Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әнші (1944 жылы туған)
American singer (born 1944)
Майкл Энтони Орландо Кассавитис (1944 жылдың 3 сәуірінде туған) – американдық поп/рок әншісі, ән жазушы және музыкалық продюсер. Оның мансабы жеті он жылдықтан астамды құрайды. Ол «Тони Орландо және Доун» тобының құрамындағы жұмысымен ең жақсы танымал. 1993 жылы Миссури штатының Брансон қаласында «Тони Орландоның Сары лента музыка театрын» ашты. 2013 жылы ол ондағы өнер көрсетуін тоқтатты және содан бері Лас-Вегас, Невада қаласында жетекші ретінде көптеген тікелей эфирде өнер көрсетулерін жалғастыруда.
Michael Anthony Orlando Cassavitis (born April 3, 1944) is an American pop/rock singer, songwriter, and music executive whose career spans over seven decades. He is best known for his work as part of Tony Orlando and Dawn. In 1993, he opened the Tony Orlando Yellow Ribbon Music Theatre in Branson, Missouri. He ended his act there in 2013 and has since continued to perform many live shows as a headliner, mostly in Las Vegas, Nevada.
Ерте өмір
Майкл Энтони Орландо Кассавитис 1944 жылдың 3 сәуірінде грек әкесі мен пуэрто-риколық анасының ұлы ретінде дүниеге келді. Ол өмірінің алғашқы жылдарын Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Вест 21-ші көшесінде, Челсиде өткізді. Ол жасөспірім шағында отбасымен бірге Нью-Джерси штатының Юнион-Сити қаласына, содан кейін Хасбрук-Хайтс қаласына көшті.
Michael Anthony Orlando Cassavitis was born on April 3, 1944, the son of a Greek father and a Puerto Rican mother. He spent his earliest years in Chelsea, Manhattan on West 21st Street, New York City. In his teenage years, the family moved to Union City, New Jersey, and later Hasbrouck Heights, New Jersey.
Тони Орландо мен Доун
Орландо "Candida" әнін Тони Вайн (әнді жазған автор) және Линда Ноябрь сияқты қосалқы әншілермен жазды. Апрель Блэквудтағы міндеттерімен мүдделер қақтығысы болуы мүмкін деп ойлаған Орландо, өзінің есімін жобамен байланыстырмау шартымен ән шырқады, сондықтан ол Bell Records компаниясының атқарушы директоры Стив Вакстың қызының орта атымен – "Даун" деген қарапайым атпен шығарылды. "Candida" 1970 жылы әлемдік хитке айналып, бес елде бірінші орынға, көптеген басқа елдерде топ ондыққа, соның ішінде АҚШ-та үшінші орынға жетті. Dawn, Вайн мен Ноябрь тағы да қосалқы әншілер ретінде "Knock Three Times" әнін жазды, ол да #1 хитке айналды. Содан кейін Орландо гастрольдеуді қалады және тағы екі студиялық әнші, Телма Хопкинс пен Джойс Винсент Уилсонды гастрольге шақырды. Орландо сол атауды қолданатын алты гастрольдік топ бар екенін анықтады, сондықтан "Dawn" 1973 жылы "Тони Орландомен бірге Dawn" болып өзгерді, кейін Тони Орландо және Dawn болып аталды. Жаңа топ тағы да хиттер жазды, олардың ішінде "Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree" (1973) және Джерри Батлердің "He Will Break Your Heart" хитінің кавер нұсқасы – "He Don't Love You (Like I Love You)" (1975) бар. Сәтті жазбалар жасағаннан кейін Орландо теледидарға бет бұрды. Сан-Франциско Chronicle газетінде жазылғандай, "Тони Орландо және Dawn Форд әкімшілігі кезінде теледидар экранынан шығып, Уотергейттен кейін пайда болған қараңғы цинизмге қарсы нұрлы күш болды. Ол қарапайым, дәстүрлі құндылықтарды және таза ойын-сауыққа консервативті оралысты білдірді. Ол өзінің қолтаңбасының "О" әрпінде күлімдеген смайлик салды. Бұл аса әсерлі болмаса да, Америка оны жақсы көрді." Ол әр апта сайын шоу-бизнестің ең танымал өкілдерін, соның ішінде бала кезіндегі кумирлерін – Джеки Глисон мен Джерри Льюисті Орландоның қонақтары ретінде қабылдады. 2015 жылдың 12 қазанында Телма Хопкинс пен Джойс Винсент Уилсонның қатысуымен Pacific Pioneer Broadcasters Орландоны Арт Гилмордың мансаптық жетістіктері сыйлығымен марапаттады.
Orlando recorded "Candida" with backup singers including Toni Wine (who wrote the song) and Linda November. Concerned about a possible conflict of interest with his April Blackwood duties, Orlando sang under the condition that his name not be associated with the project, so it was released under the simple name of "Dawn", the middle name of the daughter of Bell records executive Steve Wax. "Candida" became a worldwide hit in 1970, reaching number one in five countries, and the top ten in many others, including number three in the United States. Dawn, with Wine and November again singing backup, recorded another song, "Knock Three Times", which itself became a #1 hit. Orlando then wanted to go on tour, and asked two other session singers, Telma Hopkins and Joyce Vincent Wilson to join for the tour. Orlando then discovered that there were six touring groups using that name, so Dawn became "Dawn featuring Tony Orlando", which changed to Tony Orlando and Dawn in 1973. The new group recorded more hits, including "Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree" (1973) and "He Don't Love You (Like I Love You)" (1975), a cover of the Jerry Butler hit, "He Will Break Your Heart". With a successful recording career, Orlando then set his sights on television. As described in the San Francisco Chronicle, "Tony Orlando and Dawn burst out of television sets during the Ford administration, a sunny antidote to the dark cynicism that followed Watergate. He represented simple, traditional values, a conservative return to pure entertainment. He drew a happy face in the "O" of his autograph. It was not terribly cool, but America loved him." It welcomed the biggest names in show business each week as Orlando's guests, including his boyhood idols, Jackie Gleason and Jerry Lewis. On October 12, 2015, with Telma Hopkins and Joyce Vincent Wilson present, Pacific Pioneer Broadcasters honored Orlando with their Art Gilmore Career Achievement Award at a celebrity luncheon.
1970-ші жылдардың соңындағы күрестер және жеке жұмыс
Ол 1970 жылдары атақтың қатарсында жеке өмірінде де қиындықтарға тап болды. Ұзақ уақыт бойы кокаинге тәуелді болды, сондай-ақ семіздік пен депрессиямен күресті. 1977 жылы қарындасының қазасы мен Орландоның жақын досы, комедиан Фредди Принцтің өзіне-өзі қол жұмсауы салдарынан, Орландо күйзеліске ұшырап, ән айтудан бас тартты. Біраз уақытқа психиатриялық емханаға жатты, бірақ кейін NBC арнасында қайта оралды. Содан бері ол жеке орындаушы ретінде жұмысын жалғастырып, 1978 жылы "Don't Let Go" және 1979 жылы "Sweets for My Sweet" атты екі синглымен хит-парадқа енді. 1980 жылдары Лас-Вегастағы ең танымал орындаушылардың бірі болды, түрлі қонақүйлерде толық залмен концерттер берді. Орландо негізінен жеке әнші ретінде гастрольдік сапарларда болып, Лас-Вегаста және Миссури штатының Брэнсон қаласында тұрақты түрде өнер көрсетті. 1980 жылдан бері WWOR TV арнасында MDA Еңбек күні телемарафонының Нью-Йорк бөлігін жүргізіп келді, бірақ 2011 жылы Джерри Льюисті Бұлшықет дистрофиясы қауымдастығынан жұмыстан босатуына жауап ретінде осы қызметтен бас тартты. Ол төрт рет "Жылдың казино әртісі", төрт рет "Лас-Вегастағы үздік әртіс" сыйлықтарын, ал одан бұрын Атлантик-Ситиде үш рет "Жылдың жұкбакс әртісі" сыйлығын (Нью-Йорктің ойын-сауық және музыка иелері қауымдастығынан), "Эллис аралының құрмет медалін" және АҚШ ардагерлеріне жасаған еңбегі үшін Конгресс медалі қоғамынан "Боб Хоуп" сыйлығын алды. Американдық ардагерлерге көмектесу жөніндегі жұмысының нәтижесінде 2014 жылы Ричард М. Никсон президенттік кітапханасында өткен NAM POW's Homecoming Celebration мерекесіндегі 40 жылдық тойда құрметті төраға болып тағайындалды.
Along with the fame, Orlando had personal battles in the 1970s. He was briefly addicted to cocaine, and battled both obesity and depression. In 1977, due to the death of his sister and the suicide of Orlando's close friend, comedian Freddie Prinze, Orlando had a breakdown and retired from singing. He was briefly institutionalized, but returned to television with an NBC comeback special. From then, he continued as a solo artist, charting with two singles – the dance hit "Don't Let Go" in 1978 and "Sweets for My Sweet" in 1979. In the 1980s, he was a dominant force in Las Vegas, headlining various hotels with sold out audiences. Orlando continued primarily as a solo singer, performing on tour and regularly in Las Vegas and Branson, Missouri. He hosted the New York City portions of the MDA Labor Day Telethon on WWOR TV since the 1980s but quit in 2011 in response to Jerry Lewis' firing from the Muscular Dystrophy Association. He has won the Casino Entertainer of the Year Award, the Best All Around Entertainer – Las Vegas four times, and, prior to that, three times in Atlantic City, the Jukebox Artist of the Year Award from the Amusement and Music Owners Association of New York, The Ellis Island Medal of Honor, and has also been bestowed with The Bob Hope Award for excellence in entertainment from the Congressional Medal of Honor Society in honor of his efforts on behalf of United States veterans. His work on behalf of American veterans led to his being named Honorary Chairman at the 40th Anniversary at the NAM POW's Homecoming Celebration at the Richard M. Nixon Presidential Library in 2014.
Актерлік мансап
Орландоның алғашқы теледидарлық рөлі 1976 жылы «Чико және адам» сериалында «Томас Гарсия» рөлімен болды. Ол 1981 жылы «Стефани үшін 300 миль» телефильмінде түсіп, ауыр сырқатқа шалдыққан қызы Стефаниді емдеу үшін Құдайдың көмегін алу мақсатында ғибадатханаға 300 мильнен астам қашықтықты жүріп өтуге уәде берген полиция қызметкерінің рөлін ойнады. Эдвард Джеймс Олмос, Пепе Серна және Джули Кармен де фильмде ойнады. 1981 жылдың мамырында Орландо Бродвейде «Барнум» спектакліндегі бас рөлді сомдады, үш апта демалысқа кеткен Джим Дейлді алмастырды. «Косби шоуының» 1984–1985 жылдардағы (бірінші маусымы) маусымында Орландо қоғамдық орталықты басқаратын Тони Кастильо рөлін ойнады. Сондай-ақ ол 2002 жылы «Ренода оян» фильмінде өзін-өзі сомдап, «Knock Three Times» әнін орындады. 2003 жылы Орландо балаларға арналған «Озвалд» анимациялық сериалында «Сэмми Старфиш» дауысын беріп, қайта-қайта пайда болды. Ол «MADtv» эпизодында сот процесін бейнелейтін эскизде ойнады, онда қорғау тарапы қазылар алқасын өз жақтарына көндіру үшін ән салады. Ол айыптау тарапынан ән айтып, сотты қорғау тарапына өмір бойына түрме жазасын беруге көндірді. Тағы бір телебағдарламада Орландо «Ларри Кабельді жігіттің жұлдызды Рождестволық шоуында» пайда болды. 2012 жылы Адам Сэндлердің ойнаған «Бұл менің балам» фильмінде ол Стив Спиру рөлінде болды.
Orlando's first TV appearance was in 1976 on the series Chico and the Man as "Tomas Garcia". Orlando starred in the 1981 TV movie 300 Miles For Stephanie, playing a police officer who promises to walk over 300 miles to a sanctuary in order to obtain God's help to cure Stephanie, his gravely ill daughter. Others in the cast included Edward James Olmos, Pepe Serna and Julie Carmen. In May 1981, Orlando appeared on Broadway in the title role of Barnum, replacing Jim Dale, who was on a three week vacation. During the 1984–85 season of The Cosby Show (its first season), Orlando played Tony Castillo, who runs a community center. He also had a cameo, appearing as himself in the 2002 film Waking Up In Reno, in which he sang a version of "Knock Three Times". In 2003, Orlando had a recurring role in the children's animated series Oswald, in which he did the voice of "Sammy Starfish". Orlando appeared in an episode of MADtv doing a sketch involving a court case, where the defense sings to persuade the jury about their side. He sang for the prosecution, thereby persuading the judge to give the defense jail for life. In another television program, Orlando was featured in "Larry the Cable Guy's Star Studded Christmas Extravaganza". He appeared in That's My Boy as Steve Spirou, a Happy Madison production starring Adam Sandler in 2012.
Ардагерлерге қолдау көрсету
Ол АҚШ әскери ардагерлерін ұзақ жылдардан бері қолдап келеді және "Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree" әні әскери қызметшілер үшін гимнге айналды. Ол Эйзенхауэр қорының директорлар кеңесінде қызмет етеді, сондай-ақ, қаза тапқан әскери ерліктерімен көзге түскендердің балаларына көмек көрсететін Snowball Express ұйымының құрметті төрағасы болып табылады.
Orlando is a longtime advocate for U. S. military veterans and "Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree" has become an anthem for service members. Orlando serves on the board of directors for the Eisenhower Foundation, as well as honorary chairman of Snowball Express, an organization that serves the children of fallen military heroes.
Жеке өмір
Ол Джерри Ли Льюис арқылы болашақ әйелі Элейнмен танысты, ол бұрын Бадди Холлимен қарым-қатынаста болған еді. 1965 жылы Тони мен Элейн үйленді, олардың бір ұлы Джон болды; олар 1984 жылы ажырасты. Бес жыл өткен соң Орландо Франсин Аморминоға ұсыныс жасады және 1990 жылдың 29 сәуірінде олар үйленді. 2013 жылдың 27 ақпанында оның анасы, Миссури штатының Холлистер қаласынан Рут Шрёдер, Миссури штатының Брэнсон қаласында диабеттік инсульттан көз жұмды. 2002 жылы ол Патси Бейл Кокспен бірлесіп "Жұмаққа жарты жол" атты естеліктер жинағын жазды. Орландо "700 клуб" бағдарламасында сұхбат беріп, католик дінінде тәрбиеленгенін және "Құдайды құтқарушым деп өсіргенін" айтты; бірақ "Дон" тобымен кәсіби жетістікке жеткеннен кейін өзін-өзі жоққа шығаратын кезеңнен кейін 1978 жылы қайта туылған христианға айналды. 1990 жылы Орландо Голливуд Даңқы аллеясында, 6385 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдыз алды.
Orlando was introduced by Jerry Lee Lewis to his future wife, Elaine, who had previously dated Buddy Holly. Tony and Elaine married in 1965, and had one child, Jon; they divorced in 1984. Five years later, Orlando was engaged to Francine Amormino, whom he married on April 29, 1990. On February 27, 2013, his mother, Ruth Schroeder of Hollister, Missouri, died in Branson, Missouri of a diabetic stroke. In 2002, he wrote a memoir, Halfway to Paradise with Patsi Bale Cox. Orlando was interviewed on The 700 Club explaining that he was raised Catholic and was "brought up with the Lord as my Savior"; but after a self destructive period following his professional success with Dawn, he became a born again Christian in 1978. In 1990, Orlando received a star on the Hollywood Walk of Fame at 6385 Hollywood Blvd.