Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1809 жылғы Пиреней соғысы шайқасы
сол атаумен өтетін басқа шайқастар.
1809 battle of the Peninsular War
other battles with the same name
Өмірбаян
1809 жылдың соңындағы испандық әскери науқаны Талавера шайқасымен басталды.
The Spanish campaign in late 1809 started with the battle of Talavera.
Алдын ала қозғалыстар
27 шілдеде Уэлсли Джордж Ансонның басқаруымен 3-дивизияны және бірнеше кавалериялық бөлімдерді Куэстаның Талавера позициясына шегінуін қамтамасыз ету үшін жіберді. Бірақ Ансонның кавалериясы қателесіп кері шегінген кезде, француздар шабуылдап, Руфан Донкин бригадасына 400-ден астам жарақат салдарынан, оларды кері шегінуге мәжбүр етті. Сол түні Виктор Руффиннің дивизиясын Медельин төбесі деп белгілі төбені күшпен басып алуға жіберді. Руффиннің үш полкінің екеуі қараңғыда жолдан адасып кетті, бірақ 9-шы жеңіл жаяу әскері Зигмунд фон Лёвтің Корольдік неміс легионының (KGL) бригадасын (1-дивизия) жеңіп, биік жерді басып алуға жылжыды. Хилл Ричард Стюарт бригадасын (2-дивизия) қарсы шабуылға жіберіп, француздарды ығыстырды. 27-сі күні британдықтар шамамен 800 қаза тапты. 27-сі күні кешке француздық драгун эскадрильялары испандық позицияларға жақын орналасып, испандық тыңшыларына карабинмен оқ атты. Кенеттен, ешқандай бұйрықсыз, Куэстаның бүкіл испандық желісі француз драгундарына күшті оқ жаудырды. Француздар испан мылтықтарының қашықтығынан тыс болғандықтан, оларға көп зиян келтірілмеді. Төрт испан батальоны қаруларын тастап, үрейлене қашып кетті. Уэлсли былай деп жазды: "27-сі күні кешке шамамен 2000 адам қашып кетті (мен тұрған жерден 100 метрден аспайтын қашықтықта), оларға шабуыл жасалмады, шабуылмен қорқытылмады және өздерінің атыс шуынан қорқып, қаруларын және жабдықтарын жерге тастап, офицерлерімен бірге артқа жіберілген британдық армияның жүкті тонады". Қауіпке түскен әскерлердің көп бөлігі кері қайтарылса да, жүздеген адамдар қашуын жалғастырды, сонымен қатар британдықтардың кейбір артқы эшелондарын да алып кетті.
On 27 July, Wellesley sent out the 3rd Division and some cavalry under the command of George Anson to cover Cuesta's retreat into the Talavera position. But when Anson's cavalry mistakenly pulled back, the French rushed in to surprise and inflict over 400 casualties on Rufane Donkin's brigade, forcing them to fall back. That night, Victor sent Ruffin's division to seize the hill known as Cerro de Medellín in a coup de main. Two of Ruffin's three regiments went astray in the dark, but the 9th Light Infantry routed Sigismund von Löw's King's German Legion (KGL) brigade (1st Division) and pushed forward to capture the high ground. Alertly, Hill sent Richard Stewart's brigade (2nd Division) on a counter attack which drove the French away. The British suffered some 800 casualties on the 27th. During the evening of 27th, French Dragoon squadrons were riding close to the Spanish position firing their carbines at Spanish skirmishers. Suddenly, without orders, Cuesta's entire Spanish line fired a thunderous volley at the French Dragoons. The French were outside the range of the Spanish muskets, and little harm was done to them. Four Spanish battalions threw down their weapons and fled in panic. Wellesley wrote, "Nearly 2,000 ran off on the evening of the 27th (not 100 yards from where I was standing) who were neither attacked, nor threatened with an attack, and who were frightened by the noise of their own fire; they left their arms and accoutrements on the ground, their officers went with them, and they plundered the baggage of the British army which had been sent to the rear." While a majority of the panicked troops were brought back, many hundreds continued to flee, taking some rear echelon British with them.
Достасқан әскерлер
Уэлслидің британдық әскері төрт жаяу әскер дивизиясынан, үш ат әскері бригадасынан және 30 зеңбірекшен тұрады, барлығы 20 641 сарбазды құрады. Жаяу әскер құрамына Джон Коуп Шербрук басқарған 1-ші дивизия (6000), Роуленд Хилл басқарған 2-ші дивизия (3900), Александр Маккензи басқарған 3-ші дивизия (3700) және Александр Кэмпбелл басқарған 4-ші дивизия (3000) кірді. Генри Фэйн ауыр ат әскері бригадасын (1100), ал Степлтон Котон (1000) және Джордж Ансон (900) жеңіл ат әскері бригадаларын басқарды. Үш британдық (RA: Лоусон ротасы, Силлери ротасы, Эллиот ротасы) және екі KGL батареясы (Реттберг, Хайзе) әрқайсысы алты зеңбірекпен жабдылған болды. Куэстаның 35 000 сарбаздық испан әскері бес жаяу әскер және екі атты әскер дивизиясына, сондай-ақ 30 артиллерия бөліміне, оның ішінде 12 фунттық зеңбіректерге бөлінді. 28 000 жаяу әскер Зайас-и-Шаконның 1-ші дивизиясында (7 батальон) және Авангард (5 батальон), Иглесиастың 2-ші дивизиясында (8 батальон), Портагоның 3-ші дивизиясында (6 батальон), Мангланоның 4-ші дивизиясында (8 батальон) және Баскекурдың 5-ші дивизиясында (7 батальон) орналасты. Геннестроза мен Альбуркерки герцогы 1-ші және 2-ші атты әскер дивизиясының 6000 атты әскерін басқарды, ал 800 артиллерияшы болды.
Wellesley's British army consisted of four infantry divisions, three cavalry brigades and 30 cannon, totaling 20,641 troops. The infantry included the 1st Division under John Coape Sherbrooke (6,000), the 2nd Division led by Rowland Hill (3,900), the 3rd Division commanded by Alexander Mackenzie (3,700) and the 4th Division (3,000) under Alexander Campbell. Henry Fane led a brigade of heavy cavalry (1,100), while Stapleton Cotton (1,000) and George Anson (900) commanded light cavalry brigades. There were three British (RA: Lawson's Company, Sillery's Company, Elliot's Company) and two KGL batteries (Rettberg, Heise) with six guns apiece. Cuesta's Spanish army of 35,000 was organized into five infantry and two cavalry divisions, plus about 30 artillery pieces, some 12lb guns. The 28,000 infantry were in Zayas y Chacón's 1st Division (7 battalions) and Vanguard (5 battalions), Iglesias's 2nd Division (8 battalions), Portago's 3rd Division (6 battalions), Manglano's 4th Division (8 battalions) and Bassecourt's 5th Division (7 battalions). Henestrosa and the Duke of Alburquerque led the 6,000 horsemen of the 1st and 2nd Cavalry Divisions and there were 800 artillerymen.
Француз әскері
Жозеф француз армиясын номиналды түрде басқарған кезде, оның әскери кеңесшісі маршал Жан Батист Жордан іс жүзінде олардың 37 700 жаяу әскері мен артиллериясы, 8400 атты әскері және шамамен 80 зеңбірекке басшылық етті. Виктордың I корпусына Франсуа Амебль Руффиннің (5300), Пьер Белон Лаписс (6900) және Евгений Казимир Виллатте (6100) жаяу әскер дивизиялары, сондай-ақ барон де Бомонттың 1000 адамнан тұратын жеңіл ат әскері бригадасы Луи Критиен Карьер кірді. Себастьянның IV корпусы өзінің жаяу әскер дивизиясынан (8100), Жан Батист Кир де Валенстің поляктарынан (1600) және Жан Франсуа Левалдың неміс-голландиялық дивизиясынан (4500) тұрды. Кристоф Антуан Мерлин IV корпустың жеңіл ат әскері бригадасын (1200) басқарды. Мари Виктор де Фей, Латур Маубур маркизі (3300) және Эдуард Жан Батист Мильхо (2350) кавалерия резервінің екі ауыр драгун дивизиясына қолбасшылық етті. Мадрид гарнизоны Жан-Жозеф, Дессоль маркизінің дивизиясының бір бөлігінен (3300), корольдің испандық гвардиясынан (1800) және екі атты полкінен (700) құралды.
While Joseph nominally led the French Army, his military adviser Marshal Jean Baptiste Jourdan actually exercised command over their 37,700 infantry and artillerymen, 8,400 cavalry and about 80 cannon. Victor's I Corps included the infantry divisions of François Amable Ruffin (5,300), Pierre Belon Lapisse (6,900) and Eugene Casimir Villatte (6,100), plus Louis Chrétien Carrière, Baron de Beaumont's 1,000 man light cavalry brigade. Sébastiani's IV Corps consisted of his own infantry division (8,100), Jean Baptiste Cyrus de Valence's Poles (1,600) and Jean François Leval with his German Dutch division (4,500). Christophe Antoine Merlin led the IV Corps light cavalry brigade (1,200). Marie Victor de Fay, marquis de Latour Maubourg (3,300) and Édouard Jean Baptiste Milhaud (2,350) commanded the two heavy dragoon divisions of the Cavalry Reserve. The Madrid Garrison included part of Jean Joseph, Marquis Dessolles's division (3,300), the King's Spanish Foot Guards (1,800) and two regiments of cavalry (700).
Міндеттер
Таңертең Куэста әскерінің көп бөлігі оң жақта, ал британдықтар сол жақта орналасқаны көрінді. Испанияның оң жағы Тагус өзені бойындағы Талауера қаласына тірелген және Портина ағысының бағытымен созылған. Орталықта британдықтар 4-ші дивизияның қолдауымен, төрт 3 фунттық жеңіл зеңбіректерден тұратын бекініс салған. Сол жақтағы Медельин төбесін 1-ші дивизия, одан солға қарай 2-ші дивизия ұстады. 3-ші дивизия Фейн мен Коттонның кавалериясымен бірге резерв құрады. Ең сол жақта Баскорттың испандық дивизиясы Сьерра-де-Сегурилланың жанындағы биік жерге орналасты. Ансон бригадасы Медельин мен Сегурилла арасындағы аңғарды қорғады, оған Альбуркеркидің испан аттылары қолдау көрсетті. Жозеф пен Журдан Виктордың I корпусын француздардың оң жағына шоғырландырып, Серро-де-Каскахал төбесін басып алды. Себастиани корпусы орталықты ұстады, ал Латур Маубур мен Мадрид гарнизоны резервте тұрды. Француздардың сол жағында Милхаудтың кавалериясы испан әскерінің басым бөлігіне қарсы тұрды. Медельинге қарсы Каскахал 30 француздық зеңбірекпен қапталған.
In the morning, it could be seen that the bulk of Cuesta's army held the right while the British formed the left. The Spanish right was anchored on the city of Talavera on the Tagus River and followed the course of the Portina stream. In the centre the British had built a redoubt, which was backed by the 4th Division and in which they placed a battery of four 3lb light cannons. Further to the left, the Medellín hill was held by the 1st Division, with the 2nd Division to its left. The 3rd Division plus Fane's and Cotton's cavalry formed the reserve. On the far left, Bassecourt's Spanish division was positioned on some high ground near the Sierra de Segurilla. Anson's brigade covered the valley between the Medellín and the Segurilla, supported by Alburquerque's Spanish horsemen. Joseph and Jourdan massed Victor's I Corps on the French right, holding the hill of Cerro de Cascajal. Sébastiani's corps held the centre, while Latour Maubourg and the Madrid garrison stood in reserve. On the French left, Milhaud's horsemen faced almost the entire Spanish army. Opposite the Medellín, the Cascajal bristled with 30 French cannon.
Шайқас
Виктор жоғарғы басшыларынан кең ауқымды шабуыл жасауды талап етті, бірақ Жозеф пен Журдан ағылшын-испандықтардың бекінісін қағып-соғуға бейімділік танытты. Таң сәтiнде Каскахальдағы зеңбiректер атылып, ашық жерде орналасқан британдық жаяу әскерiнiң арасында шығынға әкелді. Француз артиллериясының жойқын күшiн қатты жолмен сезiнген Уэлсли әскерлерiн жасырын жерге керi қайтарды. Руффиннің дивизиясы тағы да Медельинге шабуыл жасады. Әр батальон екі рота енi мен үш рота тереңдiгi бар дивизиялар колоннасында құрылды. (Француз батальондары жақында алты ротаға қайта ұйымдастырылды.) Әр полк үш батальоны бiр-бiрiнен шамалы ғана қашықтықта жылды. Бұл әр полк шабуылын шамамен 160 қатарға және тоғыз қатар тереңдiкке жеткiзедi. Руффиннің әскерi тиiмдi қашықтыққа жеткенде, британдықтар француз колонналарын айналып өту үшiн екі қатарға бөлiнiп, жасырын жерден шықты. Алдыңғы және бүйiрден атылған оқтардан, ал артқы қатардағы алты қатар атыс жасай алмағандықтан француз колонналары шашырап, қашты. Виктор Руффиннің қалғандарын Сегуриллаға қарсы оңға жылжытты және оларды Виллаттенiң бiр бригадасымен қолдады. Лаписс, Себастьян және Леваль (оңнан солға қарай) британдық 1-шi және 4-шi дивизияларына қарсы майданға шабуыл жасады. Александр Кэмпбеллдiң әскерлерi және испандықтар (әсiресе Эль Рей атты әскер полкi) Левальдың бiрiншi шабуылына қатысты. Содан кейiн Лаписс пен Себастьян Руффин қолданған сол полк колонналарын пайдаланып, екі қатарда алға жылды. Генри Кэмпбеллдiң гвардиялық бригадасы (1-шi дивизия) қарсы тұрған француз полктерiн талқандап, оларды қуа жөнелiп, француздық екіншi қатарға және қарқынды артиллериялық оқ атуына тап болды. Гвардия және олармен бiрге немістер де жеңiлiске ұшырады, 500 адамнан айырылды, оның iшiнде генерал-майор Генрих фон Порбек, және Камеронның бригадасын алып кеттi. Гвардия мен оның орталық бөлігінің бұзылғанын көрген Уэлсли Шербрук дивизиясының тарауынан туындаған бiр тесiктi жабу үшiн 48-шi полкiн жеке басты. Маккензи бригадасының (3-дивизия) қолдауымен 48-шi француздың екінші қатарының шабуылын тоқтатты, ал гвардиялар арт жақта қайта жиналды. Лаписс қаза тапты. Француздардың басты шабуылы жеңiлгеннен кейiн Виктор Руффиннің әскерлерiн Медельин мен Сегурилла арасындағы аңғарға iтерiп жiбердi. Ансонның атты әскер бригадасына оларды керi қайтаруға бұйрық берiлдi. 1-шi КГЛ гусарлары бақыланатын жылдамдықпен алға жылжыса, 23-шi жеңiл драгун бiрден шапшаңдыққа берiлдi. Тәртiпсiз бiрлiк жасырын аңғарға жүгiрiп, көптеген аттарды құлатты. Бұл кедергiден өткен атты әскер француз жаяу әскерiмен оңай жеңiлiп, алаңға жиналды. 23-шi жеңiл драгун алаңдарды басып өтіп, Бьюмонттың Руффиннiң артында тұрған атты әскерiне шабуыл жасады. Британдық драгундар 102 адам қаза тапты және 105 адам тұтқынға алынды. Олар шығып кетуге тырысқанда, шайқас аяқталғаннан кейiн, жараланған полк Англияға қайта дайындалу үшiн жiберiлдi. Бiрақ осымен француз шабуылдары тоқтатылды. Жозеф пен Журдан өздерiнiң резервтерiн пайдаланбады, бұл үшiн Наполеон оларды қатты сынға алды.
Victor urged his superiors for a massive attack, but Joseph and Jourdan chose to peck away at the Anglo Spanish position. At dawn, the guns on the Cascajal opened up, causing some loss among the British infantry formed in the open. Having learned the hard way about the destructive power of French artillery, Wellesley soon pulled his soldiers back into cover. Again, Ruffin's division attacked the Medellín. Each battalion was formed in a column of divisions with a width of two companies and a depth of three. (French battalions had recently been re organized into six companies.) Each regiment's three battalions advanced side by side with only a small gap between units. This would make each regimental attack roughly 160 files across and nine ranks deep. When Ruffin's men got within effective range, the British emerged from cover in two deep lines to overlap the French columns. Riddled by fire from front and flank, and with their rear six ranks unable to fire, the French columns broke and ran. Victor shifted Ruffin's survivors to the right against the Segurilla and supported them with one of Villatte's brigades. Lapisse, Sébastiani and Leval (from right to left) then launched a frontal attack against the British 1st and 4th Divisions. Alexander Campbell's men and the Spanish (notably the Cavalry Regiment El Rey) Leval's attack, which went in first. Lapisse and Sébastiani then advanced in two lines using the same regimental columns that Ruffin had employed. Henry Campbell's Guards brigade (1st Division) routed the French regiments opposite them, then charged in pursuit, running into the French second line and intense artillery fire. The Guards and the Germans with them were routed in their turn, losing 500 men, including Major General Heinrich von Porbeck, and carried away Cameron's brigade with them. Seeing Guards and his centre broken, Wellesley personally brought up the 48th Foot to plug the hole caused by the dispersal of Sherbrooke's division. Backed by Mackenzie's brigade (3rd Division), the 48th broke the French second line's attack as the Guards rallied in the rear. Lapisse was mortally wounded. The main French attack having been defeated, Victor pushed Ruffin's men into the valley between the Medellín and the Segurilla. Anson's cavalry brigade was ordered to drive them back. While the 1st KGL Hussars advanced at a controlled pace, the 23rd Light Dragoons soon broke into a wild gallop. The undisciplined unit ran into a hidden ravine, hobbling many horses. Those horsemen who cleared the obstacle were easily fended off by the French infantry, formed into squares. The 23rd Light Dragoons charged past the squares and ploughed into Beaumont's cavalry, drawn up behind Ruffin. The British dragoons lost 102 killed and wounded and another 105 captured before they cut their way out. After the battle, the mauled regiment had to be sent back to England to refit. However, this ended the French attacks for the day. Joseph and Jourdan failed to employ their reserve, for which they were bitterly criticized by Napoleon.
Салдары
1809 жылдың соңындағы испандық әскери науқаны Талавера науқаны аясында Алмонасид шайқасымен өрбіді.
The Spanish campaign in late 1809 proceeded with the Talavera campaign in the Battle of Almonacid.
Талавера
Бұл қиын шайқаста француздар 7 389 адамнан айырылды: 944 адам қаза тапты, 6 294 адам жараланды, 156 тұтқынға алынды және 17 қару-жарақ қолға түсті. Британдықтардың шығыны екі күндік шайқаста 6 268 адамды құрады, оның ішінде 800 адам қаза тапты. Бұл британдық күштің шамамен 25 пайызын құрады, француздардың 18 пайызына қарағанда, француз шабуылдарының күші британдықтарға көп түскені анық. Екі жақта да жараланғандардың көптегені майданның құрғақ шөбіне от тұтанғанда тірідей жанып кетті. Генерал-лейтенант Джон Элли өз әпкесіне былай деп жазды: "[ ] шайқас болған жер жүгері, ұзын шөп және қыратпен жабылған еді. Артиллерия атысы тым күшті болды, жүгері мен шөп өртенді, нәтижесінде көптеген жараланғандар тірідей күйді. Дұшман көптеген жараланғандарын тастап кетті, біз оларды өздеріміз жинап жатырмыз [ ]". Келесі күні, Жеңіл дивизияның 3 000 жаяу әскері 26 сағат ішінде 68 шақырымдық қашықтықты жүріп өтіп, британдық әскерге қосылды. Сол уақытта маршал Сульт оңтүстікке жылжып, Веллингтонды Португалиядан оқшаулаумен қауіптендірді. Француз күштерінің саны 15 000 ғана деп есептеген Веллингтон 3 тамызда оларды тоқтату үшін шығысқа қарай қозғалды, 1 500 жараланғанды испандықтардың қамқорлығына қалдырды. Испан партизандары Сульттың Жозефке жіберген хатын қолға түсіріп, Веллингтонға жеткізді. Онда Сульттың 30 000 әскері бар екені жазылған. Британдық командир өзінің шегіну жолы үлкен француз күштерімен кесіліп қалуы мүмкін екенін түсініп, Жеңіл бригаданы Алмараздағы Тежу өзенінің үстіндегі көпірге асықтырып жіберді. Жеңіл жаяу әскер 6 тамызда, Сульттан бұрын сол жерге жетті. 20 тамызға қарай британдық әскердің барлығы таулар арқылы шегінді. Келесі алты ай бойы, 1810 жылдың 27 ақпанына дейін, Веллингтонның әскері испандықтардың көптеген шақыруларына қарамастан, Испанияның оңтүстігінде және Португалия шекарасындағы қатты шайқастарға қатыспады. Испандықтар британдықтарға Испанияға қайта кірген жағдайда азық-түлікпен қамтамасыз етуге уәде бергенімен, Веллингтон француздар сияқты жерден күш-қуат ала алмайтын және өз көлігі жоқ әскерімен одақтасына осы қажеттіліктерді жеткізе алатынына сенбеді. Ол испандықтарды өз үкіметтері мен әскерлерінің кемшіліктері үшін кінәлады. Шегіну кезінде британдықтар француздардан Талавера шайқасында алынған артиллериясымен бірге барлық жүктерін және оқ-дәрілерін тастап кетті. Испандықтар Мадридті қайта басып алуға тағы бір әрекет жасады, бірақ Веллингтон қатысудан бас тартты. Нәтижесінде, 1809 жылдың қарашасында Оканья шайқасында олар ауыр жеңіліске ұшырады. Тарихшы Чарльз Оман "Пиреней соғысының тарихы" кітабының екінші томында Талавера жорығын ағылшын-испан одақтастары үшін сәтсіздік деп бағалайды, оның кінәсін испандықтардың қателіктеріне жабады, ал Веллингтон мен британдықтарға қатысты сынды жоққа шығарады, оларға қарсы француз күштерінің шоғырлануын болжауға ешқандай себеп болмағанын айтады. Оман осы сәтсіздіктің бір бөлігін Веллингтонның сол кездегі Испаниядағы жағдайды білмеуіне байланысты деп санайды. Жорықтың басында Веллингтон уәделенген азық-түлікті алды, ал француздар мен испандықтар азық-түлік тапшылығына ұшырады. Ол испандықтардың азық-түлікке қарағанда көлікпен қамтамасыз етуден бас тартуына көбірек наразылық білдірді, бұл олардың қасақана жасағандықтары деп санайды, өйткені сол аймақта ешқандай әскерге көлік болмағанын білмейді. Осы шайқастан кейін Веллингтон Талавера виконты атанды.
The French, in this hard fought set piece battle, lost 7,389: 944 killed, 6,294 wounded, 156 prisoners and 17 guns captured. and British casualties were 6,268, including 800 killed, over the two days of fighting. This was approximately 25% of the British force, compared to only 18% of the French, although it is clear that the brunt of the French attack fell on the British. Many of the wounded on both sides were burnt to death when the dry grass of the battlefield caught fire, as Lieutenant General John Elley wrote to his sister: "[ ] the ground on which the battle was fought was clothed with corn, long grass and heath. The fire of the artillery was excessive and set fire to the corn and grass, the consequence was a number of the wounded were literally roasted alive. The enemy abandoned great numbers of their wounded, which together with our own we have been collecting [ ]"The next day, the 3,000 infantry of the Light Division reinforced the British army after completing a famous march of 42 mile (68 km) in 26 hours. Meanwhile, Marshal Soult advanced south, threatening to cut Wellesley off from Portugal. Thinking that the French force was only 15,000 strong, Wellesley moved east on 3 August to block it, leaving 1,500 wounded in the care of the Spanish. Spanish guerillas captured a message from Soult to Joseph that Soult had 30,000 men and brought it to Wellesley. The British commander, realising his line of retreat was about to be cut by a larger French force, sent the Light Brigade on a mad dash for the bridge over the Tagus River at Almaraz. The light infantry reached there on 6 August, just ahead of Soult. By 20 August, all British forces had withdrawn across the mountains and for the next six months, until 27 February 1810, Wellesley's forces took no part in the hard fighting in southern Spain and along the Portuguese border, despite numerous invitations from the Spanish. The Spanish had also promised food to the British if they advanced back into Spain, but Wellington, with an army incapable of living off the land like the French and without its own transport, did not trust his ally to provide these essentials and made general excuses blaming the Spanish for various deficiencies of their government and army. In the event of the retreat the British abandoned nearly all of their baggage and ammunition as well as the artillery captured from the French at Talavera. The Spanish made another attempt to take Madrid, with Wellesley still refusing to participate, and they were ultimately badly defeated at the battle of Ocaña in November 1809. Historian Charles Oman, in volume II of A History of the Peninsular War, calls the Talavera campaign a failure for the Anglo Spanish allies, placing the blame on various Spanish errors while dismissing much of the criticism of Wellesley and the British, suggesting there was no reason to imagine a concentration of the French forces opposing them. Oman also attributes some of the failure to Wellesley's ignorance of the conditions in Spain at the time. At the start of the campaign Wellington had received the promised provisions while both the French and the Spanish were suffering severe shortages of food. He complained more about the failure of the Spanish to provide transport for the provisions than food attributing this to maliciousness on the part of the Spanish, apparently unaware that there was no transport to be had for any army in that area. After this battle Wellesley was created Viscount Wellington of Talavera.
Танымал мәдениет
Сол жылы ирланд саясаткері және жазушысы Джон Уилсон Крокердің "Талавера шайқастары" поэмасы жарық көрді. Халыққа кең таралған, бірнеше рет қайта басылған бұл поэма, Пиреней соғысын романтизациялауда маңызды рөл атқарды. Талавера – Бернард Корнуэллдің "Шарп" сериясының бірінші кітабы "Шарптың бүркіті" оқиғасының орын алған жері, сондай-ақ осы аттас фильмнің соңында бейнеленген. Жеңіл рота жасаған қанаттық маневр және оларға қосылған Оңтүстік Эссекс полкі – бәрі де ойдан шығарылған. Аталмыш шайқаста атты әскерлер көзге түспейді, олардың орнына Шарп пен оның серіктері жасырын орды пайдаланған. Талавера шайқасына арналған ескерткіш – Талавера-де-ла-Рейна қаласында орналасқан соғыс ескерткіші 1990 жылдың 2 қазанында ашылды.
The same year Irish politician and writer John Wilson Croker's poem The Battles of Talavera was published. A popular success, running through several editions, it played a major role in romanticising the Peninsular War. Talavera is the setting for Sharpe's Eagle, the first book written in Bernard Cornwell's "Sharpe" series, and is depicted in the conclusion of the film adaptation of the same name. The flanking manoeuvre by the Light Company is completely fictional as is the South Essex regiment they are attached to. Cavalry is notably absent from the battle, with the hidden ditch used by Sharpe and his men for cover instead. The Monument to the Battle of Talavera, a war memorial located in Talavera de la Reina, was inaugurated on 2 October 1990.