Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1925–1992)
French composer (1925–1992)
Жорж Делеру (12 наурыз 1925 – 20 наурыз 1992) – француз композиторы, кино және теледидар үшін 350-ден астам музыка жазған. Делеру көптеген маңызды кино музыкалық сыйлықтарды жеңіп алды, соның ішінде «Сәл романтика» үшін «Оскар» сыйлығын (1980), үш «Сезар» сыйлығын (1979, 1980, 1981), екі ASCAP сыйлығын (1988, 1990) және «Гидеонның қылышы» үшін бір «Жеміш» сыйлығын (1987) алды. Ол сондай-ақ «Мың күндік Анна» (1969), «Дельфин күні» (1973), «Жулия» (1977) және «Агнес Құдайы» (1985) фильмдері үшін төрт қосымша «Оскар» сыйлығына, төрт қосымша «Сезар» сыйлығына, үш «Алтын глобус» сыйлығына және «Қара көйлек» (1991) үшін бір «Джин» сыйлығына ұсынылды. Француз газеті «Фигаро» оны «киноның Моцарты» деп атады. Делеру «Қолшапақтарыңды шығар» (1979), «Қашқан махаббат» (1980) және «Соңғы метро» (1981) фильмдері үшін үш рет қатарынан «Сезар» сыйлығын жеңіп алған алғашқы композитор болды. Жорж Делеру Францияның ең жоғары наградаларының бірі – «Өнер мен әдебиет» орденімен марапатталды.
Georges Delerue (12 March 1925 – 20 March 1992) was a French composer who composed over 350 scores for cinema and television. Delerue won numerous important film music awards, including an Academy Award for A Little Romance (1980), three César Awards (1979, 1980, 1981), two ASCAP Awards (1988, 1990), and one Gemini Award for Sword of Gideon (1987). He was also nominated for four additional Academy Awards for Anne of the Thousand Days (1969), The Day of the Dolphin (1973), Julia (1977), and Agnes of God (1985), four additional César Awards, three Golden Globe Awards, and one Genie Award for Black Robe (1991). The French newspaper Le Figaro named him "the Mozart of cinema." Delerue was the first composer to win three consecutive César Awards for Get Out Your Handkerchiefs (1979), Love on the Run (1980), and The Last Metro (1981). Georges Delerue was named Commander of Arts and Letters, one of France's highest honours.
Ерте өмір және білім
Делеру 1925 жылдың 12 наурызында Францияның Рубе қаласында Жорж Делеру мен Мари Льост отбасында дүниеге келді. Ол музыкалық ортада өсті; оның әдесі әуесқой хор тобын басқарды, ал анасы отбасылық жиындарда ән шырқап, фортепианода ойнайтын. Он төрт жасқа келгенде ол жергілікті музыка консерваториясында кларнет тартып ойнады. 1940 жылы ол отбасын асырау үшін фабрикада жұмыс істеуге мәжбүр болды, сол себепті Турго институтындағы оқуын тоқтатуға тура келді. Ол жергілікті топтармен кларнет тартып ойнауын жалғастырды, бірақ ақырында Мадам Пикаве Бакардың жетекшілігімен фортепианоға ауысты. Ол Бах, Моцарт, Бетховен, Шопен және Григтің шығармаларын зерттеді, әсіресе Рихард Штраустың музыкасы оған үлкен әсер етті. Сколиоз диагнозы қойылғаннан кейін ұзақ емделген соң Жорж композитор болуға шешім қабылдады. 1945 жылы Рубе консерваториясын бітіргеннен кейін Делеру Париж консерваториясына қабылданды, онда ол Симон Пле Косадеден фуга және Анри Бюсерден композицияны оқыды. Өзін асырау үшін ол билерде, крещение рәсімдерінде, тойларда және қоштасу рәсімдерінде ойнады, тіпті Париж операсының жанындағы фортепиано барларында джаз орындады. 1947 жылы ол Рим сыйлығына ие болды, ал келесі жылы Екінші Рим сыйлығын жеңіп алды. Сол жылы Авиньон театр фестивалінде Делеру «Шехерезада» операсын дирижерлік етті. 1949 жылы Рим сыйлығы байқауында ол Бірінші Екінші Үлкен жүлде мен Композиция бойынша Бірінші жүлдеге ие болды.
Delerue was born 12 March 1925 in Roubaix, France, to Georges Delerue and Marie Lhoest. He was raised in a musical household; his grandfather led an amateur chorale group and his mother sang and played piano at family gatherings. By the age of fourteen he was playing clarinet at the local music conservatory. In 1940 he was forced to abandon his studies at the Turgot Institute in order to work at a factory to help support his family. He continued playing clarinet with local bands, eventually transitioning to piano under the instruction of Madame Picavet Bacquart. He studied Bach, Mozart, Beethoven, Chopin, and Grieg, and was particularly inspired by Richard Strauss. Following a long convalescence after being diagnosed with scoliosis, Georges decided to become a composer. In 1945, following his studies at the Roubaix conservatory, Delerue was accepted into the Conservatoire de Paris, where he studied fugue with Simone Plé Caussade and composition with Henri Büsser. To help support himself, he took jobs playing at dances, baptisms, marriages, and funerals—even performing jazz in the piano bars near the Paris Opera. In 1947 he received an honorable mention for the Rome Prize, and the following year he won the Second Grand Rome Prize. That year at the Theater Festival of Avignon, Delerue conducted a performance of Scheherazade. In the 1949 Rome Prize competition, he won the First Second Grand Prize, and the First Prize for Composition.
Мансап
1950 жылдардың басында Делеру қысқаметражды фильмдерге музыка жазды және «Théâtre Babylone» мен «Opéra Comique» театрларына театрлық музыка жазды. Осы кезеңде ол Борис Вианмен бірнеше жобада бірлесіп жұмыс істеді, соның ішінде «Қарлы салт атты» және «Империя құрылысшылары» атты пьесалардың театрлық бейімделулері, «Өкінішті оқиға» ораториясы және «Баркер» балеті. 1952 жылы ол Француз ұлттық радио және теледидарының «Club d’Essai» оркестрін басқара бастады және «Princes du sang» атты алғашқы теледрамасына музыка жазды. 1954 жылы ол «Lisieux» және «Парижтің азаттығы» тарихи жарық және дыбыс шоулары үшін алғашқы музыкалық шығармаларын жазды. 1955 жылы фортепиано мен оркестрге арналған концерттік симфониясын жазды, ал 1957 жылдың 31 қаңтарында «Қарлы салт атты» операсы Нансиде премьера болып, үлкен сәттіге ие болды. 1959 жылы ол «Le bel âge» көркем фильміне алғашқы музыкасын жазды. Делерудің фильмдегі музыкасы коллекционерлерге 2011 жылға дейін тек төмен сапалы пираттық көшірмелерде ғана қолжетімді болды, содан кейін Disney авторлық құқығын иеленген Делерудің жеке таспасынан (алғашқыда бір сағаттан астам болған) шамамен 30 минуттық музыканы шығаруға рұқсат берді. Бұл музыка «Universal France» компаниясы (Делерудің 1991 жылғы «Regarding Henry» фильміне арналған музыкасымен бірге) «Ecoutez le Cinema!» дыбыстық топтар сериясының бірінші шығарылымы ретінде 3000 дискілік шектеулі санымен шығарылды. Бұл көңілін қалдырса да, Делеру Клейтонмен тағы екі рет жұмыс істеді: оның соңғы көркем фильмі «Джудит Хирннің жалғыз құштарлығы» (1987) және Клейтонның соңғы экрандық жобасы – Мюриэл Спаркның «Memento Mori» (1992) ромасының BBC теледидарлық бейімделуі. Бұл фильм Делерудің қайтысынан бір ай өткен соң көрсетілді.
By the early 1950s Delerue was composing music for short films and writing theatrical music for the Théâtre Babylone and the Opéra Comique. He began collaborating with Boris Vian on a number of projects during this time, including theatrical adaptations of The Snow Knight and The Builders of Empire, an oratorio A Regrettable Incident, and a ballet The Barker. In 1952 he began directing the orchestra of the Club d'Essai for French National Radio and Television, and scored his first television drama Princes du sang. In 1954 he wrote his first compositions for historical spectacles of light and sound, Lisieux and The Liberation of Paris. In 1955 he composed his Concert Symphony for Piano and Orchestra, and on 31 January 1957 his opera The Snow Knight premiered at Nancy and was a popular success. In 1959 he composed his first score for a feature film, Le bel âge. Delerue's music for the film was only available to collectors in low quality bootleg copies until 2011, when Disney authorised the release of approximately 30 minutes of music, sourced from Delerue's personal tape copy of the score (which originally ran for over an hour). This was issued by Universal France (along with Delerue's music for the 1991 film Regarding Henry) in a limited edition of 3000 CDs, as the inaugural release of its "Ecoutez le Cinema!" soundtrack series. Despite this disappointment, Delerue worked with Clayton twice more, on his last feature film, The Lonely Passion of Judith Hearne (1987), and on Clayton's final screen project, a feature length BBC TV adaptation of Muriel Spark's Memento Mori (1992), which aired just a month after Delerue's death.
Жұмыс әдістері
Көптеген куәліктерге сәйкес, Делеру жаңа монтажға сай келу үшін кейбір музыкалық сүйемелдемелерді қайта-қайта жасауға еш қарсылықсыз келісетін. Ол әр детальды жетілдіру үшін өзі оркестрлеуге және дирижерлік етуге рұқсат беруді қатыстырып талап етті. Жорж Делеру мелодияға және ол жұмыс істеген фильмдердің рухын бейнелейтін, олардың атмосферасын жасайтын үлкен талант иесі болды, көбінесе режиссерлердің күткенінен де асып түсетін нәтижелерге қол жеткізді.
According to many testimonies Delerue would do and redo some cues to fit the new editing of a sequence without any protestation. He insisted on being allowed to orchestrate and conduct himself in order to polish every detail. Georges Delerue had a great talent for melody and for creating surrounding overtones which encapsulated the spirit of the movies on which he collaborated, enhancing them often beyond the expectations of their directors.
Өлім
Жорж Делеру 1992 жылғы 20 наурызда Лос-Анджелесте жүрек талмасынан қайтыс болды, 67 жасқа толып сегіз күн өткен соң, «Rich in Love» фильміне арналған саундтректің соңғы музыкалық сүйемелдемесін жазғаннан кейін. Ол Калифорния штатының Глендейл қаласындағы Forest Lawn Memorial Park зиратында жерленген.
Georges Delerue died on 20 March 1992 from a heart attack in Los Angeles, eight days after his 67th birthday, just after recording the last cue for the soundtrack to Rich in Love. He is buried in Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California.