Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алғашқы USS Argus, бастапқыда USS Merrimack деп аталды, 1803 жылы АҚШ Әскери-теңіз флотының бригі ретінде қолданысқа енгізілді. Ол 1807 жылғы эмбарго актісін сақтады және Бірінші Барбария соғысында – Триполиді қоршауға және Дернаны басып алуға – және 1812 жылғы соғысқа қатысты. Соңғы қақтығыс кезінде, ол британдық суларда британдық сауда кемелерін бір ай бойы батыл шабуылдағанда, ауыр қаруланған британдық кемелер оны тоқтатып қалды. Ұзақ және қатаң шайқас барысында Аргустың капитаны, майстер-командир Уильям Генри Аллен, қаза тапты. "Пеликан" экипажы кемеге шабуылдауға дайындалып тұрғанда, Аргус капитуляциялады.
The first USS Argus, originally named USS Merrimack, was a brig in the United States Navy commissioned in 1803. She enforced the Embargo Act of 1807 and fought in the First Barbary War – taking part in the blockade of Tripoli and the capture of Derna – and the War of 1812. During the latter conflict, she had been audaciously raiding British merchant shipping in British home waters for a month, when the heavier British intercepted her. After a sharp fight during which Arguss captain, Master Commandant William Henry Allen, was mortally wounded, Argus surrendered when the crew of Pelican were about to board.
Құрылыс және іске қосу
АҚШ Конгресі 1803 жылдың 23 ақпанында бриг құрылысына рұқсат берді, бастапқыда USS Merrimack деп аталды, бұл аттағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екінші кемесі. 1803 жылдың 29 сәуірінде АҚШ Әскери-теңіз күштері Бостон, Массачусетс штатындағы Эдмунд Харт кеме жасау зауытымен кеме жасау жөнінде келісімшарт жасасты. Эдмунд Харттың інісі Джозеф Харт бригтің жобасын жасады, ол Жерорта теңізіндегі теңіз жағдайларына оңтайлы болу үшін тегіс палубасы мен әдемі сызықтарымен жобаланған. Капитан Эдвард Пребл құрылысты бақылаушы болып тағайындалды және келінің орнатылуы 1803 жылдың 12 мамырында Харт зауытында болды. 1803 жылдың 14 мамырында, Мерримак келісі орнатылғаннан кейін екі күн өткен соң, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің министрі Роберт Смит Преблді Бостонда тұрған фрегат Конституцияның командирі етіп тағайындады, сонымен қатар Мерримак құрылысына қатысты міндеттерін де тапсырды. Смит 1803 жылдың 21 мамырында Преблге Конституция мен Мерримактан тұратын АҚШ Жерорта теңізі эскадрильясын басқаруды тапсыру керектігін хабарлады. 27 мамырда лейтенант Стивен Декатурға Мерримакқа командалық етуге және Преблдің Конституцияны Жерорта теңізіне дайындауға назар аударуы үшін оның құрылысын қадағалауға бұйрық берді. (яғни, желкендері бір-біріне қарсы қойылғанда). Көптеген бақылаушылар оны ерекше әдемі кеме деп сипаттады.
The United States Congress authorized construction of the brig, originally named USS Merrimack, the second U. S. Navy ship of that name, on 23 February 1803, and on 29 April 1803 the U. S. Navy contracted with the shipyard of Edmund Hartt at Boston, Massachusetts, to construct the ship. Edmund Hartts brother, Joseph Hartt, drafted the plans for the brig, designed with a flush deck and fine lines to optimize her for sailing conditions in the Mediterranean Sea. Captain Edward Preble was appointed superintendent of her construction, and her keel was laid down at Hartts yard on 12 May 1803. On 14 May 1803, two days after Merrimacks keel was laid, United States Secretary of the Navy Robert Smith assigned Preble to duty as commanding officer of the frigate Constitution, then at Boston, in addition to his duties related to Merrimacks construction. Smith informed Preble on 21 May 1803 that Preble was to take command of the U. S. Navys Mediterranean Squadron, which was to include Constitution and Merrimack, and on 27 May ordered Lieutenant Stephen Decatur, Jr. to take command of Merrimack and supervise her construction to allow Preble to focus on preparing Constitution for Mediterranean service. (i. e., when her sails were arranged so as to counteract each other). On more than one occasion, observers described her as a remarkably handsome ship.
Бірінші варвар соғысы
Аргус 1803 жылғы 8 қыркүйекте Бостоннан Жерорта теңізіне бағыт алды және Бірінші Барбарий соғысында Жерорта теңізі эскадрильясының құрамында қызмет етті. Көп ұзамай, ол өте қиын теңіз жағдайында боусприті зардап шекті, Декатур оны жөндеу үшін 18 қыркүйекте Ньюпортқа, Род-Айленд штатына кірді, себебі жөндеуді АҚШ-та Жерорта теңізінен гөрі оңай жасауға болады деп есептеді. Ол 1803 жылғы 28 қыркүйекте қайта теңізге шықты және Гибралтарға бағыт алды, ол 1803 жылғы 1 қарашада Атланттық мұхиты арқылы жасаған сапарынан кейін жетті. Сол жерде Декатур лейтенант Исаак Халлмен команда алмасып, "Аргус" кемесіне Халлдың басшылығын тапсырды және Халлдан "Энтерпрайз" шхунасының басшылығын алды. "Аргус" қысқа уақыт бойы шығысқа қарай сапар шекті, содан кейін Жерорта теңізі эскадрильясының командирі коммодор Преблдің бұйрығына сәйкес, марокколықтарды бақылау үшін Гибралтарға оралды, ал эскадрильяның қалған бөлігі Триполиді блокадалау үшін шығысқа қарай жүзіп кетті. 1804 жылдың басында ол Батыс Жерорта теңізінде сапармен жүріп, сол аймақта жүрген Триполидің крейсерін іздеуге тырысты, бірақ табысқа жете алмады. 1804 жылғы наурыз айында ол Триполи маңындағы эскадрильяға қосылуға бұйрық алды.
Argus set sail from Boston on 8 September 1803, bound for the Mediterranean and service with the Mediterranean Squadron in the First Barbary War. She soon suffered a badly sprung bowsprit in exceptionally heavy seas, and Decatur put into Newport, Rhode Island, on 18 September 1803 to have it fixed, reasoning that repairs would be far easier in the United States than in the Mediterranean. She returned to sea on 28 September 1803 and set a course for Gibraltar, where she arrived after a transatlantic voyage on 1 November 1803. There, Decatur exchanged commands with Lieutenant Isaac Hull, relinquishing command of Argus to Hull and relieving Hull of command of the schooner Enterprise. Argus made a brief cruise to the east and then, in accordance with orders from now Commodore Preble, commander of the Mediterranean Squadron, returned to Gibraltar to watch the Moroccans while the rest of the squadron sailed east to blockade Tripoli. During the early part of 1804, she cruised the western Mediterranean in an unsuccessful search for a Tripolitan cruiser reportedly operating in that area. In March 1804, she received orders to join the rest of the squadron off Tripoli.
Триполидің блокадасы
Аргус 19 маусымда Конституция және Энтерпрайз кемелерімен бірге Триполиге келді, бірақ айдың соңында блокаданы қалдырып, Сиракузадағы (Сицилия) бейтарап кемеге қосылды және оны Триполиге, 1803 жылғы қазан айында Триполиден тыс, белгісіз рифке шағылысқаннан кейін Триполиліктер тұтқынға алған «Филадельфия» фрегатының экипажы мен офицерлеріне арналған жабдықтармен бірге қайтарды. Аргус 1804 жылдың 7 шілдесінде блокадалық міндеттерін қайта бастады. Осы кезде Пребл жағалауды бомбалауға дайындық бастады. Дегенмен, нашар ауа райы осы шараны тамыздың басына дейін ықпалдастырды. 1804 жылдың 3 тамызында эскадрилья бомбалауға қатысқан канонерлік және минометтік қайықтарға алыс қашықтықтан қолдау көрсету үшін ілгері жылды. Бомбалау Триполиді қорғаған қорғаныс құрылыстарына күтілгендей көп зиян келтірмеді, бірақ американдық канонерлік қайықтардың экипаждары олармен шайқасқа шыққан Триполилік кемелердің бірнешеуін басып алды. 1804 жылдың 7 тамызында эскадрилья Триполиді тағы бір тиімсіз бомбалау жүргізді. Екі күннен кейін коммодор Пребл Триполи портын барлау үшін Аргусқа отырды. Осы миссия барысында Триполидің жағалау батареялары Аргусқа оқ атты, бір оқ су сызығының астынан түсті. Құдайға шүкір, оқ кеменің корпусын тесіп өтпеді, және ол Триполи маңында қалды. 1804 жылдың 28 тамызында эскадрилья Триполи қорғанысын үшінші рет бомбалады, нәтижесінде оның артиллериясы ауыр зақымдар келтірді. Бір аптадан кейін, 1804 жылдың 4 қыркүйегінің түнде Аргус Триполи портының кіреберісіне «Интрепид» өрт сөндіру кемесін сүйемелдеген кемелердің қатарында болды. «Интрепид» мерзімінен бұрын жарылып, барлық экипажы мерт болғанда, Аргус аман қалғандарды іздеу үшін сол жерде қалды, бірақ күн шыққанға дейін ешкім табылған жоқ, содан кейін ол өз блокадалық бекетіне оралды.
Argus arrived at Tripoli in company with Constitution and Enterprise on 19 June 1804, but left the blockade late in the month to join a neutral ship at Syracuse, Sicily, and escort her back to Tripoli with supplies for the captive officers and crew of the frigate Philadelphia which had been taken by the Tripolitans after she had run aground on an uncharted reef off Tripoli in October 1803. Argus resumed her blockade duties on 7 July 1804. At that point, Preble began preparations for a shore bombardment. Heavy weather, however, postponed the action until early August. On 3 August 1804, the squadron moved in to provide long range support for the gunboats and mortar boats actually engaged in the bombardment. The bombardment was considerably less damaging to the defensive works protecting Tripoli than hoped for, though the American gunboat crews boarded and carried several of the Tripolitan vessels sent out to engage them. The squadron conducted another ineffectual bombardment of Tripoli on 7 August 1804. Two days later, Commodore Preble embarked in Argus to reconnoiter Tripoli harbor. During that mission, Tripolitan shore batteries fired upon Argus, and she was struck below the waterline by a single shot. Fortunately for her, the shot did not pass all the way through her hull, and she remained on station off Tripoli. On 28 August 1804, the squadron conducted a third bombardment of the defenses of Tripoli in which its guns inflicted severe damage. A week later, on the night of 4 September 1804, Argus was among the ships that escorted the ill fated fire ship Intrepid to the entrance of Tripoli harbor. When Intrepid blew up prematurely, killing her entire crew, Argus remained there to pick up survivors, but none had appeared by sunrise when she returned to her blockade station.
Дернаны басып алу
1804–1805 жылдардың қысында «Аргус» Триполиден тысқары блокадада тұрып, Мальта мен Сиракуза порттарында кезекпен тоқтады. 1805 жылдың көктемінде ол американдық теңіз тарихындағы ең танымал эпизодтардың бірі – Дернаны басып алуға қатысты. Алдыңғы айларда ол консул Уильям Итонның, құлатылған пашамен бірігіп Дернаны алу үшін күш жинауға жасаған әрекеттерін қолдап, Египетке бірнеше рет сапар жасады. Қазіргі Ливия аумағындағы Ливия шөлінен 970 шақырымнан астам жол жүргеннен кейін, көп ұлтты армия – бүкіл күште 10 америкалық ғана болды – 1805 жылдың 25 сәуірінде Дернаға жетті. «Аргус» бір-екі күн бұрын армиямен Бомба шығанағында кездесіп, оларға азық-түлікпен қамтамасыз еткен еді. Ол жағалауға шабуыл жасауға артиллериялық көмек көрсетуге дайындық жасады. Итонның күштері 1805 жылдың 27 сәуірінде Дернаға шабуыл жасады. «Аргус» және «Наутилус» кемелері бекіністің шығысына қарай 800 метрдей жерге бекітілді. Триполиліктер дереу «Аргус» пен «Хорнет» соғыс шлюпкасына, ол «Аргус» пен «Наутилус» кемелерінен әлдеқайда жақын тұрғандықтан, оқ ашты. Сол күні сағат 14:45-ке қарай кемелердің оқ жауаны қаладағы барлық қаруларды үнсіздікке мәжбүр етті. АҚШ Теңіз корпусының лейтенанты Пресли О’Бэннон басқарылған күшті шабуыл жасап, қару батареяларын басып алып, шабуылға жаңа күш берді. Америка туын қамал үстіне көтеріп, О’Бэннон қолға түскен қаруларды қалаға бағыттап атуға бұйрық берді. Сол күні сағат 16:00-ге қарай бүкіл қала Итон әскерінің қолына көшті, ал жаулар ішкі аймаққа қашып кетті. Дернаны басып алу Теңізшілер әнұранында («Триполи жағалауларына») мәңгілікке сақталды. Итон мен О’Бэннонның жеңісінен кейін, қаланы күшейту үшін жіберілген Триполи әскері келді және Дернаны қайтаруға дайындық бастады. «Аргус» қаланың қорғанысында атыспен қолдау көрсету үшін жағалауда қалды. 1805 жылдың 13 мамырында Триполиліктер қалаға шабуыл жасағанда, «Аргус» шайқасқа қосылып, қорғаныс күштеріне қарсыластың шабуылын тойтаруға көмектесті. «Аргус» артиллериясы жаудың қашқанда апат тудырды. Сол уақыттан бастап 1805 жылдың маусым айының басына дейін Триполиліктер тағы бірнеше рет әлсіз шабуылдар жасады, оның ішінде «Аргус» ұзындығы 12 фунтты (5 кг) зеңбіректер қолданылды. Алайда, жағдай салыстырмалы түрде тыныш болды, өйткені биліктегі пашамен келіссөздер жүргізіліп жатқан еді. 1805 жылдың 11 маусымында Итон күштеріне келіссөздер аяқталғандықтан Дернаны эвакуациялау туралы бұйрық келді. Сол күні кешке әскерлер мен құлатылған паша «Констелляцияға» мінді, ал «Аргус» және басқа американдық кемелер аймақтан кетіп қалды.
Through the winter of 1804–1805, Argus alternated between blockade duty off Tripoli and periods in port at Malta and Syracuse. In the spring of 1805, she participated in one of the more celebrated episodes of American naval history, the capture of Derna. During the preceding months, she had made several voyages to Egypt in support of Consul William Eatons efforts to raise a force of men to take Derna in conjunction with the deposed pasha. After a march of over 600 miles (970 km) across the Libyan Desert in what is now Libya, the polyglot army – there were only 10 Americans in the whole force – arrived at Derna on 25 April 1805. Argus had met the army a day or two earlier at the Gulf of Bomba to provide provisions. Now, she made preparations to provide bombardment assistance for the landward assault. Eatons force launched its attack on Derna on 27 April 1805. Argus and the schooner Nautilus anchored about half a mile (800 meters) to the eastward of the fortifications. The Tripolitans opened fire almost immediately upon Argus and the sloop of war Hornet, anchored quite a bit nearer than Argus and Nautilus. By 14:45 that afternoon, gunfire from the ships silenced all of the guns in the city. A desperate charge led by United States Marine Corps Lieutenant Presley O'Bannon managed to carry the gun batteries by storm and breathed new life into the assault. After hoisting the American flag over the battlements, O'Bannon ordered the already loaded captured guns to be turned on the town. By 16:00 that afternoon, the entire town had fallen to Eaton's army, and the enemy fled to the hinterland. The capture of Derna has been immortalized in the words of the Marines' Hymn (" to the shores of Tripoli"). After Eaton's and O'Bannon's victory, a Tripolitan army, which had been sent to reinforce the town, arrived and began preparations to retake Derna. Argus remained offshore to provide gunfire support in the defense of the town throughout the occupation of Derna. When the Tripolitans finally assaulted the town on 13 May 1805, Argus joined in the fray and enabled the defensive forces narrowly to beat back the charging enemy troops. Arguss guns wreaked havoc among the enemy forces during their headlong retreat. Between that time and early June 1805, the Tripolitans made a few more half hearted approaches during which Arguss long 12 pounders (5 kg) came into play. However, things remained relatively quiet, for negotiations with the pasha in power were already underway. On 11 June 1805, orders arrived for Eatons force to evacuate Derna as negotiations had been concluded. The troops and the deposed pasha were embarked in Constellation that evening, and Argus and the other American ships quit the area.
Операциялар, 18051812
Аргус 1806 жылдың жазына дейін Жерорта теңізінде теңіз саяхатын жалғастырды. Ол 1806 жылғы 13 шілдеде Вашингтондағы әскери-теңіз кемежайына АҚШ-қа оралды және онда сақтауға қойылды. 1807 жылы ол Вашингтон әскери-теңіз кемежайында қайта жабдықталды, толыққанды қызметке кірісті және 1807 жылғы эмбарго заңын күшіне енгізу үшін АҚШ-тың Атлант жағалауы бойында бірнеше саяхаттар жасады, бұл 1812 жылғы маусымда АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы 1812 жылғы соғыс басталғанға дейін жалғасты.
Argus continued to cruise the Mediterranean until the summer of 1806. She returned to the United States at the Washington Navy Yard in Washington, D. C., on 13 July 1806 and was laid up there in ordinary. In 1807, she was fitted out at the Washington Navy Yard, returned to full commission, and began a series of cruises along the Atlantic coast of the United States to enforce the Embargo Act of 1807, which she continued through the outbreak of the War of 1812 between the United States and the United Kingdom in June 1812.
1812 жылғы соғыс
Соғыс басталғаннан кейін "Аргус" АҚШ-тың Атлантика жағалауында теңіз саяхаттарын жалғастырды. 1812 жылдың 8 қазаны мен 1813 жылдың 3 қаңтары аралығындағы бір саяхаты барысында ол алты құнды кемені жаулап алды және үш күндік қызыл құйрық қуғын кезінде бүкіл британдық эскадрильясынан қашып құтылды. Шеберлікпен басқару арқасында, ол тіпті басым күшті британдық әскерден қашып бара жатқанда, жаулаған кемелерінің біреуін де алып кетіп үлкерді.
After the outbreak of war, Argus continued her cruises off the U. S. Atlantic coast. During one cruise between 8 October 1812 and 3 January 1813, she captured six valuable prizes and eluded an entire British squadron during a three day stern chase. Through clever handling, she even managed to take one of the prizes as she was fleeing from the overwhelmingly superior British force.
Кіріспе
Командир Уильям Генри Алленнің басшылығымен 1813 жылдың 18 маусымында «Аргус» Нью-Йорк портынан шығып, британдық блокададан қашып өтті. Оның миссиясы бастапқыда соғысқа бағытталмаған; ол Уильям Х. Кроуфордты Бірінші француз империясының министрі лауазымына жеткізуі керек еді. «Аргус» 1813 жылдың 11 шілдесінде Францияның Бретань облысындағы Лорианға жетіп, Кроуфордты түсіріп, үш күннен кейін теңізге қайта шығып, Англия арнасы мен Ирландия теңізінде британдық кемелерге шабуыл жасауды бастады. Келесі айда ол он тоғыз сауда кемесін жаулап алды. Басып алынған кемелерді американдық, француздық немесе бейтарап порттарға жүлделі экипаждармен жіберу арқылы экипажының санын азайтудың орнына, Аллен басып алынған кемелердің көп бөлігін өрттеді. Қатал операциялар «Аргус» экипажының шаршауына себеп болды. Кемелердің жоғалуы көп ұзамай сауда кемелерін сақтандыру бағасының күрт өсуіне әкелді. Батқан кемелердегі жүк шамамен екі миллион долларға бағаланды. Британдық Адмиралтейство барлық қолдағы кемелерге «Аргусты» іздеп табуға бұйрық берді. Британдық бриг-слоп 1813 жылдың 10 тамызында Батыс Индиядан конвойды сүйемелдеп, Ирландияның Корк портына келді және дереу теңізге қайта шықты. «Пеликанның» капитаны – Командир Джон Фордайс Мейпл, ол 1782 жылы, Уильям Генри Аллен дүниеге келмес бұрын екі жыл бұрын, он екі жасында Корольдік теңіз күштеріне қосылған офицер еді. 13 тамызда «Аргус» екі соңғы жүлдені алды. Олардың бірі Португалияның Опорто қаласынан келген және шарап тасыған. Екі американдық тарихшы да «Аргус» экипажы жүктердің бір бөлігін тонаған және олардың тәртіпсіздігі «Пеликанмен» болатын келесі шайқаста олардың өнімділігіне әсер еткенін болжайды. «Аргустың» бұрынғы жаулаулары сияқты, американдықтар жүлдені өрттеді; апатты жағдай, «Пеликан» өртенген кемеден шыққан түтінді көріп, оған қарай бет бұрды.
Under the command of Master Commandant William Henry Allen, Argus broke out of New York Harbor on 18 June 1813, eluding the British blockade. Her mission was not warlike to begin with; it was to deliver William H. Crawford to his post as Minister to the First French Empire. Argus arrived at Lorient in Brittany, France, on 11 July 1813, disembarked Crawford, and put out to sea again three days later to begin raiding British shipping in the English Channel and Irish Sea. During the next month, she captured nineteen merchant ships. Rather than weaken his crew by sending the captured ships to American, French, or neutral ports under prize crews, Allen set most of the captured ships on fire. The intense operations exhausted Arguss crew. The shipping losses soon caused insurance rates for merchant shipping to increase greatly. The cargo on the sunken ships was worth about two million dollars. The British Admiralty sent orders to all available ships to hunt down Argus. The British brig sloop had just arrived in Cork Harbour in Ireland, having escorted a convoy from the West Indies, and immediately put to sea again on 10 August 1813. Pelicans captain was Commander John Fordyce Maple, an officer who had joined the Royal Navy when twelve years old in 1782, two years before William Henry Allen was born. On 13 August, Argus took two final prizes. One of them was from Oporto, Portugal, and was carrying wine. Both American historians have suggested that Arguss crew looted some of the cargo, and that their debauched state affected their performance during the coming battle with Pelican. As with Arguss previous captures, the Americans set fire to the prize; unfortunately for them, Pelican was near enough to sight the smoke from the burning vessel and make for it.
Ұрыс және тұтқынға алу
1813 жылғы 14 тамызда таңертеңгі сағат 05:00-де Аргус пен Пеликан Сент-Дэвидс-Хедтен батысқа қарай бес лигада (шамамен 15 миль) бір-бірін көріп қалды. Аргус жылдам, бірақ қару-жарағы жеңіл кеме болды, он сегіз 24 фунттық каронаты мен 12 фунттық қуғын қаруына қарсы Пеликанның он алты 32 фунттық каронаты, бір 12 фунттық ұзын қаруы және екі 6 фунттық ұзын қаруы болды. Аллен Аргустың артық жылдамдығын пайдаланып қашып кетуге мүмкіндігі болды. Бірақ ол шайқасқа қатысуға келісті. Алленнің ауыр қарсыласқа қарсы шайқасқа түсуінің себебі, 1812 жылғы 25 қазанда АҚШ фрегатының бірінші лейтенанты болып жұмыс істегенде британдық фрегатты қолға түсірген кезде алған сенімділігінен туындады. Ол шенді жоғарылатқаннан кейін "он минут ішінде Британияның кез келген 22 зеңбірек соғыс кемесін жеңе алатынын" айтқан еді. Жел оңтүстіктен соғып тұрғандықтан, Пеликан жел бағытын иеленді (яғни, желдің бағытындағы артықшылық позиция). Аллен батысқа қарай сол жақ қанатпен (яғни, жел сол жағынан соққан бағытта) жүзіп, сол жақ батареясын Пеликанның оң жақ батареясына қарсы қойды.
At 05:00 on the morning of 14 August 1813, Argus and Pelican sighted each other five leagues (about 15 miles) west of St David's Head. Argus was the faster but more lightly armed vessel, with eighteen 24 pounder carronades and a 12 pounder chase gun against the Pelicans sixteen 32 pounder carronades, one 12 pounder long gun, and two 6 pounder long guns. Allen could have used Arguss greater speed to escape. Instead, he accepted battle. Allens decision to accept battle against a heavier opponent stemmed from confidence gained while he was the first lieutenant of the frigate United States when she captured the British frigate on 25 October 1812; following his promotion he had said that he could "take any British 22 gun sloop of war in ten minutes." The wind was from the south, giving Pelican the weather gauge (i. e. the windward position). Allen sailed westward on the port tack (i. e., with the wind to port) and opposed his port side battery to Pelican's starboard battery.
Салдары
Пеликан мен тұтқынға алынған "Аргус" Англияның Плимут қаласына кірді. Аллен шайқастан бір апта өткен соң жараларынан қайтыс болды. Ол толық әскери салтанатпен жерленді. Екіпаждың қалған бөлігі, оның ішінде желкен шебері Урия П. Леви, соғыс аяқталғанға дейін Англияда соғыс тұтқындары ретінде ұсталды. 1813 жылы Вашингтон теңіз кеме жасаушылығында 18 зеңбірекке арналған "Аргус" бригін ауыстыру үшін құрылыс басталды, бірақ кеме суға түсірілгенге дейін, келесі жылы Вашингтон өртеліп, кеме жойылды.
Pelican and the captured Argus went in to Plymouth, England. Allen died there of his wounds a week after the battle. He was buried with full military honors. The rest of the crew, including sailing master Uriah P. Levy, were held as prisoners of war in England for the duration of the war. In 1813, construction commenced for a replacement 18 gun brig Argus at the Washington Naval Yard — but the ship was destroyed in the burning of Washington the following year before it could be launched.