Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық отаршылдық жер компаниясы
American colonial land company
Иллинойс-Уабаш компаниясы, ресми түрде Біріккен Иллинойс және Уабаш жер компаниясы деп аталатын компания, Иллинойс компаниясы мен Уабаш компаниясының бірігуі нәтижесінде құрылған. Екі компания 1763 жылы Ұлыбритания бақылауына өткен Солтүстік Америкадағы Иллинойс аймағындағы жерді жергілікті американдықтардан сатып алу мақсатымен құрылған болатын. Иллинойс компаниясы 1773 жылы екі үлкен жер учаскесін сатып алды; ал Уабаш компаниясы 1775 жылы тағы екі учаскені сатып алды. 1763 жылғы Корольдік жарлығы жеке тұлғалардың жергілікті американдықтардан жер сатып алуына тыйым салғандықтан, Ұлыбритания осы мәмілелерді мойындаудан бас тартты. Америка революциялық соғысы басталғаннан кейін, біріктірілген Иллинойс-Уабаш компаниясының өкілдері Иллинойс аймағына талап еткен Вирджиния штатына және АҚШ-қа өздерінің жер сатып алуларын мойындау үшін үндеді, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. АҚШ осы жерді жергілікті американдықтардан сатып алып, қайта сатқаннан кейін, мәселе АҚШ Жоғарғы Сотына жетті. Джонсон v. Макинтош (1823) ісінде, сот АҚШ үкіметінің, бұрынғы британдық үрдістерге сәйкес, жергілікті жерлерді жеке сатып алуды мойындамайтынын және Иллинойс-Уабаш компаниясының сатып алуларының жарамсыз екенін мәлімдеді.
The Illinois Wabash Company, formally known as the United Illinois and Wabash Land Company, was a company formed in from the merger of the Illinois Company and the Wabash Company. The two companies had been established in order to purchase land from Native Americans in the Illinois Country, a region of North America acquired by Great Britain in 1763. The Illinois Company purchased two large tracts of land in 1773; the Wabash Company purchased two additional tracts in 1775. Because the Royal Proclamation of 1763 forbade private purchase of Native American lands, Great Britain refused to recognize these transactions. Following the outbreak of the American Revolutionary War, officials of the merged Illinois Wabash Company appealed to both Virginia (which claimed the Illinois Country) and to the United States to recognize their land purchases but were unsuccessful. After the United States bought the land in question from Native Americans and resold it, the matter eventually went to the Supreme Court of the United States. In Johnson v. McIntosh (1823), the Court ruled that the U. S. government, following earlier British precedent, would not recognize private purchases of native lands, and that Illinois Wabash Company's purchases were therefore invalid.
Жер сатып алу және британдықтардың жер иелігінен бас тартуы
XVIII ғасырдың ортасында Британ империясындағы саудагерлер мен жер иеленушілер Апалачи тауларынан тыс, Солтүстік Американың ішкі аймақтарына кеңеюді көздеді. Осы мақсатта Вирджинияның Огайо компаниясы сияқты компаниялар құрылды, бірақ британдықтар мен француздықтардың аймаққа қол жеткізу үшін күресі француз және үндістер соғысының (1754–1763) басталуына әкеп соқты, бұл компаниялардың қызметіне кедеріс келтірді. Британдықтар соғыста жеңіске жеткеннен кейін, тәж 1763 жылғы Корольдік жарлықты шығарды, ол Франциядан бағынышты жаңа аумақты ұйымдастыруға және тұрақтандыруға бағытталған. Соғыс пен оның салдары – Понтиак көтерілісін (1763–1766) тудырған жағдайларды болдырмау үшін британ үкіметі жеке тұлғаларға немесе компанияларға американдық үндістерден жер сатып алуға тыйым салды. Бұдан кейін, тек патшалық шенеуніктер ғана американдық жерлерді сатып алу мақсатында келісімдер жасауға құқылы болды. 1768 жылы Филадельфиядан келген белгілі саудагерлер тобы Иллинойс аймағында сауда жасауды бастады, американдық үндістерге және британдық әскерлерге жабдықтар сатты. 1773 жылы Иллинойстағы саудагерлердің өкілі Уильям Мюррей британдық құқықтанушылардың «Камден-Йорк пікірі» деп белгілі болған заңдық тұжырымын білді. Бұл тұжырым Солтүстік Америкада үлкен резонанс тудырды, себебі кейбір адамдар оны американдық үндістерден жеке жер сатып алу енді британ тәжімен мойындалатынын білдіргендей түсіндірді. Осыны ескере отырып, Мюррей және оның Филадельфиядағы жұмыс берушілері Иллинойс компаниясын құрды және 1773 жылдың 5 шілдесінде Каскаскиа, Пеория және Кахокиа тайпаларынан екі жер учаскесін сатып алды. Британдық шенеуніктер Иллинойс компаниясының сатып алуын заңды деп мойындаудан бас тартты – Америкада тараған Камден-Йорк пікірінің түсіндірмесі қате болды. 1774 жылдың сәуірінде Мюррей өзінің туысы, Вирджинияның корольдік губернаторы Лорд Данморға жүгінді. Данмор компанияның сатып алуларын қолдауға келісті, бұл үшін ол компаниядан үлес алуға ниеттенді. Содан кейін Мюррей Лорд Данморды серіктес етіп Уабаш компаниясын құрды. 18 қазан 1775 жылы Уабаш компаниясының өкілі Пянкешоу тайпасынан Уабаш өзенінің жағалауындағы екі жер учаскесін сатып алды, бұл мәміле «Пянкешоу келісімі» деп аталды. Алайда, Америка Тәуелсіздік соғысы басталғаннан кейін, Данмор Вирджиниядан қашуға мәжбүр болды, ал компаниялар өз сатып алуларын мойындау үшін жаңа шенеуніктерге жүгінуге мәжбүр болды.
In the middle of the 18th century, merchants and land speculators in the British Empire were looking to expand beyond the Appalachian Mountains into the interior of North America. Companies such as the Ohio Company of Virginia had been formed for this purpose, but rivalry between the British and the French for access to the region led to the outbreak of the French and Indian War (1754–1763), interrupting the activities of the companies. After the British victory in the war, the Crown issued the Royal Proclamation of 1763, which sought to organize and stabilize the vast new territory won from France. In order to prevent the conditions which had produced the war and its sequel, Pontiac's Rebellion (1763–1766), the British government forbade private individuals or companies from purchasing land from American Indians. Thereafter, only royal officials would be permitted to conduct treaties in order to buy Native American lands. In 1768, a group of prominent merchants from Philadelphia began doing business in the Illinois Country, selling provisions to American Indians and British troops. In 1773, William Murray, the merchants' agent in Illinois, learned of a British legal opinion known as the Camden Yorke Opinion. This opinion made quite an impact in North America because it was interpreted by some to suggest that private purchases of land from American Indians would now be recognized by the British Crown. With this in mind, Murray and his Philadelphia employers organized the Illinois Company and, on 5 July 1773, purchased two tracts of land from the Kaskaskia, Peoria, and Cahokia tribes. British officials refused to recognize the legality of the Illinois Company's purchase–the interpretation of Camden Yorke circulating in America had been misleading. In April 1774, Murray turned to his kinsman, Lord Dunmore, the Royal Governor of Virginia. Dunmore agreed to lend support to the company's purchases in exchange for a piece of the action. Murray then formed the Wabash Company with Lord Dunmore as a member. On October 18, 1775, an agent for the Wabash Company purchased two tracts of land along the Wabash River from the Piankeshaw tribe called the 'Piankeshaw Deed'. Soon after the outbreak of the American Revolutionary War, however, Dunmore was forced to flee Virginia, and the companies were compelled to turn to new officials for recognition of its purchases.
Құрама және американдық құқықтан бас тарту
Соғыс кезінде британдықтар Иллинойс аймағында сирек гарнизон орналастырды, ол негізгі әрекет аймағынан шалқап жатқан еді. 1778 жылдың шілдесінде полковник Джордж Роджерс Кларк пен шағын күш Вирджиния атынан аймақты иеленді, оның отарлық хартасы бойынша бүкіл Иллинойс аймағына құқығы болды. Сол жылдың желтоқсанында Мюррей Вирджиния заң шығарушы органына ескертпе ұсынды, онда Иллинойс және Уабаш компанияларының жерге талап етулері туралы хабарлады. Лоббилік күш-жігерлерін біріктіру үшін екі компания 1779 жылдың 13 наурызында бірігіп, «United Illinois and Wabash Land Company» компаниясын құрды. Компанияның ісіне инвесторлар болған Джеймс Уилсон және Роберт Моррис сияқты ықпалды американдықтар қолдау көрсетті. Басқа да көрнекті мүшелері Сайлас Дин, Сэмюэл Чейз және Мэриленд штатының губернаторы Томас Джонсон болды. Осы саяси байланыстарға қарамастан, Вирджиния Иллинойс-Уабаш сатып алуларын мойындаудан бас тартып, 1779 жылдың қарашасында «Иллинойс округін» құрды. Осылайша компания өз күш-жігерін Америка Құрама Штаттарының жаңа ұлттық үкіметін лоббилеуге бұрды. Бұл мәселе Конгресте штаттардың батыс шекаралары туралы кең ауқымды пікірталасқа айналды, батыс жерлері жоқ штаттар Вирджиния және ірі жерлік иеліктері бар басқа штаттар осы жерлерді ұлттық үкіметке беруді талап етті. Вирджиния 1784 жылы батыс жерлерін АҚШ-қа өткізді. Иллинойс-Уабаш компаниясының 19 ғасырдың басына дейін үнемі жаңарып отырған көптеген шағымдарына қарамастан, АҚШ үкіметі олардың жерге құқығын мойындаудан бас тартты. Компанияның әрекеті тоқтап қалды. АҚШ соңында Уильям Генри Харрисон жүргізген келісімдер арқылы осы жерлерді жергілікті халықтан сатып алды. 1812 жылғы соғыстан кейін АҚШ қоныс аударушыларға жер патенттерін беруге кірісті. 1820 жылы Иллинойс-Уабаш компаниясының инвесторының мұрагері жаңа жер иелерінің ішіндегі ең ірілерінің бірі Уильям Макинтошқа қарсы сотқа шағым түсірді. Сотта Макинтош Иллинойс-Уабаш компаниясына тиесілі жерді сатып алғаны айтылды. 1823 жылы мәселе АҚШ Жоғарғы Сотына «Джонсон против Макинтош» ісі ретінде жетті. Сот Макинтоштің пайдасына шешім шығарып, жергілікті жерлерді жеке тұлғалардың сатып алуы жарамсыз деп тапты. Бұл шешім Иллинойс-Уабаш компаниясының тарихына нүкте қойды.
During the war the British had sparsely garrisoned the Illinois Country, which was far away from the main area of action. In July 1778, Colonel George Rogers Clark and a small force took possession of the region on behalf of Virginia, which, by virtue of its colonial charter, had a claim to the entire Illinois Country. In December of that year, Murray presented a memorial to the Virginia legislature, informing them of the land claims of the Illinois and Wabash companies. In order to consolidate their lobbying efforts, the two companies merged on March 13, 1779, becoming the United Illinois and Wabash Land Company. The cause of the company was promoted by influential Americans such as James Wilson and Robert Morris, who had become investors. Other notable members included Silas Deane, Samuel Chase, and Maryland governor Thomas Johnson. Despite these political connections, Virginia declined to recognize the Illinois Wabash purchases and instead created the "County of Illinois" in November 1779. Thus rejected, the company turned its efforts to lobbying the new national government of the United States. This issue became part of a wider debate in Congress about the western boundaries of states, with the states without western lands demanding that Virginia and other states with large land claims cede these lands to the national government. Virginia ceded her western land claims to the United States in 1784. Despite repeated appeals by the Illinois Wabash Company, which were regularly renewed into the early 19th century, the U. S. government declined to recognize their land claims. The company faded away. The United States eventually bought the lands in question from Native Americans in treaties conducted by William Henry Harrison. After the War of 1812, the United States began to issue land patents to settlers. In 1820, the executor of the estate of an investor in the Illinois Wabash Company filed suit against William McIntosh, one of the largest of the new landowners. The lawsuit claimed that McIntosh had bought land rightfully owned by the Illinois Wabash Company, based on the earlier purchase from the Indians. In 1823, the issue made its way to the U. S. Supreme Court in Johnson v. McIntosh. The Court decided in favor of McIntosh, ruling that private purchases of native lands were not valid. The decision brought to an end the story of the Illinois Wabash Company.