Пол Лаксалт: Неваданың саяси өмірінен сыр шертер тұлға

Кіріспе

Невада штатының 22-ші губернаторы; Невада штатының АҚШ сенаторы (1974–1987)

Пол Доминик Лаксальт (2 тамыз, 1922 – 6 тамыз, 2018) – американдық заңгер және саясаткер, 1967 жылдан 1971 жылға дейін Невада штатының 22-ші губернаторы, ал 1974 жылдан 1987 жылға дейін Невада штатын АҚШ Сенатында өкілдік еткен. Республикалық партия мүшесі, ол Рональд Рейганның саясаттағы ең жақын достарының бірі болды. Рейган 1980 жылы президент болып сайланғаннан кейін ұлттық баспасөз Лаксальтты "бірінші дос" деп атады. Ол жазушы Роберт Лаксальттың үлкен ағасы және 2015 жылдан 2019 жылға дейін Невада штатының 33-ші бас прокуроры болған Адам Лаксальттың әкесінің әкесі болды.

Балалық шағы, білім алуы және алғашқы мансабы

Лаксальт 1922 жылғы 2 тамызда Невада штатының Рино қаласында дүниеге келді. Ол Баск тайлы Тереза (қыздығы Альпече) мен Доминик Лаксальттың ұлы, олар 1900 жылдардың басында Франция Пиренейлерінен АҚШ-қа көшіп келген. Тереза мен Доминик алты бала тәрбиеледі: Пол, Роберт (1923 жылы туған), Сюзанна (1925), Джон (1926), Мари (1928) және Питер (1931). Роберт жазушы, Сюзанна – католик монах, Джон – заңгер және саяси кеңесші, Мари – мұғалім, ал Питер (Мик) – адвокат болды. Лаксальт балаларын көбінесе анасы тәрбиеледі, себебі Доминик Неваданың шөлдері мен тауларында қойын бағумен ұзақ уақыт үйден қашық болды. Балалардың бәрі Терезаға «Француз» қонақ үйінде көмектесті. Пол 1938 жылы Карсон орта мектебінің баскетболдан штаттағы чемпион атанған командасында ойнады, содан кейін Санта-Клара университетіне оқуға түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Пол АҚШ армиясына қосылып, Филиппиндегі Лейте шайқасында медициналық қызметкер болып соғысты. Соғыстан кейін ол Штурм заң колледжін бітірді.

Ерте мансап

Заң факультетін бітіргеннен кейін және аудандық прокурор болып қызмет еткен соң Лаксальт заңгер ретінде сәтті мансапқа қол жеткізді. Оның клиенттерінің арасында Джордж Уиттелл болды, ол Невада жағындағы Тахо көлінің жағалауының үлкен бөлігіне иелік еткен, Харви мен Льюэллин Гросс, Тахо көлінің оңтүстік жағалауында Харвидің «Вагон дөңгелегін» салған және басқарған, сондай-ақ Дик Грейвс, Sparks Nugget негізін қалаушы кірді. Грейвстің қорғаушысы ретінде Лаксальт федералды үкіметтің Грейвстің «Алтын әтеш» мейрамханасының кіреберісіне қойған 15 фунт салмақтағы қатты алтын әтешті тәркілеуге тырысқан танымал «Алтын әтеш ісін» жеңіп алуға көмектесті.

Саяси мансап

Пол Лаксальттың мемлекеттік қызметке алғашқы тырабы 1950 жылы Невада штатының Ормсби округінің округтік прокуроры лауазымына кандидат болған кезде жасалды. Ол 1950 жылдан 1954 жылға дейін қызмет етті. Лаксальт алғаш рет штаттық деңгейде сайлауға 1962 жылы, бұрынғы конгрессмен Беркли Л. Банкерге қарсы, вице-губернаторлыққа қатысты. Жаңашыл телеарна жарнамалары мен жекелеген телешоуларға қатысу арқылы Лаксальт өзін сайлаушыларға таныстыра алды, әсіресе Оңтүстік Невадада ол дерлік белгілі емес еді. Науқан ортасында Лас-Вегастағы 4 шілдедегі митингте республикалық партияның губернаторлыққа үміткері, сосын вице-губернатор Рекс Белл, бұрынғы Голливуд актері, Лаксальтты GOP "тізімінде" онымен бірге сайлауға көндірген, жүрек талмасынан қайтыс болды. Лаксальтқа Беллдің орнына түсуге зор қысым көрсетілді, бірақ жас заңгер бас тартып, вице-губернаторлыққа кандидаттыққа қала берді. Ол Банкерді айқын артықшылықпен жеңіп шықты. Лаксальт 1963 жылдан 1967 жылға дейін вице-губернатор болып бір мерзім қызмет етті.

1964 жылы АҚШ Сенатына үміткер

1964 жылы губернатордың орынбасары болып қызмет еткенде, Лаксальт АҚШ Сенатына жаңадан сайланған демократ сенаторы Говард Кэннонға қарсы үміткерлік танытты. Лаксальт губернатордың орынбасары лауазымын сақтап қалғысы келген. Алайда, 1964 жылдың ортасында басқа ешбір республикалық үміткерлер мүдде білдірмеген соң, ол өзінің үміткерлігін жариялады. Бұл жарысқа қатысу үшін ол губернатордың орынбасары лауазымынан бас тартуға міндетті болмады, себебі ол 1966 жылға дейін қайта сайлануға үміткер емес еді. 1964 жылғы федералды сайлаумен бірге өткен республикалық үміткерлердің мүмкіндіктері Аризона штатының сенаторы Барри Голдуотердің беделсіздігінен төмендеді. Голдуотер президенттікке үміткер болып, қолдау таппады және олардың саяси тізімінің жетекшісі болды. Сайлау күніне дейін Голдуотер Лас-Вегасқа сапар жоспарлады. Лаксальттың кеңесшілері оған Голдуотерден "жалтаруды" кеңес берді, себебі Голдуотермен байланыс жағдайды қиындатуы мүмкін деп қорқып еді. Лаксальт, Голдуотерді өзінің "саяси әкесі" деп жиі айтқан, көмекшілеріне: "Тыңдаңдар, Барри Голдуотер – менің досым. Егер мен оны қазір елемейтін болсам, оның бетіне ешқашан қарай алмаймын. Жеңіліп қалуымды қалаймын" деді. Лаксальт пен Голдуотердің аэродромдағы кездесуі жергілікті газеттердің бірінші беттерінде жарияланды. (Голдуотер Невада штатында 28 000 дауыспен жеңілді.) Дегенмен, Лаксальт пен Кэннон арасындағы жарыс күткеннен гөрі тартысты болды. Карсон-Ситидегі үйінен сайлау қорытындыларын қадағалап отырған Лаксальт, телеарналардың бірі оны жеңімпаз деп жариялағанда таң қалды. Ертесіне таңертең ол Лас-Вегасқа ұшып барды, онда кейбір округтерден кешігіп мәлімет түскенін және Кэннон 48 дауыспен жеңіске жеткенін естіді, бұл АҚШ Сенатына халық сайлауындағы ең шағын айырмашылықтың бірі болды. Бұл жарыс жылдар бойы қызу пікірталас тудырды.

Әкім

Содан кейін Лаксальт екі мерзімдік губернатор Грант Сойерге қарсы шығуға шешім қабылдады. Сайлау 1966 жылдың қараша айына дейін жоспарланбағанмен, Лаксальт өзінің науқанын 1965 жылдың ортасында бастады. Науқан барысында ең қызу талқыланған мәселелердің бірі – Невададағы құмар ойындарына федералды үкіметтің араласуы болды. Федералдық Тергеу бюросы (ФБР) және Әділет министрлігі ұйымдасқан қылмыстың құмар ойындары индустриясына қатысы бар деген күдікпен қарады. Сойер федералды үкімет Неваданың ішкі істеріне араласпауы керек деген пікірде болды. Лаксальт Неваданың құмар ойындарын тиімді реттеуі үшін «федералдықтармен» ынтымақтасуы қажет деген позицияны қабылдады. (Шындығында, Лаксальт сайланғаннан кейін жасаған алғашқы қадамдарының бірі – ФБР директоры Дж. Эдгар Гувермен кездесіп, Неваданың ынтымақтастық қарым-қатынас орнатуға деген ниетін білдіру болды.) Губернаторлық науқаны кезінде Лаксальт Джон Берч қоғамының мүшелерін республикалық партиядан тазарту науқанын жетекшілік етті. Сойер күтпегендей үлкен айырмамен (шамамен 6000 дауыспен) жеңіліске ұшырады. Лаксальт 1967 жылдың қаңтарынан 1971 жылдың қаңтарына дейін бір мерзім губернатор болып қызмет етті. Лаксальттың губернаторлық қызметі бірнеше қонақүй-казиноларды оқшауланған миллиардер Говард Хьюз сатып алған кезеңмен сәйкес келді. Лаксальт Хьюзге штаттың құмар ойындарын реттеуші органдарына жүгінбестен ойын лицензиясын алуға мүмкіндік берді, себебі ол Неваданың құмар ойындарына халықаралық деңгейде танымал бизнесменнің қатысуы индустрияның заңдылығы туралы позитивті сигнал жібереді деп ойлады. Лаксальт сонымен қатар Невададағы құмар ойындары операцияларының корпоративтік меншігін қолдады, бұл қазіргі заманғы құмар ойындарының дамуына жол ашты. Хьюздің қаржылық қолдауымен Лаксальт штаттағы алғашқы қоғамдық колледждерді және Неваданың алғашқы медициналық мектебін құруға көмектесті. Ол сондай-ақ көршілес Калифорнияның губернаторы Рональд Рейганмен бірге Тахо көлін қорғау үшін Тахо аймақтық жоспарлау агенттігін құруға көмектесті. Ол сонымен қатар саябақтар жүйесін кеңейтіп, Невададағы түрме реформасын ілгерілетуге ұмтылды. Бір күні Лаксальт, өзінің қызметкерлерінің кеңесіне қарамастан, тұтқындардың көтерілісі кезінде Невада штатының жазалау абақтысына барды. Ол бірнеше тұтқынмен жеке кездесіп, олардың өмір сүру жағдайларының қорқынышты екенін естіді. Лаксальт олардың алаңдаушылығына көңіл бөлді және түрме қызметкерлеріне мәселелерді шешуді бұйырды. Кейіннен бұқаралық ақпарат құралдары түрме ауласына кіруге байланысты алаңдаушылықтарын білдіргенде, бұрынғы сот адвокаты Лаксальт: «Жоқ, шынымен де жоқ. Олардың көптегені менің бұрынғы клиенттерім еді!» деді. 1970 жылы Лаксальт президент Ричард Никсоннан 1964 жылы Лаксальт сәтсіз сынға алған сенатор Говард Кэннонға пара беруге тырысқаны үшін сотталған әйгілі Teamster көшбасшысы Джимми Хоффаның түрме жазасын жеңілдету үшін лобби жасады. Губернатор болып қызмет еткен кезінде Лаксальт Невададағы құмар ойындарына инвестициялар жасау мәселесінде Teamster шенеуніктерімен жұмыс істеді. Лаксальт Неваданы фискалдық консерватор ретінде басқарды, бірақ бюджеттік жағдайға байланысты әкімшілігінің басында салықты көтеруге мәжбүр болды. Лаксальт екінші мерзімге қайта сайлануға түспеді. Ол өзінің орнын басатын губернатор Майк О'Каллаханға бюджеттік артықшылықты қалдырды. Ол қызметтен кеткенде «саясаттан қаншалықты шаршағанын» айтты.

Laxalt then decided to challenge two term Governor Grant Sawyer. Although the election would not take place until November of 1966, Laxalt launched his campaign in the middle of 1965. One of the most hotly debated issues during the campaign was the federal government's involvement in Nevada gaming operations. The Federal Bureau of Investigation (FBI) and Justice Department had deep suspicions about organized crime's involvement in the gambling industry. Sawyer took the position that the federal government should stay out of Nevada's affairs. Laxalt took the position that Nevada had to cooperate with "the Feds" in order to be in a position to regulate gambling credibly. (In fact, one of Laxalt's first moves after his election was to meet with FBI Director J. Edgar Hoover to express Nevada's desire to establish a cooperative relationship.) During the gubernatorial campaign, Laxalt also led a movement to purge members of the John Birch Society from the state Republican Party. Sawyer was defeated by an unexpectedly wide margin (nearly 6,000 votes). Laxalt served one term as governor, from January 1967 to January 1971. Laxalt's tenure as governor was noteworthy for coinciding with the purchase of several hotel casinos by reclusive billionaire Howard Hughes. Laxalt allowed Hughes to secure his gaming license without appearing before the state's gaming regulatory authorities because he thought having an internationally acclaimed businessman involved in Nevada gaming would send a positive signal about the legitimacy of the industry. Laxalt also supported corporate ownership of gaming operations in Nevada, which helped pave the way for modern day gambling. With the financial support of Hughes, Laxalt helped establish the state's first community colleges and Nevada's first medical school. Along with Gov. Ronald Reagan of neighboring California, Laxalt helped create the Tahoe Regional Planning Agency, to protect scenic Lake Tahoe. He also expanded the park system and promoted prison reform in Nevada. On one occasion, Laxalt, against the advice of his staff, went to the Nevada State Penitentiary during a prisoner uprising. He met personally with several prisoners who described to the governor the deplorable conditions under which they were living. Laxalt sympathized with their concerns and ordered the prison staff to address the problems. When he was later asked by the media if he had qualms about entering the prison yard, Laxalt, a former trial lawyer, said, "No, not really. Many of them were my former clients!" In 1970, Laxalt lobbied President Richard Nixon to reduce the prison sentence of notorious Teamster leader Jimmy Hoffa after Hoffa was convicted of attempting to bribe Sen. Howard Cannon, whom Laxalt had unsuccessfully challenged in 1964. While governor, Laxalt worked with Teamster officials on gambling investments in Nevada. Laxalt governed Nevada as a fiscal conservative, but felt compelled to raise taxes at the outset of his administration because of the budget situation. Laxalt did not seek a second term. He bequeathed a budget surplus to his successor, Gov. Mike O'Callaghan. He left office saying that he had "a gut full" of politics.

АҚШ Сенаты

Губернатордың резиденциясын қалдырғаннан кейін Лаксальт және оның отбасы Карсон-Ситиде қонақ үй/казино ашты. 1974 жылы жиырма жыл бойы демократтық сенатор болған Алан Библь зейнетке шығуын жариялағанда, республикалық саяси шеңбердегілер Лаксальтты саясатқа қайта оралып, АҚШ Сенатының бос орындығына үміткер болуға ынталандырды. Ол ақыры келісіп, демократтардың үміткері, сол кездегі вице-губернатор Гарри Ридке қарсы сайланды. Сол жылы Уотергейт жанжалы 1974 жылғы ұлттық сайлауға қатысқан барлық республикашылар үшін ауыр жүк болды. Дегенмен, сайлау кампаниясының басында Лаксальт көптеген сауалнамаларда Ридтен тұрақты, бірақ тар басымдыққа ие болды. Бірақ президент Джеральд Форд бұрынғы президент Ричард Никсонды кешіргеннен кейін, Лаксальттың үміттері, республикашылардың барлық жердегі үміттері сияқты, күрт нашарлады. Лаксальт бұл жағдайды "мойныма жүз фунт салмақ салғандай" деді. Дегенмен, ол мыңнан аспайтын дауыспен жеңіске жетті. Лаксальтқа тәжірибесімен артықшылық беру үшін сенатор Библь 1974 жылдың 18 желтоқсанында үш апта бұрын қызметтен кетті. Губернатор Майк О'Каллахан (Лаксальттың губернаторлық лауазымына жаңадан тағайындалған ізбасары) Лаксальтты Библьдің мерзімін аяқтауға тағайындады. 1980 жылы Лаксальт 59% дауыспен бұрынғы штат сенаторы Мэри Годжактан жеңіске жетіп, қайта сайланды.

Сенатқа қызмет ету мерзімі

АҚШ Сенатындағы алғашқы мерзімінде Лаксальт көптеген заңнамалық тартыстарда белсенділік танытты. 1977 жылы ол президент Джимми Картердің Панама каналын Панама үкіметіне беру туралы ұсынысына қарсы күресті жетектеді. Сенатта азшылықта болғанына қарамастан, Лаксальт Панама каналы туралы шарттарға қарсы коалиция құруға көмектесті. Оппозиция тарапынан сенатқа қысым көрсету үшін халықтық науқан ұйымдастырылды. Дауыс беру күні Лаксальт шарттарды тоқтату үшін қажетті 34 дауысты жинай алатынына сенімді болды. Бірақ оның әріптесі, Невададан сенатор Говард Кэннон, шарттарды қолдауға шешім қабылдады. Жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Лаксальт оппозицияны басқарғаны үшін екі жақтан да мақтау алды. Шындығында, сенаттағы қызметінің бар кезеңінде Лаксальт әріптестері арасында беделді болды, себебі ол «тура сөйлейтін» және саяси даулардың жеке қарым-қатынасқа ұласуына жол бермейтін адам ретінде танылды. Ол Солтүстік Каролинадан консервативті сенатор Джесси Хелмс және Массачусетстен либералды сенатор Тед Кеннедимен жақын дос болды. (Сенатор Кеннедидің өтініші бойынша Лаксальт президент Рональд Рейганды марқұм Роберт Ф. Кеннедиге арналған медальдің түпнұсқасын Этель Кеннедиге табыс етуге шақырды.) Лаксальт АҚШ Сенатындағы екі мерзімінде бірнеше беделді комитеттерде жұмыс істеді, оның ішінде Еңбек және халық әл-ауқаты комитеті, Ассигнование комитеті және Әділет комитеті. 1981 жылы республикашылар Сенатты бақылауға алғанда, Лаксальт Әділет комитетінің Регламенттік реформалар кіші комитетінің және Ассигнование комитетінің Мемлекеттік, Әділет және Сауда кіші комитетінің төрағасы болды. 1986 жылы Әділет комитетінің мүшесі ретінде Лаксальт президент Рейганның сол кездегі судьясы Уильям Ренквистті Жоғарғы Соттың Бас судьясы лауазымына тағайындауды комитет мақұлдауына қол жеткізуде маңызды рөл атқарды. Бастысы, Делавэрден сенатор Тед Кеннеди және сенатор Джо Байденмен келіссөздер жүргізіп, Лаксальт комитеттің кандидатураға дауыс беруіне мүмкіндік беретін келісімге келді. Содан кейін Ренквист Сенаттың толық құрамымен 65-33 дауыспен мақұлданды.

In his first term in the United States Senate, Laxalt was active in many legislative battles. In 1977, he led the fight against President Jimmy Carter's proposal to transfer the Panama Canal to the Panamanian government. Despite being in the minority in the Senate, Laxalt helped build a coalition opposed to the Panama Canal Treaties. Opponents successfully built a grassroots campaign designed to put pressure on the Senate. On the day of the vote, Laxalt was confident that he would be able to secure the 34 votes needed to defeat the treaties. However, his colleague, Sen. Howard Cannon (also from Nevada), decided to support the treaties. Even in defeat, Laxalt had won plaudits from both sides of the aisle for the manner in which he led the opposition. Indeed, throughout his Senate tenure, Laxalt remained popular among his colleagues, principally because he was viewed as a "straight shooter" and someone who never allowed political differences to turn personal. He was good friends with conservative Sen. Jesse Helms from North Carolina and liberal Sen. Ted Kennedy from Massachusetts. (At the request of Sen. Kennedy, Laxalt arranged to have President Ronald Reagan present Ethel Kennedy with the original copy of the medal honoring her late husband Robert F. Kennedy.) During Laxalt's two terms in the U. S. Senate, he served on several influential committees, including the Labor and Public Welfare Committee, the Appropriations Committee, and the Judiciary Committee. When Republicans took control of the Senate in 1981, Laxalt became chairman of the Judiciary Committee's Regulatory Reform Subcommittee, and the Appropriations Committee's State, Justice and Commerce Subcommittee. In 1986, while serving on the Judiciary Committee, Laxalt played a key behind the scenes role in securing the committee's approval of President Reagan's nomination of then Associate Justice William Rehnquist for Chief Justice of the Supreme Court. Negotiating principally with Sen. Ted Kennedy and Sen. Joe Biden from Delaware, Laxalt was able to strike a deal that allowed the committee to vote on the nomination. Rehnquist was subsequently approved by the full Senate by a margin of 65–33.

Рональд Рейганмен қарым-қатынасы

Лаксальт губернатор болған кезінде Рональд Рейганмен жақын дос болып, Рейган көршілес Калифорнияның губернаторы ретінде алғашқы мерзімінде осы жақындық сақталды. Екі штаттың да мүддесіне жататын көптеген мәселелер бойынша жұмыс істеді, әсіресе Тахо көлін сақтауға қатысты мәселелерде. Рейган президенттікке келгенде Лаксальт кейде «Бірінші дос» деп аталды. Лаксальт үш рейсгандық президенттік науқанның ұлттық төрағасы болды және 1976, 1980 және 1984 жылдарғы Республикалық Ұлттық Конвенттерде Рейганды ұсынды. 1980 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте Лаксальттың есімі Рейганның вице-президенттікке үміткері ретінде қарастырылды, бірақ оның орнына Джордж Буш таңдалды. Президент Рейганның тапсырысымен Лаксальт 1983 жылдан 1987 жылға дейін Республикалық партияның Бас төрағасы болып қызмет етті. Шындығында, Лаксальт Сенаттағы екінші мерзімінде бірнеше невадалық Рейганмен байланысының арқасында Вашингтонға қатысты үкіметтік және сайлау науқанындағы маңызды лауазымдарға келді. Оның ұзақ жылдар бойы көмекшісі болған Барбара Вуканович 1982 жылы Палатаға сайланып, Невададан федералдық лауазымға сайланған алғашқы әйел атанды. Неваданың танымал адвокаты және дос Франк Фаренкопф Республикалық Ұлттық Комитетінің төрағасы болып сайланды, ол Рейганның қайта сайлануына және 1988 жылы президент Джордж Буштың сайлануына көмектесті. Боулдер-Ситидің Боб Бродбент Ішкі істер министрлігінде Су және ғылым жөніндегі көмекші хатшы болды; Реноның Боб Хортон Тау-кен бюросының директоры болды; Реноның Камерон Батжер, Неваданың бұрынғы Жоғарғы сотының судьясы, АҚШ-тың үкім шығару комиссиясында қызмет етті; Лас-Вегастың Риз Тейлор мемлекетаралық сауда комиссиясының төрағасы болды; Реноның Эд Эллисон, Лас-Вегастың Сиги Рогич және Виннемуканың Ральф В. Уитворт 1984 жылы Рейганның сайлау науқанында маңызды рөлдер атқарды. Лаксальттың бұрынғы баспасөз хатшысы және штаб бастығы Том Лоренгер Сенаттағы үкіметтік консультациялық практикасында Лаксальтқа қосылды және қазір Ферраро тобының Вашингтон кеңсесін басқарады, бұл бұрынғы Лаксальттың көмекшісі Грег Ферраро құрған Невада үкіметімен байланыс фирмасы. 1987 жылдың басында Лаксальт Дональд Реганды Ақ үй штабының бастығы лауазымына алмастыру үшін қарастырылып жатқандардың ішінде болды, бірақ ол 1988 жылы президенттікке қатысу ниеті болғандықтан бас тартты. Оның орнына ол бұрынғы АҚШ Сенатының көпшілік көшбасшысы Говард Бейкерді ұсынды, ол бұл жұмысты қабылдады. Президент Рейган сонымен қатар Филиппин диктаторы Фердинанд Маркоспен арадағы қиын жағдайларда Лаксальтқа сенді. Маркостың адам құқықтары, жемқорлық, Оңтүстік-Шығыс Азия елдеріндегі демократиялық идеалдар мен принциптердің құлдырауы және Рейганмен ерекше қарым-қатынаста екендігі туралы сөздері Ақ үйге ұят келтірді. 1985 жылдың қазан айында Лаксальт Манилаға барып, Маркосқа Филиппин экономикасының құлдырауымен күресу үшін реформаларды бастау керектігін жеткізді, сондай-ақ Филиппин қарулы күштеріне, әсіресе Маркосқа адал генералдарға қатысты мәселелерді шешуді ұсынды, бастапқыда штаб бастығы генерал Фабиан Верден бастау керек еді. Лаксальт Маркосқа Филиппиннің азат ету кезіндегі Екінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі туралы айтқанына қарамастан, Филиппин президенті генерал Верді зейнетке жіберу туралы ұсынысты қабылдамады. Маркостың биліктен құлатылуына себеп болған Халық билігі төңкерісінің соңғы түні Маркос Лаксальтқа телефон соғып, Рейганның Маниладегі жағдайға қалай қарайтынын білуді сұрады. Күтпегендей, Лаксальт Филиппиндегі төңкеріс туралы талқылау үшін Вашингтондағы құпия брифингте отырды. Лаксальт Филиппин президентіне «кесіңдер және таза кесіңдер. Уақыт келді» деді. Маркос көңілі қалғанын айтты. 1976 жылғы республикалық президенттік жарыс Лаксальт пен бұрынғы губернатор Рейган арасындағы тығыз саяси достықты нығайтқан болуы мүмкін. 1976 жылы Рейган президенттікке қатысуға шешім қабылдады, ол президент Джеральд Фордқа қарсы күресті. Форд республикалық құрылымдар арасында, әсіресе Вашингтон қаласында кең қолдауға ие болды. Рейган Лаксальттың ұлттық төрағасы болып қызмет етуі оның науқанына сенімділік береді деп шешті. Лаксальт ұлттық деңгейде жақсы танылмағанымен, ол АҚШ Конгресінде жақсы қабылданды және ұлттық БАҚ-тың көптеген көрнекті мүшелері де оны құрметтеді. Лаксальт ақырында Рейганның өтінімін қабылдады, тіпті бұл оның Фордтың Ақ үйімен қарым-қатынасын нашарлататынын білгенімен де. Лаксальт бүкіл Америка бойынша Рейган атынан науқан жүргізді, көбінесе оның қасында науқанда болды. Қоршауда қалған Рейган Солтүстік Каролина және Техастағы таң қалдырғыш жеңістерге жетті, бұл жарысты Канзас-Ситидегі ұлттық конвентке дейін жетертті. Лаксальт конвентте Рейганды ұсынды. Ақырында Рейганның науқаны Фордқа қарсы маңызды процедуралық дауысты ұтылып, қазіргі президент жеңіске жетті. Жеңіліс талғанымен, Лаксальттың Рейган атынан жасаған күш-жігерінің нәтижесінде ұлттық беделі күрт өсті. Рейган 1980 жылы демократтық үміткер президент Джимми Картерді жеңгенде, Лаксальт тағы да Рейганның науқанының ұлттық төрағасы болды, Лаксальттың беделі одан да жоғарылады.

Laxalt had become close friends with Ronald Reagan during his time as governor, when Reagan was also in his first term as governor of neighboring California. They worked on many issues of mutual interest to both states, particularly those dealing with the preservation of Lake Tahoe. During Reagan's presidency, Laxalt was sometimes referred to as "The First Friend". Laxalt was national chairman of three Reagan presidential campaigns and placed Reagan's name in nomination at the Republican National Conventions of 1976, 1980, and 1984. During the 1980 Republican National Convention, Laxalt's name was floated as a potential vice presidential nominee for the Reagan ticket, but George H. W. Bush was chosen instead. At the behest of President Reagan, Laxalt served in the then unprecedented role of General Chairman of the Republican Party from 1983 to 1987. In fact, during Laxalt's second Senate term, several Nevadans came to Washington, D. C., due in large measure to his relationship with Reagan, to serve in prominent governmental and campaign positions. His long time aide, Barbara Vucanovich, had been elected to serve in the House in 1982, becoming the first female elected to a federal position from Nevada. A long time friend and prominent Nevada trial attorney, Frank Fahrenkopf, was elected to serve as Chairman of the Republican National Committee where he helped oversee Reagan's re election and the 1988 election of President George H. W. Bush. Bob Broadbent of Boulder City became Assistant Secretary for Water and Science in the Department of the Interior; Bob Horton of Reno became Director of the Bureau of Mines; Cameron Batjer of Reno, a former Nevada Supreme Court Justice, served on the U. S. Sentencing Commission; Reese Taylor of Las Vegas served as Chairman of the Interstate Commerce Commission; and Ed Allison of Reno, Sig Rogich of Las Vegas, and Ralph V. Whitworth of Winnemucca all served in key roles in Reagan's 1984 re election campaign. Laxalt's former Press Secretary and Chief of Staff, Tom Loranger, joined Laxalt in his post Senate government consulting practice and now runs the D. C. office of the Ferraro Group, a Nevada government relations firm founded by former Laxalt aide Greg Ferraro. In early 1987, Laxalt was at the top of the short list to replace Donald Regan as White House Chief of Staff, but he declined because he intended to run for president in 1988. Instead, he recommended former U. S. Senate Majority Leader Majority Howard Baker, who took the job. Pres. Reagan also relied on Laxalt to be his troubleshooter when it came to the precarious relationship with Philippine dictator Ferdinand Marcos. With Marcos' negative track record on human rights, kleptocratic governance, and erosion of democratic ideals and principles in the Southeast Asian country, and Marcos' penchant off the cuff remark that he and Reagan have a special relationship, it has become an embarrassment to the White House. Laxalt visited Manila in October 1985 to relay to Marcos that he should start work on some reforms to deal with the sinking Philippine economy as well as the Armed Forces of the Philippines particularly the overstaying and overaged generals loyal to Marcos, beginning with Chief of Staff Gen. Fabian Ver. Despite Laxalt regaling Marcos of his World War II track record and experience during the liberation of the Philippines, the Philippine President rejected the call on retiring Gen. Ver. On the last night of the People Power Revolution, which saw the Marcoses ousted from power, Marcos phoned Laxalt to get a feel on how Reagan views the situation in Manila. Uncannily, Laxalt was in the middle of a top secret briefing in Washington to discuss about the coup that was happening in the Philippines. Laxalt informed the Philippine President "cut and cut cleanly. The time has come." Marcos responded that he was disappointed. It was the 1976 Republican presidential race that may have cemented the tight political friendship between Laxalt and former Gov. Reagan. In 1976, Reagan had decided to run for president, challenging President Gerald Ford for the Republican nomination. Ford enjoyed widespread support among the Republican establishment, particularly in Washington, D. C. Reagan decided that having Laxalt serve as his national chairman would give his campaign credibility it was otherwise lacking. Although Laxalt was not well known on a national level, he was well liked and respected in the U. S. Congress, and he was similarly respected by many prominent members of the national media. Laxalt eventually acceded to Reagan's request, even though doing so severely jeopardized his relationship with the Ford White House. Laxalt campaigned all over the United States on behalf of Reagan, often campaigning by his side. With his back to the wall, Reagan won shocking victories in North Carolina and Texas, which propelled the race all the way to the national convention in Kansas City. Laxalt nominated Reagan at the convention. Eventually, the Reagan campaign lost a key procedural vote to Ford and the sitting president eked out a victory. Although he was on the losing side, Laxalt's national profile increased dramatically as a result of his efforts on behalf of Reagan. When Reagan defeated Democratic incumbent President Jimmy Carter in 1980, with Laxalt again serving as national chairman of Reagan's campaign, Laxalt's profile rose even higher.

Sacramento Bee компаниясының жала жабу ісі

Невада штатында ұзақ жылдар мемлекеттік қызметкер болғандықтан, ұйымдасқан қылмыспен байланысы бар тұлғалар Лас-Вегастың ойын индустриясының алғашқы кезеңінде маңызды рөл атқарды, сол себепті Лаксалттың кейбір адамдармен арақатынасы тексеріске түсті. 1983 жылы, Лаксалт Сенаттағы екінші мерзімінде және Рейганның қайта сайлану науқанының қарсаңында, "Сакраменто Би" газеті Лаксалттың 1970 жылдардың басында отбасы Карсон-Ситидегі "Ормсби Хаус" қонақ үй-казиносына иелік еткен кездегі бизнес мәмілелері туралы екі мақала жариялады. Мақалаларда, казино Лаксалт отбасының меншігінде болған кезде пайдасы заңсыз жолмен алынған деген күдік болғандығы айтылды. Лаксалт "Bee" газетіне ар-намысқа тигізді, мақалалардағы айыптаулардың жалған екенін және Лаксалттың ұйымдасқан қылмыс мүшелерімен байланысы бар деген ұсыныстың жала екенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ, заңсыз ақша алу туралы ешқандай хабары болмағанын және мүлде ешқандай заңсыз ақша алынбағанын жоққа шығарды. Лаксалт 250 миллион доллар көлемінде өтемақы талап етті. 1987 жылы тараптар келісімге келді. "Bee" газеті жасаған мәлімдемеде сотқа дейінгі тергеулер "Ормсби Хаус" қонақ үйінен ақша заңсыз жолмен алынбағанын көрсеткені мойындалды. Лаксалт сотқа дейінгі тергеулерде мәселеге қатысты ешқандай құқық бұзушылыққа дәлел табылмайтынын мәлімдеді. "Bee" газеті өзінің ар-намысқа тигізбегенін, себебі Лаксалттың қылмыстық әрекеттерге қатысы бар екенін айтпағанын, тек үшінші тараптың "Ормсби Хаус" қонақ үйінде құқық бұзушылықтар болды деген күдікпен келгенін хабарлады. Келісімге сәйкес, екі тарап адвокаттардың гонорары мәселесін бұрынғы федералды судьялардың алқасы шешуге келісті. 1988 жылдың наурыз айында, жан-жақты қараудан кейін, судьялар Лаксалтқа 647 452,52 доллар гонорар және сот шығындарын төлеуге бұйрық берді. Алқа мүшелерінің бірі, АҚШ-тың бұрынғы Бас прокуроры Гриффин Белл, президент Джимми Картердің басшылығымен қызмет еткен, 2 миллион доллар төлеуге ұсынып, бірақ соңғы соманың "әділ" екенін айтты. "Вашингтон Пост" газеті судьялардың шешімін "Bee" газеттеріне жасалған соққы ретінде сипаттады. Лаксалт бұл іс "Bee" газетінің айыптамаларының негізсіз екенін дәлелдегенін мәлімдеді.

As a long time public official in Nevada, where individuals with alleged ties to organized crime were prominent in the early Las Vegas gaming industry, Laxalt came under scrutiny for his relationships with certain individuals. In 1983, during Laxalt's second Senate term and on the eve of Reagan's re election bid, the Sacramento Bee published two articles about Laxalt's business dealings while his family owned the Ormsby House, a hotel casino in Carson City, in the early 1970s. The articles claimed that certain Federal agents had alleged that the casino had been skimmed of profits while owned by the Laxalt family. Laxalt sued the Bee for libel, claiming that the articles' allegations were false, and that the implication that Laxalt associated with members of organized crime was defamatory. He also denied knowing about skimming activities and, in fact, denied that any skimming whatsoever had taken place. Laxalt sought $250 million in damages. In 1987, the lawsuit was settled. In a statement, the Bee acknowledged that pretrial discovery "had not shown that there was a skim" at the Ormsby House. Laxalt declared that pretrial investigations had found no evidence of the wrongdoing at issue. The Bee maintained that it did not commit libel because it had not stated that Laxalt was involved in wrongdoing; it had merely reported that a third party held suspicions that wrongdoing had taken place at the Ormsby House. Under the settlement, the two sides agreed to allow the question of attorneys' fees to be decided by a panel of former federal judges. In March 1988, after an extensive review, the judges awarded Laxalt $647,452.52 in fees and costs. One of the panelists, former U. S. Attorney General Griffin Bell, who had served under President Jimmy Carter, said that he would have preferred awarding $2 million, but he felt the final amount was "fair." The Washington Post described the judges' decision as a "slap" at the Bee newspapers. Laxalt was quoted as saying that the case had proven the Bees allegations to be without basis.

1988 жылғы президенттік сайлау

Лаксальт 1987 жылы Сенаттан зейнеткерлікке шықты, ал оның орнына 1974 жылы одан жеңілген Гарри Рид келді. Рид кейіннен Сенаттың көпшілік көшбасшысы болып, Невада штатынан ең ұзақ қызмет еткен АҚШ сенаторы атанды. Лаксальт 1987 жылы 1988 жылғы сайлауда Республикалық партиядан президенттікке үміткерлікті қысқа ғана уақытқа қолдады. Лаксальт қаржы жинау жоспары орындалмағанын түсінген соң, науқан тек төрт ай ғана жалғасты. Сол кездегі саяси комментаторлар оның жарысқа кеш кіргенін, осының салдарынан қарсыластары ұйымдастыру жұмысында одан басымдық алғанын, ал ең тәжірибелі саяси стратегиялар мен қаржы жинаушылар басқа кандидаттармен жұмыс істеп жатқанын айтты. Кейін ол Джордж Буш-әке президенттік науқанының тең төрағасы болып тағайындалды. Сегіз жыл өткен соң, ол Боб Долдың 1996 жылғы сәтсіз президенттік науқанында да осындай қызмет атқарды.

Саясатта

Лаксальт Нью-Йорктегі Finley, Kumble, Wagner, Underberg, Manley, Myerson & Casey заң фирмасының және оның мұрагері, Laxalt, Washington, Perito & Dubuc заң фирмасының серіктесі болды. Кейін ол "Пол Лаксальт" тобы деп аталатын шағын мемлекеттік консалтингтік фирма құрды. АҚШ Сенатынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Лаксальт президент Джордж Буш-тың қазіргі және бұрынғы конгресс мүшелері мен басқа да көрнекті американдықтардан тұратын беделді тапшылықты азайту жөніндегі комиссияға тағайындалды. Комиссия ақырында федералдық бюджет тапшылығын шешудің ең тиімді жолы бойынша келісе алмады. Лаксальт өзінің мемлекеттік қызметтегі мансабы кезінде де, одан кейін де әртүрлі жолдармен құрметке бөленді. 1983 жылы аяқталған 11 миллион долларлық Пол Лаксальт минералды инженерлік орталығы, Невада Рино университетінің және Тау-кен мектебінің үлкен жетістігі ретінде танылды. 60 000 шаршы фут алақанды ғимаратта тау-кен инженерлігі, химиялық және материалдық инженерлік, сондай-ақ геологиялық ғылымдар бойынша сыныптар мен зертханалар орналасқан. Карсон-Ситидегі Пол Лаксальт мемлекеттік ғимараты бұрын АҚШ пошта бөлімі (1891 жылы салынған) және Невада штатында салынған алғашқы федералдық ғимарат болған. Ол Карсон-Ситидің тарихи ауданының орталығында орналасқан. Лаксальттың өзіне ерекше қуаныш сыйлаған бастамаларының бірі – ол АҚШ Сенатындағы екі мерзімі ішінде құрған "Стажер" бағдарламасы еді. Бағдарламаның мақсаты – колледж жасындағы студенттерді Вашингтон қаласына әкеліп, Лаксальттың Сенат кеңсесінде колледж семестрінің эквивалентіне жуық жұмыс істеуге мүмкіндік беру болды. Бұл бағдарламаның түлектерінен бірнеше адам үкімет пен бизнесте көрнекті мансаптарға ие болды, соның ішінде Неваданың бұрынғы губернаторы Брайан Сандовал. 2012 жылдың 2 тамызында губернатор Сандовал Лаксальттың 90 жылдық мерейтойын Невада штатында "Пол Лаксальт күні" деп жариялаған жарлыққа қол қойды.

Жеке өмір

Лаксальт 1946 жылы Невада штатының федералды судьясы болған Джон Роли Росске (1927–2004) тұрмысқа шықты, ол Джон Роли Росскең қызы еді. Олардың бес қызы (Гейл, Шила, Мишель, Кевин және Кэтлин) және бір ұлы (Джон Пол) болды. 1972 жылы олар ажырасып кетті. Лаксальт өмірінің соңына дейін екінші әйелі Кэролмен бірге болды. Оның бұрынғы некеден бір қызы (Дениз) бар еді. Сенаттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Пол мен Кэрол Лаксальт Солтүстік Вирджинияда тұрып қалды. Лаксальттың он екі немересі және төрт шөбересі болды. 1978 жылы Лаксальттың қызы Мишель ұл табалады, оның аты Адам Лаксальт еді. Ол кезде Лаксальт Сенаттағы әріптесі, Нью-Мексикодан Пит Доменичимен бірге жұмыс істеді. Мишель Лаксальт Адамды жалғыз өзі тәрбиеледі. Адам Лаксальттың әкесі кім екені 2013 жылға дейін жарияланбады. Сол кезде Доменичи Лаксальттың өзінің ұлы екенін және оның тууына некеден тыс қатынас себеп болғанын мойындады. Сенаттың бұрынғы көпшілік көшбасшысы Гарри Рид Лаксальт қайтыс болғаннан кейін: «Біз әртүрлі саяси партиялардан және өмірден келдік, бірақ бұл Пол Лаксальт үшін маңызды емес еді. Ол нағыз адал адам еді. Ол маған және баршаға ең жоғары құрметпен және достықпен қарады», – деді. Невада штатының губернаторы Брайан Сандовал: «Пол Лаксальт – мемлекет қайраткері, мырза және жоғары мәдениетті адам болды. Ең бастысы, ол сүйікті Невада және біздің еліміздің жақтасы еді», – деп атап өтті. 2018 жылдың 6 қыркүйегінде сенатор Лаксальт Вашингтондағы Сент-Мэтью соборында жерленді. Қатысушылардың арасында бұрынғы вице-президент Дик Чейни, Сенаттың бұрынғы көпшілік көшбасшысы Боб Доул, бұрынғы бас прокурор Эдвин Миз III және Лаксальтқа соңғы құрмет көрсету үшін ел астанасына келген көптеген невадалықтар болды. Алғыс айту күніне дейін Невада штатының астанасы және Лаксальттың туған қаласы Карсон-Ситидегі губернатордың резиденциясында еске алу шарасы өтті. Сөз сөйлегендердің қатарында губернатор Сандовал, Грег Ферраро, Фрэнк Фаренкопф, Эд Эллисон және Сиг Рогич болды. Іс-шараға бұрынғы губернаторлар Боб Лист, Ричард Брайан және Боб Миллер қатысты. Сонымен қатар, бұрынғы Лаксальт қызметкерлерінің көптеген өкілдері қатысты, олардың ішінде Даг Фуллер, Робби Эйкен, Хал Фурман және Джин Дракулич болды. Бірнеше аптадан кейін, отбасы мен жақын достарының қатысуымен және Екінші дүниежүзілік соғысындағы қызметіне құрмет көрсету мақсатында Лаксальт Арлингтон ұлттық зиратына жерленді. Салтанатты рәсім 21 зеңбірек оғымен аяқталды.

Laxalt was married in 1946 to Jackalyn Ross (1927–2004), the daughter of John Rolly Ross, who was a federal judge in Nevada. The couple had five daughters (Gail, Sheila, Michelle, Kevin, and Kathleen) and one son (John Paul). They divorced in 1972. Laxalt was married to his second wife, Carol, until his death. She had one daughter (Denise) from a previous marriage. After he retired from the Senate, Paul and Carol Laxalt continued to reside in northern Virginia. Laxalt had twelve grandchildren and four great grandchildren. In 1978, Laxalt's daughter Michelle had a son, Adam Laxalt, with Laxalt's then Senate colleague, Pete Domenici of New Mexico. Michelle Laxalt raised Adam as a single parent. Adam Laxalt's paternity was not publicly acknowledged by his parents until 2013. At that time, Domenici acknowledged that Laxalt was his son and was born as a result of an extramarital affair. Former Senate Majority Leader Harry Reid said in a statement after Laxalt's death: “We came from different political parties and backgrounds, but that didn't matter to Paul Laxalt. He was the epitome of a gentleman. He treated me, and everyone, with the utmost respect and friendship." Nevada governor Brian Sandoval remarked that “Paul Laxalt was many things – a statesman, a gentleman and a class act – above all, he was a champion for his beloved Nevada and our country." On September 6, 2018, a funeral service was held for Senator Laxalt at St. Matthew's Cathedral in Washington, D. C. Attendees included former Vice President Dick Cheney, former Senate Majority Leader Bob Dole, former Attorney General Edwin Meese III and scores of Nevadans who made the trek to the nation's capital to pay their last respects to Laxalt. Just before Thanksgiving, a memorial service took place at the Governor's Mansion in Nevada's capital and Laxalt's hometown, Carson City. Speakers included Governor Sandoval, Greg Ferraro, Frank Fahrenkopf, Ed Allison and Sig Rogich. Attendees included former Governors Bob List, Richard Bryan and Bob Miller. In addition, several former Laxalt staff members attended including Doug Fuller, Robbie Aiken, Hal Furman and Gene Drakulich. A few weeks later, with family and close friends present, and in honor of his service during World War II, Laxalt was interred at Arlington National Cemetery. A 21 gun salute concluded the ceremony.