Флетчер классының эсминеці: USS Hoel (DD 533)

Кіріспе

Флетчер класының эсминшісі

USS Hoel (DD 533) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған эсминші. Ол лейтенант-командир Уильям Р. Хоелдің құрметіне аталған. 1943 жылы қолданысқа енгізілген, ал 1944 жылғы 25 қазанда Лейте шығанағындағы шайқаста, Самар түбіндегі шайқаста батты.

Құрылымы мен сипаттамалары

Флетчер класының эсминецтері 1939 жылдың қазан айынан бастап, алдыңғы эсминецтердің қару-жарағын жеткілікті түрде тасымалдауға қабілетті болу үшін жобаланды. 1940 жылдың қаңтарынан Екінші дүниежүзілік соғыстың аяғына дейін 175 Флетчер класының эсминецтері салынды. Хоэль, Флетчер класының эсминеці ретінде, стандартты жүктемеде және толық жүктемеде ауысты. Оның жалпы ұзындығы 376 фут (115 м), суға бату тереңдігі 13 фут (4 м) және ені 39 фут (12 м) болды. Ол екі General Electric бу турбинасымен және төрт Babcock & Wilcox қазандығымен қозғалды, бұл оған ең жоғары жылдамдық пен жанармайдың сыйымдылығын қамтамасыз етті. 273 теңізші мен офицерлерден тұратын экипажы бар Хоэльдің қозғалыс диапазоны болды. Оның бортының қалыңдығы екі жағынан және қозғалтқыш бөлігінің үстіндегі палубадан өлшенді. Оның негізгі қару-жарағына бес 5 дюймдік /38 калибрлі екі мақсатты зеңбіректер, Mark 37 қару-жарақты басқару жүйесімен басқарылатын, Mark 27 торпедалық атысты басқару жүйесімен басқарылатын он торпеда түтігі және Mark 27 тереңдік зарядтарын басқару жүйесімен басқарылатын екі рельстік алты тереңдік зарядтағыш кірді. Оның әуе шабуылына қарсы қару-жарағы он 40 мм Bofors зеңбірегінен және жеті 20 мм Oerlikon зеңбірегінен тұрды, олардың әрқайсысы Mark 51 атыс басқару жүйесімен басқарылды. Ол QC сериялы гидролокатормен жабдықталған.

Құрылыс және қызмет тарихы

Хоел был спущен на воду 19 декабря 1942 года компанией Bethlehem Steel Co., Сан-Франциско, Калифорния, при спонсорстве миссис Чарльза Банкера Крэйна-младшего, внучки тезки; и введен в строй 29 июля 1943 года. Хоел вышел из залива Сан-Франциско 16 августа 1943 года для прохождения обкатки в районах, расположенных недалеко от Сан-Диего, в ходе которой было произведено семь сбросов глубинных бомб на подводный звуковой контакт с неопределенными результатами. После возвращения на военно-морскую верфь Маре-Айленд 17 сентября 1943 года для окончательной доработки, он покинул Сан-Франциско 26 октября 1943 года в составе эскорта конвоя, прибывшего в Перл-Харбор 31 октября 1943 года, где Хоел подчинился капитану Альберту Джорджу (А.Г.) Куку, командиру 47-й эскадры эсминцев (DesRon 47), который затем перенес свой флаг с Херманна на Хоел. Пятый флот, готовившийся к захвату островов Гилберт в рамках операции Galvanic, назначил Хоел в Северную ударную группу контр-адмирала Келли Тернера, оперативная группа 52 (TF 52). Он присоединился к Моррису, Франксу и Хьюзу и «Ревендж» для охраны авиационной группы поддержки 52.3, состоящей из эскортных авианосцев «Лиском-Бэй», «Корал-Си» и «Коррехидор». Хоел вышел из Перл-Харбора со своей группой 10 ноября 1943 года и охранял свои «маленькие авианосцы», когда их самолеты обрушились на Макин во время утренней предвоенной атаки 20 ноября 1943 года. В течение следующих трех дней торпедоносцы и истребители из авиационной группы поддержки 52.3 поддерживали 27-ю пехотную дивизию генерал-майора Ральфа Смита в ее борьбе за захват Макина. Тысячи бомб и бесчисленные снаряды с самолетов обрушились на японские концентрации войск, огневые позиции и береговые сооружения на острове. Незадолго до рассвета 24 ноября 1943 года торпеда, выпущенная японской подводной лодкой I-175, попала в «Лиском-Бэй» в средней части корпуса, а наблюдатели на корме «Корал-Си» заметили след второй торпеды, которая едва не задела их корабль. Моряки на борту Хоела увидели дым и пламя, поднявшиеся как минимум на 305 метров, когда торпеда разорвала «Лиском-Бэй» и взорвала его бомбовый погреб. Контр-адмирал Генри М. Муллинникс, командир авиационной группы поддержки, капитан Ирвинг Д. Уилтси и 642 офицера и матроса погибли вместе с авианосцем, который затонул примерно через 23 минуты после выброса дыма, пламени и раскаленных частей самолетов на многие мили вокруг. Эсминцы группы спасли 272 выживших. На закате следующего дня, 25 ноября 1943 года, японские самолеты заметили ударную группу адмирала Тернера, идущую в нескольких милях от острова Бутаритари, и сбросили как сигнальные ракеты, так и парашютные осветительные снаряды по обе стороны от его кораблей, чтобы осветить их в качестве целей для 13 торпедоносцев, которые ринулись в атаку. Однако, энергичная артиллерийская стрельба и своевременные резкие одновременные повороты позволили американским кораблям уйти, не получив ни одного попадания. Когда эскортные авианосцы покинули район ночью 27 ноября 1943 года, Хоел присоединился к эскорту, охранявшему группу Абемама, высаживавшуюся на острове Абемама. На следующее утро Хоел присоединился к ударной группе адмирала Тернера и прибыл к Тараве 1 декабря 1943 года для патрулирования против подводных лодок в пяти милях (8 км) от входа в лагуну. Через два дня он присоединился к эскорту «Теннесси» и группы транспортных судов, направлявшихся в Перл-Харбор, где они прибыли 11 декабря 1943 года. Капитан А.Г. Кук, командир 47-й эскадры эсминцев, перенес свой флаг с Хоела на Маккорд 14 декабря 1943 года. Хоел с флотскими подразделениями 5-го амфибийного корпуса начал интенсивную подготовку к вторжению на Маршалловы острова. Он покинул Перл-Харбор 21 января 1944 года с транспортным эскортом Резервной группы, оперативной группой 51.1 (TG 51.1), которая прошла к востоку от Кваджалейна, в то время как ударная группа адмирала Тернера высадилась на этом атолле 31 января 1944 года. Хоел сопроводил транспортные суда группы в лагуну Кваджалейн 2 февраля 1944 года и на следующий день занял позицию корабля радиолокационного дозора к югу от Кваджалейна, где он находился в режиме ожидания огневой поддержки. 6 февраля 1944 года он сопровождал Миллера в инспекционной поездке в район Рой-Намур для адмирала Честера Нимица. Когда оперативные группы 51 и 53 были расформированы, а их корабли вернулись в оперативную группу 51, Хоел был назначен в 3-й участок огневой поддержки, оперативное подразделение 51.17.3 (TU 51.17.3) экспедиционной группы Эниветок. В ранней утренней темноте 17 февраля 1944 года Хоел вновь вошел в лагуну Эниветок с Портлендом, чтобы обстрелять острова Парри и Яптан. Хоел подобрал нескольких летчиков с разбившегося разведывательного самолета из Индианаполиса и вернул их на свой корабль. Тем днем орудия Хоела уничтожили несколько небольших судов на пляже острова Парри и обстреляли доты и концентрации войск во внутренних районах. Затем он встал на якорь в режиме ожидания, пока остальные силы обстреливали два острова. На следующий день Хоел принял участие в ведении беспокоящего огня и ночью осветил пляжи и риф, чтобы предотвратить передвижение вражеских войск. Незадолго до рассвета 19 февраля 1944 года он занял позицию у Эниветок для непосредственной огневой поддержки первоначальной высадки. Когда 21 февраля 1944 года его сменил Фелпс, Хоел направился к позиции у глубокого входа в лагуну Эниветок для патрулирования, которое продолжалось до 26 февраля 1944 года, когда он принял на борт группу управления истребителями из «Хейзелвуда» и взял на себя обязанности резервного управления истребителями в районе Эниветок. 4 марта 1944 года, через два дня после завершения фазы атаки и оккупации Эниветок, группа управления истребителями была переведена на «Камбрию», освободив Хоел для отплытия в Маджуро для ремонта. Хоел, вместе с тремя другими эсминцами DesRon 47, отчитался перед командующим 3-м флотом в заливе Первис, остров Флорида, 18 марта 1944 года. На следующий день он покинул этот порт, чтобы присоединиться к оперативной группе 39, но 20 марта 1944 года ему было приказано изменить курс на остров Эмирау, который в то время занимали морские пехотинцы. 25 марта 1944 года Трэтен и Джонстон присоединились к Хоелу и остальной части DesRon 47, объединив эскадру впервые. Хоел затем патрулировал к югу и востоку от мыса Ботианген, остров Нью-Хановер, где его орудия уничтожили вражеский склад 26 марта 1944 года, а на следующий день захватили документы, содержащие ценную информацию, из одноместной выносной лодки. Той ночью он сделал четыре сброса глубинных бомб на подводный звуковой контакт с неопределенными результатами. Он вернулся в залив Первис 8 апреля 1944 года, чтобы сопроводить конвой, перевозивший войска и припасы на остров Эмирау. По возвращении в залив Первис 14 апреля 1944 года Хоел отчитался о службе контр-адмиралу Роберту У. Хейлеру, командиру 12-й крейсерской дивизии, который держал его занятым учебными упражнениями и сопровождением конвоев до 14 августа 1944 года, когда он был назначен в 3-й амфибийный корпус, готовившийся к вторжению на Палау. Он присоединился к «Киткун-Бэй» в Эспириту-Санто 24 августа 1944 года для перехода в залив Первис. 8 сентября 1944 года они вышли в море к островам Палау с ударной группой эскортных авианосцев контр-адмирала У.Д. Сэмпля для обеспечения воздушной поддержки во время вторжения на Пелелиу. Продолжая сопровождать эскортные авианосцы, он спас пилота и пассажира с самолета, который упал в море при попытке взлета с бухты Омманни, и перевез их на остров Маркус. 1 октября 1944 года Хоел сделал три сброса глубинных бомб на подводный звуковой контакт с неопределенными результатами.

Hoel was launched on 19 December 1942 by the Bethlehem Steel Co., San Francisco, California, sponsored by Mrs. Charles Bunker Crane, Jr., granddaughter of the namesake; and commissioned on 29 July 1943. Hoel sailed from San Francisco Bay 16 August 1943 for shakedown training in operating areas out of San Diego during which she made seven depth charge runs on an underwater sound contact with unknown results. After returning to Mare Island Naval Shipyard 17 September 1943 for final alterations, she cleared San Francisco 26 October 1943 as a part of the screen for a convoy which reached Pearl Harbor 31 October 1943 where Hoel reported to Captain Albert George (A. G.) Cook, Commander of Destroyer Squadron 47 (DesRon 47), who then shifted his flag to her from Heermann. Fifth Fleet, which was then preparing to take the Gilbert Islands in Operation Galvanic, assigned Hoel to Rear Admiral Kelly Turner's Northern attack force Task Force 52 (TF 52). She joined Morris, Franks, and Hughes and Revenge in guarding Air Support Group 52.3 composed of the escort carriers Liscome Bay, Coral Sea, and Corregidor. Hoel sortied from Pearl Harbor with her group 10 November 1943 and guarded her "baby flattops" as their aircraft pounded Makin in a dawn preinvasion attack 20 November 1943. For the next three days, torpedo bombers and fighters from Air Support Group 52.3 supported Major General Ralph C. Smith's 27th Infantry Division as it struggled to take Makin. Thousands of bombs and countless rounds from the guns on these aircraft smashed Japanese troop concentrations, gun emplacements, and shore installations on the island. Before dawn 24 November 1943, a torpedo fired by Japanese submarine I 175 struck Liscome Bay amidships and lookouts on the fantail of Coral Sea spotted the wake of a second torpedo which barely missed their ship. Bluejackets on board Hoel saw smoke and flame rise at least a 1000 feet (305 m) when the torpedo ripped into Liscome Bay and detonated her bomb magazine. Rear Admiral Henry M. Mullinnix, commander of the Air Support Group, Captain Irving D. Wiltsie and 642 officers and men died with the carrier that sank some 23 minutes later after spewing smoke, flame and redhot aircraft parts for miles around. The groups destroyers rescued 272 survivors. At dusk the following day, 25 November 1943, Japanese aircraft spotted Rear Admiral Turner's task force steaming a few miles off Butaritari Island and dropped both float and parachute flares on each side of his ships to light them up as targets for 13 torpedo bombers which swooped in to attack. Spirited gunnery and well timed radical simultaneous turns, however, enabled the American vessels to escape without suffering a single hit. When the escort carriers cleared the area at night 27 November 1943, Hoel joined the screen protecting Abemama Group l which was unloading on Abemama Island. The next morning, Hoel joined Rear Admiral Turner's task force and arrived off Tarawa 1 December 1943 for antisubmarine patrol five miles (8 km) off the lagoon entrance. Two days later she joined the escort for Tennessee and a group of transports sailing for Pearl Harbor where they arrived 11 December 1943. Captain A. G. Cook, commander of Destroyer Squadron 47 shifted his flag from Hoel to McCord 14 December 1943. Hoel with fleet units of the 5th Amphibious Force, began intensive training for the invasion of the Marshall Islands. Departed Pearl Harbor 21 January 1944 with the transport screen of Reserve Force, Task Group 51.1 (TG 51.1) which steamed east of Kwajalein while Rear Admiral Turner's Joint Expeditionary Force landed on that atoll 31 January 1944. Hoel escorted the group's transports into Kwajalein Lagoon 2 February 1944, and the following day took station as a radar picket patrol ship south of Kwajalein where she was on call for gunfire support. On 6 February 1944, she accompanied Miller on a tour of inspection in the Roi Namur area for Admiral Chester Nimitz. When Task Forces 51 and 53 dissolved and their ships reverted to Task Force 51, Hoel was assigned to Fire Support Section 3, Task Unit 51.17.3 (TU 51.17.3) of the Eniwetok Expeditionary Group. In the early morning darkness of 17 February 1944, Hoel reentered Eniwetok Lagoon with Portland to bombard Parry and Japtan Islands. Hoel picked up several aviators from a wrecked scout aircraft from Indianapolis and returned them to their ship. That afternoon Hoels guns destroyed several small craft on the beach of Parry Island and fired on pillboxes and troop concentrations inland. She then anchored in standby position while the rest of the force bombarded the two islands. The next day, Hoel took her turn at providing harassing fire and at night illuminated the beaches and the reef to prevent enemy troop movements. Just before daybreak 19 February 1944, she took station off Eniwetok for close fire support of the initial landings. When relieved by Phelps on 21 February 1944, Hoel steamed to a position off the deep entrance to Eniwetok Lagoon for patrol duty which continued until 26 February 1944, when she embarked a fighter director team from Hazelwood and assumed duties of standby fighter director for the Eniwetok area. On 4 March 1944, 2 days later after the attack and occupation phase of Eniwetok was completed, the fighter director team was transferred to Cambria, freeing Hoel to depart for Majuro for repairs. Hoel, in company with three other destroyers of DesRon 47 reported to Commander 3d Fleet at Purvis Bay, Florida Island, 18 March 1944. The next day she cleared that port to join Task Force 39, but 20 March 1944 she was ordered to change course for Emirau Island which was then being occupied by marines. On 25 March 1944, Trathen and Johnston joined Hoel and the rest of DesRon 47 uniting the squadron for the first time. Hoel then patrolled south and east of Cape Botiangen, New Hanover Island, where her guns destroyed an enemy warehouse 26 March 1944, and, the next day, captured documents which contained valuable information from a 4 feet (1 m) outrigger canoe. That night she made four depth charge runs on an underwater sound contact with unknown results. She returned to Purvis Bay on 8 April 1944 to screen a convoy carrying troops and supplies to Emirau Island. Upon her return to Purvis Bay 14 April 1944, Hoel reported for duty to Rear Admiral Robert W. Hayler, the commander of Cruiser Division 12 who kept her busy with training exercises and convoy duty until 14 August 1944, when she was assigned to the 3d Amphibious Force then preparing for the invasion of the Palaus. She joined Kitkun Bay at Espiritu Santo 24 August 1944, for passage to Purvis Bay. On 8 September 1944 they put to sea for the Palau Islands with Rear Admiral W. D. Sample's escort carrier task force unit to provide air support during the invasion of Peleliu. While continuing to screen the escort carriers, she rescued a pilot and passenger from an aircraft that had gone into the sea on attempting to take off from Ommaney Bay and transferred them to Marcus Island. On 1 October 1944, Hoel made three depth charge runs on an underwater sound contact with unknown results.

Таффи 3

Манус аралдарындағы Сиэдлер портында толысқаннан кейін, Хоел 1944 жылдың 12 қазанында оттық қолдау тобымен бірге сол базаны тазартып, Филиппинге шабуыл жасау үшін контр-адмирал Томас Л. Спрагтың эскорт тасымалдаушы тобына (Таск-топ 77.4) қосылды. Спрагтың күштері үш бөлімнен тұрды, олардың әрқайсысы эскорт тасымалдаушылар мен эсминецтер мен эсминец эскорттарынан құралды. Бұл бөлімдер радиода "Үш Таффи" деп аталды және 1944 жылдың 18 қазанында Самардан Лейтеге түскен әскерлерді қамту үшін операцияға кірісті. Хоел контр-адмирал Клифтон А. Ф. Спрагтың басқаруындағы "Таффи 3" (Эскорт тасымалдаушы тобы 77.4.3) тобына қосылды, ол Хоел, Херманн және Джонстон эсминецтерімен күзетілген төрт эскорт тасымалдаушыдан тұрды. Самар шайқасынан бұрын "Таффи 3" адмирал Ральф А. Офстидің тағы екі эскорт тасымалдаушысымен, сондай-ақ Деннис, Джон С. Батлер, Реймонд және Сэмюэл Б. Робертс кемелерімен күшейтілді. 1944 жылдың 25 қазанындағы таңда "Таффи 3" Самардың солтүстік-шығысында Солтүстік әуе қолдау тобы ретінде жүріп жатты. "Таффи 2" Лейте шығанағына кіреберістегі орталық позицияда күзет жүргізіп, ал "Таффи 1" Хоелдің "Таффи 3" тобынан 240 шақырым оңтүстік-шығысқа қарай шығанақтың оңтүстік жағын қамтыды. Контр-адмирал Клифтон А. Ф. Спраг адмирал Уильям Холсидің 3-ші флоты солтүстіктен қорғаныс жасап жатыр деп жаңылысқандықтан, 06:45-те "Таффи 3" қарауылдары солтүстікке қарай әуе шабуылына қарсы отты байқағанда және үш минут ішінде вице-адмирал Такео Куританың 4 линкоры, 6 ауыр крейсері, 2 жеңіл крейсері және 11 эсминецінен тұратын күшті Орталық күшінен қатты шабуылға ұшырады. Американдық "Джип" тасымалдаушылары мен "қалайы банкалардың" кішкентай тобының аман қалудың жалғыз мүмкіндігі – шығысқа қарай жеткілікті уақытқа жүгіріп, оңтүстікке қарай қашудан бұрын қолдарынан келген ұшақтарды ұшыру, көмек келіп, толық жойылмай тұрып үміттену болды. Тасымалдаушылар жапондық қарсыластарына қарсы барлық қолдағы ұшақтарды ұшырып, Лейте шығанағына қарай бұрылғанда, Хоел және оның серіктері Джонстон мен Херманн өздерінің "кішкентай ұшақ тасымалдаушыларын" жау кемелерінен жасыру үшін түтін шығарды. 07:06-да, жаңбырдың көмегімен тасымалдаушыларын жасырған адмирал Клифтон Спраг өзінің эсминецтеріне жапондықтарға торпедамен шабуыл жасауға бұйрық берді. Хоел бірден бұйрыққа бағынып, жаудың ең жақын жауынгерлік кемесіне, жапондық "Конго" линкорына қарай жүгіріп, содан кейін жаққа бұрылды. Ол жақындағанда, "Конгоның" қаруларына қарай жүгіріп бара жатқанда, оқ ашты. Көпіріне түскен соққы барлық дауыстық радиобайланысты тоқтатты, бірақ ол жауға қарай бағытын өзгерте алмады, жартылай торпедалық сальва жасағанша. Бірақ оның торпедаларының ешқайсысы нысанаға тимеді, олар "Конгоны" тасымалдаушыларды қуудан тоқтатып, сол жаққа бұрылуға мәжбүр етті және олар өз бағытын орындағанша алыстауға мәжбүр болды. Бірнеше минуттан кейін Хоел үш зеңбірегінен зақым алды, сол жақтағы қозғалтқышы тоқтады және Mark 37 отты басқару директоры, FD радары және көпірдің рульдік басқаруынан айырылды. Хоел жаудың ауыр крейсерлерінің колоннасы деп ойлаған, бірақ шын мәнінде жапондық "Харуна" және "Ямато" линкорлары болған. Ол жапондық крейсер "Хагуро" деп танылған, бірақ бұл "Ямато" немесе мүмкін "Харуна" болуы мүмкін, алдыңғы кемеге жақындағанда. Хоел жапондық кемелерге жақындаған сайын, "Ямато" Хоелге 5 дюймдік зеңбіректермен оқ жаудырды, ал "Харуна" Хоелді екінші батареясымен нысанаға алды, Хоел де оқ жауап қайтарып, ең үлкен және ең күшті шайқас кемесімен атысқа түсті. Хоел "Яматоға" 5 дюймдік снарядпен соқты, ал "Яматоның" соқтығы бар ма, жоқ па, Хоелдің "Харунаға" соқтығы бар ма, жоқ па белгісіз. Ол "ыстық, тура және қалыпты" торпедалардың жартылай сальвасын іске қосты. Бұл жолы экипаж нысананың жанындағы үлкен су бағаналарын көріп, соққы болғанын сезді. Бұл байқау елестету болуы мүмкін, өйткені "Харуна" да, "Хагуро" да торпедадан зақым алмады және жарылыстар үнемі жүріп жатқан әуе шабуылдарынан бомбалардың жақын жерге түсуінен болуы мүмкін. Шайқастың карталары бұл шабуылдың ең ықтимал нысанасы Куританың флагманы "Ямато" екенін көрсетеді, ол "Хиерманнан" келген торпедалармен бірге солтүстікке бұрылуға мәжбүр болды. Бұл Куртитаны маңызды сәтте шайқастан алып кетіп, оның күштерін бақылаудан шығарды және жапондық орталық күшінің ең тиімді әскери кемесі "Яматоны" ұзақ уақытқа шайқастан шығарды. Хоел енді өзін мүгедек және жаулармен қоршалған күйде тапты. "Конго" оның сол жақ қанатынан ғана 11 шақырым қашықтықта болды, ал ауыр крейсер колоннасы оның сол жақ қанатынан шамамен 16 шақырым қашықтықта болды. Жағдайды нашарлату үшін "Ямато" эвакуациялық маневрден оралғаннан кейін, мүмкін Хоелді екінші батареясымен нысанаға алды (бірақ "Ямато" Хоелді немесе Джонстонды 6,1 дюймдік зеңбіректермен нысанаға алды ма, жоқ па белгісіз). Келесі сағатта кеме жаудың өзін-өзіне тартып, тасымалдаушылардан алыстату арқылы соңғы қызметін атқарды. Фиштэйлинг және сальваларды қуу кезінде ол қалған екі зеңбірегімен оларды шашыратып жіберді. Соңында, 08:30-да, 40-тан астам оқтан кейін, бір 8 дюймдік снаряд оның соңғы жұмыс істеп тұрған қозғалтқышын тоқтатты. Қозғалтқыш бөлмесі суға батқан, №1 қоймасы өртеніп, кеме сол жаққа қарай ауысып, корпусымен төменге қарай батқанда, Хоелдің капитаны Леон С. Кинтбергер экипажына "кемеден кетуге дайындалуға" бұйрық берді. Жапондықтар кеменің апатқа ұшыраған офицерлері мен сарбаздары суға түскенше атып тастауды жалғастырды және Хоел суға батқанда 08:55-те тоқтады. Хоелдің экипажының 86 ғана мүшесі аман қалды, 253 офицер мен сарбаз кемесімен бірге қаза болды, олардың кем дегенде 40-ы құтқаруды күтіп жатқанда суда қаза тапты. Коммандер Кинтбергер Хоелдің адамдарының батылдығы мен міндетке берілгендігін теңізшінің эпиграфымен сипаттады: "Мұндай үлкен күштермен қақтығысудың сөзсіз нәтижесін толық білген осы адамдар өздеріне тағайындалған міндеттерін салқынқандылықпен және тиімділікпен орындады, олардың кемесі олардың астынан атылып кеткенше".

After replenishing at Seeadler Harbor of Manus, Admiralty Islands, Hoel cleared that base with a fire support group 12 October 1944 to join Rear Admiral Thomas L. Sprague's escort carrier group (Task Group 77.4) in invading the Philippines. Sprague's force was composed of three units, each comprising a group of escort carriers and a screen of destroyers and destroyer escorts. These units, known by their radio calls as the "Three Taffys", began operating off Samar 18 October 1944 to cover the landings on Leyte. Hoel was attached to "Taffy 3" (Escort Carrier Task Unit 77.4.3) commanded by Rear Admiral Clifton A. F. Sprague and comprising four escort carriers guarded by destroyers Hoel, Heermann, and Johnston. Before the Battle off Samar, "Taffy 3" was reinforced by the arrival of Admiral Ralph A. Ofstie with two more escort carriers and Dennis, John C. Butler, Raymond, and Samuel B. Roberts. Dawn of 25 October 1944 found "Taffy 3" steaming northeast of Samar operating as the Northern Air Support Group. "Taffy 2" was in the central position patrolling off the entrance to Leyte Gulf, and "Taffy 1" covered the southern approaches to the Gulf some 150 miles (240 km) to the southeast of Hoel's "Taffy 3". Rear Admiral Clifton A. F. Sprague was under the erroneous impression that Admiral William Halsey's 3d Fleet was providing protection to the north and so was taken by surprise when at 06:45 "Taffy 3"'s lookouts observed anti aircraft fire to the northward and within three minutes were under heavy fire from Vice Admiral Takeo Kurita's powerful Center Force of 4 battleships, 6 heavy cruisers, 2 light cruisers, and 11 destroyers. The only chance for survival of the little group of American "Jeep" carriers and "tin cans" lay in running to the east long enough to launch what aircraft could be readied before fleeing to the south hoping that aid would arrive before their complete destruction. While the carriers launched all available aircraft to attack their numerous Japanese adversaries and then formed a rough circle as they turned toward Leyte Gulf, Hoel and her fellow destroyers Johnston and Heermann, worked feverishly to lay down a smoke screen to hide their "baby flattops" from the overwhelmingly superior enemy ships. At 07:06, when a providential rain squall helped to hide his carriers, Admiral Clifton Sprague boldly ordered his destroyers to attack the Japanese with torpedoes. Hoel instantly obeyed this order by heading straight for the nearest enemy battleship, Japanese battleship Kongō, then away. When she had closed to she opened fire as she continued her race toward Kongōs guns. A hit on her bridge which knocked out all voice radio communication did not deflect her from her course toward the enemy until she had launched a half salvo of torpedoes at a range of Although Hoels torpedoes all failed to strike their target, they caused Kongō to lose ground in her pursuit of the carriers by forcing her to turn sharply left and to continue to move away from her quarry until they had run their course. Minutes later Hoel suffered hits which knocked out three of her guns, stopped her port engine, and deprived her of her Mark 37 fire control director, FD radar, and Bridge steering control. Undaunted, Hoel turned to engage what her crew believed to be a column of enemy heavy cruisers which were actually the battleships Japanese battleship Haruna and Japanese battleship Yamato. When she had closed to within of the leading ship, identified as Japanese cruiser Haguro but more likelyYamato, or possibly Haruna. As Hoel came closer and closer to the Japanese ships, Yamato fired at Hoel with her 5 inch guns, while Haruna targeted Hoel with her secondary batteries, and Hoel returned fire, getting into a gun duel with the largest and most powerful battleship ever made. Hoel struck Yamato with a 5 inch shell, and it's unclear if Yamato scored any hits, or if Hoel made any hits on Haruna. The destroyer launched a half salvo of torpedoes which ran "hot, straight and normal." This time her crew was rewarded by the sight of large columns of water alongside their target, seemingly signifying hits. This observation may have been illusory, as neither Haruna nor Haguro received torpedo damage and explosions may have been near miss bombs from the constant air attacks. Track charts of the battle indicate the most likely target of this attack was actually Kurita's flagship Yamato, which, alongside torpedoes from the Heerman, was forced to turn north to evade these torpedoes, taking Kurita away from the battle at a critical moment and causing him to lose control of his forces, and forcing the Japanese center force's most effective warship, Yamato, out of the battle for an extended period of time. Hoel now found herself crippled and surrounded by enemies. Kongō was only off her port beam, and the heavy cruiser column was some off her port quarter. To make things worse, battleship Yamato, returning from an evasive maneuver, possibly targeted Hoel with her secondary guns (although it is unclear whether Yamato targeted Hoel or Johnston with her 6.1 inch guns). During the next hour the ship rendered her final service by drawing enemy fire to herself and away from the carriers. In the process of fishtailing and chasing salvos she peppered them with her two remaining guns. Finally, at 08:30, after withstanding over 40 hits, an shell stilled her last working engine. With her engine room under water, her No. 1 magazine ablaze, and the ship listing heavily to port and settling by the stern, Hoels captain, Commander Leon S. Kintberger, ordered his crew to "prepare to abandon ship." The Japanese continued to fire at the doomed ship as her surviving officers and men went over the side and only stopped at 08:55 when Hoel rolled over and sank. Only 86 of Hoels complement survived; 253 officers and men died with their ship, at least 40 of them dying in the water while awaiting rescue. Commander Kintberger described the courageous devotion to duty of the men of the Hoel in a seaman's epitaph to the action: "Fully cognizant of the inevitable result of engaging such vastly superior forces, these men performed their assigned duties coolly and efficiently until their ship was shot from under them."

Сыйлықтар мен естеліктер

АҚШ Президенттік бірлік марапатынан өзге, Хоел Филиппин Президенттік бірлік марапатын және Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін бес шайқас жұлдызын алды. АҚШ Теңіз кадеттері корпусының Уильям Э. Тейлор дивизиясы, Делавэр штатының Уилмингтон қаласында туған, 2-сыныпты су жұмыскері Уильям Э. Тейлордың құрметіне аталған. Дивизия Пенсильвания штатының Кеннет сквер қаласында орналасқан.