USS Woolsey (DD 77) – WWI кезіндегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Wickes классындағы эсминеці. 1918 ж. құрылып, Melancthon Taylor Woolsey атымен аталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уикс класының эсминеці
Wickes class destroyer
Бірінші USS Woolsey (DD 77) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен эсминец. Ол Меланктон Тейлор Вулсидің құрметіне аталған.
The first USS Woolsey (DD 77) was a in the United States Navy during World War I. She was named for Melancthon Taylor Woolsey.
Тарих
Woolsey 1917 жылы 1 қарашада Мейн штатының Бат қаласында «Бат темір жұмыс зауытында» салынды. Кеме 1918 жылы 17 қыркүйекте Элиза Кампау Уэллс ханымның демеушілігімен суға түсірілді. 1918 жылы 30 қыркүйекте әскери қызметке қабылданып, Фредерик В. Макнейр кіші лейтенант-коммандердің басқаруына берілді. Бахта сынақтан өткеннен және Бостон әскери-теңіз базасы мен Ньюпорт торпеда станциясында жабдықталғаннан кейін, «Вулси» 9 қазанда Нью-Йоркке бағыт алып, Еуропаға аттанбас бұрын «Вирджиния» линкорына қосылды. 13 қазанда ол «Вирджиниямен» бірге HX 52 конвойының қауіпсіздігін қамтамасыз етіп, Нью-Йорк портынан шықты. Салыстырмалы түрде оқиғасыз сапардан кейін, конвой 22 қазанда британдық эскорт күштеріне тапсырылды. Содан кейін «Вулси» Ирландияның солтүстік бөлігінде орналасқан Банкранаға бағыт алып, 23 қазанда жетті. Екі күннен кейін ол Банкранадан шығып, Азор аралдарындағы Понта-Делгадаға жол тартқанда Ирландия теңізімен өтті. 30 қазанда Понта-Делгадада жанармай толтырғаннан кейін, эсминец үйге қайту жолын жалғастырды және 5 қарашада Нью-Йоркке қайта оралды. Нью-Йоркте шамамен бір ай болғаннан кейін, 11 қарашадағы келісім шартымен соғыс аяқталды. «Вулси» Нью-Йорктен Еуропаға қайтып, соғыстан кейінгі міндеттерге тағайындалған американдық теңіз контингентіне қосылды. Ол 20 желтоқсанда Брестке жетіп, Еуропадағы теңіз күштерінің қолбасшысына баяндады. Келесі жеті айда ол Еуропадағы АҚШ теңіз күштері үшін түрлі тапсырмаларды орындады. Оның негізгі міндеті Брест пен Оңтүстік Англия порттары арасында – әсіресе Плимут пен Саутгемптон қалаларына – жолаушылар мен пошта тасымалдаудан тұрды. 1919 жылы 11 наурызда ол президент Вудро Вильсонды алып келген кеме Брестке келген кезде эскорттаған төрт американдық эсминецтің бірі болды. Төрт ай бойы Англия мен Франция арасындағы канал арқылы жүзіп келгеннен кейін, «Вулси» екінші рет құрметке ие болды, ол президент Вильсонның Версаль бейбіт келісімдерінен АҚШ-қа оралған кезде «Джордж Вашингтонның» эскорты ретінде тағайындалды. Ол 1919 жылы маусымның соңында «Джордж Вашингтонмен» бірге Бресттен шығып, 8 шілдеде Хэмптон Роудсқа келді. Он күннен кейін «Вулси» тағы да теңізге шығып, жаңа міндетке – Тынық мұхиты флотына бағыт алды. Ол 24 шілдеде Панамаға жетіп, Панама каналынан өтіп, Гавай аралдарында маневрлерге қатысты. Осы маневрлерді аяқтағаннан кейін ол Сан-Диегоға оралды. 1920 жылы 31 мамырда эсминец Маре Айленд теңіз базасында жөндеуге алынды – мүмкін, кең ауқымды жөндеуге, өйткені ол 20 қазанда қайтадан қызметке кірісті. Өзінің салыстырмалы түрде қысқа мансабының қалған бөлігінде «Вулси» Солтүстік Американың батыс жағалауында Тынық мұхиты флотымен жұмыс істеді. 1921 жылы 26 ақпанда таңертең Коиба аралына жақын Панаманың Тынық мұхиты жағалауында жұмыс істеп жатқанда, «Вулси» «SS Steel Inventor» сауда кемесімен соқтығысып, екіге бөлініп, суға батып кетті. 100 адам аман қалды, 17 адам жарақат алды, ал 16 адам қаза тапты. Тек бір ғана дене табылды. Аман қалғандарды оның «Аарон Уорд» әріптес кемесі құтқарып алды.
Woolsey was laid down on 1 November 1917 at Bath, Maine, by the Bath Iron Works. The ship was launched on 17 September 1918, sponsored by Mrs. Elise Campau Wells. The destroyer was commissioned on 30 September 1918, Lieutenant Commander Frederick V. McNair, Jr. in command. After trials out of Bath and outfitting at the Boston Navy Yard and the Newport Torpedo Station, Woolsey headed for New York on 9 October to join the battleship Virginia before sailing for Europe. On 13 October, she and Virginia departed New York harbor in the screen of Convoy HX 52. After a relatively uneventful voyage, the convoy was turned over to a British escort force on 22 October. Woolsey then set course for Buncrana, located in the far northern portion of Ireland, and arrived there on 23 October. Two days later, she departed Buncrana and stood down the Irish Sea en route to Ponta Delgada in the Azores. After fueling at Ponta Delgada on 30 October, the destroyer continued her voyage home and reentered New York on 5 November. After about a month at New York, during which time hostilities ended under the armistice of 11 November, Woolsey left New York on her way back to Europe to join the American naval contingent assigned there for postwar duty. She arrived in Brest, France on 20 December and reported for duty to the Commander, Naval Forces Europe. For the next seven months, she performed various missions for the United States' naval establishment in Europe. Her primary mission consisted of runs between Brest and ports in southern England – notably Plymouth and Southampton – transporting passengers and mail. On 11 March 1919, she was one of the four American destroyers to escort into Brest when that ship arrived with President Woodrow Wilson embarked. After a four month return to cross channel runs between England and France, Woolsey was honored a second time when she was assigned duty as one of George Washingtons escorts for President Wilson's return voyage to the U. S. from the Versailles peace conference. She departed Brest late in June 1919 in company with George Washington and arrived in Hampton Roads on 8 July. Ten days later, Woolsey put to sea again bound for a new assignment – the Pacific Fleet. She reached Panama on 24 July, transited the Panama Canal, and headed for maneuvers in the Hawaiian Islands. At the completion of those maneuvers, she returned to the continental United States at San Diego. On 31 May 1920, the destroyer was placed out of commission at the Mare Island Navy Yard – probably for an extensive overhaul because she was recommissioned again on 20 October. For the remainder of her relatively brief career, Woolsey operated with the Pacific Fleet along the western coast of North America. While operating off the Pacific coast of Panama near Coiba Island early on the morning of 26 February 1921, Woolsey was cut in half during a collision with the merchant ship SS Steel Inventor and sank. There were 100 survivors, 17 injured, and 16 killed. Only one body was recovered. Survivors were rescued by her sister ship, Aaron Ward.