Кіріспе

Лехай аңғары темір жолы – АҚШ-тың Солтүстік-Шығысындағы темір жол, негізінен Пенсильвания штатының Солтүстік-Шығысындағы Көмір аймағынан Филадельфия, Нью-Йорк қаласы және басқа да маңызды тұтынушы нарықтарына антрацит көмірін тасымалдауға арналған. 1846 жылғы 21 сәуірде темір жолға Пенсильвания штатында жолаушылар, тауарлар, заттар, мерзімдік бұйымдар және минералдарды тасымалдау құқығы берілді. 1847 жылғы 20 қыркүйекте темір жол құрылып, алғашқыда Делавэр, Лихай, Шюилкилл және Сусквеханна темір жол компаниясы деп аталды. 1853 жылғы 7 қаңтарда темір жолдың атауы Лехай аңғары темір жолы болып өзгертілді. 1847 мен 1851 жылдар аралығында, Пенсильвания штатының Аллентаун қаласының жанындағы шектеулі жұмыстардан басқа, ешқандай маңызды өзгеріс болған жоқ. Бұл 1851 жылдың қазан айында Аса Пакер DLS&S компаниясының көпшілік үлесін алғанда өзгерді. Пакер темір жолға қосымша қаржы әкелді, Роберт Х. Сайрды бас инженер етіп тағайындады және компанияны «Лехай аңғары темір жолы» деп атады. Құрылыс 1853 жылы басталды, ал желі 1855 жылғы 11 маусымда Истон мен Аллентаун арасында ашылды. Аллентаун мен Мауч Чанк арасындағы бөлік 12 қыркүйекте ашылды. Истон қаласында LVRR Делавэр өзенінде көмір алмастырды, онда көмір Делавэр дивизиялық каналы арқылы Филадельфияға немесе өзен арқылы Нью-Джерси штатының Филипсбург қаласына тасымалдануы мүмкін, онда Моррис каналы мен Нью-Джерсидің Орталық темір жолы (CNJ) оны Нью-Йорк қаласының нарығына жеткізе алатын еді. Истон қаласында LVRR CNJ және Филипсбургтегі Белвидер Делавэр темір жолымен байланыс үшін Делавэр өзені арқылы екі қабатты көпір салды. Нью-Джерсидің Орталық темір жолымен байланыс арқылы LVRR жолаушыларына Ньюарк, Нью-Джерси, Джерси-Сити, Нью-Джерси және Нью-Джерси штатының басқа да қалаларына баруға мүмкіндік болды. LVRR желісін ашқаннан кейін Lehigh & Susquehanna Филипсбургке дейін кеңейтілді, Нью-Джерси, және 1868 жылы CNJ және Моррис және Эссекс темір жолымен байланысты. 1871 жылы Филипсбургтен Уилкс-Барреге дейінгі желінің барлық бөлігі CNJ-ге жалға берілді. Көп бөлігінде бұл желі LVRR желісіне параллель жүрді. LVRR Моррис каналының бағыты темір жол желісі ретінде пайдалануға ыңғайсыз екенін анықтады, сондықтан 1872 жылы LVRR Перт-Амбой және Баунд-Брук темір жолының Перт-Амбой, Нью-Джерси портына кіре алатын тоқтап қалған жарғысын сатып алды және оған Баунд-Брук және Истон темір жолы деп аталатын жаңа жарғыны қосты. Нью-Джерси штаты LVRR-ге Нью-Джерсидегі темір жолдарын бір компанияға біріктіруге мүмкіндік беретін заң қабылдады; Перт-Амбой және Баунд-Брук және Баунд-Брук және Истон біріктіріліп, Истон және Амбой темір жолы (немесе Истон және Амбой темір жол компаниясы) деп аталатын жаңа темір жол компаниясын құрды. Истон және Амбой темір жолы – Лехай аңғары темір жолымен Нью-Джерсидің орталық бөлігінде Филипсбургтен Нью-Джерсидің Баунд-Брук қаласына дейін салынған темір жол. Ол Пенсильваниядағы Лехай аңғары темір жолының көмір тасымалдау операцияларын және Нью-Йорк және Нью-Джерси портын Нью-Йорк метрополиясы аймағындағы тұтынушылар нарығына қызмет көрсету үшін, бұрын Нью-Йорктің су ағысына арналған жалғыз шығу жолы болған CNJ-мен Филипсбург байланысын жою үшін салынған. Истон және Амбой Нью-Йорк метрополиясына байланыс қызметін атқарды, аялдамасы Джерси-Ситиде (Нью-Джерси) орналасқан. Құрылыс 1872 жылы Истон және Амбой құрылғаннан кейін басталды; Перт-Амбойдағы көмір доктары көп ұзамай салынды, ал Истоннан Перт-Амбойға дейінгі желінің көп бөлігіне негіз салынды және рельстер төселді. Алайда, бұл бағыт үшін Паттенбург, Нью-Джерсидің (Филипсбургтен шамамен 12 миль шығысқа қарай) жақын Масконетконг тауының астынан 4893 фут (1491 метр) туннельді салу қажет болды. Бұл қиындық тудырып, желінің ашылуын 1875 жылдың мамырына дейін кешіктірді, ол кезде көмір пойызы бірінші рет желіден өтті. Көлік қозғалысының күтілетін өсуін қамтамасыз ету үшін Истон қаласындағы Делавэр өзенінің үстіндегі ағаш көпірдің орнына екі жолды, 1191 фут (363 метр) темір көпір салынды. Маршаллдық аула қазір Харбортаун деп аталатын тұрғын үй ауданы болып табылады. LVRR-дің Истон және Амбойдағы жолаушылар қозғалысы Нью-Джерсидің Метучен қаласында Пенсильвания темір жолымен (PRR) байланысты және PRR-дің Джерси-Ситидегі Exchange Place аялдамасына жалғасты; бұл байланыс 1891 жылы LVRR Оңтүстік Плейнфилдтен Джерси-Ситиге өз бағытын орнатқаннан кейін тоқтатылды. Истон және Амбой темір жолы Лехай аңғары темір жолының құрамына қосылды. 1875 жылы LVRR Эри темір жолының негізгі желісіне үшінші рельсті қосуды қаржылады, осылайша вагондар тікелей көмір шахтасынан Буффало портына дейін жүре алатын болды. Пенсильвания штатында Лехай 1886 жылы бұрынғы Шюилкилл Хейвен және Лихай Ривер темір жолының жарғысын алу арқылы үлкен жетістікке жетті. Бұл жарғы 1860 жылдан бері Ридинг темір жолының қолында болған, ол Оңтүстік Көмір аймағындағы монополиясын сақтау үшін құрылысты тоқтатып тастаған. Оңтүстік аймақта Пенсильваниядағы антрациттің ең ірі қоры болды және жалпы өндірістің үлкен бөлігін құрады. Ридинг жарғының күшінен шығуына рұқсат берді, ал Лехай аңғары оны дереу сатып алып, Шюилкилл және Лехай аңғары темір жолын салды. Бұл желі LVRR-ге Поттсвилл, Пенсильвания және Шюилкилл аңғарының көмір кендеріне баруға мүмкіндік берді. Алайда, ол тым әрекет етіп, 1893 жылы өзінің міндеттемелерін орындай алмады. Оның банкроттығы экономикалық хаосқа алып келді, 1893 жылғы қаржылық паниканы тудырды және LVRR-ді жалға алу шартын бұзуға және өз операцияларын қайта бастауға мәжбүр етті, соның салдарынан 1904 жылға дейін акцияларына дивиденд төлей алмады. 1893 жылдан кейінгі экономикалық депрессия ауыр болды, ал 1897 жылға қарай LVRR күшті қолдауға мұқтаж болды. Банктердің алыптары Ж. П. Морган LVRR қарызын қайта қаржыландыру үшін араласып, осы процесте темір жолдың бақылауын алды. 1897 жылы президент Элиша П. Уилбурді және бірнеше директорларды қуып шығарып, Морган компаниясы У. Альфред Уолтерді президент етіп тағайындады және өз директорларын отырғызды. 1901 жылы Морган Пакер мүлігін Эри, Пенсильвания, Көлі және Мичиган Оңтүстік темір жолы, DL&W және CNJ бірлесіп сатып алуын ұйымдастырды, бұл компаниялардың барлығында Морган мүдделі болды. Жаңа сайланған президент Эбен Б. Томас, бұрынғы Эри қызметкері және оның директорлар кеңесі аталған темір жолдардың біріккен мүдделерін білдірді. Көмір картелін құруға жасалған соңғы әрекет 1904 жылы Temple Iron Company құрылған кезде болды. Осыған дейін Temple Iron Company шағын компания болып табылды, ол холдингтік компания ретінде әрекет етуге мүмкіндік беретін кең жарғыға ие болды. Ридинг, енді банкроттықтан шығып, компанияны сатып алып, басқа көмір темір жолдарын серіктестікке қабылдады, Ридинг 30%, LVRR 23%, Делавэр, Лакаванна және Батыс 20%, CNJ 17%, Эри 6% және Нью-Йорк, Сусквеханна және Батыс 4 пайызға ие болды. Temple Iron Company-ның мақсаты тәуелсіз көмір өндірісін тоқтату және ұсынысты бақылауға алу болды. Конгресс 1906 жылғы Гепберн заңымен жауап берді, ол басқа нәрселермен қатар темір жолдардың тасымалдайтын тауарларға ие болуына тыйым салды. Ұзаққа созылған антимонополиялық тергеулер мен сот процестері нәтижесінде 1911 жылы Жоғарғы сот шешімі LVRR-ді 1868 жылдан бері иеленген көмір компанияларынан бас тартуға мәжбүр етті. LVRR акционерлері енді тәуелсіз Lehigh Valley Coal Company акцияларын алды, бірақ темір жол енді өндіріс, келісімшарттар және өзінің ең ірі тұтынушысының сатуын басқара алмады. 1896 жылы Томас А. Эдисонның Kinetoscope компаниясы «Black Diamond Express» атты өте ерте фильмді жасады. Пойыз алыстан келіп, камерадан өтеді, ал жұмысшылар сөмкелерін махалайды.

20 ғасыр

Астық тоннажы артып, компания Буффалодан Филадельфияға және басқа да Шығыс нарықтарына үлкен көлемде тасыды. Сонымен қатар, 1914 жылы Панама каналы аяқталды, ал LVRR Оңтүстік Америкадан Бетлем болат компаниясына тасылатын кендермен маңызды жаңа нарыққа қол жеткізді. Қосымша жаңа теңіз трафигін басқару үшін LVRR 1915 жылы ашылған Констебл-Хукта үлкен жаңа пирс және 1923 жылы ашылған Клермонтта жаңа терминал құрды. Сондай-ақ 1915 жылы Буффалода жолаушылар терминалын салды. 1896 жылдан бері LVRR "Қара алмаз" деп аталатын маңызды және беделді экспресс пойызды жүргізіп келді, ол жолаушыларды Фингер-Лейкс және Буффалоға жеткізді. Филадельфиядан Скрантонға және батысқа қарай қосымша жолаушылар пойыздары жүрді. Бастапқыда LVRR-дің Нью-Йорк қаласындағы жолаушылары Джерси-Ситидегі Пенсильвания темір жолының терминалын және паромды пайдаланған, бірақ 1913 жылы PRR осы келісімді тоқтатты, сондықтан LVRR CNJ-мен оның терминалын және паромды пайдалану туралы келісім жасасты, ол жолаушылар санының өсуіне байланысты кеңейтілді. Темір жол "Black Diamond Express Monthly" атты пойызбен саяхаттауды насихаттайтын ай сайынғы журнал да шығарды. 1914-1918 жылдардағы соғыс жылдарында Лехай өзінің Black Tom аралындағы нысанында соғыс материалдарын және жарылғыш заттарды өңдеді, ол 1900 жылы National Docks Railroad компаниясымен бірге алынған болатын. 1916 жылы бұл жерде қорқынышты жарылыс болды, кемелер мен ғимараттар қирады және Манхэттендегі терезелер сынды. Алғашқыда оқиға апат деп есептелді, бірақ ұзақ тергеу нәтижесінде жарылыс неміс саботажының нәтижесі болды деген қорытындыға келді, және 1979 жылы зиян өтелді. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, ереуілдер мен кедергілерді болдырмау үшін темір жолдар мемлекеттік басқаруға алынды. АҚШ теміржол басқармасы 1918 жылдан 1920 жылға дейін теміржолды бақылады, содан кейін басқару жеке компанияларға қайтарылды. Соғыс жылдарындағы ауыр трафик теміржолдың жабдықтарын жөндеуді қажет етсе де, зиянның бір бөлігі үкімет сатып алған жаңа жабдықтар есебінен өтелді. 1920 жылы LVRR өзінің көл желісі компаниясын, Lehigh Valley Transportation Line, жеке тұлғаларға сатты, себебі жаңа федералды заңнама теміржолдардың көл желілеріне ие болуын тоқтатты. Лехай аңғары теміржолы 1970 жылы банкрот болған кезде сол кездегідей жұмыс істеді. 1972 жылы Лехай аңғары теміржолы Нью-Джерсидің Орталық теміржолының қалған Пенсильвания учаскесін қабылдады, ол да банкротқа ұшыраған антрацит теміржолы болды. Екі жол шығындарды азайту үшін 1965 жылы осы аймақта ортақ пайдалану келісіміне келді, себебі екеуінің де Уилкс-Барреден Нью-Йорк қаласына дейін, көбінесе Пенсильвания арқылы жақын-жақын орналасқан учаскелері болды. 1973 жылға дейінгі жылдары АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы жүк теміржол жүйесі құлдырап жатты. Үкімет қаржыландырған Amtrak 1971 жылы 1 мамырда қалааралық жолаушылар тасымалын қолға алса да, теміржол компаниялары үкіметтік ережелерге, қымбат және артық еңбекақысына, басқа көлік түрлерінің бәсекелестігіне, өнеркәсіптік бизнестің төмендеуіне және басқа факторларға байланысты ақша жоғалта берді; Лехай аңғары теміржолы да олардың бірі болды. 1972 жылы Агнес дауылы солтүстік-шығыс теміржол желісіне зақым келтірді, бұл LVRR-ді қоса алғанда, басқа теміржолдардың төлем қабілетін қауіпке ұшыратты; Эри Лаккаванна теміржолы (EL) да Агнес дауылынан зақым көрді. 1973 жылы АҚШ Конгресі LV-ді қоса алғанда, барлық банкрот теміржолдарды мемлекеттік басқаруға алу туралы заң жобасын қабылдады. Ұлттықтандыруға қарсы болған Америка теміржол қауымдастығы үкімет қаржыландыратын жеке компания құру туралы балама ұсыныс енгізді. Президент Ричард Никсон 1973 жылғы Желілік теміржолдарды қайта ұйымдастыру туралы заңға қол қойды. "3R Act" деп аталған заң банкротқа ұшыраған теміржолдарға уақытша қаржыландыруды қамтамасыз етті және AAR жоспарына сәйкес жаңа "Біріктірілген теміржол корпорациясын" (Conrail) анықтады. 1976 жылы 1 сәуірде LVRR, оның негізгі желісімен бірге, АҚШ үкіметінің Біріктірілген теміржол корпорациясына (Conrail) біріктірілді, бұл LVRR-дің 130 жылдық тарихына және 121 жылдық жұмысына нүкте қойды.

Лихай желісі

Lehigh Line – Lehigh Valley Railroad-дың алғашқы темір жолы болды және басты желі ретінде қызмет етті. 1855 жылдың 11 маусымында Пенсильвания штатының Истон қаласы мен Пенсильвания штатының Аллентаун қаласы арасында, Бейтлехем қаласынан өтетін жол ашылды. Үш айдан кейін желі солтүстік-батысқа қарай Аллентаундан Джим Торпқа (бұрын Мауч Чанк деп аталған) дейін 1855 жылдың 12 қыркүйегінде ұзартылды. Кейіннен желі солтүстік-батысқа қарай Джим Торптан Вилкс-Барр аймағына, содан кейін Буффало, Нью-Йорк аймағына дейін, ал Истоннан Перт-Амбой, Нью-Джерсиге дейін, одан соң солтүстік-шығысқа бұрылып Джерси-Сити, Нью-Джерсиге дейін, кейін Ньюарк, Нью-Джерсиге дейін қысқартылды. Алғашқы жылдары, темір жол өз жүйесіне басқа темір жолдарды салғанға, сатып алғанға немесе біріктіргенге дейін Lehigh Valley Railroad желісі ретінде қызмет етті. Lehigh Valley Railroad-тың иелігінде болған көптеген жылдар бойы, желі 1930 жылдардан бастап Lehigh Valley Mainline деп аталды. 1976 жылы желі және Lehigh Valley Railroad-тың қалған бөлігі Conrail-ге қосылды және Нью-Йорк қаласына дейінгі басты желі ретінде сақталды. Conrail меншігінде болған кезде желі Lehigh Line деп аталды. Conrail бұрынғы CNJ магистральдық желісінен жалға алынған учаскелерді желіге біріктірді және желінің үздіксіз жұмыс істеуін қамтамасыз етті (1855 жылдан бері); алайда, ол Нью-Йорк штатының Буффало аймағынан солтүстік-батысқа қарайғы учаскені қысқартты: біріншісі Пенсильвания штатының Сайр қаласындағы Сайр сарайына; содан кейін Мехупани, Пенсильванияға; және соңында Пенн-Хейвен тоғысына, Пенсильвания штатының Карбон округіндегі Лехай қалашығына дейін. Желінің үш рет қысқартылуы екі жаңа темір жол желісін құрды: Lehigh Secondary және Lehigh Division, кейін 1996 жылы Reading Blue Mountain and Northern Railroad (RBMN) компаниясына сатылды; RBMN кейіннен Lehigh Division-ды Мехупаниден Пенсильваниядағы Дупонтқа дейін қысқартты. Дупонттан Мехупаниге дейінгі учаскелер Susquehanna Branch деп аталған жаңа темір жол желісіне айналды. 1999 жылы Norfolk Southern Corporation-ға тиесілі Norfolk Southern Railway компаниясы Conrail-дің CSX Transportation-мен бөлінуі кезінде Lehigh Line-ді сатып алды, бірақ Manville, New Jersey-ден Newark, New Jersey-ге дейінгі учаскелер Conrail-де қалды, бұл Norfolk Southern мен CSX-ке солтүстік-шығыста тең бәсекелестікке мүмкіндік берді. Манвиллден Ньюаркқа дейінгі қолданыстағы учаскелер жаңа темір жол желісіне айналды және Norfolk Southern мен CSX ортақ кәсіпорын ретінде оған бірлесіп иелік етеді. Алайда, тарихи мақсаттар үшін Манвиллден Ньюаркқа дейінгі бөлік жаңа темір жол желісі деп есептеледі, ал Norfolk Southern-ға тиесілі бөлік бастапқы желі деп саналады. Қазір Norfolk Southern Railway-дың меншігінде Lehigh Line-дың бағыты Манвиллдегі Порт-Ридинг тоғысынан Пенн-Хейвен тоғысына дейін, Пенсильвания штатының Лехай қалашығында орналасқан. Бұл желінің соңғы қысқартылуы болып табылады.

Ағымдағы операциялар

Лехай желісі әлі де бар және Нью-Джерси мен Пенсильванияда жұмыс істейтін маңызды жүк тасымалдау темір жолы болып табылады. Желі әлі күнге дейін Norfolk Southern Railway компаниясына тиесілі және оперирулі, және Порт-Рединг тоғысынан (Нью-Джерси штаты, Манвилл қаласы) басталып, Пенн-Хейвен тоғысына (Пенсильвания штаты, Лехай қалашығы) дейін созылады. Бұл желі Conrail Shared Assets Operations компаниясының Lehigh Line жаңа темір жол желісімен және CSX Transportation компаниясының Trenton бөлімшесімен Нью-Джерси штаты, Манвилл қаласындағы Порт-Рединг тоғысында, ал Reading Blue Mountain and Northern Railroad компаниясының Reading бөлімшесімен Паккертон қаласында және Reading Blue Mountain and Northern Railroad компаниясының Lehigh бөлімшесімен (бұрынғы M&H Junction), Лехигтон қаласында жалғасады. Желі Reading Line сияқты Norfolk Southern желілерімен және тәуелсіз, қысқа желілік темір жолдармен маңызды байланыстарды қамтамасыз етеді. Нью-Джерси штатының Ридингтон қалашығындағы Үш көпірде Black River and Western Railroad компаниясымен байланыс жасалады. Нью-Джерси штатының Филлипсбург қаласында Washington Secondary және Belvidere and Delaware River Railway желілерімен байланыс орнатылады, сондай-ақ Belvidere and Delaware River арқылы өтеді. Өзен арғы бетінде, Пенсильвания штатының Истон қаласында, Portland Secondary желісімен байланыс жасалады, ол Истоннан Портлендке (Пенсильвания штаты) дейін созылады және бұрын Lackawanna Old Road (немесе жай ғана Old Road) бөлігі болған Stroudsburg Secondary желісімен жалғасады; Stroudsburg Secondary Lackawanna Cut Off-тың астынан өтеді және Delaware Lackawanna Railroad желісімен жалғасады. Желі күніне шамамен жиырма бес пойызға қызмет көрсетеді, апта соңында трафик ең жоғары деңгейге жетеді. Оллентаун және Бейтлехемдегі Reading Line желісімен қиылыстан шығысқа қарай, бұл желі Norfolk Southern үшін Нью-Йорк және Нью-Джерси портына, сондай-ақ Нью-Йорк метрополитеніне кіретін және шығатын негізгі дәліз болып табылады, себебі Norfolk Southern қазіргі уақытта өзінің Southern Tier Line-ының шығыс жартысын пайдаланбайды, ол Делавэр өзені бойымен Порт Джервистен солтүстікке қарай Нью-Йорк штатының Бингемтон қаласына дейін созылады және қазір (2022 жыл) Central New York Railroad компаниясымен оперирулі. Бұл желі Norfolk Southern компаниясының Harrisburg бөлімшесінің және Norfolk Southern компаниясының Crescent Corridor теміржол дәлізінің бөлігі болып табылады. Желі барысында Нью-Джерси штатының Вест-Порталдағы шамамен 5000 футтық Pattenburg туннелінен өтеді. Желі бойындағы трафиктердің көп бөлігі интермодальдық және жалпы тауар пойыздарынан тұрады, олар Ньюарктағы Oak Island Yard және Джерси Ситидегі Croxton Yard сияқты сарайларға барады. LVRR сатып алған алғашқы локомотив 1855 жылы Филадельфиядағы Richard Norris & Sons компаниясы жасаған "Delaware" атты 4-4-0 локомотиві болды. Одан кейін "Catasauqua" 4-4-0 және "Lehigh" 4-6-0 локомотивтері келді, олар да Norris & Sons компаниясының өнімдері болды. 1856 жылы "E. A. Packer" 4-4-0 локомотиві Массачусетс штатының Таутон қаласынан William Mason компаниясынан сатып алынды. Содан кейін LVRR Baldwin Locomotive Works және William Mason компанияларының локомотивтерін жақсы көріп, желінің қиын көтерілімдерін жеңе алатын қуатты локомотивтерді іздеу үшін көптеген басқа да конструкцияларды сынады. "Black Diamond" атты бірден-бір күндізгі Нью-Йорк – Буффало пойызы 1959 жылы тоқтатылды. Budd Rail Diesel Car қызметі Lehighton – Hazleton тармақ желісінде тағы төрт күнге созылды. Жолаушылар вагондарының көп бөлігі 1961 жылдың ақпан айынан кейін жаратылған деп есептеледі. Компанияға қажет болмаған, жарамды жабдықтардың көп бөлігі басқа темір жолдарға сатылды.

Төрағалар

Мэр мерзімі туралы жазбалар Джеймс Мэдисон Портер 1847–1856 Джеймс Мэдисон Портер Лехай аңғары темір жолының алғашқы президенті болды. Уильям Уилсон Лонгстрет 1856 Джон Гиллингэм Фелл 1856–1862 Аса Пакер 1862–1864 Бұл оның алғашқы мерзімі болды. Уильям Уилсон Лонгстрет 1864–1868 Аса Пакер 1868–1879 Бұл оның екінші мерзімі болды. Чарльз Хартсхорн 1879–1882 Гарри Э. Пэкер 1882–1884 Элиша Пэкер Уилбур 1884–1897 У. Альфред Уолтер 1897–1902 Эбен Б. Томас 1902–1917 Эдвард Юджин Лумис 1917–1937 Дункан Дж. Керр 1937–1939 Р. В. Барретт 1939 Альберт Н. Уильямс 1939–1941 Ревелл В. Браун 1941–1944 Феликс Р. Джерард 1944–1947 Седрик А. Майор 1947–1960 C. W. Baker 1960 Колби М. Честер 1960–1962 PRR басқаруды қолға алғанға дейін президенттік лауазымы бос болғанда басқарма төрағасы болды. Аллен Дж. Гринаф 1962–1965 Джон Фрэнсис Нэш 1965–1974 Банкроттыққа байланысты сенімгер, 1970 жылдың шілдесінен 1974 жылдың тамызына дейін. Роберт Холдеман 1970–1976 1974 жылдың тамызынан 1976 жылдың сәуіріне дейін банкроттық бойынша сенімгер.