Астон Корт сарайы мен иелігінің тарихы

Кіріспе

Аштон Корт – Англиядағы Бристольдің батысында орналасқан сарай және меншік. Меншік негізінен Солтүстік Сомерсетте орналасқан болса да, ол Бристоль қаласына тиесілі. Сарай және шарабалар I санаттағы ескерткіш болып табылады. Меншіктегі басқа да құрылыстар да тізімде бар. Аштон Корт 11 ғасырдан бері поместье орны болып келген және содан бері бірнеше иелерімен дамып келеді. 16-дан 20 ғасырларға дейін ол Смит отбасының меншігінде болды, әр буын үйді өзгертіп келді. 19 ғасырдың басында ландшафтты безендіру үшін Хэмфри Рептонның жобалары пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ол әскери госпиталь ретінде қолданылды. 1936 жылы ол Корольдік көрмеге арналған орын болды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде – әскер транзиттік лагері ретінде пайдаланылды. 1946 жылы Смит отбасының соңғы өкілі қайтыс болды, ал үй 1959 жылы Бристоль қалалық кеңесі сатып алғанға дейін тозығы жетті. Меншік алғашқы аң ауру паркінен дамыды және Англиядағы ерекше тарихи маңызы бар тарихи парктер мен бақтар тізілімінде II* санатта тіркелген. Бұл әртүрлі демалыс шараларын өткізу орыны, соның ішінде қазір тоқтатылған Аштон Корт фестивалі, Бристоль халықаралық жұмыр фестивалі және Бристоль халықаралық ауа шары фестивалі. Ол "Авон орманы" қайырымдылық қорына резиденция болып табылады.

Ерте тарих

Аштон Корт тарихы XI ғасырға дейін жетеді. Бұл жерде Жеңімпаз Уильямның Кутанс епискобы Джеффри де Монбрейге сыйлаған бекінілген сарай тұрған деп саналады. "Domesday Book" кітабында ол Кутанс епискобына тиесілі бай иелік ретінде көрсетілген, онда сарай, үлкен зал және қақпалар арқылы кіретін аулалар болған. Мүлік бірнеше иесіздерге ауысып, 14 ғасырдың соңында француз ақсұлығы Томас Де Лайонс өзінің сарайы үшін саябақ құруға рұқсат алғанда едәуір кеңейтілді. Үй біраз уақыт Чок отбасының меншігінде болды. 1506 жылы ол Генрих VII-нің камерагері және сарайшысы сэр Джайлс Добениге сатылды. Генрих VIII 1541 жылы осы иелікті сэр Томас Арунделге берді, ал төрт жыл өткен соң, 1545 жылы сэр Томас оны Джон Смитқа сатты. Смиттер отбасы келесі 400 жыл бойы осы мүлікке ие болды. Смит сонымен қатар, монастырлар таратылғанға дейін Бат аббаттығына тиесілі болған жерді сатып алды. Ол бұл жерді аң аулау паркін кеңейту үшін пайдаланды, бұл оны Уитчерч тұрғындарымен қақтығысқа түсірді, олар ол жалпы пайдаланудағы жерді қолданғанына шағымданды.

Томас пен Флоренс Смит

Томас Смит (1609–1642) отбасының алғашқы мүшесі болды, ол бастапқы әулет үйіне маңызды өзгерістер мен қосымшалар енгізді. Ол Парламент мүшесі және табысты заңгер болған. 1627 жылы, он жеті жасында Джон Пулеттің қызы Флоренсқа үйленді. 1635 жылы Томас Иниго Джонс стилінде жаңа оңтүстік жағын салды. Оны 1791 жылы Коллинсон былай сипаттады:

Алдыңғы жағының ұзындығы жүз қырық үш футқа жетеді және төменгі қабатында үш бөлмеден тұрады; батыс бөлмесі тоқсан үш фут ұзындығы және жиырма фут ені бар, онда бірнеше отбасылық және басқа да суреттер орналасқан. Үйдің артқы бөлігі өте көне, ал батысқа қарай саябаққа апаратын аула қамал ауласы деп аталады, себебі ол қамалмен қоршалған және барондық үйлерде қолданылғандарға ұқсас ескі қақпаны сақтап тұр. Екінші аулада бірнеше кеңселер орналасқан, оның сыртқы кіреберісі екі биік мұнараның арасындағы төмен есіктің астында, олардың бірінде қоңырау мен сағат орналасқан. Алдыңғы ауладағы қоралар мен кеңселер көне заманнан жеткен. Бұл ғимарат өте құрметті және көркем болып табылады. Ғимаратқа одан әрі маңызды қосымшалар сэр Джон Хью Смит (1734–1802) жасады. Ол 1783 жылы мүлікті мұраға алды және үйдің солтүстік-батыс жағына жаңа кітапхана салды. Сэр Джон сондай-ақ үйдің шығыс жағын безендіру үшін танымал ландшафт дизайнері Хамфри Рептоннан кеңес алды. Рептон жоспар жасады, бірақ сэр Джонның қайтысы үй жұмыстарын тоқтатты.

Сэр Джон Смит

Эсме Смит хабарлағандай, Эштон Корттың соңғы тұрғыны сэр Джон Смит (1776–1849) үйді қайта жаңартуға жауапты болды. Шамамен 1940 жылы ол кітап зерттеумен айналысқан Реймонд Горджеспен сұхбаттасып, оған сэр Джон салған деген үйдің гравюрасын көрсетті. Сэр Джон үйленбеген болған. Леди Эмили Смит оның жылқыға өте құштар екенін және көп жылқы ұстаған фермасы болғанын айтқан. Оның Аштон Кортты салудағы маңызды рөлін Джон Эванс растайды, ол 1828 жылы Бристоль және оның төңірегі туралы кітап жазған. Ол былай деді:

Сэр Гревилл мен леди Эмили Смит

Сэр Гревилл Смит 1852 жылы мүлікті мұрагерлікке алды және 48 жасқа дейін үйленбеген күйде қалды. Осы уақыт ішінде ол кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізді. Сонымен қатар, ол өте әсерлі бақша ұстады, ол бағбандық журналдары мен газеттерде егжей-тегжейлі сипатталған. 1872 жылы ол белгілі сәулетші Бенджамин Ферриге қосымшалар жасауды тапсырды, олар былай сипатталды. Батыс қанаты қайта жоспарланды, бірақ жұмыстардың басты бөлігі ғимараттардың орталық бөлігінде шоғырландырылды. Бұл бөлік едәуір көтеріліп, көп бөлігі қайта салынды және үстіне 72 фут биіктікке жететін екі сегізбұрышты мұнара орнатылды. Ауланың оңтүстік жағында бес аркалы галерея арқылы аулаға ашылатын жабық дәліз бар. 1884 және 1885 жылдар аралығында одан да кең ауқымды өзгерістер енгізілді. Джордж Олдхэм Эдвардстың жесірі Эмилиге үйленер алдында, ол белгілі Бат сәулетшісі, майор Чарльз Эдвард Дэвисті үйді өзгерту үшін шақырды. Жұмыс аяқталуына 18 ай уақыт кетті. Өзгерістердің егжей-тегжейлі сипаттамасы "Bristol Mercury" газетінде жарияланды. 1880 жылдары формальды бақтар салынды, олардың ішінде террасалық бақ (қазіргі кезде газон), бассейні бар фонтанды жабайы бақ және гүлзар бар. Секвойялар мен кедрлердің аллеялары және басқа да ерекше ағаштар отырғызылды. 1891 жылы леди Эмили Смит сұхбат берді, онда сэр Гревилл жасаған осы өзгерістер туралы толыққанды мәліметтерді баяндады. Ол сондай-ақ ғимараттың батыс жағындағы ортағасырлық бөлігіндегі бірнеше қызықты құпия бөлмелер мен дәліздер туралы айтты, оларды ол «Дракстың бөлмесі» және «Түлкінің қуысы» деп атады. Сэр Гревилл Смит 1901 жылы, ал леди Эмили Смит 1914 жылы қайтыс болды. Үйдің соңғы тұрғындары Гилберт пен Эсме Смит болды. Олар келесі отыз жыл бойы онда тұрды. Гилберт 1940 жылы, Эсме 1946 жылы қайтыс болды, ал үй олардың қызы Эсме Фрэнсис Кавендишке қалды. Ол және оның күйеуі 1946 жылы мұрагерлік салығын төлеу үшін үйді дереу сатуға тырысты. Алайда Кавендиштер отбасы үйді тек он үш жылдан кейін, 1959 жылы ғана сата алды, осы уақыт ішінде үй бос тұрды және құлдырауын бастады. Ол Бристоль қалалық кеңесіне сатылды, ол оны бүгінгі күнге дейін меншігінде ұстап тұр. және Бристоль университетінің арнайы коллекцияларында сақталады.

Sir Greville Smyth inherited the property in 1852 and remained a bachelor until he was 48 years old. During that time he undertook extensive renovations. He also kept a very impressive garden which was described in detail in gardening magazines and newspapers. In 1872 he commissioned the well known architect Benjamin Ferrey to make additions which were described as follows. The Western Wing has been rearranged but the principal parts of the works have been concentrated in the central portion of the buildings. This part has been raised considerably and in a great measure rebuilt and is surmounted by two octagonal towers which rise to a height of 72 ft. There is a covered passage running the south side of the courtyard which opens out into the court by the arcading of five bays. Even more extensive alterations were made between 1884 and 1885. Shortly before he married Emily, the widow of George Oldham Edwards, he employed the notable Bath architect Major Charles Edward Davis to transform the house. The work took 18 months to complete. A detailed description of the alterations was given in the Bristol Mercury. Also in the 1880s of formal gardens were laid out including a terrace garden, which is now a lawn, a wilderness garden with basin fountain and a rose garden. Avenues of sequoias and cedars were planted along with other specimen trees. In 1891 Lady Emily Smyth held an interview where she outlined further details of these alterations made by Sir Greville. She also gave a few details of some interesting secret rooms and passages in the medieval part of the building on the western side which she referred to as "Drax's Kennel" and "The Fox's Hole". Sir Greville Smyth died in 1901 and Lady Emily Smyth died in 1914. The next and last residents of the house were Gilbert and Esme Smyth. They lived there for the next thirty years. Gilbert died in 1940 and Esme in 1946 and the house was left to their daughter Esme Francis Cavendish. She and her husband tried to sell the house immediately in 1946 to help pay the death duties. However the Cavendish family did not succeed until thirteen years later in 1959 during which time the house was unoccupied and started to decay. It was sold at this time to Bristol City Council who still owns it today. and the University of Bristol Special Collections.

Сәулет

Бірінен соң бірі жасалған қайта жаңғыртулар мен кеңейтулердің нәтижесінде Аштон-корттың сәулеті күрделі және көрінетіндей емес. Үйдің негізі – 15 ғасырға жататын мырзалар үйі кейінгі қанаттармен жойылған, олар өз кезегінде қайта жаңғыртылып, өзгертілген, ең ірі өзгерістер 1635 жыл шамасында жасалған. Сондықтан үйдің жоспары ретсіз, көптеген үйлесімсіз элементтермен және аз байланыспен қалыптасқан; үйдің көп бөлігі 17 ғасырда салынған, бұл классикалық сәулет өркендеген кезең болатын, бірақ қайта жаңғыртулар мен терезелердің ауыстырылуы нәтижесінде жалпы көрінісі готикалық стильде болды. 19 ғасырдың басында үйге 91 метрлік (300 фут) қасбет жасалды, мақсаты біркелкілік пен классикалық сәндік беру болды. Дегенмен, тіпті мұнда да сәулет бір стильде сақталмаған. Бұл қасбеттің ортасында 16 ғасырда салынған, ал бұрын 14 ғасырға жататын мырзалар үйіне кіретін қақпа үйі орналасқан. Ұзын қасбетті жасау үшін қақпа үйінің оң жағындағы бұрынғы шаруашылық ғимараты тұрмыстық мақсатқа бейімделді және жеті бөліктен тұратын готикалық терезелермен жабдықталды. Қақпа үйінің сол жағындағы оңтүстік-батыс қанаты мүлдем басқа стильде. Бұл классикалық стильдегі қанатты Иниго Джонс салған деген болжам бар, бірақ оны растайтын дәлелдер жоқ; Бримптон д'Эверсидегі ұқсас болжам сияқты, Сомерсетте де, бұл тек қана едендегі терезелердің үстіндегі кезекті сегменттік және сүйір педименттерге негізделген сияқты, ал олардың арақашықтығы мен орналасуындағы бұрысқандықтарды ескермеген, мұндай нәрсені Джонс қабылдамайтын еді. Архитектуралық стильдері әртүрлі екі қанатты ұзын қасбетті біріктіру үшін сол жақ қанаттардың үшінші қабатындағы сопақ терезелер, содан кейін якобин балюстрадасымен безендірілген, готикалық оң жақ қанаттың үстінде қайталанды; алайда, түсіндіруге келмейтін себеппен классикалық бірлікке қол жеткізуге тырысылғанда оң жақта балюстраданың орнына кастелляциялар қолданылды. Жалпы, оның ұзындығы, стильдерінің қарама-қайшылығы, биік қақпа үйі және симметрияның болмауы қасбетке үйге қарағанда колледж сияқты көрініс береді. Қақпа үйінің бұрыштарында көп қырлы мұнаралар бар. 1885 жылы қақпа үйіне готикалық реставрация жасалды, оның биіктігі көтеріліп, кіреберіс жолының төбесіне желдеткіш күмбез орнатылды, бірақ бұл сәулеттік ерекшелікке сәйкес емес, керісінше, кішкентай шыныдан жасалған ішкі аулаға (Қысқы бақшаға) апарады. Солтүстік қанаты 1805 жылғы қайта жаңғырту жұмыстарына енгізіліп, 19 ғасырдың басында танымал болған нәзік Strawberry Hill готика стиліндегі терезелермен жабдықталды; бұл 19 ғасыр сәулетіне тән ортағасырлық шіркеу готикасының алғы күші болды және 1885 жылғы Аштон-корттағы өзгерістерде қолданылды.

Due to successive remodellings and enlargements the architecture at Ashton Court is complex and seldom what it seems. The core of the house, a 15th century manor, has been obliterated by later wings, which have in turn been remodelled and altered, most substantially around 1635. Therefore, the plan of the house has evolved as irregular with many juxtapositions and little cohesion; while the majority of the house was built in the 17th century, a time of classical architecture, remodelling and alteration to the fenestration has created an overall Gothic appearance. In the early 19th century, the house was given a 300 feet (91 m) long facade in an attempt to provide some uniformity and some classical grandeur. However even here, the architecture does not remain faithful to a single style. At the centre of this facade is a much altered Tudor gatehouse, probably built in the 16th century as a portal to the 14th century manor house. In order to create the long facade, the existing stables, to the right of the gatehouse, were converted to domestic use and given seven bays of Gothic mullioned windows. To the left of the gatehouse, the flanking south west wing is of a different style. This classically designed wing has been attributed to Inigo Jones, but without supporting evidence; as with a similar attribution at Brympton d'Evercy, also in Somerset, it seems to be based solely on the alternating segmental and pointed pediments over the groundfloor windows, and ignoring the irregularities in their spacings and placings, which Jones is unlikely to have countenanced. To give the long facade with its two wings of contrasting architectural styles a uniting, common feature, the third story of oval windows of the left hand wings, which was then topped with a Jacobean balustrade was repeated above the Gothic right hand wing; however, inexplicably the attempt at classical unity was broken by the use of castellations instead of a balustrade on the right hand side. Overall, its length, contrasting styles, high gatehouse and lack of symmetry give the facade a collegiate rather than domestic appearance. The focal point of the facade, the gatehouse, has multi faceted turrets at its corners, In 1885, the gatehouse was given a Gothic makeover, which included raising its height and adding the fan vaulting to the ceiling of the passage leading, not to a great base court, as such grandiose architectural feature would suggest, but to a small glazed inner courtyard (the Winter Garden). The north wing was included in the remodelling work of 1805 and given ogee headed windows in the delicate Strawberry Hill Gothic style, popular at turn of the 19th century; it was a forerunner of the more medieval ecclesiastical Gothic style that was to characterise the architecture of the 19th century, and employed at Ashton Court during the 1885 alterations.

Жақында болған тарих

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл үй әскери госпиталь ретінде пайдаланылды, ал Екінші дүниежүзілік соғыста Соғыс министрлігімен тартылып алынып, кезекпен транзиттік лагерь, ҰАҚ штаб-пәтері және АҚШ әскерінің бас штабы ретінде қолданылды. Мүлік 1936 жылы Корольдік көрмеге арналған орын болды. Көрме ғимараттарының бірі, уақытша болғанына қарамастан, Гане павильоны деп әлі еске алынатын модернистік архитектураның инновациялық туындысы еді. Оны Баухаус архитекторы Марсель Брюер Бристольдегі жиһаз өндіруші Крофтон Гейн үшін үлгі үй ретінде жобалаған. 20-шы ғасырдың көп бөлігінде Аштон Корт Солтүстік Сомерсет көрмесінің өткізілу орны болды, бірақ қазір ол Враксалда өткізіледі. 1946 жылы Аштон Корттың соңғы тұрғыны, леди Эсме Смит қайтыс болды. Үй құлай бастағаннан кейін, 1959 жылы қала әкімдігі оны өз қарауына алды. 1974 жылдан 2007 жылға дейін Аштон Корт фестивалі мүліктің аумағында өтті. Фестиваль демалыс күндері өткізіліп, түрлі жергілікті және ұлттық топтардың өнерлерін ұсынды. Көбінесе жергілікті тұрғындарға бағытталған фестивальде түнеуге арналған жайлар болған жоқ және ол қайырымдылық көмектері мен арнайы концерттерден түскен қаражат есебінен қаржыландырылды. 1974 жылы шағын бір күндік фестиваль ретінде басталып, келесі жылдары фестиваль өсіп, үкіметтік заңнамадағы өзгерістер міндетті төлемдер мен қауіпсіздік қоршауларын енгізгенге дейін Ұлыбританиядағы ең ірі тегін фестиваль болды. 2001 жылы ауыз және табан ауруының дағдарысынан туындаған уақытша Hengrove Park-қа көшу және 2007 жылы жаңбырдың салдарынан фестиваль ұйымдастырушылары 2007 жылы банкроттық жариялады. Сарай және шаралар орны Historic England ұйымымен І санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген. Үй "баяу құлдырап бара жатқан" деп сипатталып, Мұраны қорғау тізіліміне енгізілген. Аштон Кортқа кіреберістегі төменгі қақпа және оған жалғасқан қақпалар, қоршаулар мен тіреулер, 1805 жылы Генри Вуд салған, ІІ* санаттағы ескерткіштер болып табылады. Төменгі қақпа 2016 жылы Heritage Lottery Fund қаражатымен толықтай қайта жаңартылып, қазір Ashton Gatehouse деп аталады. Бұл ғимарат қазір Аштон Парк мектебінің басқаруындағы мұра нысаны болып табылады. Бақ және периметрлік қабырғалар мен қоршаулар да тізімде. 2018 жылдан бері сарайды Бристольдегі Artspace Lifespace қайырымдылық қоры басқарып келеді, бұл ғимараттың түрлі шаралар үшін көпшілікке ашық болуына мүмкіндік береді.

During the First World War the estate was used as a military hospital, and in the Second World War was requisitioned by the War Office and used in turn as a transit camp, RAF HQ and US Army Command HQ. The estate was the venue for the 1936 Royal Show. One of the exhibition buildings, despite its temporary nature, was an innovative piece of modernist architecture still remembered as the Gane Pavilion. It was designed by Bauhaus architect Marcel Breuer as a show house for the Bristol furniture manufacturer Crofton Gane. For most of the 20th century Ashton Court was the venue for the North Somerset Show, however this is now held in Wraxall. In 1946, the last resident of Ashton Court Dame Esme Smyth, died. After the house became derelict, it was taken over by the City in 1959. Between 1974 and 2007 the Ashton Court Festival was held in the grounds of the estate. The festival was a weekend event which featured a variety of local bands and national headliners. Mainly aimed at local residents, the festival did not have overnight camping facilities and was financed by donations and benefit gigs. Starting as a small one day festival in 1974, the festival grew during succeeding years and was said to be Britain's largest free festival until changes brought on by government legislation resulted in compulsory fees and security fencing being introduced. After problems were caused by a temporary move to Hengrove Park in 2001, due to the foot and mouth crisis, and a washout in 2007, the organisers declared bankruptcy in 2007. The mansion house and stables have been designated by Historic England as a Grade I listed building. The house is listed on the Heritage at Risk Register and described as being in "slow decay". The lower lodge to Ashton Court and attached gates, railings and bollards, which were built in 1805 by Henry Wood, are Grade II* listed buildings. The lower lodge was fully refurbished in 2016 with funding from the Heritage Lottery Fund and is now named Ashton Gatehouse. The building is now a heritage site managed by Ashton Park School. The garden and perimeter walls and railings are also listed. Since 2018, the mansion house has been managed by Bristol charity Artspace Lifespace, allowing the building to be open to the public for a variety of events.

Орналасуы және айналасы

Үй Бристоль мен Солтүстік Сомерсет арасындағы шекараны қамтитын үлкен иелік ішінде, шамамен қала орталығынан орналасқан. Ол Авон өзенінің батыс жағында, Клифтон аспалы көпіріне жақын және Ли Вудс пен Ли Вудс Ұлттық табиғи қорығының шығысында, Аштон-Корттың жанында орналасқан. Солтүстік және батысында ашық дала жатыр. Бұл иелік бұрын қазіргіден әлдеқайда үлкен болған, және қазір Бристольдің қалалық аймақтарына кіретін Аштон Гейт, Аштон Вейл және Саутвилл сияқты жерлерді де қамтыған. Гревилл Смит паркі үшін жерді Смит отбасы сыйға тартып, кейін қалалық кеңес оны абаттандырған. Иелікте Хамфри Рептон жобалаған орман және ашық жайылымдар бар. Мұнда екі питч-энд-пут гольф алаңы, диск-гольф алаңы, бағдарлау трассасы, сондай-ақ атпен және тау велосипедімен жүруге арналған жолдар бар. Бристольдің апталық parkrun іс-шарасы (еріктілер ұйымдастырған, тегін, уақыт бойынша жүргізілетін 5 км жүгіру) Аштон-Кортта өтеді. 14 ғасырда құрылып, 16 және 17 ғасырларда кеңейтілген елік паркі де бар. Еліктерді ұстауға арналған екі қоршау әлі де сақталған. Паркте әртүрлі жануарлар мен өсімдіктер мекендейді. 1998 жылы Ctesias serra, Phloiotrya vaudoueri және Eledona agricola сияқты сирек кездесетін орман қоңыздарының болуына байланысты, 210,31 гектар аумақ Ерекше ғылыми маңызы бар жер деп жарияланды. 2,37 гектар Аштон Корт шалғыны Эйвон Жабайы табиғат қоры басқарады. Онда жабайы сәбіз, сары шөп және далалық қоңыршақ сияқты көптеген гүлді өсімдіктер өседі. Мұнда қарапайым көбелек (клейверлермен қоректенеді) және сары құйрық (ішінара шөппен қоректенеді) сияқты ерекше паразиттер де кездеседі. Иеліктің батыс жиегінде орналасқан Кларкен Комб – түрлі өсімдіктерге толы ормандық аймақ, онда тар қабатты гелеборин сияқты түрлер, бұталардың арасында аз мөлшерде өседі. 2002 жылы «Домсдей емені» деп аталатын 700 жылдық емен ағашы «Ағаш кеңесі» тарапынан Ұлыбританияның 50 ұлы ағашының бірі деп таңдалды. 2011 жылы ағаш діңіне жарық пайда болды, оны қолдау үшін емен ағашынан жасалған тіректер орнатылды. Бірақ тіректер толыққанды нәтиже бермеді, ағаштың бір бөлігі құлады, ал қалған бөлігі тірі қалған бөлігінің салмағын азайту үшін кесілді.

The house stands within a large estate spanning the boundary between Bristol and North Somerset, approximately from the city centre. It is on the western side of the River Avon close to the Clifton Suspension Bridge and the suburb of Leigh Woods and the Leigh Woods National Nature Reserve which are east of Ashton Court. To the north and west is open countryside. The estate was previously much larger than it is today and included areas which are now suburbs of Bristol including Ashton Gate, Ashton Vale and Southville where the Greville Smyth Park is located. The land for the park was donated by the Smyth family and then landscaped by the city council. The estate covers of woods and open grassland laid out by Humphry Repton. It includes two pitch and putt golf courses, a disc golf course, an orienteering course and horse riding and mountain bike trails. Bristol's weekly parkrun event (a free, timed 5 km run organised by volunteers) is held at Ashton Court. There is a deer park which was started in the 14th century and extended in the 16th and 17th centuries. There are still two areas of the estate with deer enclosures. The park contains a great variety of wildlife; much of the site (an area of 210.31 hectares) was notified in 1998 as a Site of Special Scientific Interest due to the presence of rare woodland beetles including: Ctesias serra, Phloiotrya vaudoueri and Eledona agricola. The 2.37 hectares of Ashton Court Meadow is managed as a nature reserve by the Avon Wildlife Trust. It contains a wide range of flowering plants, including wild carrot, yellow wort and field scabious. Some unusual parasitic plants are also found here, such as common broomrape which feeds off clovers, and yellow rattle, which feeds partly off grass. Clarken Combe, at the western edge of the estate, is a woodland area with a range of plant species, including narrow lipped helleborine, which grows here in small numbers under beech. In 2002 a 700 year old oak tree, called the Domesday Oak, was selected by The Tree Council as one of 50 Great British Trees. In 2011 a crack appeared in the trunk and oak support beams were fitted to support the tree. The supports were only partly successful and a section of the tree collapsed; the remaining part of the tree was pruned to reduce the weight of the surviving section.