Аустрия-Венгрия композиторы және гитаршысы Жозеф Каспар Мерц

Кіріспе

Австро-Венгрия композиторы және гитарист Джозеф Каспар Мерц (17 тамыз 1806 – 14 қазан 1856) – Австрия империясынан шыққан гитарист және композитор.

Өмірбаян

Каспар Жозеф Мерц (шұпалауға Каспарус Иосиф Мерц) қазіргі Братислава (Словакия) қаласындағы Пресбургте дүниеге келді, ол уақытта Венгрия Корольдығының астанасы және Австрия империясының бір бөлігі болған. Ол өнер көрсеткенде немесе жарияланымдарында толық атын пайдаланбаған, тек "J. K." әріптерін қалаған. "Жохан Каспар" есімі алғаш рет 1901 жылы неміс гитара журналы "Der Guitarrefreund"-та пайда болды және содан бері қате қайталанып келеді. 1900 жылы Дж. М. Миллер "Гитараға арналған үш композиция" атты жарияланымда Мерцтің бұрын жарық көрмеген үш қолжазбасын "Жозеф К. Мерц" деген атпен жариялады. Ол Венада (шамамен 1840–1856) активті болды, онда Антон Диабелли, Мауро Джулиани, Венцеслаус Матиегка және Саймон Молитор сияқты гитараның бірнеше көрнекті тұлғалары тұрды. Виртуоз ретінде ол орындаушы ретінде мықты беделге ие болды. Ол Моравия, Польша және Ресейде гастрольдік сапармен жүрді, сондай-ақ Берлин мен Дрезденде өнер көрсетті. 1846 жылы Мерц нейралгияны емдеу үшін тағайындалған стрихниннің артық дозасынан көз жұмуға айналды. Бір жылдан кейін ол 1842 жылы үйленген концерттік пианист Жозефина Плантеннің күтімімен денсаулығына келді. Кейбір болжамдар, оның оңалған кезеңінде әйелінің сол кездегі романтикалық фортепиано туындыларын тыңдауы, ол Bardenklänge (Bardic Sounds) op. 13 (1847) үшін қабылдаған дыбысына және ерекше оң қол техникасына әсер еткен болуы мүмкін деген тұжырымға әкелуі мүмкін. Мерцтің гитара музыкасы, көптеген замандастарынан айырмашылығы, Моцарт пен Хайднның классикалық үлгілеріне (Сор мен Агуадо сияқты) немесе Россинидің белканто стиліне (Джулиани сияқты) емес, Лист, Шопен, Мендельсон, Шуберт және Шуманның пианистік үлгілерін ұстанды. Оның туған күні логикалық ықпал көрсеткенін көрсетеді, өйткені Сор 1778 жылы, Агуадо 1784 жылы, Джулиани 1781 жылы, ал Мерц 1806 жылы дүниеге келді, шамамен 25 жылдық айырмашылықты құрады. Барденкленгелер, әсіресе Шуманның үлгісіндегі кейіпкерлік туындылар сериясы, Мерцтің гитара репертуарына қосқан ең маңызды үлесі болып саналады, сонымен қатар үлкен фантазиялар – La rimembranza, Pensée fugitive және Harmonie du soir, трилогия ретінде қарастырылады, олар Мерцтің ең техникалық қиын туындылары, Листтің фортепиано музыкасынан айқын шабыттандырылған. Ж. К. Мерцтің портреті алғаш рет 1920 жылы Эрвин Шварц Райфлингеннің "Altmeister der Gitarre: Johann Kaspar Mertz" кітабының мұқабасында пайда болды. Дереккөз көрсетілмеген, бірақ Шварц Райфлингеннің түсініктемесінде "Элизе д'амур" операсынан жасалған дуэт Эдвард Байердің кіші ұлы, белгілі гитарист Эдвард Байерден бұрын жарияланбаған қолжазба ретінде келгені айтылады. Портрет Эдвард Байердің мүлкінен де алынған болуы мүмкін, бірақ бұл әлі расталмаған. Портреттің сұр репродукцияларының барлығы 1970 жылдары жапон гитара коллекционері Жиро Наканоның Моришиге Такеи коллекциясындағы "Altmeister der Gitarre: Johann Kaspar Mertz" кітабының көшірмесінен түсірілген суреттерден алынған. Ол Астрид Стемпникке диссертациясы үшін Масами Кимура ұсынды. Бұл кітаптың түпнұсқалары тек Takei коллекциясында (Кунитачи музыка колледжінде, Токио, Жапония), Бикфорд коллекциясында (Калифорния мемлекеттік университетінде, Нортридж) және Дания музыка музейінде бар екені белгілі.

Caspar Joseph Mertz (baptised Casparus Josephus Mertz) was born in Pressburg, now Bratislava (Slovakia), then the capital of the Kingdom of Hungary and part of the Austrian Empire. He never used his full name when performing or on his publications, preferring only the initials "J. K.". The name "Johann Kaspar" first appeared in the German guitar journal "Der Guitarrefreund" in 1901 and since that time has been incorrectly repeated. In 1900 J. M. Miller used the name "Joseph K. Mertz" for his publication of three previously unpublished manuscripts of Mertz in Three Compositions For Guitar. He was active in Vienna (c.1840–1856), which had been home to various prominent figures of the guitar, including Anton Diabelli, Mauro Giuliani, Wenceslaus Matiegka and Simon Molitor. As virtuoso, he established a solid reputation as a performer. He toured Moravia, Poland, and Russia, and gave performances in Berlin and Dresden. In 1846 Mertz nearly died of an overdose of strychnine that had been prescribed to him as a treatment for neuralgia. Over the following year he was nursed back to health in the presence of his wife, the concert pianist Josephine Plantin whom he married in 1842. Some speculation may lead one to the conclusion that listening to his wife performing the romantic piano pieces of the day during his period of recovery may have had an influence on the sound and unusual right hand technique he adopted for the Bardenklänge (Bardic Sounds) op. 13 (1847). Mertz's guitar music, unlike that of most of his contemporaries, followed the pianistic models of Liszt, Chopin, Mendelssohn, Schubert and Schumann, rather than the classical models of Mozart and Haydn (as did Sor and Aguado), or the bel canto style of Rossini (as did Giuliani). Though the date of his birth indicates that that was the logical influence, since Sor was born in 1778, Aguado in 1784 and Giuliani in 1781 while Mertz in 1806, a difference of about 25 years. The Bardenklänge are probably Mertz's most important contribution to the guitar repertoire (a series of character pieces in the mould of Schumann), together with the great fantasias La rimembranza, Pensée fugitive and Harmonie du soir, considered a trilogy, the most technically demanding pieces written by Mertz, clearly inspired by Liszt's piano music. The portrait of J. K. Mertz first appeared on the cover of Erwin Schwarz Reiflingen's 1920 book Altmeister der Gitarre: Johann Kaspar Mertz. There was no attribution for the source, but in Schwarz Reiflingen's commentary he mentions the duo 'Fantasie aus der oper "Elisier d'amour' came as a previously unpublished manuscript from Edward Bayer, Jr., son of the well known guitarist Edward Bayer. It is possible, yet unconfirmed, that the portrait could also have come from the estate of Edward Bayer. The grayscale reproductions of the portrait have all come from a photo the Japanese guitar collector Jiro Nakano took in the 1970s from a copy of Altmeister der Gitarre: Johann Kaspar Mertz in the collection of Morishige Takei. It was provided to Astrid Stempnik for her dissertation by Masami Kimura. Originals of this book are only known to exist in the Takei Collection (at the Kunitachi College of Music, Tokyo, Japan), Bickford Collection (at California State University, Northridge) and The Danish Music Museum.