gyo Fu, шакухачи және 20 тұзақ кото үшін, Op. 26
1987 MIROKU эффектісі, 11 дәстүрлі жапон аспабы және скрипкалар тобы үшін, Op. 33
1997 GAGAKU "Құс арман биі", гагаку ансамблі үшін, Op. 69
2002 Fugaku Қасиетті Фудзи тауының 7 көрінісі, шакухачи, 20 тұзақ кото және оркестр үшін, Op. 88