Кіріспе
Стирчли – Англияның оңтүстік-батысындағы Бирмингем қаласының маңындағы аудан. Атауы, көбінесе, мал жаюға арналған жайылымды білдіреді. Бұл жердегі елді мекен кем дегенде 1658 жылдан бері бар. Оның тарихына тарихи дәуірден қалған іздер, римдік жолдар және англосаксондық шарттары үлкен үлес қосады. Вустер және Бирмингем каналы мен теміржолдар аймаққа өнеркәсіпті әкелді. Стирчлидің дамуы бұранда жасау және резеңке өндіру сияқты салалармен байланысты. Алғаш Вустерширдің құрамында болған Стирчли 1911 жылы әкімшілік бөліністе өзгеріске ұшырады. Тұрғын үйлер қатарында, бұл ауданға тән, ұзақ жылдар бойы сақталған Виктория стиліндегі үйлер де орналасқан. Аймақ арқылы өтетін Реа өзені, бұрын Лиффорд, Хейзелвелл, Догпул және Мур Гриндегі диірмендерді қоздырса, қазір жаяу және велосипед жолы ретінде пайдаланылады. Жаңартылған бұрынғы Стирчли моншаларының қоғамдық орталығы 2016 жылы ашылды.
Саяси
2018 жылы Стирчли Борнвилл бөлімінен бөлініп, дербес бөлімге айналды. Оны кеңесші Мэри Локк (Еңбекші партия) өкілдік етеді. Стирчли Стив Маккейб (Еңбекші партия) өкілдік ететін Селли Оук парламенттік округінде орналасқан. 1911 жылдың 9 қарашасында Жергілікті уақытша тәртіп заңы күшіне енгенге дейін, аймақ Остин Чемберлен өкілдік еткен Шығыс Ворстерширдегі (Ұлыбритания Парламенті округі) Кингс-Нортон және Нортфилд қалалық округтік кеңесінің басқаруында болды. Бұл оқиға Ұлы Бирмингем заңы ретінде белгілі, ол Стаффордшир, Ворстершир және Уорвикширдің ежелгі округтік шекараларын өзгертуді қажет етті. Бұрынғы округтік шекара – Эджбастонды (Уорвикшир) Селли Оуктан (Ворстершир) бөліп тұрған Бурн-брук өзені. Бирмингем әкімшілік аумағының кеңеюі кезінде Ворстерширдің 22 000 акрдан астам жері Уорвикширге берілді, және бұл жаңа Франклидің құрылуымен одан әрі кеңейді. Қазіргі Бірмингемнің шамамен 50% бұрын Ворстершир немесе Стаффордширде орналасқан. 1844 жылдан бері Ворстершир округінің шекараларының эволюциясы күрделі, себебі көптеген анклавтар мен эксклавтар түзетілді. Құжаттарға сілтеме жасау үшін олардың бастапқы округі бойынша зерттеу жүргізу қажет. VCH Уорвикширдің 7-томындағы редакциялық түсіндірме округтік шекаралардың өзгеруінен туындаған қиындықтарды атап, былай дейді: "Кингс-Нортон, Нортфилд және Ярдлидің ежелгі приходтарының, сондай-ақ Куинтон прихотының (қазіргі қала шекарасында орналасқан Халесовеннің ежелгі прихоты) есептері Ворстершир тарихының III томында қамтылған".
Топонимика
Лок 730 жылғы Cartularium Saxonicum-дағы Stercan Lei туралы сілтемені Стирчлиге қатысты деп санайды. Стирк немесе Стирк – бұл ежелгі ағылшын тілінде мысық, демек, бұл атау мал жайылымын немесе жайылымдық жерді білдіреді. Бұл Шропширдегі Стирчли мағынасы ретінде қабылданды. Стирчлидегі ең алғашқы белгілі қоныс туралы мәлімет 1658 жылдың 6 мамырында жасалған келісімшартта кездеседі, онда ол «Кейтрин Комптон мен Дэниел Гревс және басқалар арасындағы Кингс Нортон ауданындағы Стретли көшесіндегі жер мен мүлікке қатысты келісім» деп сипатталған. Селли Манор ғимаратының тарихын зерттеу барысында Демидович оны Роукери деп аталған шағын үйлерге айналғанға дейін фермер үйі екенін анықтады. Ол сондай-ақ ортағасырлық Барнбрук Енд қонысының орнын анықтады. Бұл Барнбрук залымен байланысты, оны көбінесе Борнбрук залы деп атайды, бірақ Борнбруктағы басқа да осы аттас мүліктердің болуы шатасу тудырады. Демидович 1602 жылғы картаны қарастырды, онда Стретли Бруктың Нортфилд пен Кингс Нортонның ежелгі аудандарының арасындағы шекара екені көрсетілген. Кейіннен бұл өзен Галлоус Брук, Гриффинс Брук деп аталды, ал Кэдбери ағайындары какао компаниясын құрғаннан кейін «Борн» деп аталды. Ғалымдардың пікірінше, Галлоус Брук – Нортфилдтен бастау алатын Вуд Бруктың бұрынғы атауы болуы мүмкін, себебі 1783 жылы Томас Уордл өлім жазасына кесіліп, денесі Нортфилдке жақын Бромсгроув Ликидің алыс бөлігінде тізгішпен ілінді. Тағы үш адам да өлім жазасына кесілді. 1789 жылы жарияланған картада Джеймс Шериф бұл жерді Статли деп атаса, 1796 жылғы картада Стурчли деп көрсетілген. 1863 жылы 132 оқушыға арналған Strutley Street филиалының ұлттық мектебі ашылды. Ол бұрынғы мектептің орнына салынды, бұл осы аймақта осы күнге дейін тұрақты халық болғанын көрсетеді. Хейзелвелл көшесі Першор жолын түзумен байланысты жерді сату жоспарларында Струтли көшесі ретінде көрсетілген.
Тарихқа дейінгі
Қола дәуіріндегі адам қызметінің куәлігі ретінде "күйген үйінділер" деп аталатын, қызып жарылған және тіреліп жарылған тастардан құралған үйінділер, көмірдің ішінде табылды. Мұндай үйінділер Уайколл-Лейндегі Реа өзенінің жағасында, Тен-Эккерде және Мозли-Богта анықталды. Осы кезеңге қатысты ешбір қоныс табылған жоқ. Салынысқан аумақтарда тарихи алдындағы елді мекендерді немесе шаруа қожалықтарын табу қиын, алайда Коттериджде адамдар тұруы мүмкін. Чинн болжамы бойынша, Коттеридж атауы "Коттаның қырқасы" дегенді білдіреді, және Бридон төбесінен жоғары қарай созылатын анық қырқа бар. Ондық картасында қазір Фоксс-Медоудағы тұрғын үйлердің астында қалған Жақын және Алыс Мотттар белгіленген, бұл ежелгі кельттердің қонысы, төбедегі бекініс немесе Нортфилдтен Дадлиге дейін созылатын қырқаның ең жоғары нүктесіндегі қарау орны болуы мүмкін. Басқаша айтқанда, бұл ортағасырлық Нортфилдтің Миддлтон сарайының шағын ауылы болуы мүмкін, себебі бұл жер Миддлтон залының мүлігін сатуға арналған аукционшының жоспарына енгізілген болуы мүмкін. Хаттон былай деп мәлімдеді: "Кингс Нортон округінде, Бирмингемнің оңтүстік-батысына 6 шақырым (6 км) қашықтықта "The Moats" орналасқан, онда Филдтің ежелгі әулеті ұзақ жылдар бойы тұрған. Іс жүзінде ауылды құрайтын көптеген ғимараттар толығымен жойылды, ал сыра ішілген жерде енді арпа өседі". Бұл жерден Бирмингем жазығының оңтүстігіне керемет панорамалық көрініс ашылар еді. Ежелгі қалалық емес ландшафт, Евшемге жақын Бредон төбесіне ұқсас еді. "Бре" (кельт) және "дон" (көне ағылшын) сөздерінің екеуі де "төбе" дегенді білдіреді. Демидович Реаның бұрын Коул деп аталғанын анықтады, бұл Уэльстің кельт сөзі "colle" сөзінен туындаған, яғни "жаңғақ" деген мағынаны білдіреді. Англо-саксон хартасында көрсетілген жерлердің картасында Реа өзені Догпул-Лейнді кесіп өтетін жер 1495 жылы Коллебрюгге, ал 1496 жылы Колебрюгге деп аталған.
Римдік
Римдік жол Икнильд көшесі немесе Райкнильд көшесі Альсестерді Метчли бекінісімен байланыстырды. Walkers Heath Road, Broadmeadow Lane, Lifford Lane және Стирчли көшесіндегі осы жолға қатысты мәліметтер ортағасырлық Кингс Нортон Грин және Коттеридж айналып өтетін терраса бойымен өтетін бағытты көрсетеді. Солтүстікке қарай жалғасқанда, Икнильд көшесі Стаффордшир қазынасы табылған Хаммервичке жақын, Уотлинг көшесін (A5) Летоцетумда, Римдік қабырғаның жанында кесіп өтеді. Барроу Хадин жолы деп аталатын тағы бір жолдың Борнбрук маңындағы Райкнильд көшесінен Стирчли көшесі мен Алуна (Альсестер) арқылы өтіп, Буртон-он-де-Уотер маңындағы Фосс жолымен қосылғанын болжайды. Питер Ледер Догпул-лейннің Альстер жолынан Метчли бекінісіне дейін, Уорвардс-лейн және Селли Паркі демалыс аймағы арқылы өтетін, маңызды археологиялық зерттеулер жүргізілген шағын римдік жол болғанын көрсетеді. Стирчли жер атауы бұрын "көше" деген сөзбен бірге келген. Геллингтің айтуынша, Strete немесе Streetly сияқты маңызды жер атаулары елді мекеннің Рим Британиясының негізгі жолдарының бірінде немесе оған жақын орналасқандығын көрсетеді. "Көше" атауы "Римдік жол, молақталған жол, қалалық жол, көше" деп түсіндірілген OE Stroet сөзінің бұрмалануы болуы мүмкін. Ворстершир графтығындағы Кингс Нортон приходының 1838 жылғы жер кадастрында Стирчли көшесі деп жер аталынып, жол атауы көрсетілмеген. Римдік билеумен байланысты басқа жер атаулары: Уоттон-Уовеннен келген жолдың Бромсгроув жолымен қиылысатын Street Farm Northfield және Бартли Гриндегі Мур көшесі.
Англосаксон тілдері
Стирчли ежелгі Кингс-Нортон приходінің құрамында болды. Кингс-Нортонның екі ағылшын-саксондық шекаралық грамотасы болды: Мерсия королі Оффаның 699-709 жылдарға арналған Hellerelege грамотасы және 849 жылы король Бертвольфқа Ворчестер епискобы Эалхунның 20 жасырын жерді жалға берген Кофтон грамотасы. Бұл шекараларды белгілеу қиын болды, өйткені көптеген атаулар өзгерді. Кингс-Нортон приході мен әулетінің шекарасы солтүстікте Балсалл Хиттен оңтүстікте Уайтхоллға дейін, батыста Редналдан шығыста Солихалл ложасына дейін созылды. Шекараны белгілеуге төрт күн кетті. Халық шашыраңқы орналасқан, бірақ кішкентай ауылдар және кейіннен кіші иеліктер пайда болды. Әкімшілік мақсаттарда приход бес өнімділікке немесе салық салынатын бөлімге бөлінді. Лей өнімділігі, бәлкім, Стирчлидегі Лейс фермасының аумағына шоғырланған, 1836 жылғы ондықтан бас тарту туралы заң кезінде Мозли мен Маундсли өнімділіктерімен жұтылды және ондық картада көрсетілмеді. Domesday Book бойынша Бромсгров 18 аутлиері немесе беревиктары бар маңызды иелік болды. Осы иеліктердің кейбіреуі қазір Үлкен Бирмингемдегі ағылшын-саксондықтардың бір бөлігін құрайды: Мозли, Кингс-Нортон, Линдсворт, Тессалл, Реднал, Уайшалл және, мүмкін, Леа. Леаның орналасқан жері туралы пікірталас жалғасуда. Монкхаус бұл сілтемені Лейс Фермасының Стирчли аймағына жатқызды, ал Ф және С Торн оны Хаундсфилд пен Уитвуд маңындағы Леа Грин деп анықтады. Лейс фермасы 1832 жылғы OS картасында көрсетілмеген, бірақ бұл жерде ғимарат болған болуы мүмкін. Осы талқылаулардан бері көп уақыт өтті және қазір ақпарат көбірек болғандықтан, пікірталасты қайта жаңғырту орынды болар сияқты. 1086 жылғы Domesday сараптамасы кезінде Бирмингем 3000 акрдан аз жерді қамтитын Уорвикширдегі иелік болды, ал қазіргі Бирмингем метрополиялық округінің ауданы 66 219 акрға (26 798 га) жақын. Бирмингем үш графтықтың – Уорвикшир, Стаффордшир және Ворчестерширдің ішкі аймағында дамыды, ал қазіргі Бирмингемнің шамамен 50% Domesday Book иеліктерінен тұрады, бұрын Стаффордширде немесе Ворчестерширде болған. Қала кеңейген сайын ежелгі графтық шекаралар өзгертілді, әкімшілік басқаруға алынған аумақ бір графтық билігіне – Уорвикширге бағынды. Қазіргі Бирмингем аумағындағы саксондық қатысуды анықтау үшін Domesday Book-та аталған барлық бұрынғы иеліктер мен беревиктер/аутлиерлерді біріктіру қажет. Бұл Харборн (Стаффордшир), Ярдли және Кингс-Нортон (Ворчестершир) үшін жеке сандар келтірілмегендіктен қиындатылады, олардың барлығы осы аумақтан тыс иеліктерге қосылған. Бирмингем платосында 26 Domesday Book иелігі, 2000-ға жуық халқы, жеті диірмен және үш діни қызметкер болды. Domesday Book-та аталған басқа Ворчестершир иеліктері: Ярдли; Селли Оук және оның аутлиері Бартли Грин; Нортфилд; Франкли (Жаңа Франкли); және Хейлсовен (Квинтон). Харборн (Стаффордшир) Личфилд епископына тиесілі болды. Селли Оук Личфилд епискобы Бермингемге еркін адам ретінде иелік еткен Вулфвинге жалға берілді. "Жалға беру епископқа қызмет етуді білдірді, және осылайша ол өз қолында сақталған жерлердің өңделуін қамтамасыз етті, сондай-ақ ол босатып берген жерлер, және соғыс немесе бүлік болған жағдайда қолға үлкен күш дайын болды". Бұл қызметтер даниялықтардың шабуылдары кезінде қажет болуы мүмкін. Монахиняның ауызша өсиеті бірегей және епископтың Борнның солтүстігінде және Реа өзенінің батысында Стирчлимен кездесетін Селли Оук аумағын жоғалтқысы келмеуінің ерекше себебі бар екенін көрсетеді. Domesday Book-тегі Кингс-Нортон мен Селли Оук иеліктері Conquest Came Hundred-те орналасқан, кейіннен ол Halfshire Hundred болды. Жүздік – графтықтың әкімшілік бөлінісі. Кейбір ондық карталардағы Моор Грин маңындағы жерлердің атаулары Big Hundred (3260), Little Hundred (3257), Upper Hundred (2759), Lower Hundred (2760) және Hundreds Meadow (3261) ағылшын-саксондық дәуірінде бір кезде жүздік жиын өткенін көрсетеді. Бұл жер Реадағы Догпул-Лейн көпірінің жанында, өзен сол кезде кең және жағалаусыз болғандықтан, бір кезде форд болған болуы мүмкін. Мұндай жер ерте кездегі жиналыстар үшін қолайлы болды. Реа өзенінің батысында Селли Уик егістігі орналасқан. "Вик" латынша vicus сөзінен алынған болуы мүмкін, ол римдік бекінісімен байланысты азаматтық қоныстанған жерді білдіреді, немесе тұз өңдеу орталығы немесе сүт фермасы сияқты әр түрлі мағыналарға ие болуы мүмкін. Бұл иелік Селли Холл иелігіне қосылады, ал "sel" немесе "cel" сөздері ағылшын-саксон тілінен үй, зал немесе қойма ғимараты деген мағынаны білдіргендіктен, бұрынғы құрылым қазіргі Әулие Павел апостолының қайырымдылық сестері монастырының астында болуы мүмкін. Селли Уик үйінің жанында және бұрын Селли Холл иелігінің бір бөлігі болған орта ғасырлық ор және балық шабақтарының қалдықтары сақталған.
Құрбындар
Лиффорд Милл және бассейні Туннель-Лейннің оңтүстік жағында орналасқан, онда ол Лиффордтағы Реаның екі тармағының шығысын кесіп өтеді. Бұл 1787–9 жылдары осы аймақта болған Доббс диірмені болуы мүмкін. Бассейн және диірменнің астындағы су қоймасы 19 ғасырдың басында Вустершир және Бирмингем каналы салынып жатқан кезде пайда болған. 1830 жылы диірмен «ешқашан таусылмайтын ағындағы 15 аттық күшті оңайтқыш диірмен» деп сипатталған. 1841 жылы Джозеф Дэвис оны Харборн Миллмен бірге ұлы Самуэльге қалдырған. 1873 және 1890 жылдары диірменді үнді резеңкесін өндірушілер пайдаланған. 1900 жылы ол химиялық өнімдерді өндіретін J & E Sturge компаниясының бөлігіне айналған. Қазір диірмен ғимараты қираған, бірақ ол да, Лиффорд үйі де J & E Sturge, Ltd компаниясының үй-жайларының бір бөлігін құрайды.
Hazelwell Mill and pool lie on the east of the Rea immediately above Hazelwell Fordrough. The three water corn mills in Hazelwell manor in 1704 were probably at this mill, and the mill was similarly described when in the tenure of Thomas Hadley in 1733. Edward Jordan, who took over the mill from John White in 1756, was, like the Hadley’s, a gunsmith. The mill was, however, being used for corn milling, stones in the rye mill and the wheat mill being mentioned in the lease. The three water corn mills were again mentioned in 1776 and in 1787, but by the early 19th century the mill had been converted to metal working. In 1843 and 1863 it was in the tenure of William Deakin and Sons, sword cutlers, gun barrel and bayonet manufacturers, and in the 1870s of William Millward and Sons, sword cutlers, gun and pistol barrel makers. It was a gun barrel works in 1886, but by the 1900s had become a rubber factory. Dogpool Mill with its pool lies to the west of the Rea just below the point where Griffin’s Brook joins the Rea. It was mentioned as Dog Poo’ Mill in 1800 and was a rolling mill in 1836. The tenant in 1843 was John Phipson and in 1863 Tomlinson and Co., tube and wire manufacturers. By 1875 the mill had been taken over by C Clifford and Sons, metal rollers and tube makers. Moor Green, or Farmons Mill and its pool, lay on the east of the Rea just above the point where Holders Lane reaches the river. The mill, called a blade mill, was already in existence when the Moore family acquired it from John Middlemore, together with the manor, in 1597. It was held by the Moore family until 1783 when it was sold by John Moore to James Taylor. The Serjeant family held the lease of the mill from Moore and Taylor between 1780 and 1841, and William Serjeant greatly improved the mill, then still a blade mill, between 1816 and 1841. In 1841 his widow surrendered the lease to James Taylor and the freehold was sold to Charles Umpage, metal roller. William Betts and Co., metal rollers, occupied the mill in the 1860s and 70s. It was still in use as a rolling mill in the 1880s but seems to have fallen into disuse shortly after, and only a part of the wheel channel still remains.
Хейзелвелл Милл және бассейні Хейзелвелл Фордрауғының үстінде, Реаның шығыс жағында орналасқан. 1704 жылы Хейзелвелл меншігіндегі үш су диірмені осы диірменде болған болуы мүмкін, және диірмен 1733 жылы Томас Хэдлидің басқаруында осылай сипатталған. 1756 жылы Джон Уайттан диірменді алған Эдвард Джордан, Хэдлилер сияқты, қару жасаушы болған. Алайда, диірмен жүгері және бидайды ұнтақтау үшін пайдаланылған, жаңа диірмендегі тастар мен бидай диірменіндегі тастар туралы жалдау шартында айтылған. Үш су диірмені туралы 1776 және 1787 жылдары да мәлімделген, бірақ 19 ғасырдың басында диірмен металл өңдеуге айналдырылған. 1843 және 1863 жылдары диірменді Уильям Дикин мен ұлдары, қылыш жасаушылар, қару-жарақ және штык өндірушілер басқарған, ал 1870 жылдары Уильям Миллвард пен ұлдары, қылыш жасаушылар, қару және тапанша трубаларын жасаушылар басқарған. 1886 жылы диірмен қару-жарақ өндірісімен айналысқан, бірақ 1900 жылдары резеңке фабрикасына айналды.
Hazelwell Mill and pool lie on the east of the Rea immediately above Hazelwell Fordrough. The three water corn mills in Hazelwell manor in 1704 were probably at this mill, and the mill was similarly described when in the tenure of Thomas Hadley in 1733. Edward Jordan, who took over the mill from John White in 1756, was, like the Hadley’s, a gunsmith. The mill was, however, being used for corn milling, stones in the rye mill and the wheat mill being mentioned in the lease. The three water corn mills were again mentioned in 1776 and in 1787, but by the early 19th century the mill had been converted to metal working. In 1843 and 1863 it was in the tenure of William Deakin and Sons, sword cutlers, gun barrel and bayonet manufacturers, and in the 1870s of William Millward and Sons, sword cutlers, gun and pistol barrel makers. It was a gun barrel works in 1886, but by the 1900s had become a rubber factory. Dogpool Mill with its pool lies to the west of the Rea just below the point where Griffin’s Brook joins the Rea. It was mentioned as Dog Poo’ Mill in 1800 and was a rolling mill in 1836. The tenant in 1843 was John Phipson and in 1863 Tomlinson and Co., tube and wire manufacturers. By 1875 the mill had been taken over by C Clifford and Sons, metal rollers and tube makers. Moor Green, or Farmons Mill and its pool, lay on the east of the Rea just above the point where Holders Lane reaches the river. The mill, called a blade mill, was already in existence when the Moore family acquired it from John Middlemore, together with the manor, in 1597. It was held by the Moore family until 1783 when it was sold by John Moore to James Taylor. The Serjeant family held the lease of the mill from Moore and Taylor between 1780 and 1841, and William Serjeant greatly improved the mill, then still a blade mill, between 1816 and 1841. In 1841 his widow surrendered the lease to James Taylor and the freehold was sold to Charles Umpage, metal roller. William Betts and Co., metal rollers, occupied the mill in the 1860s and 70s. It was still in use as a rolling mill in the 1880s but seems to have fallen into disuse shortly after, and only a part of the wheel channel still remains.
Догпул Милл және оның бассейні Реаның батысында, Гриффин Бұрқағы Реаға қосылатын жерден төмен орналасқан. 1800 жылы ол «Догпул» диірмені деп аталған, ал 1836 жылы оңайтқыш диірмен болған. 1843 жылы диірменді Джон Пипсон, ал 1863 жылы құбырлар мен сым өндіруші Томлинсон және компания басқарған. 1875 жылы диірменді C Clifford and Sons компаниясы, металл роликтер мен құбыр жасаушылар иеленген.
Hazelwell Mill and pool lie on the east of the Rea immediately above Hazelwell Fordrough. The three water corn mills in Hazelwell manor in 1704 were probably at this mill, and the mill was similarly described when in the tenure of Thomas Hadley in 1733. Edward Jordan, who took over the mill from John White in 1756, was, like the Hadley’s, a gunsmith. The mill was, however, being used for corn milling, stones in the rye mill and the wheat mill being mentioned in the lease. The three water corn mills were again mentioned in 1776 and in 1787, but by the early 19th century the mill had been converted to metal working. In 1843 and 1863 it was in the tenure of William Deakin and Sons, sword cutlers, gun barrel and bayonet manufacturers, and in the 1870s of William Millward and Sons, sword cutlers, gun and pistol barrel makers. It was a gun barrel works in 1886, but by the 1900s had become a rubber factory. Dogpool Mill with its pool lies to the west of the Rea just below the point where Griffin’s Brook joins the Rea. It was mentioned as Dog Poo’ Mill in 1800 and was a rolling mill in 1836. The tenant in 1843 was John Phipson and in 1863 Tomlinson and Co., tube and wire manufacturers. By 1875 the mill had been taken over by C Clifford and Sons, metal rollers and tube makers. Moor Green, or Farmons Mill and its pool, lay on the east of the Rea just above the point where Holders Lane reaches the river. The mill, called a blade mill, was already in existence when the Moore family acquired it from John Middlemore, together with the manor, in 1597. It was held by the Moore family until 1783 when it was sold by John Moore to James Taylor. The Serjeant family held the lease of the mill from Moore and Taylor between 1780 and 1841, and William Serjeant greatly improved the mill, then still a blade mill, between 1816 and 1841. In 1841 his widow surrendered the lease to James Taylor and the freehold was sold to Charles Umpage, metal roller. William Betts and Co., metal rollers, occupied the mill in the 1860s and 70s. It was still in use as a rolling mill in the 1880s but seems to have fallen into disuse shortly after, and only a part of the wheel channel still remains.
Мур Грин немесе Фармонс Милл және оның бассейні Реаның шығысында, Холдерс Лэйн өзенге жеткен жердің үстінде орналасқан. Диірмен, «пышақ диірмені» деп аталған, 1597 жылы Мур отбасы Джон Миддлмордан онымен бірге меншікке алған кезде-ақ болған. Диірмен 1783 жылға дейін Мур отбасының иелігінде болды, одан кейін Джон Мур оны Джеймс Тейлорға сатқан. Сержант отбасы 1780 және 1841 жылдар аралығында Мур мен Тейлордан диірменді жалға алған, ал Уильям Сержант 1816 және 1841 жылдар аралығында диірменді жақсартқан, ол кезде ол әлі де пышақ диірмені болған. 1841 жылы оның жесірі жалға алу шартын Джеймс Тейлорға қайтарған, ал меншік құқығы металл роликтеріне ие Чарльз Умпежге сатылған. Уильям Беттс және компания, металл роликтері, 1860 және 70 жылдары диірменді иеленген. 1880 жылдары диірмен әлі де оңайтқыш диірмен ретінде қолданылған, бірақ көп ұзамай қолданыстан шыққан сияқты, және доңғалақты арнаның бір бөлігі ғана сақталған.
Hazelwell Mill and pool lie on the east of the Rea immediately above Hazelwell Fordrough. The three water corn mills in Hazelwell manor in 1704 were probably at this mill, and the mill was similarly described when in the tenure of Thomas Hadley in 1733. Edward Jordan, who took over the mill from John White in 1756, was, like the Hadley’s, a gunsmith. The mill was, however, being used for corn milling, stones in the rye mill and the wheat mill being mentioned in the lease. The three water corn mills were again mentioned in 1776 and in 1787, but by the early 19th century the mill had been converted to metal working. In 1843 and 1863 it was in the tenure of William Deakin and Sons, sword cutlers, gun barrel and bayonet manufacturers, and in the 1870s of William Millward and Sons, sword cutlers, gun and pistol barrel makers. It was a gun barrel works in 1886, but by the 1900s had become a rubber factory. Dogpool Mill with its pool lies to the west of the Rea just below the point where Griffin’s Brook joins the Rea. It was mentioned as Dog Poo’ Mill in 1800 and was a rolling mill in 1836. The tenant in 1843 was John Phipson and in 1863 Tomlinson and Co., tube and wire manufacturers. By 1875 the mill had been taken over by C Clifford and Sons, metal rollers and tube makers. Moor Green, or Farmons Mill and its pool, lay on the east of the Rea just above the point where Holders Lane reaches the river. The mill, called a blade mill, was already in existence when the Moore family acquired it from John Middlemore, together with the manor, in 1597. It was held by the Moore family until 1783 when it was sold by John Moore to James Taylor. The Serjeant family held the lease of the mill from Moore and Taylor between 1780 and 1841, and William Serjeant greatly improved the mill, then still a blade mill, between 1816 and 1841. In 1841 his widow surrendered the lease to James Taylor and the freehold was sold to Charles Umpage, metal roller. William Betts and Co., metal rollers, occupied the mill in the 1860s and 70s. It was still in use as a rolling mill in the 1880s but seems to have fallen into disuse shortly after, and only a part of the wheel channel still remains.
Шаруашылықтар
Орналасуын анықтау үшін қазіргі заманғы жол атауларын қолдану: Ли Хаус шаруашылығы Ли Хаус жолына жақын болды; Екі қақпалы шаруашылық Сикамор жолы мен Уиллоус жолының қиылысында орналасқан; Барнбрук шаруашылығы Линден жолы мен Борнвилл көшесінің қиылысында болды; Роу Хит шаруашылығы Франклин жолы мен Емен ағашы көшесінің қиылысында болды, ал Барнбрук Холл шаруашылығы кейін Cadbury компаниясының әйел қызметкерлері үшін демалыс алаңына айналды; Фордхаус шаруашылығы Фордхаус көшесінің ортасында, The Worthings-тің жанында болды; Bullies шаруашылығы Картленд жолында, Анаржолымен қиылысқа жақын жерде орналасқан; Анаржол шаруашылығы Викаредж жолының төменгі бөлігінде, Хейзелвелл Холлынан теміржолдың арғы жағында болды; Доуберри шаруашылығы Доуберри Филдс және Хартон Уэйге жақын жерде тұрды.
Мүлік және жоғары мәртебелі тұрғын үйлер
Бридон үйі: 1840 жылғы жер кадастр картасы Джон Лейн Сноудың Бридон үйіне ие болғанын көрсетеді, ал қазіргі Коттердж бастауыш мектебі сол жердің ішінде орналасқан. Шамамен 1860 жылдан 1895 жылға дейін бұл үй мен жерді Болдуин отбасы, қағаз өндірушілер (олардың негізгі фабрикасы Лиффорд-Лейннен тыс жерде болған) пайдаланған. 1900 жыл шамасында Old Cross Inn сатылды, ал иесі бұранда зауытын кеңейту үшін каналдың арғы бетіне, үлкен үй-жайға көшті. Стирчли ауылы Бридон төбесінің етегінен басталады.
Першор жолы (A441)
Кингс-Нортон ауылы 1767 жылы Алсестерден Балсолл-Хитке дейінгі жолға жеткенге дейін Бирмингемге шағын ауылдық жолмен қосылды. 1825 жылы Першор автожолын салуға рұқсат берілгенге дейін Першор жолы болған жоқ. Бұл жаңа жол Бирмингемнен Реддитчке дейін Смитфилд базарынан басталып, Эджбастон ауданы (Уорвикшир) арқылы, Бёрн Брук өзені Кент шекарасын белгілейтін Пеббл Миллге дейін оңтүстікке қарай созылды. Ол Нортфилд ауданы (Ворчестершир) арқылы, Мур Гриннен өтіп, Он акрға дейін жалғасты, онда ол Борн өзенінің арнасын кесіп, Кингс Нортон ауданына кірді. Жолдың бұл бөлігі алғашқы OS картасында да, 1839 жылғы жер кадастрлық картасында да көрсетілмеген. 1847 жылдың 15 шілдесінде Догпул диірменін сатуға жасалған жоспарда Борннан Догпул жолына дейінгі жол бөлігі "Жаңа көше" деп, ал одан Бермингемге дейінгі жалғасы "Жаңа Першор жолы" деп аталды. Жаңа жол бір бағытты қозғалыс жүйесін құрды, себебі Боурнвилл-Лейн мен Хейзелвелл-стриттің қиылысында шағын ауыл пайда болған. Першор жолы ескі Рим жолымен Бридон Кроссқа дейін жалғасты, содан кейін тік көтеріліп Коттериджге жетті, ол, бау-бақшалы шаруашылықтан аспайтын шағын елді мекен болған. Одан төменге қарай, егістік диірменіне және Кингс Нортон ауылына дейін түсті. Кингс Нортон Гриннен айналып өтетін жаңа жол 1834 жылға дейін мақұлданбаған, бірақ Батыс Хитке дейінгі бөлігі 1827 жылы салынған. Қоғамдық көліктер Birmingham Tramways Co. компаниясына тиесілі атпен жүретін автобустармен жүзеге асырылды. Кейін "Хальфорд Коуч Тримерс" аталған ғимарат бұрын аттарды ұстауға арналған қора болған, олар атпен жүретін трамвайды тартқан. Оның бетон еденінде суды кетіруге арналған ойыстар жасалған. 1901 жылғы өкілеттіктерге сәйкес, Кингс Нортон және Нортфилд UDC Першор жолы бойында трамвай жолын салдырды, ал Бристоль жолының бөлігімен байланыстыру үшін Pebble Mill Road бойында қысқа қосымша желі салынды. Бристоль және Першор жолдары тығыз байланысты болғандықтан, CBT екі кеңес атынан жаңа желіде жұмыс істеуге келісті, бірақ Бристоль жолының жалға алу мерзімі 1911 жылы біткенше. CBT вагондары 1904 жылдың 29 мамырында Бридон Кроссқа дейін және 1904 жылдың 23 маусымында Коттериджге дейін жүре бастады. Селли Оук және Кингс Нортон бағыттарында CBT жүргізетін 30 вагоның көпшілігі нашар жағдайда болғандықтан, 1911 жылдың шілдесінде сатып алу кезінде олардың тұрақты жұмыс істеуіне сенім болмағандықтан, тағы 40 вагон қосу қажет болды. 1911 жылы "Бирмингем корпорациясы трамвайы" операцияны өз қолына алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Першор Роуд желісі Пеббл Милл Роуд пен Коттеридж арасында екі еселенді. Он акр жерде, жолдың тарлығына байланысты, өтпелі бұрышпен бір жол сақталды. Pebble Mill Road-тағы бір жол екі еселенді және екі қатарлы жолдың арасындағы орталық аралға орналастырылды, бұл Бримгемде осы схеманы қолданудың алғашқы мысалы. Бірінші дүниежүзілік соғыс барлық кәсіпорындарға қиындықтар әкелді, трамвайлар да осыдан ерекшеленбеді. Әскери мақсаттар үшін автобустар тартылды, қызметкерлердің жетіспеушілігі кондукторлардың пайда болуына себеп болды, шығындар өсті және барлық түрдегі материалдарды алу қиын болды. Жоғарғы салонның қабырғалары жартылай шыныланған бөлімдермен алмастырылды, олар жаңа төрттен бір бұрылыстағы баспалдақтарды қоршады, олардың басында есіктер орнатылды. Мұндай бөлімдерге салон тұтқаларын орнату идеясын Стирчлиде тұратын тұрақты жолаушы Р. А. Хоулетт ұсынған. Оның ұсынған жобасы кеңейтіліп, бөлімдердің барлық ұзындығына тұтқалар орнатылды. 1911 жылдың шілдесінде қабылданған сегіз вагон Боурнбрук немесе Коттеридж деполарында шоколад және қаймақ түсімен боялған. Кейбір вагондарға соғыс кезінде сұр бояу жағылды, олар 1945 жылдың шілдесі мен 1946 жылдың сәуірінде қайта жөндеуден өткен кезде стандартты түске қайта боялды. 1952 жылы желі жабылды, депо бұзылып, оның орнына Бомонт Парк зейнеткерлер үйі салынды.
Құбырлар
Ұзақ соз таластарынан кейін, 1791 жылдың 10 маусымында Вустер және Бирмингем каналы туралы заң жобасы Корольдік бекітілуді алды. Оның құрылысында туннельдер, тік жарларды кесу және бөгеттер салуға, сондай-ақ жолдар, өзендер мен ағыстар үстінен су құбырларын жүргізуге азаматтық инженерлердің біліктілігі қажет болды. 1810 жылы Мэри Вейл жолының қазіргі каналмен қиылысатын жерінде орналасқан Ли Хаус фермасындағы ертедегі ағаштан жасалған жылжымалы көпірдің орнына кірпіштен салынған көпір қойылды. Каналдың жолы шаруашылық және меншік шекараларын ескермеді: "Өкінішке орай, бұл жұмыс Барнбруктағы Гест мырзаның егілген бидайын жойды, оған өнімді өтеуге уәде берілді, ал канал бойындағы жұмыстар барысында осындай қиындыққа тап болған басқа фермерлерге де өтемақы төленді". Жұмысқа келген жұмысшылар жұмыс барысында басқа жерлерге көшірілетін, мүмкін үлкен ағаш құрылыстарда орналастырылды. Жергілікті тұрғындар оларға азық-түлік, сыра және тұрмыстық қажеттіліктермен қамтамасыз етті, сонымен қатар шебер ағаш ұсталары, теміршілер және кірпішшілер ретінде жұмыс жасады. Канал 1815 жылы аяқталды, бірақ жекелеген бөлімдері аяқталғанда-ақ ашылып, Дадлиден Лондонға дейінгі қатынас жасауға мүмкіндік берді. Лапал, немесе Дадли 2, Нетертоннан Селли-Окқа дейінгі желісі 1798 жылдың 28 мамырында ашылды. Стратфорд-апон-Эйвон каналы Вустер және Бирмингем каналымен Король Нортон ауылының жанында қосылып, 1816 жылы толыққанды ашылды. Су деңгейінің айырмашылығын реттеу үшін ерекше гильотин тәрізді шлюз орнатылды. Қазір бұл ескерткіш ретінде сақталды. Көмір мен әкті түсіру үшін кемежайлар салынды, одан кейін олар атпен жүргізілетін арбалармен таратылды.
Стирчли көршілес форумы
Стирчли аудандық форумы Стирчлидегі барлық тұрғындарды өкілдік етеді. Форум полиция және жергілікті кеңесші қатысатын ай сайынғы ашық мәжіліс өткізеді.
Он акр және Стирчли көшесіндегі кооператив қоғамы (TASCOS)
Бұл кооперативті Ten Acres School (қазіргі Даррис Роуд) мектебінде кездескен саудагерлер тобы құрды. 112 Hazelwell Street мекенжайындағы үйдің алдыңғы бөлмесі мен жертөлесі жалға алынып, сауда тауары сатып алынды және 1875 жылдың 25 маусымында алғашқы дүкен ашылды. Жобаның сәттілігі соншалық болды, үлкен ғимараттар қажет болды және 1893 жылы Stirchley Street орталық ғимараты ашылды. Іргелес дүкендер мен коттедждер сатып алынып, орталық ғимарат кеңейтілді. 1893 жылы алғашқы орталық ғимараттан киім-кешек және аяқ киім бөлімдері жұмыс істеді. 1913 жылға қарай одан әрі кеңейту нәтижесінде Hazelwell Street және Umberslade Road бұрышында жаңа ғимарат салынды. Аудан бойынша әртүрлі дүкендер филиалдарға айналды, онда мүшелер өздерінің «divvy» нөмірін айта отырып, TASCOS дүкендер желісінде жасаған сатып алулары үшін дивидендтер алатын болды. Бастапқыда нан 1905 жылы үлкен ғимараттар ашылғанға дейін ескі орталық ғимараттың арт жағындағы нан пісіру үйінде дайындалды. Орталық қасапхана 1913 жылы құрылды. 1914 жылы Ribblesdale Road-тағы үлгілі сүт зауыты аптасына 5000 галлон сүт тарата бастады. TASCOS 1898 жылы көмірмен саудаласа бастағанымен, Lifford учаскесі 1917 жылға дейін пайдалануға берілмеді. Жабдықтау бөлімі 1915 жылы ашылды. Шаштараз (1926), дәріхана (1928) және қарау бөлімі (1932) де ашылды. Киім жуу қызметі Mary Vale Road-тан Bewdley Road-қа көшіріліп, 1939 жылы 36 000 фунт стерлинг сомасында ашылды. 1940 жылы ғимарат әуе шабуылының нысанасына айналды. Кооперативтік қозғалыстың негізгі қағидалары – білім беру және әлеуметтік қызмет. Lifford маңында сатып алынған жерге спорт павильоны салынды. 1951 жылға қарай мүшелер саны 60 000-нан асып, кеңсе қызметкерлері 192-ге жетті. Кооперативтік көтерме сауда қоғамының қысқа мерзімді басқаруынан кейін 1971 жылы TASCOS Birmingham Co-operative Society құрамына енді. Кооперативтік азық-түлік дүкені 2020 жылдың 25 қаңтарында, Morrisons супермаркеті ғимаратты иеленуі алдында Стирчлидегі саудасын тоқтатты.
Тұрғын үй
Першор жолының көп бөлігі Коттериджден Пеббл Миллге дейін 1870-жылдардан бастап салынған шеберлер үйлерімен қатар орналасқан. Көптеген жанама жолдарда осыған ұқсас үйлер кездеседі, сонымен қатар Першор жолының артында орналасқан ерекше террасалар, Дервент коттедждері және Роуз коттедждері де бар. Басты құрылысшылар Грант Эстейтс болды және олар көбінесе террасаларға есімдер мен салыныс мерзімін берді. Грант Эстейтс компаниясын ағайынды Томас Джеймс Грант пен Генри Майкл Грант 1890 жылдары құрған. Коттеридж және Кингс-Хиттегі террасалы үйлердің топтары, ат қоралары және басқа да жұмыс орындары 1897 жылы осы компанияға жатқызылады. Олар құрылыс учаскелерін сатып алуға, жолдар мен дренаж жүйелерін салуға және мүлікті жалға беруге баса назар аударды. Олардың кеңсесі Коттеридждегі теміржол көпірінің жанында орналасқан. 1961 жылы Sewell компаниясы бұл бизнесті сатып алды. Отбасы 1960 жылдары полиция бөлімшесіне айналған және он жылдан кейін Грант сотымен ауыстырылған «Фалькон Хилл» деген үйде тұрды. Отбасының аты Грант Армс пабында сақталған. 1920 жылы Эллен Грант Феррис Харвингтон залын сатып алып, оны Рим-католик шіркеуінің Бирмингем архиепископиясына тапсырды. Першор жолының шығыс жағындағы үйлер, Ten Acres-тен Пеббл Миллге қарай, «ABC үйлері» деп белгілі, себебі олар Ұлыбританиядағы елдердің аттарымен әліпби бойынша аталады. Бұл амбициялық жоба тек J әрпіне – Джарроу қаласына дейін жетті.
Парктер мен ашық кеңістіктер
Стирчли паркі – Хейзелвелл көшесі мен Бонд көшесі арасындағы шағын парк. Мұнда жасыл шөп, ескі және жақында отырғызылған ағаштар мен бірнеше орындықтар бар. Парктегі қабырғаға кәсіби граффити суреттері салынған. Бұл паркте бір кезде жарысқа қатысатын боулинг клубы болған, олар үшін жасыл алаң мен павильон да болған. Бірақ ол көп жылдар бойы пайдаланылмады, ал Қоғамдық мүлікті беру аясында жаңа Қоғамдық орталықтың тұрақ орнына айналады. Қазір бұл парк жыл сайынғы Стирчли фестивалінің өтетін орны ретінде белгіленді. Паркке көлік кіреберісін "Достар үйі" деп аталатын ғимараттың кеңейтілген бөлігін бұзу арқылы жақсартуда. Фермерлер базары да осы жерге көшірілуі мүмкін. Хейзелвелл паркі бұрын фестивальдің орны болған, бірақ су тасқынының алдын алу үшін жасалған жұмыстар салдарынан уақытша қолжетімсіз болды, ал жаңа орын Стирчлидің жаңаруына толық сәйкес келеді. Хейзелвелл паркінің жанында, кейбіреулер әлі де Ньюлендс паркі деп атайтын, маңызды қоғамдық бау-бақшалар бар. Он акрлық парк Картленд жолы мен Догпул-Лейннің арасында орналасқан, мұнда диірменге су жеткізетін арна Борн және Реа өзендерінен қазылған. Жергілікті тұрғындар су тасқынына ұшырайтын жерлерге табиғи батпақты аймақ құруды ұсынды. Холдерс-Лейн ойын алаңы ежелгі Фармонс диірменінің орнында салынған. Лиффорд суқоймасы Вустер және Бирмингем каналының, сондай-ақ Авон каналындағы Стратфордтың қиылысына жақын жердегі диірмендерді сумен жабдықтау үшін салынған. Бұл жерде демалыс орталығы, шайхана, қайықпен жүзу және балық аулау мүмкіндіктері болған. 1920-1930 жылдары шай бөлмелері, жалдауға қайықтар және Догпул Милл тоғанында балық аулау орындары болған.
Кинотеатрлар мен кітапхана
Пиктурдром, Хадсон Драйв: Ол 1913 жылы «Хадсон Бразерс ЛТД» компаниясының орнында ашылды, бірақ 1932 жылы «Коттеридж Кино ЛТД» таратылды. Қазір бұл фабрика, ал Drive көшесінің соңындағы бұрынғы өнеркәсіптік жерге шағын үйлер салынды. Савой кинотеатры, Бридон Кросс: Бұл ғимарат 1922 жылы «Ар түрліліктер сарайы» деп ашылды. Он жылдан кейін атауы «Савой» деп өзгертілді және 1958 жылы жабылды. Ғимарат «Wyvern Engineering» ретінде пайдаланыла берді. Империя, Першор Роуд: Ол 1912 жылы Колмор Роудтағы Вуд және Кенрик архитекторларының жобасы бойынша ашылды. Уильям Астли, Сидни Клифттің қайын атасы, «Клифтон» киножелісін құрастырушы, Империяның алғашқы иесі болды. Жергілікті жұртшылықта «Бұқа үйі» деп белгілі болған кинотеатр 1950 жылы жабылды. Кейін ғимарат көлік жалға беру орталығы ретінде пайдаланылды. Стирчли павильоны, Першор Роуд, Гарольд Сеймор Скотттың жобасы бойынша салынды және 1931 жылдың 18 қарашасында Алдерман сэр Персиваль Бауэр ашты. 1931 жылы үлкен үй бұзылды, бау-бақшасы өңделді, сосын кинотеатр салынды. Ұйымдастырушылардың қатарында Бермингемдегі «News Theatre» театрының иесі Джозеф Коэн де болды. Стирчли мен Уайлд Гриндегі павильондар Мидлендс аймағындағы павильондар желісінің біріншісі болуы жоспарланған. Алайда, бұл идеядан бас тартылып, олар «ABC» кинотеатрларына айналды. Бұл аймаққа Стирчли кітапханасы қызмет көрсетеді.
Қоғамдық үйлер
Ең алғашқы пабтар Cross Inn болды, ол GKN зауыдының құрылысы үшін көшірілді, ал екіншісі – Стирчли моншасы орналасқан жерде салынған Black Horse болды. Cross Inn мейрамханасында Davenports өндірген әйгілі және танымал бөтелкедегі эль мен стаут сатылды. Davenports «сыраны үйге жеткізу» қызметін ұсынды. 2020 жылы паб жаңартылып, The Bournbrook Inn деген жаңа атаумен қайта ашылды. Онда бар, мейрамхана және 53 бөлме бар, оны Westfield Leisure басқарады. Британдық Емен 1926 жылы қайта салынған шағын сыра үйі болды. Жаңа ғимаратты Брассингтон мырза жобалаған, ол Бартон Армс пабын жиырма екі жыл бұрын жобалаған еді. Пабтың арт жағында боулинг алаңы, бақтар мен балалар ойын алаңы бар. New Dogpool Hotel бұрын Dogpool Lane көшесіндегі қарама-қарсы бұрышта орналасқан, онда 1928 жылы Бірмингем қалалық банкі ашылды. Ол 1923 жылы St Stephen’s Road және Pershore Road көшелерінің қиылысында тұрған және 1923 жылы салынған Holt’s пабына тиесілі Ten Acres Tavern тавернасын алмастырды. Паб бірнеше рет атын өзгертті. Pershore Road бойында боулинг алаңы мен скиттл аллеясы бар Selly Park Tavern тавернасы орналасқан. Бұрын Pershore Road Inn, содан кейін Selly Park Hotel деп аталған бұл таверна сыра өндіруші сэр Джон Холдерге тиесілі жерге салынған. 1920 жылдан кейін Holders Brewery сыраханасын Mitchells & Butlers сатып алды. Тавернада бұрынғы пабтың шаруашылық ғимараттары болған жерде бөлек скиттл аллеясы бар. Сондай-ақ, боулинг алаңы да бар. Highbury Мозли және Кингс Хит ауданымен шекараны белгілейді. Lifford Curve тағдыры Breedon Bar сияқты – өрттен толығымен қирады. Hazelwell пабы Hazelwell Hall үйінің орнында салынған. Lifford Curve пабы Fordhouse Lane көшесінде орналасқан. Пабтың аты жақын маңдағы Camp Hill теміржол желісінің қисынынан алынған. 2010 жылдың мамыр айында ғимарат өрттен қатты зақымданды. Кейіннен паб бұзылып, жері қайта құрылыс үшін сатылды. Қазіргі уақытта бұл жерде Thrifty Car Rental компаниясы орналасқан. Breedon Bar 1993 жылы жабылды. Ол тізімде тұрған ғимарат болған, бірақ ірі өрттен қатты зақымдануына байланысты бұзылуға мәжбүр болды. Қазір ол пәтерлерден тұратын үй. 2015 және 2019 жылдар аралығында аймақта микропабтар, барлар мен сыраханалар (жанындағы крандармен бірге) күрт өсті, олар Pershore Road көшесінде немесе оның жанында ашылды. Олардың қатарында The Wildcat Tap, Cork & Cage, Artefact, Attic Brew, Glasshouse Brewery және Birmingham Brewing Company бар. 2019 жылы Couch коктейль бары ашылды (сонымен қатар сыра да сатылады). Аймақ бұл аймақ Stirchley Beer Mile деп белгілі болды және көбінесе Cotteridge Wines және Stirchley Wines жеке дүкендері, сондай-ақ ұзақ жылдар бойы қалыптасқан British Oak пабы да кірді.
The Breedon Bar was closed in 1993. It was a listed building but was so badly damaged by a major fire that it had to be demolished. It is now an apartment block. Between 2015 and 2019, the area saw a sudden increase of micropubs, bars and breweries (with adjacent tap houses) launch either on or near the Pershore Road. This included The Wildcat Tap, Cork & Cage, Artefact, Attic Brew, Glasshouse Brewery and the Birmingham Brewing Company. In 2019, the Couch cocktail bar opened (also selling beer). The area became colloquially known as the Stirchley Beer Mile and often also included Cotteridge Wines and Stirchley Wines off licenses as well as the long established British Oak pub.
Сырлы ванналар
1911 жылдың 25 маусымында Стирчли моншалары Боурнвилл-Лейн көшесінде King's Norton және Northfield қалалық округтік кеңесі тарапынан жұртшылыққа ашылды. Бұл кеңес салған екінші монша болды, ал екіншісі Тивертон жолындағы Борнбрукте орналасқан. Сол жылы моншалар Бирмингем моншалары комитетіне берілді. Моншаларда көрермендерге арналған галереясы бар бір жүзу бассейні, ерлер мен әйелдерге арналған жеке моншалар және кішкентай бу бөлмесі болды. Қыс айларында жүзу бассейні еденмен жабылып, бөлме зал ретінде пайдаланылды. Моншалар ашылғаннан кейін көп ұзамай Бирмингем қаласының моншалар бөліміне өткен соң жеке моншаларға қызмет көрсету тоқтатылды. Моншалардың ерекшелігі – кеңестің магистральдық желісінен алынып, үнемі сүзгіленетін суды ауамен толықтыру және тазарту жүйесі болды. Бұл жүйе елдегі жүзу бассейндерінде алғаш рет қолданылды және кейіннен барлық жергілікті билік органдарының барлық моншаларында енгізіліп, орнатылды. Әдетте жүзу бассейндеріне су үйдің іргесіне салынған терең құдықтардан алынды. Бұл моншалар II санаттағы ескерткіш болып саналады, бірақ 1986 жылы жабылып, уақыт өте келе құлап қалды. 2015 жылдың қаңтар айында ескі қоғамдық орталықты сатудан түскен қаражатты (супермаркетті қайта жаңарту аясында) және 1 миллион фунт стерлингтік қоғамдық даму грантын пайдалана отырып, ғимаратты қайта жаңарту жобасы басталды. Ғимарат 2016 жылдың қаңтар айында қоғамдық орталық ретінде қайта ашылды. Моншалардың қираған күйін көрсететін суреттерді мына жерден және мына жерден қарауға болады. Ағымдағы құрылыс жобасы және оған байланысты қоғамдық шараларды мына жерден көруге болады.
Ананас фермасы
Ананас фермасы кеңесінің елді мекені 1920-1930 жылдары Стирчлидің шығысында салынды және 1923 жылдан бастап Аленс Крофт жолындағы жерде 400 оқушыға арналған бастауыш мектеп ашылды. Бірақ, 1930 жылы Hazelwell Parish Hall-да оқушылар санының өсуіне байланысты қосымша бөлім ашылды, ал 1952 жылы негізгі ғимарат 14 сыныптық (екі сыныптан қабылдау) 5-11 жылдық мектепке дейін кеңейтілді. Мектеп ғимараттары 2007 жылы жаңасымен ауыстырылды, сол кезде олардың барлығы 55-тен 84 жасқа дейін еді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс Люфтваффесінің жергілікті зауыттарға тастаған бірнеше бомбалары Ананас фермасы елді мекеніне түсіп, сегіз адам қаза тапты, бұл Стирчлиде соғыс кезінде болған 11 әуе шабуылынан үш адамды қоспағандағы барлық қаза болды.