Кіріспе

Reichsführer SS, SS Obergruppenführer жеке штабының бастығы, Оңтүстік Тирольдің фольклорисі Карл Фридрих Отто Вольф (13 мамыр 1900 – 17 шілде 1984) – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Reichsführer SS (Генрих Гиммлер) жеке штабының бастығы және Адольф Гитлермен байланыс жасаған неміс SS шенеунігі. Ол соғысты Италиядағы СС және полицияның Жоғарғы басшысы ретінде аяқтады және сол аймақтағы Оккупациялық күштердің ерте капитуляциясын ұйымдастыруға көмектесті, бұл Еуропаның қалған бөлігінен бірнеше күн бұрын соғыстың аяқталуына әкелді. "Күн шығысы" операциясына қатысқандықтан Нюрнберг процесінде соттан қашып құтылды. 1962 жылы Вольф Батыс Германияда поляктарды еврейлерді депортациялағаны үшін қайтадан тұтқындалды және сотталды, 1964 жылы ол кісі өлтіруге көмектескені үшін 15 жылға бас бостандығынан айырылды. Денсаулығы нашарлағандықтан 1971 жылы босатылды, бірақ 13 жылдан кейін қайтыс болды.

Ерте өмір және мансап

Карл Фридрих Отто Вольф 1900 жылдың 13 мамырында Дармштадт қаласында бай аудандық сот судьясының ұлы болып дүниеге келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1917 жылы мектепті бітіріп, Германия императорлық армиясына (Лейбгардтың жаяу әскер полкі № 115) ерікті болып қосылып, Батыс майданында қызмет етті. Ол лейтенант шеніне дейін көтеріліп, екінші және бірінші дәрежелі Темір крестпен марапатталды. Соғыстан кейін Вольф Версаль келісімінің шарттары бойынша Германия қарулы күштерінің қысқартылуына байланысты армиядан кетуге мәжбүр болды. Вольф 1918 жылдың желтоқсанынан 1920 жылдың мамырына дейін жартылай әскери Фрейкорптар құрамында болды. Ол Франкфурттағы Бетман банкінде екі жылдық оқудан өтіп, 1923 жылы Фрида фон Рёмхельдке үйленді. Жұбайлар Мюнхенге көшіп, онда Вольф Deutsche Bank-та жұмыс істеді. 1924 жылдың маусымында жұмыстан босатылып, жарнамалық фирмаға орналасты. Вольф құқық білімін оқыған болуы мүмкін, бірақ мемлекеттік емтихан тапсырмаған. 1925 жылы ол жеке жарнамалық компаниясын құрды және оны Мюнхенде 1933 жылға дейін басқарды.

Нацистік партия және СС

Вольф 1931 жылғы қазан айында 695,131 нөмірі бар нацистік партияға және СС-ке қосылды. Оның СС мүшелік нөмірі 14 235 болды және ол 1932 жылғы ақпанда СС штурмфюрері қызметіне тағайындалды. 1933 жылғы наурыздан бастап, нацистік партия ұлттық билікке келгеннен кейін, Вольф сол кездегі Бавария губернаторы Франц Риттер фон Эпптің адъютанты болды. Осы кезде ол СС басшысы Генрих Гиммлердің назарына ілігіп, 1933 жылғы маусымда жеке адъютанты болып тағайындалды. 1936 жылы Вольф Рейхстаг депутаты болды. Сол жылы Гиммлер оны Рейхсфюрер СС-тің жеке штабының бастығы етіп тағайындады, ол СС-дегі барлық байланыс пен хат алмасуды партиялық және мемлекеттік деңгейде үйлестірді. Гиммлердің СС, нацистік партия, мемлекеттік органдар және жеке құраммен байланыстарын басқару арқылы, сөзді шешен және әдепті Вольф Гиммлердің билік режиміндегі маңызды тұлғалардың біріне айналды. Бұдан өзге, Вольф СС жүзеге асырған экономикалық инвестицияларды қадағалады, Гиммлердің жақын достары арасында қаржыны жинауға және СС ұйымдары – «Аненербе» мен «Лебенсборн» ұйымдарымен байланысқа жауапты болды. 1939 жылы ол Бас кеңсе басшысы және Гитлермен СС байланыс офицері болып тағайындалды. 1936 жылы Вольф протестант шіркеуінен шықты. 1937 жылғы 30 қаңтарда ол СС группфюрері (генерал-майор) шеніне көтерілді.

Сот және айыптау

1945 жылғы 13 мамырда тұтқындалып, Шенебергте қамауға алынды. Нюрнберг процесінде Вольф Италияда ерте капитуляция жасағаны және сот процесінде айыптау тарапының куәгері ретінде сөйлегені үшін қудалаудан құтылуға мүмкіндік алды. 1947 жылы босатылғанымен, соғыстан кейінгі Германия үкіметі оны нацистік режимді тазарту процесінің аясында айыптады. Неміс сотынан кейін үй қамауында ұсталған Вольф 1948 жылғы қарашада СС-ке мүше болғаны үшін 5 жылға бас бостандығынан айырылды. 1949 жылғы маусымда ол түрмеден шықты. Бостандыққа шыққаннан кейін Вольф жарнама агенттігінде басшы қызметін атқарды. Ол отбасымен бірге Старнбергке көшті. 1962 жылы Израильде Адольф Айхманның ісі кезінде дәлелдер Вольфтің 1944 жылы итальяндық еврейлерді депортациялауды ұйымдастырғанын көрсетті. Вольф тұтқындалып, Батыс Германияда сотталды. 1964 жылы ол 300 мың еврейді Треблинка жойқын лагеріне депортациялағаны үшін кінәлі деп танылды, бұл олардың өліміне әкеп соқты. Штраубингте 15 жылға сотталған Вольф жазасының бір бөлігін ғана өтеді және 1971 жылы жүрек талмасынан босатылды. Мысалы, Колумбия университетінің тарих профессоры Истван Деак. Теорияны қолдаушы Дан Курцманның «Арнайы тапсырма» деген кітабын қарастырып, Деак Курцманның «сенімсіздігін» және оның «күмәнді құжаттардың дұрыстығын сынаусыз қабылдағанын және өзінің негізгі неміс әріптесі, бұрынғы СС генералы Карл Вольфтің айтқандарына сөзсіз сенгенін» атап өтті. Ол кітаптың «жеткіліксіз құжаттамасын» және «көптеген түсініксіз немесе қате сілтемелерді» де сынады. 1970-ші жылдардың соңында Вольф Stern журналының тілшісі Герд Хайдеманмен де байланыс жасады. Хайдеманмен бірге Оңтүстік Америкада саяхаттап, ол басқалармен бірге Клаус Барби мен Уолтер Рауффты табуға көмектесті, олармен Хайдеман бірқатар мақалалар үшін сұхбаттар жүргізді. Вольф Гитлердің күнделіктеріне кеңесші болды және олар Конрад Кужаудың жасаған жалғандықтары болып шыққанда ашуланды. Хайдеман мен Кужаудың ісіне қатысуға шақырылған Вольф бас тартты; 1984 жылғы 17 шілдеде ол Розенхаймдағы ауруханада қайтыс болды. 21 шілдеде Приен-ам-Кимзедегі зиратта жерленді. Өлімінен бірнеше апта бұрын Вольф ислам дінін қабылдап, мұсылман болды. Оның қабірінде қызы Фатима Гримм Мюнхен Ислам орталығының өкілдерінің қатысуымен жаназа намазын оқыды. Ол да 1960 жылы Мюнхенде мұсылмандыққа көшкен, кейін Германияда ислам туралы аудармашы, автор және лектор болды.