Сонинаның қысқа нұсқасы: музыкалық форма және ерекшеліктері
Sonatina
Соnatiна – қысқа, жеңіл формадағы музыкалық шығарма. Көбінесе фортепианоға арналған, сондай-ақ скрипка, гобой үшін де жазылған. Музыка термині, тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сонатина (фр. sonatine, нем. Sonatine) – шағын соната. Музыкалық термин ретінде сонатинаның нақты бір анықтамасы жоқ; бұл композитор шығармаға берген атау, ол негізгі соната формасында, бірақ әдеттегі сонатадан қысқа, жеңіл немесе техникалық тұрғыдан қарапайым болады. Бұл термин барокко дәуірінің соңынан бері қолданылып келеді; Гендельдің "Сонатина" деп аталатын бір беттік, бір бөлімді клавесин шығармасы бар. Көбінесе ол жеке клавиатуралық шығармаларға қолданылады, бірақ көптеген композиторлар скрипка мен фортепианоға арналған сонатиналар жазды (скрипкалық сонаталар тізілімін қараңыз), мысалы Антонин Дворжактың скрипка мен фортепианоға арналған соль мажордағы сонатинасы, сондай-ақ кейде басқа да аспаптарға арналған шығармалар, мысалы Малькольм Арнольдтың кларнетке арналған сонатинасы.
A sonatina (French: “sonatine”, German: “Sonatine") is a small sonata. As a musical term, sonatina has no single strict definition; it is rather a title applied by the composer to a piece that is in basic sonata form, but is shorter and lighter in character, or technically more elementary, than a typical sonata. The term has been in use at least since the late baroque; there is a one page, one movement harpsichord piece by Handel called "Sonatina". It is most often applied to solo keyboard works, but a number of composers have written sonatinas for violin and piano (see list under violin sonata), for example the Sonatina in G major for Violin and Piano by Antonín Dvořák, and occasionally for other instruments, for example the Clarinet Sonatina by Malcolm Arnold.
Мерзім
"Сонатина" атауын Дж. С. Бах кейде үлкен вокалдық туындыларға арналған қысқа оркестрлік кіріспелер үшін қолданған, мысалы, оның "Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit", BWV 106 кантатасында. Мұндай практиканың алдынан Николаус Брунс сияқты ертеректегі неміс композиторларының шығармаларында да кездесетін. Бах сонатина терминін осы мағынада ғана қолданған, бірақ ол әртүрлі аспаптарға арналған көптеген камералық және солистік сонаталар жазған. Көптеген музыкалық терминдер сияқты, сонатина да жиі тұрақсыз қолданылады. Көбінесе сонатина дегеніміз – студенттерге арналған қысқа, оңай соната, мысалы, Клементидің фортепианоға арналған сонатиналары. Дегенмен, барлық сонатиналардың техникалық тұрғыдан оңай екенін айтуға болмайды, мысалы, Бусони мен Алканның виртуоздық сонатиналары және Равельдің сонатинасы, атауының өзі оның неоклассикалық сипатын көрсетеді. Екінші жағынан, кейбір сонаталарды сонатина деп атауға да болады: мысалы, Бетховеннің Op. 49 шығармасы, композитор оны "Zwei Leichte Sonaten für das Pianoforte" ("Фортепианоға арналған екі оңай соната") деп атаған. Ол тек екі қысқа бөлімнен тұрады – сонаталық аллегро және қысқа рондо (No. 1) немесе минуэт (No. 2), олардың барлығы орта деңгейдегі студенттердің қабілетіне сай. Алайда, "Сонатина" деп аталатын басқа да туындылар бар, мысалы, G және F мажордағы сонатиналар, олар Бетховенге жатқызылады.
The title "Sonatina" was used occasionally by J. S. Bach for short orchestral introductions to large vocal works, as in his cantata Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit, BWV 106, a practice with precedent in the work of the earlier German composer Nicolaus Bruhns. This is the only sense in which Bach used the term sonatina, although he composed many chamber and solo sonatas for various instruments. As with many musical terms, sonatina is used inconsistently. The most common meaning is a short, easy sonata suitable for students, such as the piano sonatinas of Clementi. However, by no means are all sonatinas technically undemanding, for example the virtuoso sonatinas of Busoni and Alkan, and the Sonatine of Ravel, whose title reflects its neo classical quality. On the other hand, some sonatas could equally have been called sonatinas: for example Beethoven's Op. 49, titled by the composer "Zwei Leichte Sonaten für das Pianoforte" ("Two Easy Sonatas for Piano") comprise only two short movements each, a sonata allegro and a short rondo (No. 1) or minuet (No. 2), all well within the grasp of the intermediate student. However, other works titled "Sonatina", such as the Sonatinas in G and in F major, have been attributed to Beethoven.
Нысан
Жалпы, сонатинада мына сипаттамалардың бірі немесе бірнешесі кездеседі: қысқалығы; кеш классикалық сонатаның төрт бөлімінен аз бөлімдер болуы; техникалық жайлылығы; жеңіл, көңілді мінезі; және (пост-романтикалық музыкада) неоклассикалық стиль немесе бұрынғы музыкаға сілтеме жасауы. Мюцио Клементидің op. 36 сонатиналары студенттердің арасында кең таралған. Бірінші (немесе жалғыз) бөлімі көбінесе қысқартылған соната формасында болады, онда тақырыптардың дамуы шектеулі немесе мүлдем болмайды. Осы себепті, сонатина кейде, әсіресе британ тілінде, соната формасындағы қысқа пьеса ретінде анықталады, онда даму бөлімі өте үстірт немесе толығымен жоқ: экспозициядан кейін дереу үйлесімділікке оралу үшін қысқа көпір бөлімі келеді. Келесі бөлімдер (көптеген жағдайда екіге дейін) кез келген қалыпты формада болуы мүмкін, мысалы, минуэт немесе скерцо, баяу тақырып пен вариациялар, немесе рондо.
In general, a sonatina will have one or more of the following characteristics: brevity; fewer movements than the four of the late classical sonata; technical simplicity; a lighter, less serious character; and (in post romantic music) a neo classical style or a reference to earlier music. Muzio Clementi's sonatinas op. 36 are very popular among students. The first (or only) movement is generally in an abbreviated sonata form, with little or no development of the themes. For this reason, a sonatina is sometimes defined, especially in British usage, as a short piece in sonata form in which the development section is quite perfunctory or entirely absent: the exposition is followed immediately by a brief bridge passage to modulate back to the home key for the recapitulation. Subsequent movements (at most two) may be in any of the common forms, such as a minuet or scherzo, a slow theme and variations, or a rondo.