Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Потомак өзені үстіндегі баскульді көпір, Вашингтон қалалық аймағындағы көпір.
Bascule bridge over the Potomac River
the bridge in the Washington metropolitan area
Вудроу Уилсон ескерткіш көпірі, сондай-ақ Вудроу Уилсон көпірі немесе Уилсон көпірі деп те аталады, Вирджиния штатының Александрия қаласы мен Мэриленд штатының Окссон Хилл қаласын, сондай-ақ Мэриленд штатының Принс Джордж округын байланыстыратын баскульді көпір. Алғашқы көпір – жалпымемлекеттік тас жол жүйесіндегі сирек кездесетін көпірлердің бірі болған. Ол федералдық үкіметке тиесілі және басқарылатын жалғыз жалпымемлекеттік тас жол бөлігін құрады, құрылысы аяқталып, Вирджиния және Мэриленд штатының көлік департаменттеріне берілгенге дейін. Уилсон көпірі 95-ші (I 95) және 495-ші I Capital Beltway тас жолдарын алып өтеді. Алғашқы құрылымдағы баскульді бөлік жылына шамамен 260 рет ашылып, күніне 250 000-ға жуық автомобиль өтетін көпірде үнемі қозғалыстың бұзылуына себеп болды. Жаңа, биік құрылымда ашылу саны азайды. Көпірдің батыс тірегі Вирджинияда орналасқан, шағын бөлігі Вашингтон қаласының аумағында, ал басым бөлігі Мэриленд штатында (өйткені Потомак өзенінің осы бөлігі Мэриленд штатының шекарасында жатыр). Көпірдің батыс орталық бөлігінің шамамен 91 метрлік (300 фут) бөлігі Колумбия округінің оңтүстік бұрышынан өтеді. Бұл – АҚШ-тағы үш штаттың (Вашингтон қаласы, Мэриленд және Вирджиния) шекарасынан өтетін жалғыз көпір. Вашингтон қаласы аумағындағы бөлік – штаттар аралық тас жолдың ең қысқа учаскесі болып табылады. Көпір АҚШ-тың 28-ші президенті Вудро Вильсонның (1856–1924) құрметіне аталған, ол Вирджиния штатының Стаунтон қаласында дүниеге келген. Президенттік лауазымда болған кезде Вильсон күніне орташа екі сағатты автокөлікпен демалуға немесе "алдындағы мәселелерден ойын босатуға" жұмсаған. Президент Вильсон АҚШ-та автомобильдерді және тас жолдарды жақсартуды қолдаған. 1916 жылы ол: «Жақсы жолдарға деген қызығушылығым – қоғамдастықтарды біріктіру және олардың байланысын кеңейту, осылайша олардың арасындағы қарым-қатынас толық еркіндік пен жеңілдікпен жүзеге асуы үшін» деген пікірін білдірген.
The Woodrow Wilson Memorial Bridge, also known as the Woodrow Wilson Bridge or the Wilson Bridge, is a bascule bridge that spans the Potomac River between Alexandria, Virginia and Oxon Hill, Maryland in Prince George's County, Maryland. The original bridge was one of only a handful of drawbridges in the Interstate Highway System. It contained the only portion of the Interstate System owned and operated by the federal government until construction was completed and it was turned over to the Virginia and Maryland departments of transportation. The Wilson Bridge carries Interstate 95 (I 95) and I 495 Capital Beltway. The drawbridge on the original span opened about 260 times a year, frequently disrupting traffic on a bridge that carried about 250,000 cars each day. The new, higher span requires fewer openings. The bridge's west abutment is in Virginia, a small portion is in Washington, D. C., and the remaining majority of it is within Maryland (because that section of the Potomac River is within Maryland's borders). About 300 feet (91 m) of the western midspan portion of the bridge crosses the tip of the southernmost corner of the District of Columbia. It is the only bridge in the US that crosses the borders of three state level jurisdictions (DC, Maryland, and Virginia). The section in Washington DC is also the shortest segment of Interstate Highway between state lines. The bridge is named for the 28th president of the U. S., Woodrow Wilson (1856–1924), a native of Staunton, Virginia. While he was president, Wilson reportedly spent an average of two hours a day riding in his automobile to relax or to "loosen his mind from the problems before him". President Wilson was an advocate of automobile and highway improvements in the U. S. In 1916, he said, "My interest in good roads is [ ] to bind communities together and open their intercourse, so that it will flow with absolute freedom and facility".
Бастапқы көпір
Джонс-Пойнттағы көпірді алғаш рет 1952 жылдың тамызында округтік автомобиль жолдары департаменті Потомак өзеніндегі көпірлердің қажеттілігін зерттеу барысында ұсынған. Көпір АҚШ-тың 1-бағытымен және Вирджиниядағы Генри Г. Ширли ескерткіш тас жолымен байланысты. Мэриленд штатының Принс-Джордж округінде көпір Оверлук проспектысімен және Чесапик көшесімен жалғасады. Принс-Джордж округінде (1930 жылы Конгресс мақұлдаған, бірақ ешқашан салынбаған) және Интер-округтік метрополитен тас жолы. Өңірлік жоспарлау кеңесі көпірдің құрылысын төрт айдан кейін мақұлдады. Көпірге Вирджиниядан келген өкіл Джоэл Бройхилл қолдау көрсетіп, Конгресте оның құрылысын қаржыландыруға бағытталған заңға қол қойды. 1953 жылдың қарашасында АҚШ Ішкі істер министрлігі де оның құрылысын ұсынды. Конгресс 1954 жылдың 17 тамызында көпірдің құрылысына рұқсат берді, ал президент Дуайт Д. Эйзенхауэр сол айдың соңында заңға қол қойды. Көпірге ат беруде Вирджиниядан келген өкіл Берр Харрисонның үлкен еңбегі болды, ол Вудро Вильсонның туылған күнінің 100 жылдығын атап өтуді көздеді. Эйзенхауэр бұл заңға 1956 жылдың 22 мамырында, көпірді қаржыландыруға арналған бастапқы қаражатты бекітетін заңның бір бөлігі ретінде қол қойды. Көпірдің құрылысы 1958 жылдың қыркүйегінде басталды және 1961 жылдың 28 желтоқсанында қозғалысқа ашылды. Сол күні таңертең Вильсонның әйелі Эдит Вильсон қайтыс болды; оның көпірді салтанатты түрде ашу рәсімінде құрметті қонақ болуы тиіс болған. 5900 фут (1798 м) көпірде үлкен, теңізге жүзуге арналған кемелердің Вашингтон қаласының портына кіруіне мүмкіндік беретін айналмалы көпір болды. Ол алты бағытты қамтыды және күніне 75 000 көлікке арналған. 1999 жылға қарай ескі Вильсон көпірі күніне 200 000 көлікті қабылдады, бұл бастапқы жобалық қуатынан 2,6 есе көп. Көпірде күрделі техникалық мәселелер болды және 1970 жылдардан бастап үздіксіз жөндеу жұмыстары жүргізілді. 1982 және 1983 жылдары ол толығымен қайта жабылды. Жарамсыз жобалаудың себептерінің бірі - ол бастапқыда маңызды солтүстік-оңтүстік I 95 тас жолының бөлігі ретінде емес, керісінше, айналма Капитал белдеуінің бөлігі ретінде жоспарланған. I 95 Спрингфилдтен, Вирджиниядан, Потомак өзені арқылы, Вашингтон қаласының орталығынан және оның солтүстік-шығыс бөлігінен өтіп, Мэриленд штатындағы Колледж-паркке жақын белдеумен қайта қосылатын қысқа бағытпен Капитал белдеуін кесіп өтуі жоспарланған. Вирджиниядағы және Нью-Йорк проспектысінің оңтүстігіндегі Вашингтондағы бөліктері салынған, ал қалған бөлігі – Солтүстік-шығыс тас жолы – тұрғындар тарапынан қарсылыққа ұшырады және 1970 жылдардың соңында құрылысы тоқтатылды. Спрингфилдтен солтүстікке қарайғы бөлік I 395 (Ширли тас жолы) деп белгіленді. Капитал белдеуінің шығыс жартысы қосымша I-95 ретінде белгіленді. Көптеген жолаушылардың көлігінде бензин бітіп, олар көпірде түнді өткізді. 1998 жылдың қарашасында көпір түстен кейінгі сағаттарда бірнеше сағатқа жабылды, себебі Ивин Л. Пойнтер полициямен жеті сағаттық қақтығысқа түсіп, 32 шақырымдық көлік тілісін тудырды. (Пойнтер көпірден секіріп түсті, бірақ құлаудан аман қалды.)
A bridge at Jones Point was first proposed by the District Highway Department in August 1952 as part of a study of Potomac River bridge crossing needs. The bridge linked to US Route 1 and the Henry G. Shirley Memorial Highway in Virginia. In Prince George's County, Maryland, the bridge would connect with Overlook Avenue and Chesapeake Street. in Prince George's County (authorized by Congress in 1930 but never built) and the Inter County Metropolitan Freeway The Regional Planning Council approved construction of the bridge just four months later. The bridge won the backing of Representative Joel Broyhill of Virginia, who championed legislation funding its construction in Congress. By November 1953, the US Department of the Interior had also recommended its construction. Congress authorized construction of the bridge on August 17, 1954, and President Dwight D. Eisenhower signed the measure into law later that month. The bridge received its name through the efforts of Representative Burr Harrison, a Virginian who sought to honor the 100th anniversary of the birth of Woodrow Wilson. Eisenhower signed this legislation into law on May 22, 1956, as part of a bill authorizing initial funding for the bridge. Construction of the bridge began in September 1958, and it opened to traffic on December 28, 1961. Edith Wilson, Wilson's widow, died that very morning; she was supposed to have been the guest of honor at the bridge's dedication ceremony. The 5900 feet (1798 m)5,900 foot (1,798 m) bridge included a bascule bridge to allow large, ocean going vessels access to the port facilities of Washington DC. It had six traffic lanes and was designed to handle 75,000 vehicles a day. By 1999, the old Wilson Bridge was handling 200,000 vehicles a day, more than 2.6 times the original design capacity. The bridge had serious maintenance problems and underwent continuous patchwork maintenance beginning in the 1970s. It was completely redecked in 1982 and 1983. One of the reasons for the inadequate design was that it was not originally planned to be part of the major north–south I 95, but rather, as part of the circumferential Capital Beltway. I 95 was planned to bisect the Capital Beltway with a shorter through route, extending north from Springfield, Virginia, across the Potomac River, through downtown Washington DC, and the northeastern section of DC, and into Maryland to reconnect with the beltway near College Park, Maryland. While the portions in Virginia and in DC south of New York Avenue were built, the remaining segment—designated the Northeast Freeway—was opposed by residents, and construction was canceled in the late 1970s. The portion north of Springfield was designated as a spur, I 395 (Shirley Highway). The eastern half of the Capital Beltway was additionally signed as I‑95. many commuters ran out of gas and spent the night in their vehicles on the bridge. In November 1998, the bridge was closed for several hours during the afternoon rush hour when Ivin L. Pointer engaged police in a seven hour standoff, creating 20 mile (32 km) traffic backups. (Pointer jumped off the bridge, but survived the fall.)
Құрылыс
Мэриленд, Вирджиния және федералды тас жолдар басқармалары көптеген жылдар бойы мәселелермен күресіп, балама жолдарды зерттеді. Жоғары деңгейдегі зерттеулер мен қоғамдық талқылардан кейін, басқармалар көпірдің өткізу қабілетін екі есеге арттыратын және көпірдің биіктігін ұлғайтатын жоспарды таңдады. Бұл, көпір ашылу жиілігін азайтуға бағытталған шара еді. Жаңа көпірде 12 қатарлы және 70 фут (21 метр) тік навигациялық кеңістігі бар екі параллель көпір болады. 2006 жылдың 16 шілдесінде, түнгі сағат 00:00-де, жолдың ішкі қатарындағы қозғалыс екі жылға болашақ сыртқы қатардың жылдам бағытына ауыстырылды. Алғашқы 1961 жылғы көпір 2006 жылдың 29 тамызында сағат 00:35-те, ескі және жаңа сыртқы қатарлар арасында орналасқан алты қатарлы ішкі қатар көпірін аяқтау үшін демонтаждалды. Жергілікті тұрғын Дэниел Руфли, көпірдің тығынынан жылдар бойы ең көп зардап шеккен жүргізуші деп танылған сайыста жеңіске жетіп, жарылысты бастау құрметіне ие болды. Оның есебінде, көпірдегі кептелістерден шамамен екі жарым жыл уақыт жоғалған. Жарылыс кезінде көпірдің үстіндегі әуе кеңістігі және екі бағыттағы жолдар жабылды, бұл оқиға жоспарланған уақыттан 36 минут кешікті. Екінші көпір құрылысы 2008 жылдың 15 мамырында пайдалануға берілді, ал 2008 жылдың 30 мамырында ішкі қатар қозғалысы оған ауыстырылды. Уилсон көпірі жобасы аяқталғаннан кейін Мэриленд штаты мен Вирджиния штаты жаңадан салынған көпірдің бірлескен иелері атанды. Екі штат та көпірдің жұмысын, күтімін және пайдалануын бірлесіп бақылауға және жауапкершілікке ие болды. Колумбия округі, 1961 жылғы Уилсон көпіріне иелік құқығы болған билік аймағы, болашақтағы меншік құқығынан және жаңа көпірге қатысты жауапкершіліктен бас тартты. Сонымен қатар, округ Мэриленд пен Вирджинияға өз шекараларында орналасқан көпір бөлігіне қатысты тұрақты жеңілдік берді. Потомак өзеніндегі негізгі көпір жобасын жүзеге асырған кеңесшілер тобына Parsons Transportation Group инженерлері, көпір архитекторлары Rosales + Partners (Мигель Росалес), A. Morton Thomas & Associates, Inc. консалтинг инженерлері, Mueser Rutledge Consulting Engineers геотехникалық инженерлік қызметтері, сондай-ақ Finley McNary Engineers (тіреулер) және Hardesty & Hanover, LLP (көтеруші бөлім) субконсультанттары кірді. Жобаны басқаруды WSP USA, Rummel, Klepper & Kahl LLP және URS Corporation компаниялары жүзеге асырды. Көпірдің солтүстік жағындағы бөлігінде жаяу және велосипед жолдары да бар, олар қауіпсіздік кедергілерімен қозғалыстан бөлінген. 2009 жылдың 6 маусымында ашылған жолдың ені 4 метр, ал ұзындығы 2 километрді құрайды. Онда қолданушылар Вашингтон мен Олд Таун Александрияның көрінісін тамашалай алатын "тоқтау алаңдары" бар. Жаңа көпірлер ескі көпірден 6 метр биік, бұл көптеген қайықтар мен кіші кемелерге көпірді көтермей астынан өтуге мүмкіндік береді және жылдық кептелістерге себеп болатын ашылулардың санын шамамен 260-тан 60-қа дейін азайтады. Сонымен қатар, сол кезде көпір арқылы "Көк желі" метро желісін кеңейту туралы да ұсыныс жасалған еді.
Maryland, Virginia, and federal highway officials had been confronting the problems and exploring alternatives for many years. After considerable study and public debate, officials chose a plan that would double the capacity and increase the height of the drawbridge to reduce the frequency of openings. The new bridge would include two side by side drawbridges with a total of 12 lanes and 70 feet (21 m) of vertical navigational clearance at the draw span. On July 16, 2006, at midnight, traffic from the Inner Loop of the beltway was rerouted to the future Outer Loop express lanes for two years. The original 1961 bridge was demolished at 12:35 am, on August 29, 2006, to make room for completion of the six lane Inner Loop bridge, located between the original bridge and the new Outer Loop span. Local commuter Daniel Ruefly was given the honor of initiating the detonation after he won a contest where he was judged the driver to have suffered the most over the years from the bridge's congestion, with an estimated combined total of two and a half years spent in traffic caused by the bottleneck at the bridge. The airspace above the bridge, and the beltway in both directions, were closed for the detonation, which happened 36 minutes behind schedule. The second bridge span was dedicated on May 15, 2008, and on May 30, 2008, Inner Loop traffic was shifted onto it. After the completion of the Wilson Bridge project, the state of Maryland and the commonwealth of Virginia became the joint owners of the completed bridge, and both states exercise joint responsibility and oversight of bridge activities, maintenance, and operations. The District of Columbia, a jurisdiction that once had ownership rights to the 1961 Wilson Bridge span, relinquished future ownership rights and responsibility for the new bridge. Additionally, DC granted a permanent easement to Maryland and Virginia for the portion of the bridge located within its boundaries. The consultant team for the main bridge over the Potomac River included engineers of record Parsons Transportation Group; bridge architect Miguel Rosales of Rosales + Partners; Consulting engineers were A. Morton Thomas & Associates, Inc.; Mueser Rutledge Consulting Engineers provided Geotechnical engineering; Subconsultants Finley McNary Engineers (piers); and Hardesty & Hanover, LLP (bascule span). Project management was provided by WSP USA, Rummel, Klepper & Kahl LLP, and URS Corporation. The northern span of the bridge also includes pedestrian and bike passage, separated from traffic by safety barriers. The path, which opened on June 6, 2009, is about 12 feet (4 m) wide and 1.1 mile (2 km) long, with "bump out" areas where users can stop to observe views of Washington and Old Town Alexandria. The new spans are 20 feet (6 m) higher than the old bridge, high enough to allow most boats and small ships to pass underneath without having to raise the bridge and reducing the projected number of annual traffic hindering openings from about 260 to about 60. An extension of the Blue Line across the bridge was also proposed at the same time.