Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пенкридж (['/p//ɛ//ŋ//k//r//ɪ//dʒ/ PENGkrij) – Англияның Стаффордшир графтығындағы Оңтүстік Стаффордшир ауданындағы ірі ауыл және азаматтық округ. Ол Стаффордтың оңтүстігінде, Вулвергемптонның солтүстігінде, Канноктың батысында, Телфордтың шығысында және Ньюпорттың оңтүстік-шығысында орналасқан. Орта ғасырларда Пенкридждің ең бай құрылысы болған колледж шіркеуі, монастырлардың таратылуынан аман қалды және ауыл орталығындағы ең биік ғимарат болып табылады. Округ шығыс шекарасы бойында M6 тас жолымен және Вест-Мидлендс пен Стоук-он-Трент арасындағы M6 ақылы жолының солтүстігіндегі жеке қиылыспен кесіп өтеді. Пенкриджте I санаттағы ортағасырлық шіркеудің қасында Батыс жағалауының негізгі теміржол желісіндегі теміржол стансасы бар. Пенкридж виадугі және Стаффордшир мен Ворчестершир каналы Маркет-стрит пен Ескі базар алаңының екі жағында орналасқан және оның маңызды ескерткіштерінің бірі болып саналады.
Penkridge ('/p//ɛ//ŋ//k//r//ɪ//dʒ/ PENGkrij) is a large village and civil parish in South Staffordshire District in Staffordshire, England. It is to the south of Stafford, north of Wolverhampton, west of Cannock, east of Telford and south east of Newport. The wealthiest establishment in Penkridge in the Middle Ages, its collegiate church building survived the abolition of the chantries and is the tallest structure in the village centre. The parish is crossed towards its eastern border by the M6 motorway and a separate junction north of the M6 toll between the West Midlands and Stoke on Trent. Penkridge has a railway station on the West Coast Main Line railway next to the Grade I listed medieval church. Penkridge Viaduct and the Staffordshire and Worcestershire Canal are to either side of Market Street and the Old Market Square and are among its landmarks.
Орналасқан жері
Пенкридж – Стаффордшир графтығының Оңтүстік Стаффордшир ауданында орналасқан. Ол солтүстікке қарай 5 миль (8 км) жердегі Стаффорд пен оңтүстікке қарай 10 миль (16 км) жердегі Вулвергемптон қалаларының арасында жатыр және көбінесе Пенк өзенінің шығыс жағасында орналасқан. Пенкридждің дамуы маңызды бағыттармен байланысымен тығыз байланысты. Пенкридж ауылы Стаффорд және Ворчестер графтық қалалары арасындағы ортағасырлық жол бойында орналасқан, бұл жол сонымен қатар Вулвергемптон арқылы өтеді. Пенкридж бөлігі Лондон мен Бирмингемді Манчестер және Ливерпульмен байланыстырған маңызды дилижанс бағыттарының бір бөлігіне айналды және қазір A449 тас жолына біріктірілген. Оңтүстіктегі Гейлиде бұл бағыт тарихи тұрғыдан одан да маңызды Уотлинг көшесімен қиылысады, қазір A5 тас жолы, ол Лондонды Честермен, Уэльспен және соңында Ирландиямен байланыстырды. 1770 жылдан бастап Стаффордшир және Ворчестершир каналы ауылды екіге бөлді. Бүгінде Пенкридждің шығыс жағынан Лондон мен Англияның солтүстік-батысы және Глазго қалаларын байланыстыратын М6 автожолы өтеді.
Penkridge is in the district of South Staffordshire in the county of Staffordshire. It is between Stafford, 5 miles (8 km) to the north and Wolverhampton, 10 mile (16 km) south, and lies mostly on the east bank of the River Penk. The development of Penkridge has been closely linked to its relationship to major routes. The village of Penkridge lies on the medieval route between the county towns of Stafford and Worcester, which also passed through Wolverhampton. The Penkridge section became part of the major stagecoach routes linking London and Birmingham with Manchester and Liverpool and is now subsumed into the A449 road. Just to the south, at Gailey, this route crosses the historically still more important Watling Street, now the A5 road, which linked London to Chester, Wales, and ultimately Ireland. The village was also bisected by the Staffordshire and Worcestershire Canal from 1770. Today Penkridge is grazed on its eastern side by the M6 motorway, the main route between London and the north west of England and Glasgow.
Этимология
Ауылдың атауының этимологиясы оны Пенк өзенінен шығарады, ол ауылдың арқылы ағып өтеді. Ауыл Пенк өзенінің бойындағы тік беткейде орналасқандықтан, оның аты өзеннен алынған болуы керек деп есептелді. Дегенмен, бұл нағыз шығу тегін кері қайтару. Ауылдың аты немесе оған ұқсас атау, өзеннің атынан көп ғасырлар бұрын жазылған. "Пенк" атауы, шындығында, ауылдың атынан туындаған. Римдіктер осы аймақтағы бекінісіне Pennocrucium деген латынша ат берді. Камеронның пікірінше, бұл, басқа латыншаланған келт атаулары сияқты, латын тілі арқылы емес, тікелей, ауызша келт тіліндегі түрінде, жергілікті британдықтардан кейінгі англосаксон басқыншыларына жеткен. Осылайша, Pennocrucium атауы Penkridge атауының тегін көрсетеді, бірақ оның тікелей шығу тегі емес. Жергілікті келт тілінде ауылдың аты, әлдеқайда бұрын "қазықтың басы (немесе соңы)" немесе "басты төбе немесе үйінді" мағынасын білдірген, пенкрик деп айтылатын пенн круг болған. Англиялықтардың алғашқы қоныстану кезеңдерінде аудан тұрғындары Pencersæte деп аталды. 958 жылғы жарғыда елді мекен үшін Пенкрик сөзі қолданылған. Бұл қазіргі "Penkridge" атауына өте жақын, және екеуі де латыншаланған түрінен гөрі келт түбіріне жақын. Атау, ауылдың өзеннің шығыс жағындағы ұзын тік беткейдің соңында орналасқандығын көрсетеді. Алайда, бұл тік беткей аса көрнекті емес, және көптеген келушілер Пенкриджді төбелі қала ретінде қабылдамайды. Қазіргі топонимистер бұл төбе Римге дейінгі және Рим дәуірінде, және мүмкін одан кейін де көзге түскен деп санайды. Брюэр "осы жерде ешқандай із жоқ" деп түсіндіреді. Бұл Роули Хилл фермасындағы төбе, Ordnance Survey сілтемесі GR90251180, шамамен, 18-шы ғасырда да көзге түскен және 20-шы ғасырдың басында да анықталған. Ол тікелей Пенк өзенінен арғы беттегі және Уотлинг көшесіндегі Пенокруциумның солтүстігінде орналасқан Рим лагеріне қарап тұрған, оның қалдықтары спутниктік суреттерде анық көрінеді. Әрине, ежелгі қоныстың жанындағы төбені іздеу, қазіргі ауылдың солтүстігінде орналасқаннан гөрі маңызды. Роули Хилл төбесі жақсы құжатталған, және ол бірнеше мыңжылдықтар бойы өте маңызды белгілі орын болды.
The popular etymology of the village's name derives it from the River Penk, which flows through it. It was assumed that since the village could be said to stand on a ridge by the Penk, it must derive its name from the river. However, this is to reverse the true derivation. The name of the village, or something like it, is attested many centuries before that of the river. The name "Penk" is actually a back formation from the name of the village. The occupying Romans gave their fort in the area the Latin form Pennocrucium. Cameron argues that this, like similar Latinized Celtic names, was passed by the native British directly, orally in its Celtic form, to the later Anglo Saxon occupiers—not through the medium of Latin. Thus the name Pennocrucium attests the origins of the name Penkridge, but is not its direct origin. In the indigenous Celtic, the name of the village was almost certainly penn crug, meaning "the head (or end) of the ridge", or "chief hill or mound", and pronounced roughly penkrik. In very early times of Anglian settlement the inhabitants of the district were known as the Pencersæte. In 958, a charter uses the form Pencric for the settlement. This is obviously close to the modern "Penkridge", and both are closer in pronunciation to the Celtic root than to the Latinized form. The name might reflect the village's location at the terminus of the long ridge of land running along the east side of the river. However, this ridge is not actually very prominent and few visitors would perceive Penkridge as a hill town. Modern toponymists have become convinced that the hill in question was more likely a tumulus—prominent in pre Roman and Roman times, and perhaps much later. Brewer comments that "none is evident in the locality". This was a tumulus at Rowley Hill Farm, Ordnance Survey reference GR90251180, approximately , which was still prominent in the 18th century and still discernible in the early 20th. It would have directly overlooked the outlying Roman camp, across the Penk and just north of Pennocrucium on Watling Street, the remains of which are clearly visible in satellite photographs. Certainly, it makes more sense to look for the hill in question in the immediate vicinity of the ancient settlement than that of the modern village, which is well to the north of it. The Rowley Hill tumulus is well documented, and was clearly an extremely important landmark for several millennia.
Ерте тұрақтандыру
Пенкридж айналасындағы аумақтың ертедегі қоныстануы жақын маңдағы Роули Хиллдегі қола немесе темір дәуіріне жататын обаның табылуымен расталған. Бұл аймақта римдік кезеңге дейін маңызды қоныс болған, оның бастапқы орны Пенк өзені мен Уотлинг Көшесі (қазіргі A5 магистралі) деп аталған римдік әскери жолының қиылысында орналасқан. Бұл оны Уотер Итон мен Гейли арасында, ауылдан 3,6 шақырымға (4 км) оңтүстік-батысқа қарай орналастырады. Pennocrucium римдік қонысы және одан бұрынғы қоныстар Пенкридж аймағында болған, бірақ қазіргі Пенкридж ауылының орнында емес.
Early occupation of the area around Penkridge has been confirmed by the presence of a Bronze or Iron Age barrow at nearby Rowley Hill. A significant settlement in this vicinity has existed since pre Roman times, with its original location being at the intersection of the River Penk and what became the Roman military road known as Watling Street (today's A5 trunk road). This would place it between Water Eaton and Gailey, about 2.25 mile (4 km) SSW of the village. The Roman settlement of Pennocrucium and earlier settlements were in the Penkridge area, but not on the same site as present village of Penkridge.
Англосаксондық шығу тегі
Пенкридж ауылының тарихы кемінде ерте орта ғасырларға дейін жетеді, сол кезде бұл аймақ Мерсияның құрамында болған. Бірақ, негізін қалау күні белгісіз. 958 жылы король Эдгар оны "атақты орын" деп атады, демек ол сол кезде-ақ маңызды болған. Тюдор дәуірінде Пенкридждегі Әулие Михаил коллегиялық шіркеуінің негізін қалаушы король Эдред (946-955), король Эдгардың інісі болды деп айтылады, бұл мүмкін көрінеді.
The village of Penkridge dates back at least to the early Middle Ages, when the area was part of Mercia, although the foundation date is unknown. King Edgar in 958, described it as a "famous place", so it was already of importance by then. In the Tudor period, it was claimed that the founder of the collegiate church of St. Michael at Penkridge was King Eadred (946 55), King Edgar's uncle, which seems plausible.
Чиркөженің маңызы
Пенкридж шіркеуі англосаксон дәуірінен бастап ауыл үшін өте маңызды болды және нормандық жаулап алу бұл мәртебені өзгертпеді. Ол ерекше мәртебеге ие болды. Бұл коллегиалды шіркеу еді: діни қызметкерлер қауымы, «тарау» деп аталатын, оған қызмет етті. Тарау мүшелері «канон» деп белгілі болды. Олар монах емес, әлемдік дін қызметкерлері еді. 1086 жылы «Domesday» сараптамасы көрсеткендей, Пенкридждегі шаруашылық жердің көп бөлігі Сент-Михаилдің тоғыз діни қызметкеріне патшадан берілген, олардың алты құлы және жеті шаруасы жұмыс істеді. Бұл – монархтар өздері үшін бөліп қойған, әдетте, жан саулығы үшін дұға ету және қасиетті мисса өткізу үшін арналған патшалық шіркеу еді. Бұл оны Личфилд епископынан толығымен тәуелсіз етті – «Корольдік ерекшелік» деп аталатын институт. 1280 жылы Пенкридж тіпті Кентербери архиепискобының тексеру сапарына (каноникалық визит деп аталады) кедергі келтірді. Ол кафедралық тарау сияқты ұйымдастырылды. Бұл оқиға 12 ғасырда, шамасы, Стефанның билігі тұсындағы хаостық кезеңде болды. Қайта ұйымдастырылған тарауды декан басқарды. Басқа канондардың әрқайсысы күнкөріс үшін белгілі бір мүлікті алды, ол «пребенд» деп аталды, ал олардың иелері «пребендарийлер» деп аталды. 1226 жылдан бастап оны Дублин архиепискобы басқарды. Себебі 1215 жылы король Джон өзінің ең сенімді әкімшілерінің бірі, Лондон архиепискобы Генриге Пенкридж деканын тағайындау құқығын берді. Ол келесі бос орынға өзі декан болды, ал Дублин архиепископтары автоматты түрде Пенкридж декандары болып тағайындалды. Коллегиалды шіркеу Пенкридж тарихының көп бөлігіндегі ең маңызды жергілікті институт болды: экономикалық тұрғыдан күшті және архитектуралық жағынан үстем. Приходтың барлық халқы осында жерленді, сондықтан жергілікті билеушілер өздерінің ескерткіштерін осында орнатты. Оның құзыреті Пенкридж приходын анықтады, ол Виктория дәуірінің соңына дейін жергілікті басқарудың негізгі бірлігі болды. Декан мен көптеген канондар сыртта болғандықтан, олар өздерінің орнына әрекет ету үшін викарийлерді тағайындады. Құдайға сыйынбаудың басты мақсаты – өлгендер үшін дұға ету және мисса өткізу еді, тірілерге көмек көрсету емес. Екі діни қызметкер монарх пен Құдай анаға арналған шағын шіркеулерде ғана қызмет етті. 16 ғасырға қарай Пенкридж тұрғындары күнделікті мисса өткізу үшін таңғы діни қызметкерге ақы төлеуге келісті, осылайша олар құдайға сыйынды. Пасторлық көмек және уағыз 16 ғасырға дейін немесе одан кейін ғана маңызды болып көрінді.
Penkridge's church was of central importance to the village from Anglo Saxon times and the Norman conquest did not change this. It was of a special status. It was a collegiate church: a church served by a community of priests, known as a chapter. The members were known as canons. They were not monks, but secular clergy. In 1086 the Domesday survey found that most of the farm land at Penkridge was held from the king by the nine priests of St. Michael's, who had six slaves and seven villeins working for them. It was a chapel royal – a place set aside by the monarchs for their own use – generally to pray and to offer mass for their souls. This made it completely independent of the local Bishop of Lichfield – an institution called a Royal Peculiar. In 1280 Penkridge even shut its doors on the Archbishop of Canterbury, when he tried to carry out a tour of inspection (known as a canonical visitation). It was organised like a cathedral chapter. This happened during the 12th century, probably during the Anarchy of Stephen's reign. The reorganised chapter was headed by a Dean. The other canons each received a particular estate to live off, called a prebend, and were known as prebendaries. It was headed by the Archbishop of Dublin from 1226. This was because in 1215 King John gave to Archbishop Henry of London, one of his most trusted administrators, the right to appoint the dean of Penkridge. He made himself dean on the next vacancy, and subsequent archbishops of Dublin automatically became deans of Penkridge. The collegiate church was the most important local institution for most of Penkridge's history: economically powerful and architecturally dominant. All the people of the parish had to be buried there, at considerable cost, so it was where the local magnates installed their memorials. Its area of jurisdiction defined Penkridge parish, which was also the main unit of local government until late Victorian times. The dean and many of the canons were absentees, so they appointed vicars to act for them locally. The focus of worship was prayer and masses on behalf of the dead, not care for the living. Two priests were employed solely to serve in chantries for the monarch and for the Virgin Mary. By the 16th century, the people of Penkridge themselves subscribed to pay a morrow priest to celebrate a daily mass, so that they could worship. Pastoral care and preaching were not taken seriously until the 16th century or later.
Орманның тұтқасы
Норман патшалары Пэнкридждің айналасындағы кең аумақтарды орман заңына бағындырды – патшаның ләззаты үшін экология мен жануарлар дүниесін қорғауға арналған қатал жазалық кодекс. Бұл аймақтар Кэнк немесе Каннок Чейстің Корольдік орманының бір бөлігі болды және Гейли Хей және Теддесли Хей деп белгіленді. Орман заңы оңтүстік Стаффордширдің көп бөлігін экономикалық тұрғыдан шектеуге ұшыратты. 13 ғасырда барондар мен патшалар арасындағы қақтығыстар 1217 жылы Орман жарғысының алғашқы нұсқасынан бастап оны жеңілдетуге әкелді. Генрих III патшалығында Пэнкридж экономикалық және демографиялық өсімді бастан кешірді. Жергілікті халық ағаштар мен бұталарды (бұл әлі де өлім жазасына тартатын қылмыс болатын) жою арқылы астарт деп аталатын жаңа егістіктерді жасауға кірісті, сондай-ақ Пэнкриджке жыл сайынғы жәрмеңке мен апталық базар ашылды.
Large areas surrounding Penkridge were placed by the Norman kings under Forest Law, a savage penal code designed to protect the ecology and wildlife for the king's enjoyment. These areas were part of the Royal Forest of Cank or Cannock Chase and were known as Gailey Hay and Teddesley Hay. Forest law kept most of south Staffordshire in an economic straitjacket. Conflicts between the barons and kings in the 13th century forced a relaxation, starting with the first issue of the Forest Charter in 1217. So it was in Henry III's reign that Penkridge began to grow economically and probably in population. Local people began to create new fields, called assarts, by clearing the trees and scrub (still a capital crime), and Penkridge acquired an annual fair and weekly market.
Қожалықтар мен магнаттар
Ортағасырлық Пенкридж әулеттік жүйе бойынша ұйымдастырылған. Парохияда әр түрлі өлшемде және маңыздылығында бірнеше иеліктер болды, әрқайсысының өз иесі болды, ол өз үлкен иесіне феодалдық міндеттемелермен жүктеліп, өз жалға алушыларына билік жүргізді. Орта ғасырлардағы әртүрлі иеліктер мен меншіктердің тізіміне мыналар кіреді: Пенкридж иелігі, Пенкридж деканаты иелігі, Конгрев, Конгрев пребендтік иелігі, Дрейтон, Гейли, Леведейл, Лонгридж, Лайн Хилл немесе Линхулл, Миттон, Ла Мор (кейін Моур Холл), Отертон, Пиллатон, Престон, Родбастон, Уотер Итон, Уистон, Коппенхолл немесе Копехейл, Данстон және Стреттон. Ең ірісі – Пенкридж иелігі. 1215 жылы король Джонның Дублин архиепископына сыйлаған жеріне Пенкридж иелігі де кірді. Архиепископ оны бөліп, үштен екі бөлігін жүрегіндегі туысы Эндрю де Блундқа беріп, қалғанын деканатқа қалдырды. Пенкридж иелігі Блунд (кейін Блунт) әулетіне, содан кейін басқа да жер иелеріне өтті. Шіркеудің көп жері болды. Сент-Майкл колледжінде деканат иелігі ғана емес, сонымен қатар Престон және Конгревтің пребендтік иелігі де болды. Басқа пребендтер де жер иелері болды, бірақ иеліктері болған жоқ. Кейбір иеліктер Стаффордшир монастырьларына тиесілі болды. Бертон аббаттығы Пиллатон, Бикфорд және Уистонды, сондай-ақ, бір кезде Гейлиді ұстады, кейін ол Брюудтағы Қара әйелдер монастырының монахтарына өтті. Дрейтон Стаффордқа жақын орналасқан Сент-Томас августиндік монастырына қарасты. Көптеген иеліктер өте кішкентай болды және олардың иелері көбінесе маңызды болмады, бірақ кейбір кішкентай иеліктер ірі әулеттердің кең иеліктерінің бір бөлігін құрады. Тіпті ең кішкентай иелердің де соттар өткізуге және жалға алушыларды тәртіпке келтіруге құқығы болды, бірақ бай және маңызды иелер өз иеліктерінде монарх сияқты билік етті. 14 ғасырдың соңына қарай Пенкридж иелері қылмыскерлерді кез келген жерде қууға, өлім жазасын орындауға, жалға алушыларды қылмыскерлерге жауапкершілікке тартуға және адасқан малдарды тәркілеуге құқық беретін жарлықтар алды. 1500 жылға дейін Литтлтон әулеті Пенкриджде алғаш рет пайда болды. Ричард Литтлтон Пиллатонды неке арқылы әулетінің иелігіне қосты, ал Пиллатон Холл шамамен 250 жыл бойы Литтлтон әулетінің орны болды, кеңейіп келе жатқан мүлік империясының орталығы. Олар көп ұзамай Сент-Майкл шіркеуінің көптеген жерлерін жалға алып, шіркеуде әулеттік капелла салды – олардың маңыздылығының артуын көрсететін мәлімдеме. Олар бірнеше ғасырлар бойы ауылдық өмірге үстемдік еткен жер иелерінің ең маңызды жергілікті өкілдері болды.
Medieval Penkridge was organised on the manorial system. There were a number of manors within the parish, of varying size and importance, each with its own lord, who owed feudal service to his own overlord, but exercised authority over his tenants. A list of the different medieval manors and estates would include: Penkridge Manor, Penkridge deanery manor, Congreve, Congreve Prebendal Manor, Drayton, Gailey, Levedale, Longridge, Lyne Hill or Linhull, Mitton, La More (later Moor Hall), Otherton, Pillaton, Preston, Rodbaston, Water Eaton, Whiston, Coppenhall or Copehale, Dunston, and Stretton. The largest was the manor of Penkridge itself. King John's gift of 1215 to the Archbishop of Dublin included Penkridge manor. The Archbishop decided to divide it, giving about two thirds to his nephew, Andrew de Blund, and keeping the rest for the deanery. The manor of Penkridge was passed on through the Blund (later called Blount) family and later other families of lay landlords. The Church had large holdings of land. St. Michael's college had not only the deanery manor but also Preston and the Prebendal Manor of Congreve. The other prebends also held lands, but not as lords of the manor. Some manors belonged to Staffordshire monasteries. Burton Abbey held Pillaton, Bickford and Whiston, and also, for a time, Gailey, which later passed to the nuns of Black Ladies Priory at Brewood. Drayton belonged to the Augustinian Priory of St. Thomas, near Stafford. Most of the manors were quite small and often their owners were fairly minor, although some small manors formed part of the wider holdings of great families. Even the most minor of lords had the right to hold manorial courts and to discipline their tenants, but a wealthy and important lord was like a monarch in his own manor. By the late 14th century the lords of Penkridge manor had obtained charters giving them rights to pursue criminals wherever they wished; to inflict the death penalty; to force tenants to take collective responsibility for offenders; and to confiscate stray livestock. Just before 1500, the Littleton family make their first appearance in Penkridge. Richard Littleton brought Pillaton into the family's possession through marriage and Pillaton Hall was the Littleton family seat for about 250 years, the centre of an expanding property empire. Soon they took on the leases of most of St. Michael's church lands and established a family chapel in the church – a statement of their growing importance. They were the most important local representatives of the landed gentry, a class that was to dominate rural life for several centuries.
Ауыл шаруашылығы
Пенкридж аймағының көп бөлігі ашық дала жүйесімен өңделді, бірақ нақты дала атаулары 16 және 17 ғасырларға дейін тіркелмеген, себебі оларға жабылу алдында болды. Мысалы, Пенкридж поместьесінде Клей Филд, Принс Филд, Манстоншилл, Милл Филд, Вуд Филд және Лоутерн немесе Лантерн Филд, Файланд, Олд Филд және Уоткрофт, сондай-ақ ортақ мал жаю алаптары, Стреттон Мидоу және Хей Мидоу болды. Датасы әртүрлі болды, бірақ орта ғасырларда ол қыркүйек айының соңында басталып, жеті-сегіз күнге созылды. Ол жалпы жәрмеңке ретінде басталды, бірақ 16 ғасырдың соңына қарай жылқы жәрмеңкесіне айналды. 1244 жылы Генрих III Эндрю ле Блундқа апталық базар өткізуге рұқсат берді. Бұған Стаффорд қаласының буржуазиясы қарсылық көрсетті, олар бәсекелестікке қорқыныш білдірді, бірақ Пенкридж ғасырлар бойы сейсенбілік базарын сақтап қалды. 1500 жылдан кейін базар төмендеп, тоқтады, бірақ бірнеше рет қайта жандандырылды, сондай-ақ бірнеше рет күні өзгерді. Базар алаңы, әлі де сол атпен аталады, бірақ қазір қолданылмайды, ауылдың шіркеуден қарама-қарсы жағында орналасқан. Қазіргі заманғы базар Bull Bridge мал аукционы алаңында өткізіледі. Диірмендер де поместье иелері үшін үлкен табыс көзі болды, олар өз шаруаларын оларды пайдалануға мәжбүр етті. Пенк өзені және оның көптеген салалары диірмендерді іске қосуға мүмкіндік берді. 1086 жылғы «Domesday Book» кітабында Уотер Итон жеріндегі Пенкридждегі диірмендер тіркелген. Бір ғасырдан кейін Пенкриджде екі диірмен болды, олардың бірін Море отбасы ғасырлар бойы деканның жалға алушысы ретінде пайдаланды. 1194 жылы Дрейтон қаласында, 13 ғасырда Конгрив, Пилатон және Родбастон қалаларында, 14 ғасырда Уистон қаласында, 15 ғасырда Миттон қаласында диірмендер болған. Бұлардың барлығы астық диірмендері болды, бірақ 1345 жылы Уотер Итон жерінде астық диірменімен қатар толықтай жүн жуу диірмені де болды.
Much of the Penkridge area was cultivated under the open field system, although the actual field names are not documented until 16th and 17th centuries, as they were about to be enclosed. In Penkridge manor, for example, there were Clay Field, Prince Field, Manstonshill, Mill Field, Wood Field, and Lowtherne or Lantern Field, Fyland, Old Field, and Whotcroft, and also common grazing areas, Stretton Meadow and Hay Meadow. The date varied, but in the Middle Ages it fell around the end of September and lasted for seven or eight days. It began as a general fair but developed into a horse fair by the late 16th century. Henry III granted Andrew le Blund a weekly market in 1244. This was challenged by the burgesses of Stafford, who feared competition, but Penkridge kept its Tuesday market for centuries. After 1500 the market declined, expired and was revived several times, also changing days several times. The market place, still so named but no longer used, was at the opposite end of the village from the church. The modern market is held on the livestock auction site close to Bull Bridge. Mills were another great source of profit to lords of the manor, who forced their tenants to use them. The River Penk and a number of tributary brooks were able to drive mills. The Domesday Book of 1086 records mills at Penkridge at Water Eaton. A century later there were two mills at Penkridge and one of them was operated by the More family for centuries, as tenants of the dean. A mill is recorded at Drayton by 1194; at Congreve, Pillaton, and Rodbaston in the 13th century; at Whiston in the 14th; and at Mitton in the 15th. These were all corn mills, but in 1345 Water Eaton had a fulling mill, as well as the corn mill.
Тарату
Реформация Пенкридждегі жер иелігіне және әлеуметтік өмірге маңызды өзгерістер әкелді. Бірінші Генрих VIII тұсында монастырларды тарату болды. Бұл Бертон аббаттығын жойды, ал оның Дрейтон поместьесі 1538 жылы оны өз туған ұлдарына беруді қалаған Личфилд епископіна сатылды. Сент-Михаил колледжіне бастапқыда қауіп төнген жоқ, себебі ол монастырь емес еді, бірақ Эдуард VI билігі Реформацияның тамырлық кезеңін әкелді. 1547 жылы «Шантрилерді тарату туралы» заң қабылданды, ол шантри шіркеулері мен олардың колледждерін жойды. Сент-Михаил әлі де дамып келе жатқан мекеме болды: ірі қайта құру жұмыстары жүргізіліп жатты. Оның жерлері деканды (Дублин архиепискобын), жеті пребендарийді, екі шантри канонын, ресми басшыны, үш хор викарийін, тағы үш викарийді, жоғары дияконды, субдияконды және сакристті байытты. 1547 жылы оның мүлігі жылына 82 фунт стерлинг 6 шиллинг 8 пенниге бағаланды.
The Reformation brought major changes to landownership and social life at Penkridge. First came the Dissolution of the Monasteries under Henry VIII. This swept away Burton Abbey, and its manor of Drayton was sold in 1538 to the Bishop of Lichfield, who wanted it for his nephews. The College of St. Michael was not threatened at first, as it was not a monastery, but Edward VI's reign brought a more radical phase of the Reformation. In 1547 the Abolition of Chantries Act decreed the end of the chantry churches and their colleges. St. Michael's was still a thriving institution: a major rebuilding was in progress. Its estates enriched the dean (Archbishop of Dublin), seven prebendaries, two chantry canons, an official principal, three vicars choral, three further vicars, a high deacon, a subdeacon, and a sacrist. In 1547 its property was assessed at £82 6s. 8d. annually.
Дадли мұрасы
Пенкридж енді Джон Дадлидің, Уорвик графының, Эдуард VI регенттік кеңесінің маңызды тұлғасының, тез өркендеген мансабына тікелей қатысты. 1539 жылы Дадли, Пенкридж иелігінің иелері Уиллоуби де Брок отбасының әкесі Эдмунд Дадлиге қарызы болғандықтан, иелікті сот арқылы өндіріп алды. Содан кейін ол Диндік қожалық және Тедесли Хейді де тартып алды, бұл оны аймақтағы ең ірі жер иесі етті, бірақ қожалық жерлерін күнделікті басқару Литтлтон отбасына, жалға алғандарға берілді. Дадли Англияда дербес билікке ие болып, Нортумберленд герцогы атағын алды. Эдуардтың 1553 жылы ерте қайтыс болуы Дадлиді қиын жағдайға түсірді. Эдуардтың үлкен әпкесі, католик Мэри таққа отырды, бірақ Дадли леди Джейн Грейдің пайдасына мемлекеттік төңкеріс жасауға тырысты. Мэри жеңіске жетті, Дадли тұтқындалып, мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен бас кесілді. Оның барлық жері, соның ішінде Пенкридждегі кең байлықтары, патшалыққа қайтарылды. Дадли болашақты ойлап, өз туыстарына түрлі иеліктерді сыйлады. Осылайша, оның келіні, Уорвик графесі Энн Дадли, Пенкриджке өмір бойы құқық алып, ал әйелі Теддсли Хейді өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Теддслиді 1555 жылы сэр Эдвард Литтлтон сатып алды. 1558 жылы жаңа сэр Эдвард билікке келді, ал оның белсенді қоршау саясаты көп ұзамай дау-дамай тудырды. Пенкридж иелігі белгісіздікке түсіп, Энннің психикалық ауруы салдарынан ұзаққа созылды. Декандарлық иеліктің тағдыры да шешілмеді: ол Дадлилерден алынды, бірақ Мэри монастырьларды қайта құрмағандықтан, шіркеуге қайтарылмады. Осылайша, екеуі де бір буын бойы патшаның қолында қалды, олардың тағдыры туралы ешқандай шешім қабылданбады. 1580 жылдарға дейін мәселе шешілмеді. 1581 жылы колледждің меншігі алыпсатарларға сатылды, ал 1585 жылы оны сэр Эдвард Литтлтон сатып алды. 1582 жылы Елизавета патшасы Пенкридж иелігін Виллоуби де Броктердің мұрагері сэр Фулк Гревиллге уәде етті, ол 1590 жылы оны өз иелігіне алды.
Penkridge now became enmeshed in the meteoric career of John Dudley, Earl of Warwick, a key figure in Edward VI's regency council. In 1539, Dudley got control of Penkridge manor by foreclosing on a debt its owners, the Willoughby de Broke family, had owed to his father, Edmund Dudley. Next he grabbed the Deanery Manor and Tedesley Hay, making him the most important landowner in the area, although day to day management of the deanery lands stayed with the Littletons, the lessees. Dudley went on to seize almost absolute power in England, and taking the title Duke of Northumberland. Edward's early death in 1553 left Dudley high and dry. Edward's older sister, the Catholic Mary, succeeded but Dudley attempted a coup d'état in favour of Lady Jane Grey. Mary prevailed and Dudley was arrested and beheaded as a traitor. His lands were forfeit to the Crown, the extensive estates at Penkridge among them. Dudley had the foresight to grant various estates to his relatives. So his daughter in law, Anne Dudley, Countess of Warwick, was able to keep a lifetime interest in Penkridge, while his wife hung on to Teddesley Hay until her death. Teddesley was bought by Sir Edward Littleton in 1555. A new Sir Edward succeeded in 1558 and his vigorous enclosure policy soon stirred up controversy. Penkridge manor entered into a limbo, prolonged by Anne's insanity. The fate of the deanery manor too was unresolved: it was taken from the Dudleys, but not restored to the Church, as Mary did not re establish the chantries. So both remained with the Crown for a generation, with no decision on their fate. Not until the 1580s were matters resolved. In 1581 the college property was sold to speculators and in 1585 it was snapped up by Sir Edward Littleton. In 1582, Queen Elizabeth promised Penkridge manor to Sir Fulke Greville, heir to the Willoughby de Brokes, and he took over 1590.
Азаматтық соғыс
Гревиллдер аймақтық және ұлттық деңгейде күшті болды. 1606 жылы Пенкриджді мұраға алған Фулк Гревилл – ақын және мемлекет қайраткері. Ол Елизавета мен I Джеймсқа қызмет етті, ол оған Уорвик қасiрін резиденция ретінде берді және оны 1-ші Брук бароны титулына көтерді. 1628 жылы оны қызметшісі өлтірді. Үйленбеген және баласыз болғандықтан, ол кіші кузені Робертті ұлы және Стаффордшир мен Уорвикширдегі титул мен үлкен иеліктердің мұрагері ретінде қабылдады. Роберт – Америкаға эмиграцияны қолдаған, белгілі парламентарий және пуританин. Англияда Азамат соғысы басталғанда, ол Орталық Англиядағы парламенттік армияға қолбасшылық етті және 1643 жылы Личфилд соборының қоршауы кезінде қаза тапты. Оның орнын 3-ші Брук бароны Фрэнсис Гревилл бағындырды. Литтлтондар жергілікті жер иелері болғандықтан, инстинктивті түрде монархист болды. Сэр Эдвард Литтлтон 1627 жылғы 28 маусымда I Чарльзбен баронет атағын алды және 1644 жылы монархиялық симпатиялары үшін Парламенттен қуылды. 1645 жылдың мамыр айында Пенкриджде орналасқан монархист әскерлері қысқаша шайқастан кейін парламенттік күштермен қуылды. Литтлтонның иеліктері тәркіленді, бірақ ол оларды 1347 фунт төлеп қайтарып алды. Литтлтонның иеліктері сақталды және олар 1660 жылы II Чарльздің таққа қайта оралуынан кейін қайтадан жақсы жағдайға келді. Революциялық дүрбелеңге қарамастан, Пенкридждегі жағдай көп өзгермеді. Реформацияға дейінгі дәуірден сақталған ерекшелік – Сент-Михаилдің ерекше юрисдикциясы. Колледждің көп бұрын жойылғанына қарамастан, оның артықшылықтары сақталды және декандық поместье иелері – Литтлтондарға берілді. Олар викарийлерді тағайындады және 1858 жылы патшалық ерекшелік жойылғанға дейін епископтарды ұстап тұрды. Алғашқы санақ бойынша 1801 жылы халық саны 2275 адамды құрады. 1851 жылы 3316-ға дейін өсті. Кейінгі төмендеу негізінен Коппенхолл, Стреттон және Данстонның жоғалуына байланысты. Пенкридждің өзінде 1851 жылдан 1951 жылға дейінгі ғасырда халық саны салыстырмалы түрде тұрақты болды: жалпы елге қатысты төмендеу, бірақ күрт құлдырау емес. 1660 жылдардан бастап қоршау қарқыны жеделдеді, барлық иеліктер шаруалардың келісімімен көбінесе шағын шаруашылықтарға бөлінді және олар біртіндеп үлкен бірліктерге біріктірілді. XIX ғасырдың екінші жартысы, әсіресе соңғы тоқсаны, ауыл шаруашылығы үшін қиын кезең болды, 1846 жылы астық заңдары жойылды және 1873 жылдан бастап ұзақ депрессия басталды. 1831 жылғы санақ бойынша шаруалар мен ауыл шаруашылығы жұмысшылары ересек ерлер жұмыс күшінің шамамен 60% құрады. Одан кейін дүкендер мен шеберлер келді, бұл Пенкридж шағын, бірақ маңызды сауда орталығы болып қалатынын көрсетті, бірақ нарық жойылды – негізінен жергілікті ақсүйектермен. Қонақжайлылық саласы да маңызды болды, 40 адам тамақ және жатақханада жұмыс істеді, ал 15 адам күйме және жылқымен айналысты – бұл маңызды маршруттағы таверналардың маңыздылығын көрсетеді. Кәсіптердің әртүрлілігі байқалды. Киім тігумен 43 адам – 25 әйел және 18 ер адам айналысты, сондай-ақ тас қасушылар, саудагерлер және басқа да көптеген мамандықтар болды. Алайда, кәсіби мамандардың саны 14 ғана болды. Пенкридж өзінің көлік байланыстарына көп қарыз болды, олар үнемі жақсарды. 1760 жылғы заң бойынша негізгі Стаффорд-Вулвергемптон жолы, қазіргі A449 жолы ақылы болды. Пенк өзенінің үстінен өтетін Булл көпірі 1796 жылы қайта салынды және 1822 жылы кеңейтілді. Жақсартылған жол көлік ағынын арттырды: 1818 жылы Лондон – Манчестер, Бирмингем – Манчестер және Бирмингем – Ливерпуль бағыттарындағы автобустар тоқтады. 1772 жылы ашылған Стаффордшир және Ворчестершир каналы, аудан мен қалашықтың солтүстіктен оңтүстікке дейін кесіп өтеді, Спред-Игл (кейіннен Гейли деп аталды) және Пенкридждегі кемежайларымен. 1837 жылы Гранд-Джанкшн темір жолы ашылды. Ол Пенкридж станциясы салынған Пенкридж арқылы батыс жағынан өтті және үлкен Пенкридж виадугымен Пенк өзенінен өтті. Бастапқыда екі бағытта күніне екі пойыз, Стаффорд пен Вулвергемптонға қатынайтын. 18 ғасырда ауыр өнеркәсіп кеңейді, сол кезде Конгревтегі қорыту фабрикасы жылына 120 тонна темір шығарды, ал 1820 жылдары Булл көпірінің астындағы диірмен темірді илеу үшін пайдаланылды. Алайда, бұл өнеркәсіп Black Country темір зауыттарынан басып өтті. Виктория дәуірінде құрылыс материалдарын өндіру өсті, Литтлтондар Вулгарстон, Вуд-Банк және Кварри-Хит карьерлерін пайдаланды.
The Grevilles were powerful regionally and nationally. The Fulke Greville who inherited Penkridge in 1606 was a poet and statesman. He served both Elizabeth and James I, who gave him Warwick Castle as a seat and elevated him to the peerage as the 1st Baron Brooke. In 1628 he was murdered by a servant. As he was unmarried and childless, he had adopted his younger cousin Robert as his son and heir to both the title and the great estates in Staffordshire and Warwickshire. Robert was a leading parliamentarian and a Puritan, who promoted emigration to America. When the English Civil War broke out, he took command of a parliamentary army in central England and was killed during the siege of Lichfield Cathedral in 1643. He was succeeded by Francis Greville, 3rd Baron Brooke. The Littletons were purely local landowners and instinctively loyalist. Sir Edward Littleton was made a Baronet by Charles I on 28 June 1627 and was expelled from the House of Commons in 1644 for his royalist sympathies. In May 1645, royalist troops quartered in Penkridge were expelled by small parliamentary force after a brief skirmish. Littleton's estates were sequestrated but he was able to recover them on payment of £1347. The Littletons' holdings were thus preserved and they found themselves in favour again after the restoration of Charles II in 1660. Despite the revolutionary turmoil, the real situation in Penkridge was little changed. An anomaly surviving from before the Reformation was the peculiar jurisdiction of St. Michael's. Although the college was long gone, its privileges survived and were vested in the Littletons, owners of the deanery manor. They appointed vicars and kept bishops at bay, until the royal peculiar was ended in 1858. giving a total population of perhaps 1200 to 1500. By the first census, in 1801, it was 2,275. It rose to a peak of 3316 in 1851. A fall thereafter is mainly the result of the parish being reduced in size by the loss of Coppenhall, Stretton and Dunston. Penkridge itself seems to have had a fairly stable population for the century from 1851 to 1951: a decline relative to the country as a whole, but not a collapse. From the 1660s the pace of enclosure quickened, with all of the manors being divided into small farms, usually with the cultivators' consent, and these aggregated gradually into larger units. The second half of the 19th century, and especially the last quarter, were hard times for agriculture, with the repeal of the Corn Laws in 1846 and the Long Depression from about 1873. The 1831 census found that farmers and agricultural labourers accounted about 60% of the total adult male workforce. Next came shop keepers and artisans, showing that Penkridge remained a small but important commercial centre, although the market had gone. – probably mainly with the local gentry. The hospitality industry was quite important, with 40 men working in food and lodging and 15 working with carriages and horses – reflecting the continuing importance of the inns on a major route. The diversity of trades is marked. No less than 43 – 25 women and 18 men – were involved in dress making, and there were quarrymen, traders, and many others. However, professionals are numbered at only 14. Penkridge owed much to its transport links, which steadily improved. The main Stafford–Wolverhampton route, now the A449 road was turnpiked under an Act of 1760. Bull Bridge, carrying the road over the Penk, was rebuilt in 1796 and widened in 1822. The improved road attracted more traffic: by 1818 there were stops by coaches on the London – Manchester, Birmingham – Manchester and Birmingham – Liverpool routes. The Staffordshire and Worcestershire Canal, opened in 1772, running straight through the parish and the township from north to south, with wharves at Spread Eagle (later called Gailey) and at Penkridge. In 1837, the Grand Junction Railway was opened. It cut through Penkridge on its west side, where Penkridge station was built, and was carried over the River Penk by the large Penkridge Viaduct. It began with two trains daily in each direction, to Stafford and Wolverhampton. Heavy industry expanded in the 18th century, when a forge at Congreve was turning out 120 tons of iron a year, and in the 1820s the mill below Bull Bridge was used for rolling iron. However, this industry tailed off as the Black Country ironworks outstripped it. Extraction of building materials grew in Victorian times, with the Littletons operating quarries at Wolgarston, Wood Bank, and Quarry Heath,
Литлтонның Зениті
Ауыл мен Литтлтон әулетінің тағдыры өзара байланысты болды. Сэр Эдвард Литтлтон, төртінші баронет, 1749 жылы Уорвик графынан Пенкридж уәлиесін сатып алып, аймақтағы отбасының үстемдігін нығайтты. Ұзақ өтпей ол отбасы үшін әлдеқайда сәнді Теддсли залын салды. Ол 1812 жылға дейін өмір сүрді, бірақ 1781 жылы әйелі баласыз дүние салды. Ол үлкен жүрек інісі Эдвард Уолхаусты мұрагер ретінде қабылдады. Уолхаус Литтлтон атын алды және Литтлтон иеліктерін басқарды, бірақ Литтлтон барондық атағына ие болған жоқ. Ол отбасының кез келген мүшесінен гөрі саясатта айқын көзге түсті, 1833–1835 жылдары Уиг премьер-министрі Грейдің басшылығымен Ирландияның бас хатшысы қызметін атқарды. Ол барон Хатертон титулымен жұртына көтерілді, бұл атақ Литтлтон әулетінің басшысына бүгінгі күнге дейін жетіп отыр, және Лордтар палатасының белсенді мүшесі болды. Хатертон Теддслиде тұрып, тегін ауыл шаруашылығы колледжін ашып, табысты шаруашылық жүргізді. Ол аймақтағы білім беруді ынталандырып, Пенкридждегі Ұлттық мектепті және Леведейлдегі тағы бір мектепті, сондай-ақ кейбір оқушыларға киім-кешек сатып алды. Дегенмен, оның өмірінде отбасы мүдделерінде шешуші өзгеріс болды. Уолхаус Уолхаус әулетінің байлығы мен Литтлтон иеліктерінің мұрагері ретінде Пенкридж маңындағы кең аумақтарға, кен орындарына және Каннок пен Уолсолл аймақтарындағы көптеген тұрғын үйлерге ие болды. Ол Ұлы Уирли, Блоксвич және Уолсоллда көмір шахталарына, Уолсоллдағы әк тас карьерлері мен кірпіш зауыттарына (қала құрылысына пайдаланылған), жүздеген тұрғын және коммерциялық мүліктерге, қиыршық тас және құм карьерлеріне, көптеген жерлерде тас карьерлеріне иелік етті. Пенкриджтен өзгеше, Каннок пен Уолсолл Виктория дәуірінің қарқынды дамыған қалалары болды, олар сол дәуірдің ең қазіргі және табысты өнеркәсіптерімен қуатталды. Литтлтондар өнеркәсіптік революцияның осы кезеңінде жетекші рөл атқарды және одан үлкен табыс тапты, бұл олардың назарын жер иеліктерінен көбірек аударды.
The fortunes of the village and the Littletons remained intertwined. Sir Edward Littleton, the fourth baronet, bought Penkridge manor from the Earl of Warwick in 1749, completing his family's dominance of the area. Soon after he built Teddesley Hall, a much more impressive seat for the family. He survived until 1812, although, his wife died childless in 1781. He adopted his great nephew, Edward Walhouse, as his heir. Walhouse took the name Littleton and took over the Littleton estates, although not the Littleton baronetcy. He achieved far greater eminence as a politician than any other member of the family, serving as Chief Secretary for Ireland under the Whig Prime Minister Grey in 1833–35. He was elevated to the peerage as Baron Hatherton, a title which remains with the head of the Littleton family to the present, and became an active member of the House of Lords. Hatherton resided at Teddesley, where he established a free agricultural college and farmed successfully. He strongly promoted education in the area, paying for a National School in Penkridge and another at Levedale, and for clothing for some of the school children. However, his lifetime saw a decisive shift in the family's interests. As heir to both the Walhouse family fortune and the Littleton estates, he owned great estates around Penkridge and mineral holdings and much residential property in the Cannock and Walsall areas. He owned coal mines at Great Wyrley, Bloxwich and Walsall; limestone quarries and brickyards in Walsall that were used to build much of the town; hundreds of residential and commercial properties; gravel and sand pits, stone quarries in many places. Unlike Penkridge, Cannock and Walsall were boom towns of the Victorian era, powered by the most modern and profitable industries of the age. The Littletons played a leading part in this phase of the Industrial Revolution and made large profits from it, and this tilted their attention increasingly away from their landed estates.
Көлік
Пенкридж A449 тас жолында және M6 тас жолының 12 және 13 қиылыстарының арасында орналасқан. Оған National Express ұзақ қашықтыққа жүретін автобустары, Chaserider қызметі 75 (Каннок – Стаффорд) және сондай-ақ 878 қызметі бойынша Вольвергемптоннан Стаффордқа Select Bus жүйесінің сирек қызметтері тоқталады. 2021 жылдың сәуір айынан бастап 75-ші қызмет аптаның алты күні 875-ші Select Bus қызметімен алмастырылады. Бұрынғы сағат сайын жүретін Arriva Midlands 76-шы қызметі 2019 жылы National Express West Midlands 54-ші қызметінің бәсекесіне байланысты тоқтатылды, ал ол қызмет 2020 жылы тоқтатылды. Пенкриджге Батыс жағалау магистраліндегі Пенкридж теміржол станциясы қызмет көрсетеді, сонымен қатар Стаффордшир және Ворчестершир каналы арқылы да жетуге болады. Отертон әуежайы Пенкриджде орналасқан, ол Стаффордшир әуе клубының үйі.
Penkridge lies on the A449 and is midway between junctions 12 and 13 of the M6 motorway. It is served by National Express long distance coaches, by Chaserider service 75 (Cannock Stafford) and also by occasional services provided by Select Bus from Wolverhampton to Stafford on service 878. As from April 2021, service 75 will be replaced by Select Bus service 875 six days per week. The previous hourly Arriva Midlands service 76 was withdrawn in 2019 due to competition from National Express West Midlands service 54, which was itself withdrawn in 2020. Penkridge is served by Penkridge railway station on the West Coast Main Line, and can also be accessed by the Staffordshire & Worcestershire Canal. Otherton Airfield is in Penkridge, it is the home of Staffordshire Aero club.