Вьетнам соғысындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің өзендік катерлері (PBR)
Patrol Boat, River
Вьетнам соғысында (1966-1975) АҚШ Әскери-теңіз күштері қолданған PBR катерлері туралы мақала. Меконг дельтасындағы, Рung Sat аймағындағы және т.б. өзендердегі күзету жұмыстары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
U.S. Navy, Vietnam War (1966–1975)
U. S. Navy, Vietnam War (1966–1975)
Pатрульдік қайық, өзендік, немесе PBR – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Вьетнам соғысында 1966 жылдың наурызынан 1975 жылға дейін қолданылған кішкентай, қатты корпусты патрульдік қайықтың атауы. Олар 250 қайыққа дейін жеткен күшпен, Өзендік патрульдік күштегі ең көп таралған техника ретінде, 116-шы жұмыс тобында қолданылды. Меконг дельтасы, Рунг-Сат арнайы аймағы, Сайгон өзені және I корпус аймағында, Clearwater жұмыс тобына бекітілген аймақта қару-жарақ тасымалдауын тоқтату мақсатында пайдаланылды. Осы рөлде олар жиі жау әскерлерімен қайықтарда және жағалауда атысқа түсті, Navy SEAL командаларын түсіру және алу үшін қолданылды, сондай-ақ АҚШ Армиясының 458-ші көліктік компаниясы, "458-ші Теңіз жолбарысы" деп белгілі болған, оларды пайдаланды. PBR, Арнайы операциялар кемесі – Өзендік (SOC R) арнайы кемесімен алмастырылды.
Patrol Boat, Riverine, or PBR, is the United States Navy designation for a small rigid hulled patrol boat used in the Vietnam War from March 1966 until 1975. They were deployed in a force that grew to 250 boats, the most common craft in the River Patrol Force, Task Force 116, and were used to stop and search river traffic in areas such as the Mekong Delta, the Rung Sat Special Zone, the Saigon River and in I Corps, in the area assigned to Task Force Clearwater, in an attempt to disrupt weapons shipments. In this role, they frequently became involved in firefights with enemy soldiers on boats and on the shore, were used to insert and extract Navy SEAL teams, and were employed by the United States Army's 458th Transportation Company, known as the 458th Sea Tigers. The PBR was replaced by the Special Operations Craft – Riverine (SOC R)
Дизайн
PBR – бұл шыны талшықтан жасалған корпусы және су реактивті қозғалтқышы бар әмбебап қайық, ол жағалаудағы, су өсімдіктерімен толы өзендерде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Толық жүктелген кезде ол тек 2 фут (1 метр) су тартты. Қозғалтқыштарды кері бағытта бұру арқылы қайықты өз ұзындығында айналдыруға немесе толық жылдамдықтан бірнеше қайық ұзындығында тоқтатуға болады. PBR екі нұсқада өндірілді: біріншісінің ұзындығы 31 фут (9 метр), ені 10 фут 7 дюйм болды. Mark II нұсқасының ұзындығы 32 фут (10 метр), ал ені Mark I нұсқасына қарағанда 1 фут (0 метр) кең болды. Сондай-ақ, ол қозғалтқыштардың тозуын азайту үшін жақсартылған қозғалтқыштармен және тозуға төтеп беру үшін алюминийден жасалған қабырғалармен жабдықталды. PBR-ді сол кездегі High Point, NC қаласында орналасқан Hatteras Yachts компаниясының Willis Slane және Jack Hargrave жасады, ал оның корпусы қолданыстағы Hatteras Yacht корпусының негізінде салынды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің өкілдерімен өткен кездесуден кейін жеті күн өткен соң Slane және Hargrave прототипін дайындады. 1966 жылдың наурызында жеткізілген 11 PBR және келесі бірнеше жылда АҚШ және Оңтүстік Вьетнам әскерлеріне жеткізілген шамамен 300 қайық, Пуджет шығанағының солтүстік жағасындағы Вашингтон штатының Беллингхем қаласындағы Uniflite кеме жасаушылығында салынған демалыс қайығының дизайнына негізделген. 1965 жылдың қазан айында Әскери-теңіз күштері компанияға 140 PBR құрылысына келісімшарт берді. Конвейерден шыққан алғашқы қайық Mark I деп аталды, оның ұзындығы 31 фут, корпусы толығымен шыны талшықтан жасалған, бұл технология 1950 жылдардың басында әзірленген. Кейбір қайықтарда Hispano Suiza HS.404-тің AN/M3 нұсқасынан алынған және LCM және PBR-де де қолданылған Mk16 Mod 4 Colt 20 мм автоматты зеңбірек орнатылған. Қайықтардың қорғанысы нашар, тек пулемет ұясы үшін керамикалық броня және кемешінің орындығы үшін жарты дюйм қалыңдығындағы болатты броня бар. Олар қауіпті жағдайлардан шығу үшін жылдам үдеуге, маневрлеуге және жоғары жылдамдыққа сүйенуге арналған.
The PBR was a versatile boat with a fiberglass hull and water jet drive which enabled it to operate in shallow, weed choked rivers. It drew only 2 feet (1 m) of water fully loaded. The drives could be pivoted to reverse direction, turn the boat in its own length, or come to a stop from full speed in a few boat lengths. The PBR was manufactured in two versions, the first with 31 feet (9 m) length and 10 foot, 7 inch beam. The Mark II version was 32 feet (10 m) long, and had a 1 feet (0 m) wider beam than the Mark I. It also had improved drives to reduce fouling and aluminum gunwales to resist wear. The PBR was designed by Willis Slane and Jack Hargrave of Hatteras Yachts, located in High Point, NC at the time, and its hull was based on an existing Hatteras Yacht hull. Just seven days after a meeting with US Navy officials, Slane and Hargrave had a prototype ready. The 11 PBRs delivered in March 1966 and the approximately 300 delivered over the next few years to the U. S. and South Vietnamese military were based on a pleasure boat design constructed by Uniflite, a boatyard in Bellingham, Washington, on the northern end of Puget Sound near the Canadian border. In October 1965, the Navy awarded a contract to the company for construction of 140 PBRs. The first craft off the assembly line, called the Mark I, was 31 feet long with a hull constructed entirely of fiberglass, a technology developed in the early 1950s. others had a bow mounted Mk16 Mod 4 Colt 20 mm automatic cannon, derived from the AN/M3 version of the Hispano Suiza HS.404 and also found on the LCMs and PBRs. The boats are not well protected, aside from some ceramic armor shielding for the machine gun pit, and some quarter inch thick steel armor plate for the coxswain's flat. They were designed to rely on rapid acceleration, maneuverability, and speed to get out of dangerous situations.
Операциялық мансап
1966 жылдан 1972 жылға дейін PBR кемелері Әскери-теңіз күштерімен 116-шы топтың негізгі бөлігі ретінде пайдаланылды. PBR кемелері 1995 жылға дейін Калифорния штатындағы Маре аралында, сол жылы BRAC шараларына байланысты база жабылуына дейін АҚШ Әскери-теңіз резервінде қызмет етті. Вьетнам соғысы кезінде Маре аралы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жөндеу базаларына, техниканы сақтау операцияларына, су асты кемелерінің операцияларына және «Патрульдік жылдам кемелер» (PCF – көбінесе «Swift қайықтары» деп аталады), PBR және Мобильдік өзен күштерінің шабуылдық кемелері үшін өзендегі оқу операцияларына орталық болды. PBR және Swift қайықтары үшін оқу алаптары бүгінгі күнге дейін Напа-Сонома батпағының мемлекеттік жануарлар қорғау аймағында сақталған. Голланд сарысуы, Қытай сарысуы, Напа сарысуы, Шайтан сарысуы, Суисун батпағы және Напа өзені бұрынғы оқу алабынан өтеді. Әскери-теңіз күштері өзендерді патрульдеумен айналысқандықтан, АҚШ армиясы әскери порттарының маңындағы су қауіпсіздігін қамтамасыз етуге міндетті болды. Сондықтан, 1968 жылдың басында 458-ші көлік компаниясы (LARC) 18-ші әскери полиция бригадасының құрамында PBR компаниясына айналдырылды. Компания штаб-пәтері Cat Lai қаласында орналасқандықтан, әрбір армия портына екі PBR кемесі бекітілді. Экипажға екі армия теңізшісі (капитан және машинист) және екі әскери полиция офицері (мылтықшы) кірді. 1990 жылдардың соңында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің PBR күшінің қалдығы тек Әскери-теңіз резервінде болды (Swift қайықтары Вьетнам соғысынан кейін 1970 жылдардың басында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің активтік қызметінен шығарылды) және штат астанасы Сакраментоға қарай ішкі аймаққа көшірілді. Сакраментодан PBR кемелері қажет болған жағдайда тікелей Сан-Франциско шығанағы арқылы Тынық мұхитына өте алатын болды. Маре аралындағы бұрынғы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің (өзендік) оқу базасының жанындағы Мемлекеттік жабайы табиғат аймағының сулары әлі де АҚШ Әскери-теңіз күштерінің PBR кемелерін пайдалануға қолжетімді.
From 1966 to 1972, PBRs were operated by the Navy as the principal component of Task Force 116. PBRs operated with the U. S. Naval Reserve up until 1995 at Mare Island, California, prior to the base's closure due to BRAC action that year. During the Vietnam War, Mare Island was home to the U. S. Navy's Repair Facilities, Mothballing Operations, Submarine Operations, and Riverine Training Operations for both Patrol Craft Fast (PCF—more commonly known as Swift Boats), PBRs, and the River Assault Boats of the Mobile Riverine Force. The training areas for the PBRs and Swift Boats still exist today within the Napa Sonoma Marsh state wildlife area. Sloughs such as Dutchman Slough, China Slough, Napa Slough, Devil's Slough, Suisun marshland and the Napa River all run through the former training area. Since the Navy was busy patrolling the rivers, the U. S. Army had to secure the waters around its military ports. So, it converted the 458th Transportation Company (LARC) into a PBR company in early 1968 under the 18th Military Police Brigade. With the company headquarters at Cat Lai, the company assigned pairs of PBRs to each of the Army ports. The crews consisted of two army mariners, coxswain and engineman, and two military police as gunners. In the late 1990s, what remained of the U. S. Navy's PBR force was solely in the Naval Reserve (Swift Boats had been retired from the active duty U. S. Navy immediately following the Vietnam War during the early 1970s), and was moved further inland towards Sacramento, California, the state capital, which is also intertwined with rivers. From Sacramento, PBRs could still transit directly to and through San Francisco Bay and into the Pacific Ocean, if need be. The waters of the State Wildlife Area, next to the former U. S. Navy (Riverine) training base at Mare Island, are still available for U. S. Navy PBR usage.
Медальдар
Джеймс "Уилли" Уильямс – PBR 105 командалық құрамындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің теңізшісі болды. 1966 жылдың 31 қазанындағы патрульдік операция кезінде екі PBR (105 және тағы біреуі) мен екі Вьетконг (VC) сампаны арасындағы қақтығыс үш сағатқа созылған шайқасқа ұласты, онда 50-ден астам жау кемелері, көптеген VC жер әскерлері және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің шабуылдық тікұшақтары қатысты. Осы шайқастағы рөлі үшін Уильямс Құрмет медалімен марапатталды. Марапаттамада айтылғандай, "патруль 65 жау қайығын жойды немесе жоғалтты және жау әскеріне көптеген шығын келтірді". Уильямс АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихындағы ең көп марапатталған теңізші болып саналады. АҚШ Әскери-теңіз күштері оның құрметіне басқарылатын зымырандық эсминец USS James E. Williams-ты атады. 1967 жылдың 6 наурызында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің теңізшісі Дэвид Джордж Уэллет PBR 124 қайығындағы алдыңғы пулеметші болды. Ол қайығына қарай лақтырылған гранатаны байқағаннан кейін, Уэллет өзінің қорғаныш позициясын тастап, қайықтың арт жағына жүгіріп, кемедегі әріптестерін жасырынуға шақырды. Содан кейін ол қайықтың капитанын қауіпсіз жерге итеріп, өзі граната мен әріптестерінің арасына тұрды. Оның әрекеті басқаларды құтқарып қалды, бірақ трагедиялық жағдай – граната жарылғанда Дэвид Уэллет қаза тапты. Осы күні жасаған ерлігі үшін Дэвид Уэллет Құрмет медалімен марапатталды. Патрик Осборн Форд – PBR патрульдік қайығында қызмет еткен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің теңізшісі. Ол Оңтүстік Вьетнамда екі кемедегі әріптесінің өмірін құтқарып, қаза тапты. АҚШ Әскери-теңіз күштері оны қайтыс болғаннан кейін Әскери-теңіз кресімен марапаттады және кейіннен USS Ford (FFG 54) фрегатын оның құрметіне атады.
James "Willie" Williams was a United States Navy sailor commanding PBR 105. During a patrol operation on 31 October 1966, an engagement between the two PBRs (105 and one other) and two Viet Cong (VC) sampans escalated into a three hour running battle involving more than 50 enemy vessels, numerous VC ground troops, and U. S. Navy attack helicopter support. For his role in this battle, Williams received the Medal of Honor. According to the citation, "the patrol accounted for the destruction or loss of 65 enemy boats and inflicted numerous casualties on the enemy personnel." Williams is considered the most heavily decorated enlisted sailor in U. S. Navy history. The U. S. Navy posthumously named a guided missile destroyer, USS James E. Williams, after him. On March 6,1967, United States Navy Seaman David George Ouellet was the forward machine gunner on PBR 124. After observing a grenade hurtled in the his boats direction, Seaman Ouellet left the protection of his position and ran to the rear of his boat warning his shipmates to take cover. He then pushed the boat's captain down to safety and placed himself between the grenade and his shipmates. His actions saved the other men, but tragically Seaman David Ouellet was mortally wounded when the grenade detonated. For his actions that day Seaman David Ouellet was awarded the Medal of Honor. Patrick Osborne Ford was a United States Navy sailor serving on a PBR patrol boat who was killed in South Vietnam after he saved the lives of two of his shipmates. The U. S. Navy posthumously awarded him the Navy Cross and later named a frigate, USS Ford (FFG 54), after him.
Танымал мәдениетте
1979 жылғы "Апокалипсис" фильміндегі оқиғаның басым бөлігі PBR Street Gang радио шақыру таңбасын қолданған, Америка Құрама Штаттарының теңіз күштеріне тиесілі ойдан шығарылған PBR қайығында өтеді. Қарусыз PBR Mk. II көшірмесі, "Boat Machine" немесе "Du Ma" аталған, Джереми Кларксонның "The Grand Tour" телешоуының "Seamen" атты арнайы бағдарламасында пайдаланылды. Кларксон бұл репликаны жасау үшін қалған PBR қайықтары жоқ екендігіне байланысты, бастапқыдан толығымен құрастыру қажет болды және бұл үшін 100,000 фунт стерлинг жұмсалды деп қате мәлімдеді. Du Ma түпнұсқа дизайнындағы джакузилік соплоларын қолдана отырып, мүмкіндігінше шынайы жасалды, бірақ белгісіз өндірісшінің екі 350 ат күші бар V8 бензиндік қозғалтқыштарымен жабдықталды.
A major part of the action in the 1979 movie Apocalypse Now takes place on a fictional United States Navy PBR that used the radio call sign PBR Street Gang. An unarmed PBR Mk. II replica called "Boat Machine" or "Du Ma" was used in the "Seamen" special of the television show The Grand Tour by Jeremy Clarkson, who erroneously claimed that, as there were no surviving PBRs, the replica had to be built completely from scratch and so cost £100,000. Du Ma was as authentic as possible, using the same Jacuzzi drive jets as the original design, but powered by two 350 horsepower V8 gasoline engines of unspecified make.