Розмари Клуни: Американдық әнші және актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық әнші және актриса (1928–2002)

Роуз М. Клуни (23 мамыр 1928 – 29 маусым 2002) – американдық әнші және актриса. Ол 1950-ші жылдардың басында "Come On a My House" әнімен танымал болды, одан кейін "Botch a Me", "Mambo Italiano", "Tenderly", "Half as Much", "Hey There", "This Ole House" және "Sway" сияқты танымал поп әндері жарық көрді. Ол джаз әншісі ретінде де жетістікке жетті. Клунидің мансабы 1960-шы жылдары депрессия мен есірткіге тәуелділік проблемаларының салдарынан тоқырады, бірақ 1977 жылы "Ақ Рождество" фильміндегі әріптесі Бинг Кросби оны шоу-бизнестегі 50 жылдығына арналған концертке қатысуға шақырғанда қайта жанданды. Ол 2002 жылы қайтыс болғанға дейін әндерін жазуын жалғастырды.

Ерте өмір

Розмари Клуни Кентукки штатының Мейсвилл қаласында Мари Фрэнсис (туған аты Гилфойл) мен Эндрю Джозеф Клунидің қызы болып дүниеге келді. Ол бес баланың бірі еді. Оның әкесі ирланд және неміс тегінен, ал анасы ағылшын және ирланд тегінен шыққан. Ол католик дінінде тәрбиеленді. Клуни 15 жасқа толғанда, анасы мен інісі Ник Калифорнияға көшіп кетті. Ол және оның қарындасы Бетти әкесімен бірге қалды. Отбасы 1940 жылдардың соңында Джон Бретт Ричсон үйінде тұрды. Розмари мен Бетти әртістер болды, ал Ник журналист және теледидар хабаршысы болды (оның кейбір балалары, Мигель Феррер мен Рафаэль Феррер сияқты, сондай-ақ оның туған інісі Джордж Клуни де танымал актерлер мен әртістерге айналды). 1945 жылы Клуни әпкелері Цинциннати қаласының WLW радиостанциясында әншілер ретінде орын алды. Розмари мен Бетти Розмаридің мансабының басында көптеген жылдар бойы дуэт ретінде ән айтты.

Мансап

Клуни «Колумбия» лейблімен келісімшарт жасасып, 1947 жылы Тони Пастордың биг-бэнд тобымен алғашқы жазбасын шығарды: «Мен кешірім сұрағаным үшін өкінемін» / «Twenty Nine Palms қаласынан келген ханым». 1949 жылдың ортасына дейін ол Pastor тобымен 14 жазба жасады, содан кейін «Bargain Day» / «Cabaret» әндерімен жеке дебют жасады. 1950–1951 жылдары ол CBS телеарнасының «Сатуға арналған әндер» радио және теледидар бағдарламаларында тұрақты қатысушы болды. 1951 жылдың басында «Beautiful Brown Eyes» әнімен шағын жетістікке жетті, бірақ төрт айдан кейін Митч Миллер продюсерлік еткен «Come On a My House» әні оның алғашқы үлкен хитіне айналды. Клуни өзінің естеліктерінде бұл әнді жек көретінін айтты, бірақ сол дәуірдегі поп әншілері жазған материалды таңдау мүмкіндігі сирек болатын, ал ол оны жазбаға алмаған жағдайда «Колумбиядан» шығарылу қаупі бар еді. Клуни Марлен Дитрихпен бірнеше дуэт жазды және 1950 жылдардың басында CBS телеарнасының Фей Эмерсонның «Керемет қала» бағдарламасында пайда болды. Ол сондай-ақ Липтон шайының демеушілігімен өткен Артур Годфри радиошоуында бірнеше рет қонақ ретінде болды. Олар укулеле ойнап дуэт орындады, ал кейде ол өзінің соңғы хитінің бірін шырқады. 1954 жылы ол Бинг Кросби, Дэнни Кей және Вера Элленмен бірге «Ақ Рождество» фильмінде түсті. 1956 жылы ол «The Rosemary Clooney Show» атты жарты сағаттық музыкалық телешоуда ойнады, онда «The Hi Lo's» әншілер тобы мен Нельсон Риддлдің оркестрі қатысты. Келесі жылы шоу NBC телеарнасының ең жақсы уақытына «The Lux Show Starring Rosemary Clooney» ретінде көшті, бірақ бір маусым ғана сарқып қалды. Жаңа шоуда «The Modernaires» әншілер тобы мен Фрэнк Девольдің оркестрі өнер көрсетті. Кейінгі жылдары Клуни теледидарда Бинг Кросбимен бірге жиі пайда болды, мысалы, 1957 жылғы «Эдсел шоу» арнайы бағдарламасында, және екі дос бірге Ирландияда концерттік турне жасады. 1957 жылдың 21 қарашасында ол NBC телеарнасының «Теннесси Эрни Фордтың қатысуымен» The Ford Show бағдарламасында өнер көрсетті, ол «Топ 20» тізіміне жиі кіретін және «The Top Twenty» атты музыкалық тобының қатысуымен өтті. 1960 жылы Клуни мен Кросби CBS радиосында 20 минуттық бағдарламада ойнады, ол әр апта сайын түскі жаңалықтардан бұрын эфирге шығатын. Клунидің соңғы үлкен хиті 1956 жылдың мамырында шыққан «I've Grown Accustomed To Your Face» болды, сол кезде рок-н-ролл поп әншілерін хит-парадтан жылдам ығыстырып шығарды. Клуни 1958 жылы «Columbia Records» лейблінен кетіп, «MGM Records» үшін, содан кейін «Coral Records» үшін бірнеше жазба жасады. Соңында, 1958 жылдың соңында ол «RCA Victor» лейблімен келісімшарт жасасты, онда ол 1963 жылға дейін жазба жасады. 1964 жылы ол «Reprise Records» лейбліне, ал 1965 жылы «Dot Records» лейбліне қол қойды. 1976 жылы Клуни «United Artists Records» лейблімен екі альбомға қол қойды. 1977 жылдан бастап ол «Concord Jazz» лейблі үшін жыл сайын альбом жазды, бұл оның өмірінің соңына дейін жалғасты. Бұл оның буын әншілерінің көпшілігінен өзгеше болды, олар сол кезде жазба жасауды тоқтатқан еді. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Клуни «Coronet» брендінің қағаз сүлгілері үшін теледидар жарнамаларында болды, онда ол «Coro net сатып алғанда, қосымша құндылық аласыз» деген есте қаларлық джинглді орындады. Клуни 1986 жылы «It's a Hard Business» әнінде Уайлд Ман Фишермен дуэт орындады, ал 1994 жылы ол Барри Манилоудың 1994 жылғы «Singin' with the Big Bands» альбомында «Green Eyes» әнін дуэт ретінде орындады. 1995 жылы Клуни NBC телеарнасының «ER» медициналық драмасында қонақ ретінде ойнады (оның жүбайының немере інісі Джордж Клуни қатысқан); оның өнері үшін ол «Драмалық сериалдағы үздік қонақ актриса» номинациясын алды. 1996 жылдың 27 қаңтарында Клуни Гаррисон Киллордың «Prairie Home Companion» радио бағдарламасында пайда болды. Ол «When October Goes» әнін орындады, ал әннің мәтінін Джонни Мерсер жазған, ал музыкасын Барри Манилоу жазған (Мерсер қайтыс болғаннан кейін). Клуни 1998 жылы «Әншілер қоғамының өмір бойына жеткен жетістіктері үшін» сыйлығымен марапатталды. 1999 жылы ол өзінің туған қаласы Мейсвиллде жыл сайын өткізілетін Розмари Клуни атындағы музыка фестивалін құрды. Ол қайтыс болғанға дейін фестивальде жыл сайын өнер көрсетті. Фестивальден түскен табыс Мейсвиллдегі Расселл театрын қалпына келтіруге жұмсалды, онда Клунидің алғашқы фильмі «The Stars Are Singing» 1953 жылы көрсетілді. Ол 2002 жылы «Грэмми» сыйлығының «Өмір бойына жеткен жетістіктері үшін» сыйлығын алды.

Clooney signed with Columbia and cut her first record with Tony Pastor's big band in 1947, "I'm Sorry I Didn't Say Sorry" b/w "The Lady From Twenty Nine Palms." She cut 14 sides with the Pastor band before making her solo recording debut in mid 1949 with "Bargain Day" b/w "Cabaret." In 1950–51, she was a regular on the radio and television versions of Songs For Sale on CBS. In early 1951, she had a minor hit with "Beautiful Brown Eyes", but her record of "Come On a My House" four months later, produced by Mitch Miller, became her first big chart hit. Clooney recounted in her memoir that she despised the song, but pop singers in that era seldom had a choice in the material they recorded and she risked being dropped from Columbia if she refused to record it. Clooney recorded several duets with Marlene Dietrich and appeared in the early 1950s on Faye Emerson's Wonderful Town series on CBS. She also did several guest appearances on the Arthur Godfrey radio show, when it was sponsored by Lipton Tea. They did duets as he played his ukulele, and other times, she would sing one of her latest hits. In 1954, she starred, along with Bing Crosby, Danny Kaye, and Vera Ellen, in the movie White Christmas. She starred, in 1956, in a half hour syndicated television musical variety show, The Rosemary Clooney Show, which featured The Hi Lo's singing group and Nelson Riddle's orchestra. The following year, the show moved to NBC prime time as The Lux Show Starring Rosemary Clooney, but lasted only one season. The new show featured the singing group The Modernaires and Frank DeVol's orchestra. In later years, Clooney often appeared with Bing Crosby on television, such as in the 1957 special The Edsel Show, and the two friends made a concert tour of Ireland together. On November 21, 1957, she appeared on NBC's The Ford Show, Starring Tennessee Ernie Ford, a frequent entry in the "Top 20" and featuring a musical group called "The Top Twenty". In 1960, Clooney and Crosby co starred in a 20 minute CBS radio program that aired before the midday news each weekday. The last major chart hit Clooney had was "I've Grown Accustomed To Your Face", released in May 1956, at which point rock and roll was quickly driving established pop singers from the charts. Clooney left Columbia Records in 1958, doing a number of recordings for MGM Records and then some for Coral Records. Finally, toward the end of 1958, she signed with RCA Victor, where she recorded until 1963. In 1964, she was signed to Reprise Records, and in 1965 to Dot Records. In 1976, Clooney signed with United Artists Records for two albums. Beginning in 1977, she recorded an album every year for the Concord Jazz record label, a schedule which continued until her death. This was in contrast to most of her generation of singers, who had long since stopped recording regularly by then. In the late 1970s and early 1980s, Clooney did television commercials for Coronet brand paper towels, during which she sang a memorable jingle that went, "Extra value is what you get, when you buy Coro net." Clooney sang a duet with Wild Man Fischer on "It's a Hard Business" in 1986, and in 1994, she sang a duet of Green Eyes with Barry Manilow in his 1994 album, Singin' with the Big Bands. In 1995, Clooney guest starred in the NBC television medical drama ER (starring her nephew, George Clooney); for her performance, she received a Primetime Emmy Award nomination for Outstanding Guest Actress in a Drama Series. On January 27, 1996, Clooney appeared on Garrison Keillor's Prairie Home Companion radio program. She sang "When October Goes"—lyrics by Johnny Mercer and music by Barry Manilow (after Mercer's death)—from Manilow's 1984 album 2:00 AM Paradise Cafe, and discussed the excellence of Manilow the musician. Clooney was also awarded Society of Singers Lifetime Achievement Award in 1998. In 1999, she founded the Rosemary Clooney Music Festival, held annually in Maysville, her hometown. She performed at the festival every year until her death. Proceeds benefit the restoration of the Russell Theater in Maysville, where Clooney's first film, The Stars Are Singing, premiered in 1953. She received the Grammy Lifetime Achievement Award in 2002.

Жеке өмір

Клуни Пуэрто-Рико киножұлдызы Хосе Феррерге екі рет үйленді. Клуни 1953 жылғы 13 шілдеде Оклахома штатының Дюрант қаласында Феррерге тұрмысқа шықты. 1954 жылы олар Калифорния штатының Санта-Моника қаласына, ал 1958 жылы Лос-Анджелеске көшіп барды. Бірге олардың бес баласы болды; ұлы Мигель Феррер де актер болды. Клуни мен Феррер 1961 жылы алғаш рет ажырасты. Клуни 1964 жылғы 22 қарашада Лос-Анджелесте Феррерге қайта үйленді. Дегенмен, Феррер өзінің соңғы әйелі Стела Магимен романдық қатынаста болған кезде некелері қайтадан бұзылды. Ол бұл туралы білгеннен кейін, олар қайтадан ажырасты, бұл жолы 1967 жылы. 1968 жылы оның барабаншымен қарым-қатынасы екі жылдан кейін аяқталды. Осы кезде ол гастрольден кейін тыныштандыратын дәрілер мен ұйқы таблеткаларына тәуелді болды. Бір айдан кейін ол Невада штатының Рено қаласында сахнада жүйкелік құлауға ұшырады, көрермендерін қорлап бастады. Ол ауруханаға жатты және сегіз жыл бойы психоаналитикалық терапиядан өтті. 1976 жылы оның әпкесі Бетти ми аневризмасынан кенеттен қайтыс болды. Кейін ол әпкесінің естелігі үшін қор құрып, оның құрметіне ат қойды. Осы уақытта ол өзінің алғашқы өмірбаян жазды, «Еске алу үшін: Розмари Клунидің өмірбаяны», ирланд-американдық әнші, Раймонд Стрейтпен бірлесіп жазылған және 1977 жылы Playboy Press баспасында жарық көрген. Ол өзінің бақытсыз ерте өмірін, әнші ретінде мансабын, Феррермен некесін, 1968 жылғы психикалық күйзелісін және мансабын күрт бұзған екіполярлық бұзылыс диагнозын баяндады, соңында әнші ретінде қайта оралғанын және бақытын жеткізді. Оның жақын досы Бинг Кросби кіріспе жазды. Кэтрин Кокер кітапты Джеки Купер үшін бейімдеді, ол «Рози: Розмари Клуни тарихы» (1982) телефильмін түсіріп, режиссерлік етті, онда Сандра Локк (Клунидің әндерін еріндік қозғалыспен орындаған), Пенелопа Милфорд Бетти рөлінде және Тони Орландо Хосе Феррер рөлінде ойнады. 1944 жылы туған Локк сол кезде 38 жаста, Клуниден 16 жас кіші болса да, оны 17 жастан 40 жасқа дейін сомдады. Орландо мен Локк бір жаста болды, бірақ нағыз Феррер Клуниден 16 жас үлкен еді. 1983 жылы Розмари және оның інісі Ник Бетти Клуни атындағы ми жарақаты алғандарға арналған қорына басшылық етті, инсульт, ісіктер және жарақат немесе жасқа байланысты мидың зақымдануынан туындаған танымдық мүмкіндіктерінен айырылғандардың қажеттіліктерін қамтамасыз етті. 1997 жылы ол өзінің көп жылғы досы және бұрынғы биші Данте ДиПаоломен Кентукки штатының Мейсвилл қаласындағы Сент-Патрик шіркеуінде үйленді. 1999 жылы Клуни өзінің екінші өмірбаян жариялады, «Қыз әнші: Өмірбаян», онда депрессияға арналған дәрі-дәрмектерге тәуелділікпен күресіп, байлығын жоғалтып, кейін қайта қалай қалпына келтіргенін сипаттады. «Менің өзімді үлкен оркестрлік сезімталдықпен керемет әнші деп атаймын», - деп жазды ол.

Clooney was married twice to Puerto Rican movie star José Ferrer, 16 years her senior. Clooney first married Ferrer on July 13, 1953, in Durant, Oklahoma. They moved to Santa Monica, California, in 1954, and then to Los Angeles in 1958. Together, the couple had five children; son Miguel Ferrer also became an actor. Clooney and Ferrer divorced for the first time in 1961. Clooney remarried Ferrer on November 22, 1964, in Los Angeles. However, the marriage again crumbled while Ferrer was carrying on an affair with the woman who would become his last wife, Stella Magee. The couple divorced again after she found out about the affair, this time in 1967. In 1968, her relationship with a drummer ended after two years. At this time, following a tour, she became increasingly dependent on tranquilizers and sleeping pills. A month later, she had a nervous breakdown onstage in Reno, Nevada, where she began shouting insults at her audience. She was hospitalized and remained in psychoanalytic therapy for eight years. Her sister Betty died suddenly of a brain aneurysm in 1976. She subsequently started a foundation in memory of and named for her sister. During this time, she also wrote her first autobiography, This for Remembrance: the Autobiography of Rosemary Clooney, an Irish American Singer, written in collaboration with Raymond Strait and published by Playboy Press in 1977. She chronicled her unhappy early life, her career as a singer, her marriage to Ferrer, her mental breakdown in 1968, and the diagnosis of bipolar disorder that seriously disrupted her career, concluding with her comeback as a singer and her happiness. Her good friend Bing Crosby wrote the introduction. Katherine Coker adapted the book for Jackie Cooper, who produced and directed the television movie, Rosie: the Rosemary Clooney Story (1982) starring Sondra Locke (who lip synced Clooney's songs), Penelope Milford as Betty, and Tony Orlando as José Ferrer. The 1944 born Locke was 38 at the time, just 16 years Clooney's junior, yet playing her from 17 to 40. Orlando and Locke were the same age, though the real Ferrer was 16 years older than Clooney. In 1983, Rosemary and her brother Nick co chaired the Betty Clooney Foundation for the Brain Injured, addressing the needs of survivors of cognitive disabilities caused by strokes, tumors, and brain damage from trauma or age. In 1997, she married her longtime friend and a former dancer, Dante DiPaolo at St. Patrick's Church in Maysville, Kentucky. In 1999, Clooney published her second autobiography, Girl Singer: An Autobiography, describing her battles with addiction to prescription drugs for depression, and how she lost and then regained a fortune. "I'd call myself a sweet singer with a big band sensibility," she wrote.

Өкпе қатерлі ісігі мен өлім

Көптен бері темекі шегетін Клуниге 2001 жылдың соңында өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Осы шамада ол Гавайидегі соңғы концерттерінің бірін өткізді, оған Гонолулу симфониялық поп оркестрі үйлесімде болды; оның соңғы әні "God Bless America" болды. Оның соңғы қойылымы 2001 жылдың желтоқсан айында Нью-Джерси штатындағы Конт Бази театрында болды. Оған операция жасалып, соңынан ұзақ күтім көрсетілгеніне қарамастан, ол 2002 жылдың 29 маусымында Беверли-Хиллстегі үйінде алты ай өткен соң қайтыс болды. Оның жүрегі елжіреген туысы Джордж Клуни оның жаназасында табын ұстады. Ол Мейсвиллдегі Сент-Патрик зиратында жерленген.

Мұра

Клуни көптеген жылдар бойы Беверли-Хиллсте, Калифорнияда, Джордж және Айра Гершвинге тиесілі болған 1019-шы Солтүстік Роксбери-Драйвтегі үйде тұрды. Ол 2002 жылы қайтыс болғаннан кейін құрылыс салушыға сатылып, содан кейін бұзылып кетті. 1980 жылы ол балалық шағының туған қаласы Мейсвиллге жақын, Кентукки штатының Аугуста қаласындағы Риверсайд-драйвте екінші үй сатып алды. Бүгінде Аугустадағы үйінде оның жеке заттарынан және көптеген фильмдерінен, ән айту өнерiнен естеліктер жинағы қойылған. 2003 жылы Розмари Клуни «Кентукки әйелдерінің естелік көрмесіне» енгізілді, ал Элисон Лайн салған оның портреті Кентукки штатының Капитолийінің ротондасында тұрақты түрде көрсетіледі. Сондай-ақ 2003 жылы Бетти Мидлер көп жылдық үзілістен кейін Барри Манилоумен бірігіп, «Бетти Мидлер Розмари Клуни әндерін орындайды» альбомын жазды. Альбом дереу табысқа ие болды және Америка жазба индустриясы қауымдастығынан алтын сертификат алды. Әндер жинағынан «This Ole House» әні Рик Хендрикс пен оның позитивтік музыкалық қозғалысы арқылы Мидлердің алғашқы христиандық радио әні болды. Келесі жылы альбом «Грэмми» сыйлығына үміткер болды. 2005 жылы Дебби Бунның «Reflections of Rosemary» альбомы жарық көрді. Клунидің келіні болған Бун бұл альбомды Клунидің музыкалық портреті ретінде жасағысы келді, немесе Бунның айтуынша: «Мен Розмари туралы отбасылық көзқараспен түсінік беретін әндерді таңдағым келді». 2007 жылдың қыркүйегінде Мейсвилл қаласының орталық бөлігінде оның өмірінен алынған сәттерді бейнелейтін қабырғалық сурет салынды; ол 1953 жылы «Жұлдыздар ән салады» фильмінің премьерасын және оның әншілік карьерасын көрсетеді. Бұл суретті Луизианалық суретшілер Роберт Даффорд, Херб Роу және Бретт Чигой «Мейсвилл су тасқыны қабырғалық суреттері» жобасы аясында салды. Оның інісі Ник Клуни суреттің ашылуында сөз сөйлеп, көпшілікке суреттердің мағынасын түсіндірді.

Радио хабарларын тарату

Жыл Бағдарлама Эпизод/көздік 1953 Күтпелі Сент-Джеймс ауруханасы