Мозес Шерман: Лос-Анджелес жер дамытушысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Лос-Анджелес жерін салушы (1853–1932)

Мозес Хазелтин Шерман (3 желтоқсан 1853 – 9 қыркүйек 1932) – американдық жерді салушы, ол Финикс, Аризонадағы Финикс көшелік теміржолын, сондай-ақ Лос-Анджелес теміржолының негізгі бөлігі және Лос-Анджелес, Калифорниядағы Тынық мұхиты электр теміржолының бір бөлігін құратын трамвай жүйелерін салған. Ол Лос-Анджелестің батыс жағында, Сан-Фернандо аңғарында және Голливудта, Калифорнияда жерді иеленген және дамытқан. Сонымен қатар, ол Лос-Анджелес су басқармасында қызмет еткен. Ол М. Х. Шерман және генерал М. Х. Шерман деп те танымал болған.

Ерте өмір

Мозес Шерман 1853 жылдың 3 желтоқсанында Вермонт штатының Вест-Руперт қаласында дүниеге келген. Ол Нью-Йорк штатының Освего қаласындағы Освего нормалық мектебінде (қазіргі СУНИ Освего) оқытушылық куәлік алды. Ол Салем, Нью-Йорк және Висконсин штаттарында мұғалім болып жұмыс істеді. Содан кейін 1873-74 оқу жылында Гамильтон, Нью-Йорк бастауыш мектебінің директоры болып тағайындалды. Денсаулығының нашарлауына байланысты 1874 жылы ол батысқа, Аризона территориясына аттанды.

Аризона Алғашқы жетістіктер

1873 жылы аумақтық губернатор Ансон П. К. Саффорд Шерманға Прескотттегі мемлекеттік мектепте оқытушылық қызмет ұсынды. Осы жерде Шерман Аризонадағы алғашқы сыныптық мектепті ашып, 1874 жылдан 1876 жылға дейін сабақ берді. 1876 жылы Шерман директор болып тағайындалған екі қабатты жаңа мектеп ашылды. Ол Филадельфиядағы 100 жылдық көрмеде Аризонаны өкілдік етіп, апасы Люсимен бірге Аризонаға оралды. Люси де мұғалім болды және ол кезде Аризонаның аумақтық аудиторы қызметін атқарып тұрған Эли П. Кларкпен танысып, үйленді. Кларк Шерманның ең жақын серіктестерінің біріне айналды. Аризона территориясының сол кездегі губернаторы Джон С. Фремонт 1879 жылы Шерманды Мемлекеттік Білім Инспекторы етіп тағайындады, осы қызметінде ол аумақтық мектеп заңдарын жасады. 1882 жылы Конгресс мемлекеттік білім беруді қолдау үшін жер бөлгеннен кейін, Шерман болашақ Аризона университетінің құрылуына көмектесетін жерлерді таңдады. 1883 жылы Аризона территориясының әскери қолбасшысы (адъютант-генералы) болып тағайындалғаннан кейін ол "генерал" атағын алды және осы лауазымда екі мерзім қызмет етті. Ол өмірінің соңына дейін "генерал" атағын пайдаланды. Осы жылдары ол іскерлікпен де айналысты. Уақыт өте келе ол Прескотттағы жылжымайтын мүлікке инвестиция жасап, "Шерман Хаус" атты қонақ үй салдырды. Ол сондай-ақ кен орындарына, жайылымдарға және мал шаруашылығына үлестер сатып алды. Прескотт пен Аризона жылдам дамыған сайын, ол өз кәсіпорындарынан көп пайда тапты.

Аризона - Феникс

1880-жылдардың басында ол өзінің күш-жігерін ауыл шаруашылығымен айналысатын Тұзды өзен аңғары және Феникс аймағына қайта бағыттады. Ол 1883 жылдың басында салына бастаған Аризона каналының құрылысына инвестиция салды және қатысты, ол аңғар үшін негізгі суару каналына айналды. 1884 жылы ол Феникс аңғары банкін құрды және оның президенті болды. Ол "Феникс" су компаниясының ірі акционері және вице-президенті болды. Ол Феникстің төңірегінде көптеген жылжымайтын мүліктер сатып алып, Феникстегі ең ірі салық төлеуші және аумақтағы ең ірі салық төлеушілердің біріне айналды. 1887 жылы ол көше теміржолын салдырды, кейін бірнеше басқа желілермен біріктіріп, 1893 жылы желілерді электрлендірді және Аризонаның Феникс теміржол компаниясын құрды, ол 1925 жылға дейін, желілер қалаға сатылғанға дейін басқарды. 1910 жылы ол Санта-Фе теміржолымен байланысу үшін Феникстен Глендейлге дейін желі салды. Ол аумақтық астананы Феникске көшіруге қатысты және өзінің бизнес серіктесі, адвокат М. Э. Коллинзбен бірге 1889 жылы жаңа аумақтық астана ғимаратына 10 акр жер сыйлады.

Лос-Анджелесте электрлі темір жол көлігін дамыту

Шерман Лос-Анджелеске келгенге дейін Санта-Фе темір жолы 1886 жылы Лос-Анджелеске дейін желі салды, бұл Оңтүстік Тынық мұхитымен баға соғысына себеп болды. Ылдамдатылған жылжымайтын мүлік нарығынан кейін, осы нарықтың қоздырған қызығушылығы аймаққа назар аударды (және жаңа тұрғындар әкелді). Аризонада болған кезінде Шерман Лос-Анджелеске көп сапарлар жасады және оның жарқын болашағы бар екеніне көз жеткізді. 1890 жылы Лос-Анджелеске көшіп келгеннен кейін Шерман Лос-Анджелестегі Калифорния Ұлттық Банкінің негізін қалаушы акционері және директоры болды. Ол қайын інісі Кларкпен бірге жергілікті көлік бизнесіне кірісті. Лос-Анджелес Біріктірілген Электр Темір Жолы. Шерман Лос-Анджелеске келгенге дейін түрлі жеке кәсіпкерлер бірнеше ат вагондары желілерін, кабельдік жолдарды және алғашқы электр желісін салған. Шерман жаңа Sprague троллейбус технологиясының перспективасын көріп, бірнеше көше теміржол франшизаларын бақылауға алды және дереу осы технологияға негізделген жүйені құруға кірісті. Шерман мен Кларк 1890 жылы қарашада Лос-Анджелес Біріктірілген Электр Темір Жолы Компаниясын (LACE) құрды. Кларк вице-президент және бас менеджер болып тағайындалды. Олар Лос-Анджелестің маңызды бөліктерін байланыстыратын көптеген электр теміржол желілерін сатып алу және салуды жоспарлады. Олар қаладан батысқа қарай Пико бульвары бойында, Вестлейк паркіне және Розедейл зиратына дейін; оңтүстікке қарай Орталық және Мейпл даңғылдарымен және Оңтүстік Калифорния университеті мен Университет паркіне дейін; солтүстік және шығысқа қарай Хайленд паркі мен Шығыс Лос-Анджелеске (қазіргі Линкольн паркі), Эвергрин зиратына және Оңтүстік Тынық мұхиты мен Санта-Фе станцияларына дейін желілер салды. Бастапқыда LACE қолданыстағы кабельдік теміржолмен, Тынық мұхиты теміржолымен бәсекелесті. 1892 жылы кабельдік компания пайда табуға қабілетсіз болғандықтан банкротқа ұшырағанда, LACE оны сатып алды. 1893 жылы LACE 35 миль электр желілерін, 14 миль атпен жүретін желілерді және 21 миль кабельдік желілерді пайдалануға енгізді. 1895 жылы компания облигация төлемдерін орындамағаннан кейін Шерман Лос-Анджелес Біріктірілген Электр Теміржолының бақылауын жоғалтты, бірақ ол директор ретінде қызметін жалғастырды және компанияның үлкен үлесіне ие болды. Жаңа компания, енді облигация иелері басқаратын, Лос-Анджелес Теміржолы деп аталды және 1898 жылдың қыркүйегінде Генри Хантингтон мен оның серіктестеріне сатылды, соңынан "Сары Вагон" жүйесіне айналды. Алғашқы қалааралық Желілер. LACE өсіп келе жатқанда, Шерман мен Кларк болашақта қалааралық желіге айналатын алғашқы қадамдарды бастады. 1894 жылдың сәуір айында Пасаденадағы ат вагондары желілерін сатып алғаннан кейін, олар Пасадена мен Лос-Анджелес Электр Теміржолы Компаниясын құрды, Оңтүстік Калифорнияның алғашқы қалааралық электр теміржолын, ол 1895 жылдың мамырында Пасаденадағы жаңадан электрлендірілген желілерін Лос-Анджелеске қызмет көрсететін LACE жүйесімен байланыстырды. 1894 жылдың қараша айында олар Лос-Анджелесті Санта-Моникамен байланыстыруға арналған тағы бір жаңа қалааралық компанияны - Пасадена және Тынық мұхиты Электр Теміржолы Компаниясын құрды. Бес теміржолды сатып алғаннан кейін, олар Лос-Анджелес қаласының орталығынан Колегроув арқылы Санта-Моникаға жететін ескі бу желісін қайта жаңартты. 1896 жылы оның Пасадена және Тынық мұхиты трамвай желісінің және Голливудтың батысында Сан-Висенте бульвары болатындардың қиылысында Шерман 5,6 акр жерді сатып алып, вагондарды сақтау және жөндеу алаңдарын салды, бұл аймақты Шерман деп атады. Бұл нысанның айналасында қала өсіп, кейін Батыс Голливуд қаласы болып қалыптасты. Лос-Анджелес Тынық мұхиты Теміржолы. LACE-тің бақылауын жоғалтқаннан кейін, екеуі өздерінің назарын Лос-Анджелес пен жағажайлар арасындағы желілерін кеңейтуге аударды. 1897 жылы Лос-Анджелес және Тынық мұхиты теміржолының бақылауын жоғалтқаннан кейін, 1898 жылдың маусым айында олар қалған желілерін жаңа компанияға, Лос-Анджелес Тынық мұхиты Теміржолына қайта ұйымдастырды. Кейін Лос-Анджелес және Тынық мұхиты теміржолын Генри Хантингтон мен Исайас В. Хеллманның инвесторлар тобы сатып алып, Тынық мұхиты электр жүйесінің бөлігі болды. Шерманның кейбір әдістеріне қатысты даулар туды. Сан-Франциско қоңырауы 1898 жылдың қараша және желтоқсан айларында бірнеше мақала жариялады, онда Шерманның электр теміржолдарын қаржыландыруға жасаған күш-жігері Сан-Францискодағы екі банктың құлдырауына әкелді деп мәлімделді. Шерман көп ұзамай ақталды, өйткені құлдыраулар 1880-ші жылдардың соңындағы қаржылық жағдайдың нашарлауының және Лос-Анджелес қаласының кабельдік теміржол жүйесінің облигацияларымен байланысты болуы мүмкін шығындардың салдары болды. Шерман мен Кларк енді Лос-Анджелес ойпаңының батыс жағын және жағалау бойында, Лос-Анджелестен Голливудқа, Соутеллге, Уэстгейтке, Санта-Моникаға, Оушен Паркке және Вениске, сондай-ақ Плая-дель-Рейге, Манхэттен-Бичке, Гермоса-Бичке және Редондо-Бичке дейін желілер салды. Кейбір жағдайларда жер участақтары сыйға берілді, ал басқа жағдайларда жер иелері желілер олардың жерінен өтуі үшін бонус төледі. Мысалы, Хобарт Дж. Уитли және басқа инвесторлар Голливуд арқылы желі қосу үшін 15 000 доллар төледі. Санта-Моника жер иелері сенатор Джон П. Джонс және Роберт Симмингтон Бейкер болашақта Соутелл болатын жерге жақын 225 акр жер берді. Шерман мен Кларк осы жерді Джонс пен Р.С. Гиллиске жаңа теміржолға қаражат жинау үшін сатты. Өзінің шарықталу нүктесінде Лос-Анджелес Тынық мұхиты Лос-Анджелес округінің батыс бөліктерінде, Лос-Анджелестен Санта-Моника шығанағындағы жағажайларға дейін, содан кейін Редондо-Бичке дейін жағалау бойымен 180 мильге дейін желілерге ие болды. 1906 жылдың наурыз айында Шерман мен Кларк теміржолдың бақылау үлесін Оңтүстік Тынық мұхитының Э.Х. Харриманға 6 миллион долларға сатты. 1907 жылдың 4 сәуір күні жаңа Лос-Анджелес Тынық мұхиты Теміржолы Компания құрылды, жүйенің енін стандарттау, жаңа желілер салу және қала орталығынан Виньярдқа дейін метро құру сияқты амбициялық жоспарлармен. 1910 жылы Шерман мен Кларк Лос-Анджелес Тынық мұхиты Теміржолының қалған үлесін Оңтүстік Тынық мұхитына сатты, ол 1911 жылдың қыркүйегінде Хантингтонның алғашқы Тынық мұхиты Электр Теміржолымен және бірнеше басқа компаниялармен бірігіп, жаңа Тынық мұхиты Электр Теміржолын құрды. Шерман Тынық мұхиты Электр Теміржолының кеңесінде қызметін жалғастырды.

Prior to Sherman's arrival in Los Angeles, the Santa Fe Railroad had built a line to Los Angeles in 1886, which caused a rate war with the Southern Pacific. While a short lived real estate boom followed, the excitement created by the boom drew attention (and new residents) to the area. During his time in Arizona, Sherman had made many trips to Los Angeles and had become convinced that it had a great future. Shortly after moving to Los Angeles in 1890, Sherman became a founding stockholder and director of the Los Angeles based National Bank of California. He and brother in law Clark immediately became involved in the local transportation business. The Los Angeles Consolidated Electric Railway Prior to Sherman’s arrival in Los Angeles, various individual entrepreneurs had built several horse car lines, cable car lines and an initial electric line. Sherman, seeing promise in the new Sprague trolley technology, gained control of several street railway franchises, and immediately began to create a system based on this technology. Sherman and Clark incorporated the Los Angeles Consolidated Electric Railway Company (LACE) in November, 1890. Clark was made Vice President and General Manager. They intended to acquire and construct a large number of electric railway lines connecting important parts of Los Angeles. They built lines west of the city on Pico Boulevard, to Westlake Park, and to Rosedale Cemetery; south on Central and Maple Avenues and to the University of Southern California and University Park; north and east to Highland Park and East Los Angeles (now Lincoln Park), to the Evergreen Cemetery, and to the Southern Pacific and Santa Fe depots. In the beginning, LACE competed with an existing cable railway, the Pacific Railway. When the cable company became bankrupt in 1892 because it was not profitable, LACE purchased it. By 1893 LACE operated 35 miles of electric lines, 14 miles of horse drawn lines, and 21 miles of cable lines. In 1895, after the company missed bond payments, Sherman lost control of the Los Angeles Consolidated Electric, though he continued as a director and held a large stock interest in the company. The new company, now controlled by the bondholders, was renamed the Los Angeles Railway, and was sold to Henry Huntington and his associates in September, 1898, ultimately becoming the "Yellow Car" system. The First Interurban Lines While LACE was growing, Sherman and Clark began the first steps of what would become an interurban network. In April, 1894, after acquiring horsecar lines in Pasadena, they incorporated the Pasadena and Los Angeles Electric Railway Company, Southern California’s first interurban electric railway, which in May, 1895 connected their newly electrified lines in Pasadena to the LACE system serving Los Angeles. In November, 1894, they incorporated another new interurban company, the Pasadena and Pacific Electric Railway Company, designed to connect Los Angeles to Santa Monica. After acquiring five existing railroads, they reconstructed an older steam line to reach from downtown Los Angeles to Santa Monica via Colegrove. In 1896, at the junction of his Pasadena and Pacific streetcar line and what would become San Vicente Boulevard, just west of Hollywood, Sherman acquired 5.6 acres of land and built storage yards and car barns, naming the area Sherman. A town grew up around the facility which would evolve to become the city of West Hollywood. The Los Angeles Pacific Railroad After losing control of LACE, the pair focused their attention on expanding their lines between Los Angeles and the beaches. After losing control of the Los Angeles & Pacific in 1897, in June, 1898 they reorganized their remaining lines into a new company, The Los Angeles Pacific Railroad. Later, the Los Angeles and Pacific Railway was acquired by Henry Huntington and Isaias W. Hellman’s group of investors and become part of the Pacific Electric system. Controversy arose over some of Sherman's methods. The San Francisco Call ran a series of vitriolic articles during November and December 1898, which claimed Sherman’s efforts to secure financing for his electric railways led to the failure of two San Francisco banks. Sherman was soon vindicated, as the failures were actually the result of poor bank investments during the boom of the late 1880s, and of possible losses associated with the bonds of Los Angeles’ cable railway system. Sherman and Clark now built lines covering the west side of the Los Angeles basin, and down the coast, from Los Angeles to Hollywood, Sawtelle, Westgate, Santa Monica, Ocean Park and Venice, and to Playa del Rey, Manhattan Beach, Hermosa Beach and Redondo Beach. In some cases rights of way were donated and in other cases bonuses were paid by property owners so the lines would pass through their property. For example, Hobart J. Whitley and other investors paid $15,000 to add a line through Hollywood. Santa Monica property owners Senator John P. Jones and Robert Symington Baker provided 225 acres of land near what would become Sawtelle. Sherman and Clark sold this property to Jones and R. C. Gillis to raise funds for the new railway. At its peak the Los Angeles Pacific had 180 miles of track in the western portions of Los Angeles County, from Los Angeles to the beaches along Santa Monica bay, then running down the coast to Redondo Beach. In March, 1906, Sherman and Clark sold a controlling interest in the railway to E. H. Harriman, of the Southern Pacific for a reported $6 million. A new Los Angeles Pacific Railroad Company was incorporated on April 4, 1907, with ambitious plans to standard gauge the system, add new lines, create a subway from downtown to Vineyard and more. In 1910, Sherman and Clark sold the remaining interest in their Los Angeles Pacific Railroad to the Southern Pacific, which, in September, 1911, combined their lines with Huntington’s original Pacific Electric Railway and several other companies into a new Pacific Electric Railway. Sherman remained on the board of the Pacific Electric Railway.

Лос-Анджелестегі алғашқы жылжымайтын мүлік дамуы

Шерман жылжымайтын мүлік инвестицияларын дамыту үшін электр теміржолын тиімді пайдаланды. Лос-Анджелес-Тынық мұхиты желілерін құру арқылы Шерман мен Кларк Лос-Анджелес пен жағалау арасындағы қауымдастықтардың дамуына, сондай-ақ Санта-Моникадан Редондо-Бичке дейінгі жағалау аймағына зор үлес қосты. Олардың LAP теміржолында әйгілі «Баллон жолы» болды – бұл экскурсия Лос-Анджелестен басталып, Лос-Анджелес пен мұхит арасындағы танымал жерлерде тоқтаулармен, баллон пішіндес теміржол саяхатын ұсынатын және содан кейін Лос-Анджелеске оралатын бағдарлама. «Баллон жолы» туристер арасында танымал болды және аймаққа үй сатып алуға ниеттенгендерді тартуға көмектесті. Шерманның LAP-пен жұмысы теміржол желілерін салумен және Шерман мен Кларк қатысқан жылжымайтын мүлік инвестицияларын дамытумен тығыз байланысты болды, соның ішінде жерді сатып алу да осы процестің маңызды бөлігі болды. 1900 жылы Бейкер және Бербанк әзірлеушілерімен бірге олар Гермоса-Бичте 1500 акр жерді сатып алды. Олардың Hermosa Beach жер және су компаниясы сумен қамтамасыз етті, ал 1901 және 1904 жылдары әзірлеушілер алғашқы жағажай мен пирс салды. Бастапқыда Санта-Фе теміржолы қызмет көрсеткенімен, 1904 жылдың ортасында бұл қауымдастық LAP-тің жаңа Redondo Division вагондарымен қамтамасыз етілді. Сонымен қатар, 1903 жылы Шерман мен Кларк Гермоса-Бичтің солтүстігінде 200 акр жерді сатып алып, оны Шекспир-Бич деп атады, бірақ көптеген жазушыларды тарта алмады. Осы бастапқы бөліністен Гомер көшесі және Лонгфеллоу даңғылы сияқты бірнеше көшелер сақталған. Шерман жылдар бойында бірнеше көрнекті бизнесмендермен бірлесіп, үлкен жобаларға қатысты. Осы адамдардың қатарында Гаррисон Грей Отис, Гарри Чандлер, Отто Ф. Брант, Хобарт Дж. Уитли, Роберт С. Гиллис және басқалар болды. Осы жобалардың біріншісі Голливудты дамытумен байланысты болды. 1900 жылы LAP Санта-Моника бульварының солтүстігінде, Колегроувта Prospect Boulevard (қазіргі Голливуд бульвары) бойында желі салды, бұл жобаға Хобарт Дж. Уитли, полковник Гриффит Дж. Гриффит және П. Дж. Беверидж 25 000 долларлық бонус көмектесті. 1901 жылы Уитли мен Шерман Лос-Анджелес Пасифик бульварды дамыту компаниясын құрды, ол Голливудта 480 акр аумақты сатып алып, бөлді, ал Уитли бұл дамуды Голливуд Океан Виста Тракт деп атады. Компания тротуарлар мен жаяу жүргіншілер жолдарын салды, бұталар отырғызды және банк пен болашақ Голливуд қонақ үйі үшін жер сыйлады. 1902 жылы Шерман және он бес адамнан тұратын синдикат Баллона лагунасы мен Порт Баллонаның маңындағы 1000 акр жерді Beach Land Company деген атпен сатып алып, бұл ауданды Плайя-дель-Рей деп атады. Синдикатқа жергілікті жер иелері Роберт С. Гиллис, Фредерик Х. Риндж және басқалар кірді. Олар 100 000 долларлық павильон, «Дель Рей» қонақ үйін, катерлер мен лагунаның айналасындағы трибуналарды салды. Шерман мен Кларктың Лос-Анджелес, Редондо-Бич және Гермоса теміржол компаниясы бұл аймаққа желі салды, кейіннен ол LAP-ке біріктірілді. Желі 1902 жылдың желтоқсанында ашылды, ол 4-ші және Бродвейдегі қала орталығынан жаңа курортқа дейін созылды және көп ұзамай әйгілі «Баллон жолы» экскурсиясына қосылды. Көптеген келушілер жер телімдерін сатып алып, жағажай бойында үйлер салды. 1905 жылы Шерман мен Кларк Сан-Висенте бульварының ортасында, Роберт С. Гиллис Вестгейт учаскесінен (қазіргі Брентвуд ауданы, онда Шерманның инвестициялары болған), содан кейін Санта-Моникаға дейін желіні ұзартты.

Sherman was adept as using the electric railway to promote real estate investments. Through the creation of the Los Angeles Pacific lines, Sherman and Clark were key to the development of communities between Los Angeles and the coast, and of the area of the coast from Santa Monica to Redondo Beach. Their LAP Railroad featured the famous Balloon Route, an excursion that left Los Angeles and took a balloon shaped rail trip involving stops at popular locations between Los Angeles and the ocean and then back to Los Angeles. The Balloon Route was popular with tourists and was instrumental in introducing potential homebuyers to the area. Sherman's work with the LAP was intimately tied to land acquisition, both as part of the construction of the rail lines, and as a means to promote the various real estate investments in which Sherman and Clark were involved. In 1900, along with developers Baker and Burbank, they purchased 1,500 acres in Hermosa Beach. Their Hermosa Beach Land and Water Company provided water; the developers built the first boardwalk and pier in 1901 and 1904. Initially served by the Santa Fe Railway, in mid 1904, the community would be served by LAP’s new Redondo Division car line. In addition, in 1903 Sherman and Clark purchased 200 acres north of Hermosa Beach and named it Shakespeare Beach, intending that it be a writer’s colony, but was unable to attract many writers. Several streets, such as Homer Street and Longfellow Avenue, remain from this original subdivision. Sherman became associated with several prominent businessmen over the years in ever larger projects. This list of men included Harrison Gray Otis, Harry Chandler, Otto F. Brant, Hobart J. Whitley, Robert C. Gillis and others. The first such project concerned the development of Hollywood. In 1900, the LAP had built a line north of its Santa Monica Boulevard line in Colegrove which ran along Prospect Boulevard (now Hollywood Boulevard), assisted by a $25,000 bonus paid by Hobart J. Whitley, Col. Griffith J. Griffith, and P. J. Beveridge. In 1901 Whitley and Sherman created the Los Angeles Pacific Boulevard Development Company, which organized a syndicate that bought and subdivided a 480 acre area in Hollywood, a development which Whitley called the Hollywood Ocean Vista Tract. The company built curbs and sidewalks, planted shrubbery, and donated land for a bank and for the future Hollywood Hotel. In 1902, Sherman and a syndicate of fifteen men purchased 1,000 acres of land around the Ballona lagoon and Port Ballona under the name the Beach Land Company, renaming the area Playa del Rey. The syndicate included partners such as local landowners Robert C. Gillis, Frederick H. Rindge, and others. They built a $100,000 pavilion, the Hotel Del Rey, and a boathouse and grandstands around the lagoon. Sherman and Clark's Los Angeles, Redondo Beach and Hermosa Railway Company built a line to the area by, which was later merged into the LAP. The line opened December 1902, extending from downtown at 4th & Broadway to the new resort, and was soon added to the famous “Balloon Route” excursion. Many visitors bought lots and built homes along the beach front. In 1905, Sherman and Clark extended a line in the center of San Vicente Boulevard, past Robert C. Gillis’ Westgate tract (now the Brentwood area, where Sherman had investments, then on to Santa Monica.

Кейінгі жылжымайтын мүлік қызметі

1905 жылдың шілдесінде Шерман мен Кларк Бичвуд каньонының жоғарғы бөлігінде 640 акр жер сатып алды, оны бастапқыда тас карьері ретінде пайдаланды. 1920 жылдардың басында Лос-Анджелес, әсіресе киноиндустриясы саласында, қарқынды өсіп, 1923 жылы Гарри Чандлермен және S. H. Вудраффпен серіктестік құрып, олар Голливудленд деп атаған мүлікті дамытып, жарнамалады. Олардың жобасына назар аудару үшін үлкен, жарықтандырылған тақта орнатылды. 1923 жылдың шілдесінде аяқталған бұл тақта Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайта жаңартылды. "Land" деген сөзді алып тастағаннан кейін, қазір ол "Hollywood" деп жазылған. Чандлер мен Шерман 70 адамнан тұратын консорциумдағы негізгі инвесторлар болды, олар 1911 жылы Трюкстун Билден Керн және Лос-Анджелес округтарының шекарасында орналасқан 270 000 акрлық Теджон ранчосын сатып алды. Шерман бастапқы сатып алушылардың бірі болмаса да, 1906 жылы Колорадо өзенінің жер компаниясына, Империялық аңғарының мексикалық бөлігінде 842 000 акр жері бар мексикалық корпорацияға инвестиция жасады. Бұл ранчоға жасалған инвестициялар Солтүстік Баха-Калифорнияда экономикалық өркендеуге ықпал етті. Шерман сонымен қатар Калвер-Ситиде көптеген жылжымайтын мүлікке ие болды.

Су комиссары, су құбыры және Сан-Фернандо аңғары

Шерман 1903 жылғы 5 ақпанда мэр Меридит П. Снайдер тарапынан Су комиссарлары кеңесіне тағайындалды, онда ол Оуэнс өзені жобасымен айналысып, дау-дамайларға қатысты. 1900 жылдардың басында Лос-Анджелес өсіп келе жатқан халқына жеткілікті су беру үшін қосымша су көздерін іздеді. 1904 жылдың соңында бұрынғы мэр Фред Итон және су департаментінің инженеры Уильям Мулхолланд Иньо аңғарына сапар жасады, онда Итон Мулхолландқа Оуэнс өзенінен суды қалай алуға және Лос-Анджелес қаласына қалай жеткізуге болатынын көрсетті. 1904 жылы Су комиссарлары кеңесіне Лос-Анджелес қаласына салынатын су құбыры үшін Оуэнс аңғарындағы су құқықтарын сатып алу туралы хабарланды. 1903 жылдың қыркүйегінде, су құбыры жоспары әлі жасалмаған кезде, Л.К. Брэнд басқаратын консорциум солтүстік-шығыс Сан-Фернандо аңғарындағы 16 500 акрлық Джордж К. Портер ранчосына опцион сатып алды. Консорциумға Портер, теміржол салушылар Генри Э. Хантингтон және Э.Х. Харриман, газет баспагерлері Харрисон Грей Отис, Гарри Чандлер және Эдвин Т. Эрл, банкир Джозеф Фрэнсис Сартори және басқалар кірді. Брэнд Хантингтонмен бірге ранчоны электр желісін жүргізу үшін, содан кейін оны Глендейлдегідей бөлу үшін сатып алды. Су комиссарларына Итонның су құбыры туралы баяндамасы берілгеннен кейін, консорциум Портер ранчосының опциясын пайдаланды. Уильям Рэндольф Херсттің "Экзаминер" газеті Шерманның су кеңесіндегі лауазымы арқылы су құбыры туралы ақпаратты естігеннен кейін, ол өзінің іскер достарына хабарлаған, олар ранчоны сатып алған деп мәлімдеді. Бірнеше тарихшылар бұл мүмкін болғанымен, мұндай жағдайдың нақты дәлелі табылмағанын атап өтеді. Екінші консорциум 1909 жылдың қыркүйегінде құрылды, су құбырының құрылысы 1907 жылы басталғаннан кейін екі жыл өткен соң. Бұл топ Айзек Ньютон Ван Нюйс және күйеу баласы Исак Ланкершимге тиесілі Лос-Анджелес фермалық және диірмендік компаниясынан 47 500 акр (192 км²) жерді 2,5 миллион долларға, яғни акрына 53 доллардан кем бағаға сатып алды. 30 адамнан тұратын консорциумды бес мүшеден тұратын Бақылау кеңесі басқарды, оның құрамында Шерман және серіктестері Хобарт Джонстон Уитли, генерал Харрисон Грей Отис, Отто Ф. Брант және Лос-Анджелес Таймс газетінің директоры Гарри Чандлер болды. Бұл жер, сондай-ақ "Tract 1000" деп те аталады, қазіргі Роско бульварының оңтүстігіндегі Сан-Фернандо аңғарының жартысын құрады. Шерманның Лос-Анджелес Тынық мұхиты темір жолы, енді Оңтүстік Тынық мұхитының бақылауында, 1909 жылы Кахуенга асуы арқылы аңғарға қарай бағытты зерттеуге кірісті. 1912 жылы консорциум құрылысқа көмектесу үшін 150 000 доллар көлемінде бонус төлегеннен кейін, Тынық мұхиты электр темір жолы жаңа Сан-Фернандо аңғары желісін аяқтады, бұл ПЭ-нің 32 км (20 миль) ұзындығындағы ұзартылған желісі болды және Голливудтан Лос-Анджелес қала маңындағы үйлер компаниясының құрылысына дейін созылды. 1913 жылы Сан-Фернандоға қосымша желі салынды. Трамвай желісімен бірге топ дамудың табысына үлкен үлес қосатын "Шерман жолы" деп аталған "500 000 долларлық бульвар" салды. 1912 жылға қарай Ван-Найстан қала орталығына дейін 45 минуттық трамвай қызметі және "жылдамдық шектеуі жоқ" асфальтталған жол маңызды сату артықшылықтары болды. Олар үш қалашықты жоспарлады: 1911 жылы Ван-Найз қалашығы, 1912 жылы Марион қалашығы (қазіргі Резеда) және Оуэнсмут қалашығы (қазіргі Канога Паркі). Шерман өзінің қатысуының бір бөлігі ретінде Вентура және Сепульведа бульварларының маңындағы 1000 акр жерді сақтап қалды, кейіннен ол Шерман Оукс деп аталған ауданға айналды. Шерман 1910 жылғы қаңтарда мэр Джордж Александр тарапынан су кеңесінен алынып тасталды, себебі су құбырымен байланысты бөлім ол акциялары бар ғимаратта кеңсе жалдаған, бұл қалалық ережеге қайшы келді.

Sherman was appointed to the Board of Water Commissioners February 5, 1903 by mayor Meredith P. Snyder, where he worked on the Owens River project and became embroiled in controversy. In the early 1900s, Los Angeles was looking for additional water sources to support its growing population. In late 1904, former mayor Fred Eaton, and water department engineer William Mulholland had travelled to the Inyo Valley, where Eaton showed Mulholland how water from the Owens River could be acquired and transported to Los Angeles. In 1904, the Board of Water Commissioners was notified of the purchases of water rights in the Owens Valley for the proposed aqueduct to Los Angeles. In September 1903, before the aqueduct plan was conceived, a syndicate led by L. C. Brand had purchased an option on the 16,500 acre George K. Porter Ranch in the northeastern San Fernando Valley. The syndicate included Porter, railroad builders Henry E. Huntington and E. H. Harriman, newspaper publishers Harrison Gray Otis, Harry Chandler, and Edwin T. Earl, banker Joseph Francis Sartori and others. Brand, along with Huntington, purchased the ranch to run an electric line to it and then to subdivide it, as he had done in Glendale. Shortly after Eaton’s report regarding the possible aqueduct was given to the water commissioners, the syndicate took up the option on Porter Ranch. William Randolph Hearst’s paper, the Examiner, alleged that Sherman, after hearing the news of the aqueduct through his position on the water board, informed his business friends, who then completed their purchase of the ranch. Several historians note that, while this is possible, there was never any concrete evidence that this was the case. A second syndicate was formed in September, 1909, two years after construction of the aqueduct had begun in 1907. This group of men purchased the 47,500 acre (192 km2) parcel from the Los Angeles Farming and Milling Company, owned by Isaac Newton Van Nuys and son in law Issac Lankershim for $2,500,000, or just under $53 an acre. The 30 person syndicate was led by a five member Board of Control which included Sherman and partners Hobart Johnstone Whitley, General Harrison Gray Otis, Otto F. Brant, and Harry Chandler, manager of the Los Angeles Times, The land, also known as Tract 1000, comprised nearly the entire southern half of the San Fernando Valley south of present day Roscoe Blvd. Sherman’s Los Angeles Pacific Railroad, now under Southern Pacific control, began surveying a route over the Cahuenga Pass to the Valley in 1909. By 1912, after the syndicate paid a $150,000 bonus to help with construction, the Pacific Electric Railway completed the new San Fernando Valley Line, a 20 mile long (32 km) extension of the PE, which ran from Hollywood to the developments of the Los Angeles Suburban Homes Company. An additional line was extended to San Fernando in 1913. Along with the streetcar line, the group built a "$500,000 boulevard" named Sherman Way, which was important to the success of the development. By 1912, 45 minute streetcar service from Van Nuys to downtown and the "no speed limit" paved road were key selling points. They group laid out three communities: the townsite of Van Nuys in 1911, the mid valley townsite of Marion (present day Reseda) and the townsite of Owensmouth (present day Canoga Park) in 1912. As part of his participation, Sherman retained 1,000 acres around the area of Ventura and Sepulveda Boulevards in what later became the neighborhood of Sherman Oaks, named for him. Sherman was removed from the Water Board in January, 1910, by mayor George Alexander, ostensibly because a department related to the aqueduct leased space in a building he held stock in, violating a municipal ordinance.

Басқа іс-шаралар

Ол "Фармерс энд Мерчентс" ұлттық банкінің, "Йосемити паркі мен Карри компаниясының" және көптеген басқа корпорациялардың директоры болды. 1903 жылы Шерман Фредерик Х. Ринджестің "Хуэнем, Малибу және Порт Лос-Анджелес" темір жолын құруға қатысты, Риндж оны Малибу ранчосының жағалау бойында темір жол немесе басқа да көлік құрылысын тоқтату мақсатымен салған болатын. Сан-Францискодағы жер сілкінісінен кейін Шерман Лос-Анджелестен Сан-Францискоға еріктілер мен медициналық жабдықтарды тасымалдаған пойызды ұйымдастырды. Бұл 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен кейін Сан-Францискоға жеткен алғашқы пойыз болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, ол темір кемелерге қажеттілік сезіп, "Лос-Анджелес бу кемелер компаниясын" құруға көмектесті (кейіннен оның президенті болды). Компанияның "Гарвард" және "Йель" кемелері Лос-Анджелес пен Сан-Франциско арасында, ал "Лос-Анджелес қаласы" мен "Гонолулу қаласы" Гавайиге қатынайтын. "Matson" компаниясы бәсекелес желіні ашқаннан кейін және "Гонолулу қаласы" өрттен қирағаннан кейін, компания 1930 жылы "Matson" компаниясына сатылды.

Жеке өмір

Ол Сан-Францискодағы Орталық Тынық мұхиты темір жолының көрнекті тұлғасы Роберт Х. Праттың қызы Харриет Эмили Пратқа үйленді. Олар 1885 жылы үйленді және Хазельтин мен Люси есімді екі қызы болды. Шерман сондай-ақ Харриеттің алдыңғы некесінен туған ұлы Роберт Пирсті өгей ұлы ретінде тәрбиеледі. Шерман мен оның әйелі 1908 жылы ажырасып, ол екінші рет үйленбеді. Ол көп жыл бойы 1920 жылдардың соңына дейін Вестминстер қонақүйінде тұрып жұмыс істеді, содан кейін 6-шы көшеге жақын Рэмпарт бульварына пәтерге көшті. Оның сонымен қатар Ньюпорт Бичтегі Бей аралында да үйі болды, ол 1932 жылдың 9 қыркүйегінде сол жерде қайтыс болды. Шерман бірнеше миллион долларлық мүлік қалдырды, оның ішінде Оңтүстік Калифорния университетіне, Помона колледжіне, Калифорния технология институтына және Айова штатындағы Гриннелл колледжіне үлкен сомалар сыйлады.