Думонт Телеарнасы: Американ Телевидениесінің Алғашқы Көшбасшысы

Кіріспе

Дюмонт телеарнасы (Дюмонт желісі, Дюмонт телеарнасы, DuMont / DuMont / Du Mont, немесе (бұрыс) Дюмонт /'//d//u://m//Q//n//t///) – Американың алғашқы коммерциялық телеарналарының бірі, Америка Құрама Штаттарындағы бірінші жетекші арна атанысы үшін NBC және CBS арналарымен бәсекелестік еткен. Ол Allen B. DuMont Laboratories компаниясына тиесілі болды.

Арнаның дамуына телехабар таратудың жоғары құны, 1948 жылы Федералды байланыс комиссиясының (FCC) жаңа телеарналар ашуын тоқтатуы, бұл арнаның өсуін шектеді, тіпті компанияның серіктесі Paramount Pictures та кедергі келтірді. Телерадио хабарларын таратуда бірнеше жаңалықтар жасалып, 1950 жылдардың ең танымал тележұлдыздарының бірі – Джеки Глисонның мансабының бастауы болғанына қарамастан, арна ешқашан берік қаржылық жағдайға қол жеткізе алмады. UHF-тіңдеу әлі теледидарларда стандартты мүмкіндік болмаған кезеңде UHF арналарын кеңейтуге мәжбүр болған Дюмонт, өзінің үш меншікті және басқарылатын станциясынан тыс бағдарламаларды көрсету үшін күш салды: WABD Нью-Йорк қаласы, WTTG Вашингтон, Д.К. және WDTV Питтсбург. Ақырында, 1956 жылдың 6 тамызында арна таратылуын тоқтатты, 1986 жылы Fox арнасы құрылғанға дейін тек 3 негізгі арна қалды, қоғамдық хабар тарату емес. 1970 жылдары арнаның кең ауқымды бағдарламалық архивінің жойылғандығына байланысты, теледидар тарихшысы Дэвид Вайнштейн оны «ұмытылған арна» деп атады. Кейбір танымал Дюмонт бағдарламалары, мысалы Cavalcade of Stars және Emmy сыйлығының иегері Life Is Worth Living теледидар ретроспективаларында көрсетіледі немесе АҚШ теледидар тарихы туралы кітаптарда қысқаша айтылады.

Шығу тегі

Аллен Б. Дюмонт зертханасы 1931 жылы Аллен Б. Дюмонттың 1000 доллар және оның үйінің жертөлесіндегі зертханасымен құрылды. Ол және оның қызметкерлері көптеген алғашқы техникалық инновациялардың авторы болды, соның ішінде 1938 жылғы тұңғыш тұтынушыға арналған толық электрондық теледидар қабылдағышы. Олардың ең революциялық үлесі – команданың катодты сәулелі түтіктің қызмет ету мерзімін 24 сағаттан 1000 сағатқа дейін ұзартқандығы, бұл теледидар жиынтығын тұтынушылар үшін қолжетімді өнімге айналдырды. Компанияның теледидар қабылдағыштары тез арада индустрия стандарты болды. 1942 жылы Дюмонт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде радар технологиясын әзірлеуде АҚШ Армиясымен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл компанияға 5 миллион доллар табыс әкелді. Теледидар қабылдағыштарының алғашқы сатылымына тұрақты түрде телебағдарламалардың жоқтығы кедергі келтірді. 1938 жылы алғашқы жиынтығын сатқаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Дюмонт Нью-Йорк аймағындағы тәжірибелік теледидар станциясын (W2XVT) Нью-Джерси штатының Пасаик қаласында ашты. 1940 жылы станция Манхэттенге W2XWV ретінде 4-каналға көшірілді және 1940 жылдың 13 сәуірінде хабар таратуды бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде CBS және NBC теледидар хабарларын тарату сағаттарын қысқартқаннан өзгеше, Дюмонт соғыс жылдарында толыққанды тәжірибелік және коммерциялық хабар таратуды жалғастырды. 1944 жылы W2XWV коммерциялық лицензия алды, бұл Нью-Йоркте WABD (Дюмонттың бас әріптерінен алынған) шақыру таңбасымен үшінші станция болды. 1945 жылы ол 5-каналға көшті. 1945 жылдың 19 мамырында Дюмонт Вашингтон қаласында тәжірибелік W3XWT станциясын ашты, ол коммерциялық WTTG станциясына айналды. Paramount Pictures 1939 жылы компанияның 40% үлесі үшін 400 000 доллар инвестициялағанда DuMont Laboratories компаниясының кіші акционеріне айналды. Paramount компаниясының өз теледидарлық мүдделері болды, ол 1939 жылы Лос-Анджелесте және 1940 жылы Чикагода тәжірибелік станцияларды іске қосты. Дюмонттың Paramount компаниясымен байланысы кейіннен оны мазалады. Бұл есім Голдсмиттің құрметіне берілген. Осы екі Дюмонтқа тиесілі және басқарылатын станциялар 1949 жылдың 11 қаңтарында Питтсбургте WDTV (3-канал) станциясына қосылды. Нью-Йорктегі NBC 1940 жылдан бастап Филадельфиядағы WPTZ (қазіргі KYW) және Нью-Йорктегі Шенеқтадидегі WRGB станцияларымен станциялар арасында теледидар байланысын құрғандығы белгілі болса да, Дюмонт NBC соғыстан кейін бұрынғы үзілісті желілік хабарларын қайта бастамас бұрын станциялық лицензияларын алды. ABC 1943 жылы радио желісі ретінде құрылды және 1948 жылға дейін желілік теледидарға кірмеді, осы кезде Нью-Йорктегі WJZ TV (қазіргі WABC TV) флагмандық станциясы хабар таратуды бастады. CBS сонымен қатар 1948 жылға дейін толық желілік операцияларды бастау үшін күтті, себебі ол Федералды байланыс комиссиясының өз түсті теледидар жүйесін мақұлдауын күтті (оның механикалық табиғаты мен қара-ақ қабылдағыштармен үйлеспеуіне байланысты ол мақұлданбады). Mutual, Yankee Network және Paramount сияқты басқа компаниялар да телеарналарды ашуға қызығушылық танытты, бірақ FCC-нің шектеуші ережелері оларға оны сәтті іске асыруға кедергі келтірді, бірақ Paramount Television Network 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-ші жылдардың басында желілік операцияларда белгілі бір жетістікке жетті.

Allen B. DuMont Laboratories was founded in 1931 by Allen B. DuMont with only $1,000, and a laboratory in his basement. He and his staff were responsible for many early technical innovations, including the first consumer all electronic television receiver in 1938. Their most revolutionary contribution came when the team successfully extended the life of a cathode ray tube from 24 to 1000 hours, making television sets a practical product for consumers. The company's television receivers soon became the standard of the industry. In 1942, DuMont worked with the US Army in developing radar technology during World War II. This brought in $5 million for the company. Early sales of television receivers were hampered by the lack of regularly scheduled programming being broadcast. A few months after selling his first set in 1938, DuMont opened his own New York area experimental television station (W2XVT) in Passaic, New Jersey. In 1940, the station moved to Manhattan as W2XWV on channel 4 and commenced broadcasting on April 13, 1940. Unlike CBS and NBC, which reduced their hours of television broadcasting during World War II, DuMont continued full scale experimental and commercial broadcasts throughout the war. In 1944, W2XWV received a commercial license, the third in New York, under the call letters WABD (derived from DuMont's initials). In 1945, it moved to channel 5. On May 19, 1945, DuMont opened experimental W3XWT in Washington, D. C. which became commercial station WTTG. Paramount Pictures became a minority shareholder in DuMont Laboratories when it advanced $400,000 in 1939 for a 40% share in the company. Paramount had television interests of its own, having launched experimental stations in Los Angeles in 1939 and Chicago in 1940. DuMont's association with Paramount would later come back to haunt DuMont. named after Goldsmith. These two DuMont owned and operated stations were joined by WDTV (channel 3) in Pittsburgh on January 11, 1949. Although NBC in New York was known to have station to station television links as early as 1940 with WPTZ (now KYW) in Philadelphia and WRGB in Schenectady, New York, DuMont received its station licenses before NBC resumed its previously sporadic network broadcasts after the war. ABC had just come into existence as a radio network in 1943 and did not enter network television until 1948 when its flagship station in New York City, WJZ TV (now WABC TV), began broadcasting. CBS also waited until 1948 to begin full network operations, because it was waiting for the Federal Communications Commission to approve its color television system (which it eventually did not due to its mechanical nature and incompatibility with black and white receivers). Other companies, including Mutual, the Yankee Network, and Paramount, were interested in starting television networks, but were prevented from successfully doing so by restrictive FCC regulations, although the Paramount Television Network did have some limited success in network operations in the late 1940s and early 1950s.

Марапаттар

DuMont бағдарламалары қажеттілік бойынша төмен бюджеттік болды, ал арна желі телеиндустриядан салыстырмалы түрде аз марапат алды. 1950 жылдары марапаттардың көп бөлігі NBC және CBS арналарына берілді, олар басқа компанияларды шығындар жағынан басып өтіп, салыстырмалы түрде жаңа теледидар ортасында радио хабарларын таратудың бай тарихын пайдаланды. 1952–53 жылғы телесезон кезеңінде «Өмір сүруге тұрғылықты» бағдарламасының жүргізушісі епископ Фултон Шин «Ең көрнекті тұлға» номинациясы бойынша «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. Шин CBS арнасынан Артур Годфри, Эдвард Р. Мэрроу және Лусил Балл сияқты сол сыйлыққа үміткер болғандарды озып кетті. Шин 1952, 1953 және 1954 жылдары «Халыққа қызмет ету» номинациясы бойынша «Эмми» сыйлығына ұсынылды, бірақ жеңе алмады. DuMont 1952–53 жылғы телесезон кезеңінде танымал ойын-сауық шоуы «Down You Go» үшін «Ең жақсы көрермендердің қатысуы, викторина немесе панельдік бағдарлама» санатында «Эмми» номинациясын алды. Арна 1953–54 және 1954–55 жылғы телесезон кезеңінде кәсіби футболды көрсетуі үшін екі рет номинацияланды. DuMont арнасының қоғамдық істер бағдарламасы «The Johns Hopkins Science Review» 1952 жылы «Білім беру» санатында «Пибоди» сыйлығымен марапатталды. Шиннің «Эмми» сыйлығы және «Science Review»-дің «Пибоди» сыйлығы – DuMont желісі алған жалғыз ұлттық наградалар. DuMont арнасының сериалдары мен орындаушылары жергілікті телеарналардың жүлделерін алуды жалғастырғанмен, 1950 жылдардың ортасына қарай DuMont желісінің ұлттық деңгейдегі ықпалы азайды.

Рейтингтер

Videodex 62 қаланың рейтингісі1950 жылдың тамызының бірінші аптасы Рангы Сериялар Желісі # қалалар % Теледидар үйлері 1 Қаланың тойы CBS 34 37.2 2 Музыканы тоқтату ABC 50 28.4 3 Kraft TV Театры NBC 34 27.5 4 Ford Star Revue NBC 45 26.9 5 Гарри Мур Шоуы CBS 19 26.4 6 Үлкен оқиға NBC 32 25.6 7 Бастапқы әуесқой сағаты NBC 54 25.3 8 Банкті бұзу NBC 42 24.2 9 Жалғыз сарбаз ABC 39 23.9 10 Сіздің хит-парадыңыз NBC 18 23.7 11 Жұлдыздар шеруі DuMont 20 22.2 12 Ана CBS 16 22.0 13 Күрес DuMont 15 21.4 14 Сағатты жеңу CBS 33 20.7 15 Шедевр сарайы NBC 32 19.2 Теледидар көрермендерін алғаш рет өлшеген компания – Нью-Йорктегі C. E. Hooper компаниясы. DuMont Хупер рейтингісінде жақсы көрсетті; шындығында, DuMont-тың таланттар шоуы «Бастапқы әуесқой сағаты» 1947–1948 жылдар маусымының ең танымал сериалдарының бірі болды. 1950 жылдың ақпан айында Хупердің бәсекелесі А. С. Нильсен Хупердің рейтингтік жүйесін сатып алды. DuMont бұл өзгеріске оңтайлы жағдайға түспеді: оның ешбір шоуы Нильсеннің ең танымал сериалдардың жылдық 20 тізіміне енбеді. Сол сияқты, DuMont-тың 1954 жылғы жазғы алмастыру сериалы «Голдбергтер» 10 миллион көрерменге жетті. Дегенмен, бұл сериалдар NBC және CBS ең жоғары рейтингті бағдарламаларымен салыстырғанда орташа танымал болды. Nielsen теледидар рейтингтерін жариялаған жалғыз компания емес. Trendex, Videodex және Arbitron сияқты компаниялар да теледидар көрермендерін өлшеді. Осы бөлімдегі кесте Billboard журналында жарияланған Videodex-тің 1950 жылдың тамызындағы рейтингтерінен алынған.

AT&T және Paramount-пен даулар

DuMont елдің көптеген аймақтарында бағдарламаларын эфирге шығаруда қиындыққа тап болды, бұл AT&T корпорациясы телефон компаниясы қолданатын желілердің техникалық шектеулеріне байланысты болды. 1940-1950 жылдары теледидар сигналдары станциялар арасында AT&T-ге тиесілі коаксиалдық кабельдер мен микротолқынды байланыс арқылы жіберілді. Қызмет провайдерінің төрт желіден барлық филиалдарына бір уақытта сигнал ретрансляциялауға жеткілікті тізбегі болмағандықтан, AT&T әр желіге өз филиалдарына тікелей эфирде бағдарлама ұсына алатын уақытты бөліп берді. 1950 жылы AT&T NBC және CBS-ке әрқайсысына 100 сағаттан астам тікелей эфирлік желілік қызмет берді, бірақ ABC-ге 53 сағат, ал DuMont-қа 37 сағат берді. AT&T сонымен қатар әр телеарнадан радио және телеарна желілерін жалға алуды талап етті. DuMont радио желісі жоқ жалғыз телеарна болды, сондықтан ол пайдаланбаған қызмет үшін төлеуге мәжбүр болған жалғыз желі болды. DuMont AT&T-нің әрекеттеріне Федералды байланыс комиссиясымен наразылық білдірді және ақырында келісімге келді. DuMont-тың ең үлкен корпоративтік қиындығы компанияның өзінің серіктесі Paramount болған болуы мүмкін. Екі компания арасындағы қарым-қатынас 1939 жылы Paramount Лос-Анджелес және Чикагода DuMont-тың қатысуынсыз эксперименталды теледидар станцияларын ашқан кезде шиеленісті. Доктор DuMont 1937 жылғы сатып алу ұсынымында Paramount-тың "DuMont арқылы" теледидар саласындағы мүдделерін кеңейтуі керек екенін айтты. Paramount өкілі Пол Райборн, сондай-ақ DuMont директорлар кеңесінің мүшесі, мұндай шектеу талқыланбағанын жоққа шығарды, бірақ доктор DuMont 1953 жылы түпнұсқа құжаттың жобасын тексеру арқылы ақталды. DuMont өзінің үш стансасынан тыс өсуді көздеп, 1947 жылы Цинциннати және Кливлендте жаңа теледидар станцияларының лицензиясына өтініш берді. Бұл желіге бес меншікті және басқарылатын станция (O&O) беретін еді, бұл FCC сол кезде рұқсат еткен ең жоғары көрсеткіш. Алайда, Paramount-тың екі станциясы, KTLA (5-канал) Лос-Анджелесте және WBKB (4-канал, қазір WBBM TV 2-каналда) Чикагода – 1940 жылы DuMont-ты ашуға себеп болған екі эксперименталды станцияның мұрагерлері, DuMont-қа кедергі келтірді. Бұл станциялар DuMont бағдарламаларын көрсетпегеніне қарамастан (1947-1948 жылдар аралығында KTLA-дан басқа) және шындығында сол қалалардағы DuMont филиалдарымен бәсекелескеніне қарамастан, FCC Paramount-тың DuMont-ты негізінен бақылайтынын, бұл желіге бес станцияның шегін қойды. Paramount-тың желі басқаруына ықпал етуі және оның дауыс беру акцияларының күші FCC-ті осы қорытындыға әкелді. Осылайша, Paramount станцияларға ие болғанша немесе DuMont-тың бір бөлігіне ие болғанша, DuMont қосымша станциялар аша алмады. Paramount сатуға бас тартты. 1949 жылы Paramount Pictures Paramount Television Network-ті іске қосты, бұл қызмет жергілікті телеарналарды түсірілген телебағдарламалармен қамтамасыз етті. Paramount желісі "инвестиция салған компанияның бағасын төмендетті". Paramount пен DuMont арасындағы ашулы қарым-қатынас 1953 жылы ABC–United Paramount Theaters бірігуіне қатысты FCC тыңдауларында, Paramount атқарушы директоры Пол Райборн сотта DuMont теледидарларының сапасын ашық сынаған кезде шиеленістің шыңына жетті.

DuMont struggled to get its programs aired in many parts of the country, in part due to technical limitations of network lines maintained by telephone company AT&T Corporation. During the 1940s and 1950s, television signals were sent between stations via coaxial cable and microwave links that were owned by AT&T. The service provider did not have enough circuits to provide signal relay service from the four networks to all of their affiliates at the same time, so AT&T allocated times when each network could offer live programs to its affiliates. In 1950, AT&T allotted NBC and CBS each over 100 hours of live prime time network service, but gave ABC 53 hours, and DuMont 37. AT&T also required each television network to lease both radio and television lines. DuMont was the only television network without a radio network, so it was the only network forced to pay for a service it did not use. DuMont protested AT&T's actions with the Federal Communications Commission, and eventually reached a compromise. DuMont's biggest corporate hurdle may have been with the company's own partner, Paramount. Relations between the two companies were strained as early as 1939 when Paramount opened experimental television stations in Los Angeles and Chicago without DuMont's involvement. Dr. DuMont claimed that the original 1937 acquisition proposal required Paramount to expand its television interests "through DuMont". Paramount representative Paul Raibourn, who also was a member of DuMont's board of directors, denied that any such restriction had ever been discussed, but Dr. DuMont was vindicated by a 1953 examination of the original draft document. DuMont aspired to grow beyond its three stations, applying for new television station licenses in Cincinnati and Cleveland in 1947. This would give the network five owned and operated stations (O&Os), the maximum allowed by the FCC at the time. However, DuMont was hampered by Paramount's two stations, KTLA (channel 5) in Los Angeles and WBKB (channel 4, now WBBM TV on channel 2) in Chicago – the descendants of the two experimental stations that rankled DuMont in 1940. Although these stations did not carry DuMont programming (with the exception of KTLA for one year from 1947 to 1948), and in fact competed against DuMont's affiliates in those cities, the FCC ruled that Paramount essentially controlled DuMont, which effectively placed the network at the five station cap. Paramount's exertion of influence over the network's management and the power of its voting stock led the FCC to its conclusion. Thus, DuMont was unable to open additional stations as long as Paramount owned stations or owned a portion of DuMont. Paramount refused to sell. In 1949, Paramount Pictures launched the Paramount Television Network, a service that provided local television stations with filmed television programs. Paramount's network "undercut the company that it had invested in." The acrimonious relationship between Paramount and DuMont climaxed during the 1953 FCC hearings regarding the ABC–United Paramount Theaters merger when Paul Raibourn, an executive at Paramount, publicly derided the quality of DuMont television sets in court testimony.

Бастапқы қиындықтар

ДуМонт бірнеше маңызды кемшілікпен бастады: NBC, CBS және ABC-ден айырмашылығы, теледидар өзін-өзі ақтамайынша, теледидар операцияларын қаржыландыру үшін атақты дағдыларды, серіктестік адалдығын немесе радиодан түскен табысты қолдануға мүмкіндігі болмады. Көптеген алғашқы теледидар лицензиялары беделді радио хабар таратушыларға берілді, және радио желілерімен ұзақ жылдар бойы қалыптасқан қарым-қатынастар жаңа ортаға көшті. CBS және NBC (және шамалы дәрежеде ABC) өздерін бекіткеннен кейін, олар радиодағы тәжірибесіне сүйене отырып, бағдарламалар ұсына бастады, ең танымал радио жұлдыздарын телеэкранға әкелді. Алғашқы теледидар станцияларының иелері, қай желіге басты арнаны беру керектігін шешкенде, CBS-тің Люсиль Болл, Джек Бенни және Эд Салливан сияқты актерлерінің тізімін немесе NBC-тің Милтон Берл мен Сид Цезардан тұратын құрамын, Дюмонттан гөрі таңдауға көбірек бейімділік танытты, ол кезде Джеки Глисон мен епископ Фултон Дж. Шин белгілі емес еді. Кішкентай нарықтарда, станциялардың саны шектеулі болғандықтан, Дюмонт пен ABC көбінесе екінші деңгейге түсірілді, сондықтан олардың бағдарламаларына рұқсат тек негізгі желі эфирден шыққанда немесе кинескоп арқылы жазылғанда ғана берілді ("Дюмонт терминологиясында – телетранскрипциялар"). Дюмонттың қиындықтарына 1948 жылы FCC-нің теледидар лицензияларына қатысты "тоқтау" жариялануы да себеп болды. UHF станцияларын көру үшін көптеген адамдар қымбат түрлендіргіштер сатып алуға мәжбүр болды. Одан да нашаррақ, сурет сапасы жақсы болмады. Бұған орта және кішкентай нарықтарда VHF арналарын шектеу туралы шешім де байланысты болды. Сонымен қатар, теледидарлардың барлық арналарды қабылдауы 1964 жылға дейін міндетті болған жоқ, Барлық Арналы Қабылдағыш Заңы қабылданғанға дейін. UHF-ке тәуелді болуға мәжбүр болған Дюмонт, бірінен кейін бірі станциялардың жабылуын көрді, үш беделді VHF станциясымен бәсекелесуге тырысқаннан кейін. FCC-нің Хайман Х. Голдин 1960 жылы: "Егер ең ірі нарықтарда төрт VHF арнасы болғанда, Дюмонт әлдеқашан тірі қалып, ақыры табыстылыққа жетер еді" деді.

DuMont began with one basic disadvantage: unlike NBC, CBS and ABC, it did not have a radio network from which to draw big name talent, affiliate loyalty or radio profits to underwrite television operations until the television medium itself became profitable. Most early television licenses were granted to established radio broadcasters, and many longtime relationships with radio networks carried over to the new medium. As CBS and NBC (and to a lesser extent, ABC) gained their footing, they began to offer programming that drew on their radio backgrounds, bringing over the most popular radio stars. Early television station owners, when deciding which network would receive their main affiliation, were more likely to choose CBS's roster of Lucille Ball, Jack Benny, and Ed Sullivan, or NBC's lineup of Milton Berle and Sid Caesar, over DuMont, which offered a then unknown Jackie Gleason and Bishop Fulton J. Sheen. In smaller markets, with a limited number of stations, DuMont and ABC were often relegated to secondary status, so their programs got clearance only if the primary network was off the air or delayed via kinescope recording ("teletranscriptions" in DuMont parlance). Adding to DuMont's troubles was the FCC's 1948 "freeze" on television license applications. In order to see UHF stations, most people had to buy expensive converters. Even then, the picture quality was marginal at best Tied to this was a decision to restrict VHF allocations in medium and smaller sized markets. Meanwhile, television sets would not be required to have all channel tuning until 1964, with the passage of the All Channel Receiver Act. Forced to rely on UHF to expand, DuMont saw one station after another go dark due to dismal ratings. after attempting to compete with three established VHF stations. The FCC's Hyman H. Goldin said in 1960, "If there had been four VHF outlets in the top markets, there's no question DuMont would have lived and would have eventually turned the corner in terms of profitability."

Желілердің құлдырауы мен жойылуы

Теледидардың алғашқы жылдары АҚШ-тың төрт ірі телеарнасы арасында белгілі бір ынтымақтастық болды. Бірақ теледидар табысты бизнеске айналғанда, радиодағыдай, телеарналар арасында да қатал бәсекелестік туды. NBC және CBS көрермендер мен жарнамалық долларлар үшін күшті бәсекелестікке түсті, осы бәсекеде қаржысы жеткіліксіз Дюмонт пен ABC жеңіске жете алмады. Автор Деннис Маццоконың айтуынша, "NBC, ABC және CBS-пен Дюмонт желісін жою туралы келісімге келуге тырысты". Жоспар бойынша, NBC және CBS үлкен желілерде көрсетілгеннен кейін ABC-ге ең танымал сериалдарын эксклюзивті түрде ұсыну керек еді. ABC қайта көрсетулер желісіне айналар еді, ал Дюмонттан мүлдем бас тартылар еді. ABC президенті Леонард Голденсон NBC атқарушы директоры Дэвид Сарноффтың ұсынысын қабылдамады, бірақ оны Әділет министрлігіне хабарламады. 1950-жылдардың басында Дюмонт Питтсбургтегі WDTV станциясының арқасында аман қалды, ол сол кездегі елдің алтыншы ірі нарығында (Нью-Йорк, Чикаго, Лос-Анджелес, Филадельфия және Вашингтоннан кейін) жалғыз коммерциялық VHF станциясы болды. WDTV-нің бәсекелесі UHF станциялары WENS TV (қазір WINP TV жиілігі) және WKJF TV (қазір WPGH TV) болды, сондай-ақ Пенсильвания штатының Джонстаун, Огайо штатының Янгстаун және Батыс Вирджиния штатының Уиллинг қалаларындағы алыс станциялар да бәсекелес болды. WDTV басқа үш желімен екіншілік байланысқа ие болғандықтан, Дюмонт осыны басқа ірі нарықтардағы бағдарламаларын көрсету үшін сауда құралы ретінде пайдаланды. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, 1953 жылға қарай Дюмонт үшінші ұлттық желі ретінде бекітілуге жақын болды. Бұл ABC-ге қарағанда кішірек аумақты қамтығанмен де орын алды. Дюмонттың бағдарламалары 16 станцияда тікелей эфирде көрсетілсе, желі тек жеті негізгі станцияға ие болды – оның үш меншікті және басқарылатын станциясы ("O&O"), сонымен қатар Чикагодағы WGN TV, Лос-Анджелестегі KTTV (11 арна), Денвердегі KFEL TV (2 арна, қазір KWGN TV) және Огайо штатының Колумбусындағы WTVN TV (6 арна, қазір WSYX). Ал 1953 жылға қарай ABC тоғыз негізгі серіктес станциясымен қоса бес O&O-ға ие болды. ABC-де сондай-ақ таланттарды тарту, серіктес адалдығын қамтамасыз ету және теледидар операцияларын қаржыландыру үшін табыс табу үшін радио желісі болды (ол NBC-нің Көк желісінен пайда болған). Сол жылы компания United Paramount Theaters (UPT) (Paramount Pictures-тің бұрынғы театр бөлімшесі, ол АҚШ-тың Paramount Pictures, Inc. монополияға қарсы шешімінің нәтижесінде бөлінді) бірігу туралы жариялады, бірақ FCC бірігуді 1953 жылға дейін мақұлдамады. Осы уақытқа дейін Дюмонт өзін NBC және CBS-тен ажырата бастады. Ол жарнама берушілерге жарнамаларын көрсетуге арналған жерлерді таңдауға мүмкіндік берді, бұл оларға миллиондаған доллар үнемдеуге мүмкіндік берді. Керісінше, ABC NBC және CBS-тің жарнама берушілерді үлкен "сатып алуға міндетті" станциялар тізімін сатып алуға мәжбүрлеу практикасын ұстанды, тіпті ол NBC және CBS-тен төрт есе кішкентай болса да. 1953 жылдың ақпанында ABC-нің тағдыры күрт өзгерді, FCC UPT-ге желіні сатып алуға жол ашты. Бірлесу ABC-ге өте қажетті қаржылық көмек берді, оған "жоғарғы деңгейдегі" бағдарламаларды орнатуға және CBS және NBC-ге жақындаған ауқымда ұлттық теледидар қызметін көрсетуге мүмкіндік берді. UPT президенті Леонард Голденсон арқылы ABC Голливуд студияларымен байланысқа ие болды, бұл Дюмонттың продюсерлерінің Бродвеймен байланысына қарағанда әлдеқайда күшті болды. ABC-нің ресурстары Дюмонттың ресурстарымен салыстыруға келмейтінін түсінген Дюмонттың басшылары ABC-ден бірігу ұсынысын қабылдауға дайын болды. Голденсон тез арада Дюмонттың басқарушы директоры Тед Бергманмен келісім жасады, оның негізінде біріктірілген желі кем дегенде 1958 жылға дейін "ABC DuMont" деп аталатын және Дюмонттың барлық желілік міндеттемелерін орындайтын. Ал, Дюмонт 5 миллион доллар ақша, Дюмонт теледидарларын жарнамалауға кепілдік берілген уақыт және өз қызметкерлерінің болашағына кепілдік алады. Біріктірілген ABC DuMont CBS және NBC-ге қарсы тұратын алыпқа ие болар еді, өйткені ол АҚШ-тың ең ірі алты теледидар нарығының бесеуінде (Филадельфияны қоспағанда) және ABC радио желісінде станцияларға ие болар еді. Сондай-ақ, ол Питтсбургтегі Дюмонттың де-факто монополиясын мұра еткен болар еді және елдің астанасындағы станцияға толық иелік құқығына ие болған екі желінің бірі болар еді (екіншісі NBC). Алайда, олар Нью-Йорктегі станцияны сатуға мәжбүр болар еді – Дюмонттың WABD немесе ABC-нің флагмандық станциясы WJZ TV (7 арна, қазір WABC TV), мүмкін біріншісі. Сондай-ақ, олар басқа екі станцияны сатуға мәжбүр болар еді – ең болмаса ABC-нің екі кішкентай O&O станциясы, Детройттегі WXYZ TV және Сан-Францискодағы KGO TV (екеуі де 7 арнада хабар таратады) – FCC-нің бір иеленушіге бес станциядан артық болуына шектеу қою үшін. Алайда, Paramount монополияға қарсы күдіктерге байланысты жоспарға дерлік вето қойды. Басқа жолмен ақша табудың жолы болмағандықтан, Дюмонт 1954 жылдың соңында WDTV станциясын Westinghouse компаниясына 9,75 миллион долларға сатты, Westinghouse Питтсбургтегі 13 арнаға қоғамдық қолдау көрсетуге келіскеннен кейін, нәтижесінде сол көктемде білім беру станциясы WQED іске қосылды. Желілік операцияларды тоқтату және WABD және WTTG станцияларын тәуелсіз станциялар ретінде жұмыс істеуге шешім қабылданды. 1955 жылдың 1 сәуірінде Дюмонттың көптеген ойын-сауық бағдарламалары тоқтатылды. Епископ Шин Дюмонттағы соңғы бағдарламасын 26 сәуірде көрсетті және кейін ABC-ге көшті. Мамыр айына қарай желіде тек сегіз бағдарлама қалды, тек арзан бағдарламалар мен спорттық жарыстар желінің қалдықтарын жаз бойы сақтап тұрды. Желі сондай-ақ 1954 жылы бағдарламаларды көрсету үшін 3 миллион доллар жұмсаған қаларалық желілік коаксиалды кабельді пайдалануды тоқтатты, бірақ көптеген станциялар бағдарламаларды көрсетуге келісім бермеді. Компания тек тікелей спорттық бағдарламалар үшін және студиялық бағдарламаларды өндіру үшін өзінің Electronicam процесін пайдалану үшін желілік байланыстарды сақтап қалды. Айырықша, Electronicam 1955-56 жылдарғы телесезон ішінде CBS-те көрсетілген The Honeymooners сериалының 39 жарты сағаттық эпизодарын түсіру үшін Жакки Глисонның продюсерлерімен пайдаланылды. 1955 жылдың тамызында Paramount басқа акционерлердің көмегімен Дюмонт Лабораторияларына толық бақылауды алды. Акционерлер 1955 жылдың тамызында компанияның өндірістік және эфирлік операцияларын бөлуге келісті, ал желідегі демеушілік бағдарламалар тоқтатылды. Соңғы ойын емес бағдарлама, What's the Story ойыны, 1955 жылдың 23 қыркүйегінде көрсетілді. Осыдан кейін Дюмонт желісінің эфирі тек спорттық жарыстар үшін пайдаланылды. Дюмонт Телевизиялық Желісінің қалдықтарындағы соңғы хабарлама, бокс жарысы, 1956 жылдың 6 тамызында көрсетілді. (Дата 1955 жылдың қыркүйегі, 1957 жылдың қарашасы, Monday Night Fights соңғы хабарламасы ретінде де хабарланды). Бір дереккөз бойынша, соңғы бағдарлама ел бойынша бес станцияда ғана көрсетілді. Дюмонт WABD және WTTG станцияларын DuMont Broadcasting Corporation ретінде бөліп шығарды; FCC-нің келісімін сұрағанда, ол комиссияға желі "теледидар станцияларының орналасуы мен байланысының қазіргі жүйесінде пайдалы бола алмайды" деді. Кейін компанияның атын "Metropolitan Broadcasting Company" деп өзгертті, бұл компанияның толық сәтсіздікке ұшырағанын көрсету үшін жасалды. 1958 жылы Джон Клуге Paramount-тың үлесін 4 миллион долларға сатып алды, WABD станциясы WNEW TV-ге, кейін WNYW-ге айналды. WTTG станциясы қазіргі күні Fox желісінің станциясы ретінде өз бастапқы шақыру белгісімен хабар таратады. 50 жыл бойы Дюмонт тоқтатылған жалғыз ірі теледидар желісі болды, 2006 жылдың қыркүйегінде CBS Corporation және Time Warner екі қиындыққа тап болған желіні UPN және The WB біріктіріп, The CW Television Network құрғанға дейін. Оның бағдарламалар тізімі бастапқыда екі желінің бағдарламаларынан тұрды.

During the early years of television, there was some measure of cooperation among the four major U. S. television networks. However, as television grew into a profitable business, an intense rivalry developed between the networks, just as it had in radio. NBC and CBS competed fiercely for viewers and advertising dollars, a contest neither underfunded DuMont nor ABC could hope to win. According to author Dennis Mazzocco, "NBC tried to make an arrangement with ABC and CBS to destroy the DuMont network." The plan was for NBC and CBS to exclusively offer ABC their most popular series after they had aired on the bigger networks. ABC would become a network of re runs, but DuMont would be shut out. ABC president Leonard Goldenson rejected NBC executive David Sarnoff's proposal, but did not report it to the Justice Department. DuMont survived the early 1950s only because of WDTV in Pittsburgh, the lone commercial VHF station in what was then the sixth largest market in the country (after New York City, Chicago, Los Angeles, Philadelphia and Washington). WDTV's only competition came from UHF stations WENS TV (frequency now occupied by WINP TV) & WKJF TV (now WPGH TV) and distant stations from Johnstown, Pennsylvania; Youngstown, Ohio; and Wheeling, West Virginia. Since WDTV carried secondary affiliations with the other three networks, DuMont used this as a bargaining chip to get its programs cleared in other large markets. Despite its severe financial straits, by 1953, DuMont appeared to be on its way to establishing itself as the third national network. This was the case despite a smaller footprint than ABC. While DuMont programs aired live on 16 stations, the network could count on only seven primary stations – its three owned and operated stations ("O&Os"), plus WGN TV in Chicago, KTTV (channel 11) in Los Angeles, KFEL TV (channel 2, now KWGN TV) in Denver, and WTVN TV (channel 6, now WSYX) in Columbus, Ohio. In contrast, by 1953 ABC had a full complement of five O&Os, augmented by nine primary affiliates. ABC also had a radio network (it was descended from NBC's Blue Network) from which to draw talent, affiliate loyalty, and generate income to subsidize television operations. That year, the company announced a merger with United Paramount Theaters (UPT) (the former theater division of Paramount Pictures, which was spun off as a result of the United States v. Paramount Pictures, Inc. antitrust decision), but it was not until 1953 that the FCC approved the merger. By this time, DuMont had begun to differentiate itself from NBC and CBS. It allowed its advertisers to choose the locations where their advertising ran, potentially saving them millions of dollars. By contrast, ABC followed NBC and CBS' practice of forcing advertisers to purchase a large "must buy" list of stations, even though it was only a fourth the size of NBC and CBS. ABC's fortunes were dramatically altered in February 1953, when the FCC cleared the way for UPT to buy the network. The merger provided ABC with a badly needed cash infusion, giving it the resources to mount "top shelf" programming and to provide a national television service on a scale approaching that of CBS and NBC. Through UPT president Leonard Goldenson, ABC also gained ties with the Hollywood studios that more than matched those DuMont's producers had with Broadway. Realizing that ABC had more resources than they could even begin to match, DuMont officials were receptive to a merger offer from ABC. Goldenson quickly brokered a deal with Ted Bergmann, DuMont's managing director, under which the merged network would have been called "ABC DuMont" until at least 1958 and would have honored all of DuMont's network commitments. In return, DuMont would get $5 million in cash, guaranteed advertising time for DuMont sets and a secure future for its staff. A merged ABC DuMont would have been a colossus rivaling CBS and NBC, as it would have owned stations in five of the six largest U. S. television markets (excluding only Philadelphia) as well as ABC's radio network. It also would have inherited DuMont's de facto monopoly in Pittsburgh and would have been one of two networks to have full ownership of a station in the nation's capital (the other being NBC). However, it would have had to sell a New York station – either DuMont's WABD or ABC flagship WJZ TV (channel 7, now WABC TV), probably the former. It also would have had to sell two other stations – most likely ABC's two smallest O&Os, WXYZ TV in Detroit and KGO TV in San Francisco (both broadcasting on channel 7) – to get under the FCC's limit of five stations per owner. However, Paramount vetoed the plan almost out of hand due to antitrust concerns.]] With no other way to readily obtain cash, DuMont sold WDTV to Westinghouse for $9.75 million in late 1954, after Westinghouse decided to give public backing to the public interest groups for the channel 13 allocation in Pittsburgh, allowing the station to launch that spring as educational WQED. The decision was made to shut down network operations and operate WABD and WTTG as independent stations. On April 1, 1955, most of DuMont's entertainment programs were dropped. Bishop Sheen aired his last program on DuMont on April 26 and later moved to ABC. By May, just eight programs were left on the network, with only inexpensive shows and sporting events keeping the remains of the network going through the summer. The network also largely abandoned the use of the intercity network coaxial cable, on which it had spent $3 million in 1954 to transmit shows that mostly lacked station clearance. The company only retained network links for live sports programming and utilizing the company's Electronicam process to produce studio based programming. Ironically, Electronicam is best remembered for being used by Jackie Gleason's producers for the 39 half hour episodes of The Honeymooners that aired on CBS during the 1955–56 television season. In August 1955, Paramount, with the help of other stockholders, seized full control of DuMont Laboratories. Shareholders approved a split of the manufacturing and broadcasting operations of the company in August 1955, and the sponsored shows on the network were discontinued. The last non sports program on DuMont, the game show What's the Story, aired on September 23, 1955. After that, DuMont's network feed was used only for occasional sporting events. The last broadcast on what was left of the DuMont Television Network, a boxing match, aired on August 6, 1956. (The date has also been reported as September 1955, November 1957 with the last broadcast of Monday Night Fights.) According to one source, the final program aired on only five stations nationwide. DuMont spun off WABD and WTTG as the DuMont Broadcasting Corporation; in requesting the FCC's approval of the reorganization, it told the commission that the network "could not be operated profitably under the existing system of allocation and control of television broadcast stations and affiliations". The name was later changed to "Metropolitan Broadcasting Company" to distance the company from what was seen as a complete failure. In 1958, John Kluge bought Paramount's shares for $4 million, WABD became WNEW TV and later WNYW. WTTG still broadcasts under its original call letters as a Fox affiliate. For 50 years, DuMont was the only major broadcast television network to cease operations, until CBS Corporation and Time Warner merged two other struggling networks, UPN and The WB, in September 2006, to create The CW Television Network – whose schedule was originally composed largely of programs from both of its predecessor networks.

DuMont брендінің сәтсіз қайта жаңғыруы

2018 жылдың 22 ақпанында Smashing Pumpkins тобының жетекші вокалисі Билли Корганға тиесілі Lightning One, Inc. компаниясы "The Dumont Network" атауына АҚШ сауда белгісін тіркеу үшін өтініш берді. Lightning One компаниясының бұл өтініші, АҚШ-тағы ең көне және танымал күрес федерацияларының бірі – "National Wrestling Alliance" сауда белгісіне байланысты болуы мүмкін. Дегенмен, тіркеу деректеріне сәйкес, Lightning One компаниясына тиесілі "The Dumont Network" сауда белгісі 2020 жылдың 2 шілдесінде қолданыстан шығып, жарамсыз деп танылды.

Дюмон станцияларының тағдыры

DuMont-қа тиесілі барлық үш станция әлі де жұмыс істейді және олар DuMont құрамында болған кездегідей, тиісті телеарналардың меншігіндегі және басқарылатын станциялары болып табылады. Үшеуінің ішінде тек Вашингтондағы WTTG ғана бастапқы шақыру белгісін сақтап қалды. WTTG және Нью-Йорктегі WABD (кейін WNEW TV, қазір WNYW) 1986 жылға дейін Metromedia иелігіндегі тәуелсіз станциялар болып қалды, содан кейін News Corporation оларды сатып алып, жаңа Fox телеарнасының негізін қалады. DuMont ескерткішін ұстап тұрған Кларк Инграм, Fox телеарнасын DuMont-тың қайта жандануы немесе кем дегенде оның тікелей мұрагері деп қарастыруға болатынын айтты. Westinghouse, WDTV-нің шақыру белгісін сол аттас пионерлік радиостанцияның атымен KDKA TV-ге өзгертті және сатудан кейін бірден CBS телеарнасына бағынды. 1995 жылы Westinghouse компаниясы CBS-ті сатып алғаннан кейін KDKA TV CBS-тің меншігіндегі және басқарылатын станциясына айналды.

DuMont бағдарламалау кітапханасы

Дюмон 1946 жылдан 1956 жылға дейін 20 000-нан астам телешоу эпизодын жасады. Олар Ampex компаниясының электрондық бейнежазу құрылғысы 1956 жылдың соңында пайда болғанға дейін түсірілгендіктен, бастапқыда қара-ақ түсте тікелей эфирде көрсетілді, содан кейін Батыс жағалауда қайта көрсетулер мен қайталамалар үшін киноскопқа жазылды. 1970 жылдардың басында олардың 35 мм және 16 мм киноскоптардан тұратын кең кітапханасы "мұрагер желіге" өтті, ол оларды Нью-Йорк қаласының Ист-Ривер өзеніне қоймада жаңа бейнекассеталарға орын ашу үшін тастаған көрінеді. Бүгінде бар болғаны 350-ге жуық толық Думон телешоуы сақталған деп есептеледі, олардың ең танымалдары – Джеки Глисонның «Honeymooners» комедиялық этюдтерінің көп бөлігі. Қазіргі сақталған эпизодтардың көпшілігі Дюмонның жүргізушілері Глисон және Денис Джеймс сияқты жекелеген мұрағаттарынан алынған деп саналады.

Тіркелген ұйымдары

1954 жылы өркендеген шағында DuMont шамамен 200 телеарнамен байланыста болды. Сол кезде телеарналар өзіне қанағаттануынша бағдарламаларды таңдауға құқылы болды, көптеген станциялар бірнеше желіге қосылып, негізінен нарықтағы коммерциялық телеарналардың санына қарай шешім қабылдады (бір ғана коммерциялық станция бар нарықтарда төрт негізгі желінің барлық бағдарламалары көрсетілді). DuMont-тың көптеген "серіктес" арналары DuMont бағдарламаларын аз көрсетіп, көбінесе бір-екі танымал бағдарламаны (мысалы, Life Is Worth Living) және/немесе демалыс күндері спорттық бағдарламаларды эфирге шығаруды жөн көрді. Аз ғана станция DuMont бағдарламаларының толық тізімін көрсетті. Мысалы, үміткер WKLO TV (UHF Ch. 21) Луисвилл, Кентукки/Индиана нарығында өсіп келе жатқанда, уақытын DuMont және ABC телеарналарымен бөлісуге мәжбүр болды. Станция эфирде жеті ай ғана болды (1953 жылдың қыркүйегі – 1954 жылдың сәуірі). Соңғы жылдары DuMont көбінесе нашар тамашаланатын UHF арналарында немесе VHF станцияларында екінші деңгейдегі байланыста болды. DuMont 1955 жылдың 1 сәуірінде көптеген операцияларын тоқтатты, бірақ 1956 жылдың тамызына дейін желілік міндеттемелерін орындады.

Кинескоптар

DuMont Network бағдарламаларының киноскоптары, Интернет мұрағатынан: Эллери Куиннің оқиғалары, Капитан Видео және оның Видео Рейнджерлері, Жұлдыздар шеруі, Өмір сүруге тұрарлық, 1950 жылғы Miss U.S. Television сайысы, Морей Амстердам шоуы, Ескі американдық сарай биі, Жарайды, ана, Жолың болсын, Мемлекеттік прокурор, Рокки Кинг – детектив, Мектеп, Олар айыпталуда және DuMont Network идентификациясы.