Фламборо: Тарихы мен географиясы

Кіріспе

Бұрынғы муниципалитет, қазір Онтарио штатының Гамильтон қаласының бір бөлігі, Канада.

Фламборо – Канаданың Онтарио штатындағы Гамильтон қаласында орналасқан аудан және бұрынғы муниципалитет. 2001 жылы Гамильтонмен біріктірілгенге дейін Фламбороның көп бөлігі Шығыс Фламборо, Батыс Фламборо және Беверли бұрынғы қалашықтарымен қатар Уотердаун ауылын да қамтыды. Ең ірі қала маңындағы елді мекен – бұрынғы Уотердаун ауылы, ондағы отыз мыңға жуық тұрғынның шамамен үштен бірі тұрады. Фламбороның басқа да елді мекендеріне Карлайл, Кристис Корнерс, Клэпписон Корнерс, Коптаун, Фрилтон, Гринсвилл, Линден, Кирквалл, Миллгроув, Маунтсберг, Оркни, Петерс Корнерс, Роктон, Трой, Шеффилд, Валенс, Страбэйн және Вестовер жатады.

Тарих

Қазба жұмыстары осы аймақты ғасырлар бойы Вендат, Чоннонтон (Бейтарап ұлт), Хауденосауне және Анишинаабе халықтары кеңінен пайдаланғанын көрсетті. Бұл жер бұрынғыда жергілікті жолдармен жабылған, қазір екеуі қолданыста: Snake Road (бұл аймақты Бурлингтон шығанағындағы маңызды су жолымен байланыстырады) және King Road (аумақты Бурлингтон жағалауымен байланыстырады). Тынаватаваның алғашқы халықтардың қонысы Вестовер маңында орналасқан деп айтылады, бірақ кейбір дереккөздер оны Брантфордқа жақын көрсетеді. Уотердаунның шығысында орналасқан Медад көлі – аймақтың жергілікті халықтары үшін қасиетті кездесу орны болған, оны көптеген есептер мен әңгімелер куәландырады. Чоннонтон ұлты 17 ғасырдың Бобер соғыстары кезінде Хауденосауне тарапынан ығыстырылғанға дейін осы аймақта өмір сүрді (Чоннонтонның археологиялық қалдықтары Уотердаунның Сухарисен табиғи аймағында сақталған). Аймаққа алғаш келген еуропалық – француз саяхатшылары Ла-Салль мен Жолиет, олар 1669 жылдың 24 қыркүйегінде Тинаватава, қазіргі Вестовер маңында кездескен. 1760 жылы Жаңа Франция басып алынғаннан кейін, аймақ Британдық тәждің қорғауына өтті. Францияның жергілікті одақтастарымен бейбітшілік орнатып, Ниагара шарты жасалғаннан кейін, аймаққа ағылшын қоныс аударушылары келе бастады. 1783 жылы Американдық революциядан кейін және Жоғарғы Канада құрылғаннан кейін, 1792 жылы Таж бен Миссиссага ұлты арасында №3 келісім жасалды. Одан кейін, Онтарио көлінің батыс жағындағы жерлер зерттелді және Шығыс Фламборо, Батыс Фламборо және Беверли қалаларын қамтитын округтерге бөлінді. 1794-95 жылдары Губернатор жолы (кейіннен 99-шы Королева тас жолы, содан кейін 399 және 299-шы аймақтық жолдар деп аталды) көршілес Анкастер округімен шекарада салынды, ол Йорк (кейіннен Торонто) және Лондонды байланыстырды. Шығыс Фламбороның өзгеше тағдыры болуға мүмкіндік болған. 1789 жылғы Француз революциясы кезінде Бурбон монархиясының құлауынан кейін, мыңдаған француз дворяндары Англияның Лондонына паналады. Англиялықтар осы босқындарды астанасынан жылдам шығарып жіберді және оларды Канадаға қоныстандыру туралы ұсынысқа қуана келісті. Шығыс Фламборо округі (Төменгі Канаданың француз қоныстанушыларынан алыс) Л’Аббе Филипп Жан Луи де Жарден және Ле Шевалье Лекорн үшін бөлінді. Бірақ, қоныстану басталғанға дейін Франция қарсы революцияны бастан кешірді (Наполеон Бонапарттың билікке келуіне әкелді), бұл дворяндардың оралуына мүмкіндік берді. Егер Шығыс Фламборо Францияның әлеуметтік жағдайы нашар дворяндарының панасы болғанда, аймақтың тарихы түбірінен өзгерер еді. Фламбороның қазіргі тарихындағы ең маңызды оқиға 1812 жылғы соғыс кезінде болды, ол кезде 1813 жылдың күзінде 2000-нан астам жергілікті босқындар келді. Моравиантаундағы шайқаста британдықтардың жеңілісінен кейін, Онтарионың оңтүстік-батыс бөлігі американдық әскердің қирауына ұшырады, ал барлық жергілікті халықтар мен қоныс аударушылар британдық әскердің көлеңкесінде, Берлингтон-Хайтста қауіпсіздікке қашты. Бұл босқындардың арасында Текумсех конфедерациясының аман қалған жауынгерлері мен отбасылары, Темзадағы ауылдарының қирауынан құтылған Делаверлер және Гранд өзенінің алты ұлтының көптеген өкілдері болды, олар ұқсас тағдырға ұшырауынан қорқып отырды. Босқындар Шығыс және Батыс Фламбороның төменгі бөліктерін толтырды, Дундастан Берлингтонға дейін созылды. Босқындардың арасында Текумсехтің әпкесі және мұрагері Текумпеазе, сондай-ақ оның інісі Тенксватава, Пайғамбар деп те белгілі болды. Олар мұнда қорқынышты қысты өткізді, көптегендері аурудан және ашаршылықтан зардап шекті. Оларды азықтандыру үшін жер беті тазартылды, ал Үндістер департаменті оларды өмірлік қажеттіліктерімен қамтамасыз етуге күш салды. Көптеген босқындар Фламбороуде екі жылға жуық уақыт тұрды, вигвамаларында тығылып, тірі қалу үшін күресті. 1815 жылдың көктемінде бейбітшілік туралы хабар келгенде ғана босқындардың соңғысы кетіп қалды. Жалпы алғанда, 1812 жылғы соғыс осы аймақтағы Анишинаабе үшін апатқа ұшырады. Британдық тәж үшін күрескендеріне қарамастан, олар өз қызметтері үшін ештеңе алмады. 1816 жылы Берлингтон-Хайтс қауымы тағы бір қыстан аман қалмайды деп қорқып, Кахкеваконаби Стони Криктегі әкесінің фермасына көшті. Екі жылдан кейін Кредит-Ривер Миссиссауга 648 000 акрлық ішкі жер учаскесін сатты. "Жұқа және бақытсыз" деп сипатталған тайпаның басқа жолы болмады: олар тірі қалу үшін сатудан түскен қаражатқа мұқтаж болды. Тағы екі жылдан кейін, 1820 жылы, олар Бронте ағысының, Оквилл ағысының және Кредит өзенінің аузындағы резервтерін сатты, Кредит-Ривер Миссиссауганы олардың өзімен аттас өзеннің шығыс жағында 200 акр жерден артық қалдырмады. Бүкіл ұлттың енді заманауи пионерлік отбасылардан кем жері болды. Үш округ және Уотердаун 1816 жылы Уентворт округінің негізін құрады. Уотердаун 1879 жылы Шығыс Фламбороның Ниагара жарқабатының үстіндегі және 5-ші Корольдік тас жолының шамамен бір километрінде орналасқан бөлігінен құрылды. Дундас қаласы Батыс Фламборо және Анкастер округтерінің бөліктерінен құрылды. 1974 жылы Фламборо округі Шығыс Фламборо, Батыс Фламборо және Беверли округтерімен, сондай-ақ Уотердаун ауылымен біріктіріліп құрылды. Сонымен қатар, Клайд қауымының жанындағы Беверли округінің кішкентай бөлігі Солтүстік Дамфрис округіне, ал Алдершот қауымының жанындағы Шығыс Фламбороның үлкен, бірақ кішкентай бөлігі Берлингтонға берілді. Фламборо 1985 жылы қала мәртебесін алды. 2001 жылы провинциялық үкімет Фламбороны Анкастер, Дундас, Гланбрук және Стони Крикпен біріктіріп, кеңейтілген Гамильтон қаласын құрды. Біріктіруге Фламборо және көршілес округтердің тұрғындары қарсылық білдірді, әсіресе бұрынғы консервативтік партиясының депутаты Тони Скарика бұрынғы сайлауда біріктіру болмайтынын уәделеген еді. Скарика наразылық білдіріп, отставкаға кетті, бірақ біріктіру күшін жойған жоқ. 2001 жылғы халық санағы бойынша Фламбороның халқы 37 796 адамды құрады. 2006 жылғы халық санағы бойынша халқы 39 220 адамға жетті.

Excavations have unearthed evidence of this area’s extensive use by Wendat, Chonnonton (Neutral Nation), Haudenosaunee and Anishinaabe peoples throughout the centuries. The escarpment was originally covered with indigenous trails; two are now known as Snake Road (linking this area to the important waterway at Burlington Bay) and King Road (linking the area to the Burlington shoreline). The First Nations settlement of Tinawatawa is said to have been located near Westover, but some sources place it closer to Brantford. Lake Medad, located to the east of Waterdown, was a sacred meeting place for the area’s indigenous peoples—numerous accounts and stories attest to this. The Chonnonton Nation lived in the area until they were displaced by the Haudenosaunee during the Beaver Wars of the 17th century (archaeological remains of the Chonnonton have been preserved in Waterdown's Souharissen Natural Area.) The first recorded European to visit the area was when the French explorers La Salle and Joliet met near Tinawatawa, now Westover on September 24, 1669. When New France was conquered by in 1760, the territory fell under the protection of the British Crown. With the Treaty of Niagara establishing peace with France's Indigenous allies, English settlers began to appear in the area. After the American Revolution in 1783 and the creation of Upper Canada, Treaty No. 3 was established between the Crown and Mississauga Nation in 1792. Soon after, land at the western end of Lake Ontario was surveyed and organized into townships, which included East Flamborough, West Flamborough and Beverly. Governor's Road (also known as Queen's Highway 99 and later Regional Roads 399 and 299) was built on the border with neighbouring Ancaster Township in 1794–95, linking York (later Toronto) and London. East Flamborough almost had a much different identity. Following the bloody collapse of the Bourbon Monarchy during the 1789 99 French Revolution, several thousand members of the French nobility sought refuge in London, England. The English were quick to move these refugees out of their capital, and jumped at the suggestion to have them settled in Canada. The township of East Flamborough was set aside (far away from the French settlers of Lower Canada) for L’Abbe Philippe Jean Louis des Jardins and Le Chevalier Lecorne. Before settlement could begin, however, France experienced a counter revolution (leading to the rise of Napoleon Bonaparte) that allowed the nobility to return. Had East Flamborough become a haven for the members of France’s outcast upper class the story of this area would have been radically different. Perhaps the most dramatic event in Flamborough’s modern history occurred during the War of 1812, when over 2,000 Indigenous refugees arrived in the fall of 1813. Following the British defeat in the Battle of Moraviantown, all of southwestern Ontario was exposed to the ravages of the American army, and all the Indigenous People and settlers who could, fled to safety in the shadow of the British army at Burlington Heights. These refugees included the surviving warriors and families of Tecumseh’s Confederacy, Delawares who had escaped the destruction of their village on the Thames, and many from the Six Nations of the Grand River who feared they might meet a similar fate. The refugees filled the lower concessions of East and West Flamborough, stretching from Dundas to Burlington. Among the refugees were Tecumseh’s sister and successor, Tecumpease, and his brother Tenkswatawa, also known as the Prophet. Here they spent a dreadful winter, many suffering from disease and malnutrition. The landscape was stripped bare to feed them, and the Indian Department struggled to keep them supplied with the necessities of life. Many of the refugees stayed in Flamborough for nearly two years, huddled in their wigwams, struggling to survive. The last of the refugees only left when news of the peace arrived in the spring of 1815. Overall, the War of 1812 was a disaster for the Anishinaabe in this area. Despite their losses fighting for the British Crown, they gained nothing for their service. In 1816, among fears that the Burlington Heights community would not survive another winter, Kahkewaquonaby went to live on his father’s farm in Stoney Creek. Two years later, the Credit River Mississauga sold their 648,000 acre inland tract of land. The tribe, described as "thin and miserable" had no choice: they needed the proceeds from the sale in order to survive. Another two years later, in 1820, they sold their reserves around the mouths of Bronte Creek, Oakville Creek, and the Credit River, leaving the Credit River Mississauga nothing more than 200 acres of land on the east side of their namesake river. The entire Nation now had less land than many contemporary pioneering families. The three townships and Waterdown were founding constituents of Wentworth County in 1816. Waterdown was created in 1879 from that part of East Flamborough above the Niagara Escarpment and within approximately a kilometre of King's Highway No. 5. The town of Dundas was created from parts of West Flamborough and Ancaster Townships. In 1974, Flamborough Township was created by amalgamating the townships of East Flamborough, West Flamborough and Beverly with the village of Waterdown. At the same time, a small portion of Beverly Township near the community of Clyde was ceded to North Dumfries Township and a more populous but smaller portion of East Flamborough near the community of Aldershot was ceded to Burlington. Flamborough became a town in 1985. In 2001, the provincial government amalgamated Flamborough with Ancaster, Dundas, Glanbrook, and Stoney Creek into the enlarged City of Hamilton. The amalgamation was bitterly and unsuccessfully protested by some Flamborough residents and those of adjacent communities, particularly since the incumbent Progressive Conservative MPP, Toni Skarica's government had promised in the previous election that the amalgamation would not occur. Skarica resigned in protest, but the amalgamation was not rescinded. The population of Flamborough at the 2001 census was 37,796. By the 2006 census, its population had increased to 39,220.

Суаруданның Сухарисен табиғи аймағы

2014 жылдың 21 тамызында Сухарисен табиғи аймағы Уотердаунда Онтарионың 28-ші вице-губернаторы Дэвид С. Онли және Нью-Кредит алғашқы ұлтының басшысы Брайан Лаформ мен кеңесі арқылы салтанатты түрде ашылды. Салтанатқа Дэвид Свит, депутат, кеңесші Джуди Партридж, Кэролин Кинг, Біріккен империяның адалдары және Нью-Кредит Миссиссаугаларының басқа да өкілдері бар 50-ден астам адам қатысты. Күн екі ғасырдан астам уақыттан бері жақылған алғашқы қасиетті отты жағумен басталды, бұл Миссиссаугалардың дәстүрлі жеріне ресми оралуын білдірді. Сухарисен табиғи аймағы Уотердаун ауылының 27 акр жерін қамтиды және 2005 жылы Уотердаун шығанағының даму аймағында 104 түпкілікті археологиялық ескерткіштің табылуынан кейін жылдар бойы атқарылған жұмыстың нәтижесі болып табылады. Түпкілікті қоныстармен қатар, аймақта 19 ғасырдың басындағы тұрғын үйдің іргетасы да табылды. Бұл тұрғын үйді Уотердаунның алғашқы еуропалық қоныс салушылары Александр Браун мен Меррен Гриерсон пайдаланған болуы мүмкін. Табиғи аймаққа осы маңызды орынды анықтайтын және Меррен Гриерсон мен Александр Браунның тарихын баяндайтын тақташа кіреді, оны вице-губернатор, басшы Лаформ және зерттеуші Кекоа Рейнебольд ашты. Кейін сол күні Нью-Кредит алғашқы ұлтының Миссиссаугаларының Фламбороға оралуын және Онтарионың вице-губернаторы мен Нью-Кредит Миссиссаугаларының басшысының сапарын құрметтеп, Уотердаундағы жергілікті тұрғын үйде қоғамдық той өтті. Салтанатқа қатысқандардың барлығы, соның ішінде вице-губернатор мен басшы Лаформ қатысты.

Жергілікті БАҚ

The Flamborough Review – Metroland Media баспасы әр бейсенбі сайын жариялайтын қоғамдық газет. Metroland компаниясы 2003 жылы Review газетін сатып алды.