Джастин Уилсон: Жарық жолы мен қайғылы соңы

Кіріспе

Британдық жарыс жүргізушісі (1978–2015)

Джастин Бойд Уилсон (31 шілде 1978 – 24 тамыз 2015) – 2003 жылғы Формула-1 (F1) маусымында F1 құрамасында, 2004 жылдан 2007 жылға дейін Champ Car World Series (CCWS) және 2008 жылдан 2015 жылға дейін IndyCar Series жарыстарында өнер көрсеткен британдық кәсіби ашық дөңгелекті жарыс жүргізушісі. Ол 1998 жылы алғашқы Формула Палмер Ауди (FPA) жеңімпазы, 2001 жылы Nordic Racing командасымен Халықаралық Формула 3000 Чемпионатының (IF3000) жеңімпазы, ал 2012 жылы Michael Shank Racing командасымен Дейтонаның 24 сағаттық жарысын жеңіп алды. Уилсон сегіз жасында картингпен айналыса бастады және тұрақты нәтижелерге қол жеткізді, содан кейін Формула Воксхолл чемпионатында автокөлік жарыстарына көшті. Ол FPA титулын жеңіп алды және IF3000 сериясында толық қаржыландырылған орынға ие болды, 2001 жылы серия чемпионатын жеңген алғашқы британдық жүргізуші атанды. 2002 жылы Racing Engineering командасы үшін Nissan World Series-те өнер көрсетіп, төртінші орынды иеленді. Инвестициялық схема арқылы ол 2003 жылғы F1 маусымында Minardi және Jaguar командалары үшін жүргізді. 2004 жылдан 2007 жылға дейін CCWS-де Conquest Racing және RuSPORT командалары үшін жарысқа қатысып, төрт жарысты жеңіп, 2006 және 2007 жылғы жүргізушілер чемпионатында күміс жүлдегер атанды. Уилсон 2008 жылы IndyCar Series-те Newman/Haas/Lanigan Racing командасына өтті және Детройт Инди Гран-присінде жеңіске жетті. 2009 жылы Dale Coyne Racing (DCR) командасына ауысу команданың ашық дөңгелекті жарыста алғашқы жеңісін әкелді – Гран-приде. Уилсон 2010 және 2011 жылдары Dreyer & Reinbold Racing командасына көшті, бірақ жарыста жеңіске жете алмады. 2012 жылдан 2014 жылға дейін DCR-ге оралды, 2012 жылы Firestone 550 жарысын жеңіп алды және 2013 жылғы жүргізушілер чемпионатында алтыншы орынды иеленді. 2015 жылғы маусымның соңында Pocono Raceway трассасында өткен ABC Supply 500 жарысында Уилсон апатқа ұшыраған көліктен шыққан сынықтар оның шлеміне тиіп, қаза тапты. Ол 2011 жылы Дэн Уэлдоннан кейін IndyCar жарысында жарақаттан қайтыс болған алғашқы жүргізуші болды. 2023 жылға қарай бұл IndyCar тарихындағы соңғы қайғылы оқиға. Оның органдары бес адамның өмірін сақтап қалу үшін донорлыққа берілді. Снеттертон трассасындағы бір бұрылысқа оның есімі берілді және оның балаларын қолдау үшін мемориалдық қор құрылды.

Justin Boyd Wilson (31 July 1978 – 24 August 2015) was a British professional open wheel racing driver who competed in Formula One (F1) in F1 season of 2003, the Champ Car World Series (CCWS) from 2004 to 2007 and the IndyCar Series from 2008 to 2015. He won the first Formula Palmer Audi (FPA) in 1998, the International Formula 3000 Championship (IF3000) with Nordic Racing in 2001, and co won the 2012 24 Hours of Daytona for Michael Shank Racing. Wilson began karting at the age of eight and achieved consistent results, before progressing to car racing in the Formula Vauxhall Championship. He won the FPA title and earned a fully funded seat in IF3000, becoming the first British driver to win the series championship in 2001. He moved to the 2002 World Series by Nissan for the Racing Engineering team and finished fourth. Through an investment scheme where the public could purchase shares in Wilson, he drove for the Minardi and Jaguar teams in the 2003 F1 season. He drove for the Conquest Racing and RuSPORT teams in the CCWS from 2004 to 2007, winning four races and finishing runner up in the 2006 and 2007 drivers' championships. Wilson went to Newman/Haas/Lanigan Racing for the 2008 IndyCar Series, winning the Detroit Indy Grand Prix. A move to the low budget Dale Coyne Racing (DCR) team for 2009 resulted in the team's first open wheel victory at the Grand Prix at the Glen. Wilson moved to the Dreyer & Reinbold Racing squad from 2010 and 2011 but did not win a race. He returned to DCR for 2012 to 2014, winning the 2012 Firestone 550 and finishing sixth in the 2013 drivers' championship. Late in the 2015 season, in the ABC Supply 500 at Pocono Raceway, Wilson died after debris from a crashed car struck his helmet. He was the first driver to die from injuries sustained in an IndyCar race since Dan Wheldon in 2011. as of 2023, it is also the most recent fatal accident to have occurred in IndyCar. His organs were donated to save the lives of five people. A hairpin corner at Snetterton Circuit was renamed after him and a memorial fund was established to support his children.

Ерте және жеке өмір

Уилсон 1978 жылғы 31 шілдеде Оңтүстік Йоркширдегі Ротерхэм қаласының маңындағы Мургейтте Кит пен Линн Уилсон отбасында дүниеге келді. Оның әкесі еріткіштер компаниясының және жанармай құю станциясының иесі, сонымен қатар 1960 жылдардан бастап 1975 жылы Оултон Паркте болған ауыр апатқа дейін Формула Форд автомобильдерімен жарысқан. Уилсонның кіші інісі Стефан да жарысшы. Ол Оңтүстік Йоркширдегі Вудоллде өсті. 11 жасында оған дислексия – оқу және жазу қабілетін әсер ететін даму бұзылуының тесті жасалды, нәтижесі теріс болды. Екі жылдан кейін Уилсонның анасы оны қайта тексеру үшін клиникаға апарды, нәтижесінде 13 жасында оған ресми түрде дислексия диагнозы қойылды. Ол мектепте осы бұзылумен күресіп, қосымша оқу сабақтарына қатысты; Уилсонның сыныптастары оны қабілетсіз және ақылсыз деп ойлады. Ол 2006 жылы Джулияға үйленді және олардың Джейн мен Джессика есімді екі баласы бар.

Жас мансабы

1987 жылы 8 жасында Уилсон хобби іздеп картингпен айналыса бастады. Оның әкесі бас механик, көмекші және ұстазы болды. Уилсон 1994 жылы Формула А Британ чемпионатында бесінші орынды иеленді, бұл Ұлыбританиядағы картинг жарыстарының ең жоғары деңгейі еді. Ол Бакмор паркінде өткен «Рено ГП» жарысында үшінші орын алды. 16 жасында автокөлік жарыстарына қатысып, 1995 жылғы Формула Vauxhall Junior чемпионатына дайындық ретінде Team JLR командасымен Formula Vauxhall Junior Winter Series жарыстарында өнер көрсетті. Ол Ұлыбританияда ресми автожарыста жеңіске жеткен алғашқы 16 жасар спортшы болды. 1995 жылы Team JLR командасында қалды. Маусым алдындағы фаворит саналды және Autosport BRDC сыйлығының финалисі болды. Оның жүргізу қабілетін жақсарту үшін PSR командасына педальдарды артқа жылжытуға және оның пішінін өзгертуге рұқсат берілді, бұл Уилсонның 2 метрлік бойына ыңғайлы жағдай жасады. Оның өнері үш дүркін әлем чемпионы Джеки Стюарт пен оның ұлы Полға үлкен әсер етті. Қаржы жетіспеуіне байланысты Формула 3-ке өтуге мүмкіндік болмады, себебі қатысу ақысы жоғары еді. Оның отбасы бұрынғы жүргізуші және комментатор Джонатан Палмерге кеңес сұрап хат жазды. Тоғыз жеңіс және төрт поул-позициямен ол Даррен Тернерді жеңіп, жаңадан құрылған чемпионатта жеңімпаз атанды, барлық жарысқа қатысып, бірнеше рет жаңадан келгендердің ішінде ең жоғары нәтиже көрсетті. Ол екі ұпай жинап, жүргізушілер тізімінде 20-шы орынға ие болды. Ол команда иелері Крис және Дерек Мовермен жақсы қарым-қатынас орнатты, Уилсон үш рет жеңіске жетті – Autódromo José Carlos Pace, A1 Ring және Hungaroring трассаларында. Уилсон сериядағы рекордтық 32 ұпаймен Марк Вебберді еселеп жеңіп, BRDC алтын медалін, ERA Club Trophy және Graham Hill Trophy жүлделерін жеңімпаз ретінде иеленді. Бірақ 2001 жылдың қыркүйегінде Сильверстоун трассасында Jordan командасы үшін сынақтан өтті және McLaren командасында орындыққа отырып көрді. Уилсон Championship Auto Racing Teams (CART) командаларына өтуді де қарастырды. 2002 жылы ол Nissan компаниясының тұңғыш Дүниежүзілік сериясында өнер көрсетті. Racing Engineering командасы Уилсонды таңдады, бірақ ол ұзын аяқтарының кесірінен PS02 машинасына сыймады. Желтоқсанда Себринг халықаралық жарыс жолында Newman/Haas командасынан екінші сынаққа шақыруды қабылдамады. Уилсон 2003 жылғы F1 маусымында Минарди командасы үшін жүргізу мүмкіндігін оның иесі Пол Стоддартпен талқылады, ол Марк Веббердің орнына оны алғысы келді. Ол Минарди үшін жарысқа қатысу үшін 2 миллион фунт стерлинг көлемінде демеушілік қаражат жинауға шақырылды. Капитал Палмердің қаржылық серіктестерді іздеуі арқылы жиналды, ал Уилсонның әкесі отбасылық үйді ипотекаға берді. Қараша айының соңында Фаенцаға сапар шегіп, машинаның макеттелген нұсқасына кіруде және шығуда еш қиындық көрмеді. Бір айдан кейін Уилсон Минардимен үш жылдық келісімшартқа қол қойды. Кейіннен Уилсонның Минардидегі орынды төлеу үшін қажетті демеушілік ақшаны таба алмағаны және оның әкесі жанармай құю стансасын сатуға жақын болғаны белгілі болды. Инвестиция 5 наурыздан 31 мамырға дейін Лондон қор биржасында саудаланды, бұл Уилсонды онда тіркелген алғашқы жарыс жүргізушісі етті. Ол өзінің тәжірибелі әріптесі Жос Верстаппенмен бірдей деңгейде өнер көрсетті; Jaguar командасының басқарушы директоры Дэвид Пичфорт және команда басшысы Тони Пурнелл Уилсонның өнері мен жүргізуіне таң қалды, олар Стоддарттан және Nordic Racing командасының механиктерінен пікір алды. Палмер Уилсонға Jaguar компаниясының Милтон-Кейнстегі штаб-пәтеріне түн ортасында орындыққа отыру үшін баруын және келесі күні келісімшарт жасауын кеңес берді. 2004 жылғы F1 маусымында Веббермен бірге Jaguar командасында қалуын Jaguar-ға сендіру үшін соңғы бес жарысқа мүмкіндік берілгеннен кейін, Уилсон Jaguar-дың Minardi-ден басқаша басқарылатынын байқады және оны пайдалану үшін қажетті жүргізу стилінің өзгеруін күтпеді. Командамен алғашқы төрт жарыста оның тәжірибесіздігіне байланысты әріптесі орта есеппен жарты секундқа артық көрсетті, бірақ маусым соңында Веббердің жылдамдығынан айналымда үштен төрт ондық секундқа дейін үнемі жақын болды. Ол 2004 жылғы маусымда үш командамен байланыста болды. Jaguar командасы оны ұстап тұру үшін маусымнан кейінгі сынақтар аяқталғанға дейін келісімшартты ұзартуды ұсынды. Jaguar Уилсонды тастады, өйткені оның иесі Ford F1-ге шексіз қаражат құюға дайын емес еді және командаға ақы төлеуші жүргізушіге қол қоюды ұсынды. Уилсонның орнына Red Bull компаниясы қаржыландыратын Формула 3 жүргізушісі Кристиан Клиен келді.

Aged 8 in 1987, Wilson sought a hobby and took up karting, His father was his chief mechanic, courier and mentor. Wilson finished fifth in the 1994 Formula A British Championship, the United Kingdom's highest level of kart racing. He was third at Buckmore Park Kart Circuit's Renault GP race. He progressed to car racing at age 16, competing in the Formula Vauxhall Junior Winter Series with Team JLR, as preparation for the 1995 Formula Vaxuhall Junior Championship. and became the first 16 year old to win an official motor race in the United Kingdom. He remained with Team JLR in 1995. A pre season title favourite, and was a finalist for the Autosport BRDC Award. To better his driving ability, PSR were allowed to move his pedals back and alter its shape for better comfort to accommodate Wilson's 6 feet (2 m) frame. His performances impressed the three time world champion Jackie Stewart and his son Paul. A lack of funding prevented a progression to Formula Three due to its high entry fee. His family wrote to the former driver and commentator Jonathan Palmer for advice. With nine victories and four pole positions, he won the inaugural championship over Darren Turner, he qualified for every race and was several times the highest placed rookie. He took two points and was 20th in the drivers' standings. He established a rapport with team owners Chris and Derek Mower, Wilson won three times—at Autódromo José Carlos Pace, the A1 Ring and the Hungaroring— Wilson won by a series record 32 points over Mark Webber, and the BRDC Gold Medal, the ERA Club Trophy and the Graham Hill Trophy for winning the title. but tested for the Jordan squad at Silverstone in September 2001, and had a seat fitting at McLaren. Wilson considered going to Championship Auto Racing Teams (CART), For 2002, he drove in the inaugural World Series by Nissan. The Racing Engineering team chose Wilson, he was unable to fit inside the PS02 car because of his long legs He declined Newman/Haas' invitation for a second test at Sebring International Raceway in December. Wilson discussed driving for Minardi in F1 season of 2003 with its owner Paul Stoddart, who was keen to have him replace the outgoing Mark Webber. He was told to gather £2 million in sponsorship funding to race for Minardi. The capital was raised through Palmer searching for financial partners, whilst Wilson's father mortgaged the family home. He visited Faenza in late November and had no difficulty entering and exiting a mocked up version of the car. Wilson signed a three year driving contract with Minardi a month later. It emerged Wilson had not obtained the necessary sponsorship money to pay for his seat at Minardi and his father was close to selling his petrol station. The investment was floated on the London Stock Exchange from 5 March to 31 May, making Wilson the first racing driver to be listed on it. He equalled the pace of his more experienced teammate Jos Verstappen; David Pitchforth, Jaguar's managing director, and team principal Tony Purnell were impressed with Wilson's performances and driving; they received feedback from Stoddart and Wilson's mechanics at Nordic Racing. Palmer told Wilson to visit Jaguar's headquarters in Milton Keynes for a seat fitting at midnight with a contract written up the day after the Having been granted the final five races to convince Jaguar to keep him alongside Webber for F1 season of 2004, Wilson found the Jaguar different to handle than his Minardi and did not foresee the change in driving style required to use it. His teammate outperformed him by half a second on average in his first four races with the team due to his unfamiliarity with the car, but was consistently within three to four tenths of a second per lap of Webber's pace by the end of the season. He was linked to three teams for the 2004 season. Jaguar granted Wilson a contract extension until post season testing ended in December to convince the team to retain him. Jaguar dropped Wilson because its owner, Ford, was not prepared to pour unlimited funds into F1 and advised the team to sign a pay driver. Christian Klien, a Formula Three driver funded by the drink company Red Bull, replaced Wilson.

Champ Car World Series (2004-2007) - әлем чемпионатының бірінші кезеңі

Формула 1-де жұмыссыз қалған Уилсон мансабынан көңілі қалды және АҚШ-та орналасқан Champ Car World Series (CCWS) бәсекелес Indy Racing League (IRL) емес, тең мүмкіндіктерге ие болды, себебі: "Машиналар бірдей, қозғалтқыштар да бірдей, сондықтан жартылай лайықты бюджетпен командамен жұмыс істесең, жартылай жақсы нәтижеге жете аласың". Уилсон 2004 жылғы маусымда шағын бюджетті Conquest Racing командасымен келісімшарт жасады. Оның Lola машинасының орналасуы оған еденге жатып, жақсырақ жүргізуге мүмкіндік берді және маусым алдындағы сынақтарда жақсы көрсеткіштерді көрсетті. Уилсон No. 34 машинада аралас маусымды өткізді; ол сегіз рет топ-10-ға кірді, маусымды Gran Premio Telmex/Tecate-де төртінші орынмен аяқтады. Ол көбінесе жарысқа қатысудан бұрын жоғарырақ біліктілік алды, Champ Car Grand Prix of Portland-та маусымдық ең жоғары көрсеткіш – екінші орынды иеленді. Уилсон 188 ұпаймен жүргізушілер тізімінде 11-ші орынды иеленді.

Маусымнан кейін Уилсон 2005 жылғы маусымда CCWS-де қалуға ниеттенгенін мәлімдеді және бірнеше командадан жұмысқа орналасу мүмкіндігі туралы сұрады. Автокөлік иесі Карл Руссо 2004 жылдың қарашасында оны RuSPORT командасында Мишель Жорданның орнына алды. Уилсон жүргізуші жаттықтырушысы Барри Уэдделлмен жұмыс істеді. No. 9 Lola Ford машинасымен Уилсон алғашқы үш кезеңде үш рет төртінші орын алды, содан кейін Champ Car Grand Prix of Portland-та алғашқы сериялық поул-позициясын жеңіп алды. Уилсон осы жеңіске тағы төрт рет топ-10-ға кірді. Ол 265 ұпай жинап, жүргізушілер чемпионатында үшінші орынды иеленді; оның біліктілік нәтижелері тоғыз үздік-5-ке жақсарды. Ол алғашқы бес кезеңде төрт рет екінші орын алды. Келесі жылы ол Эдмонтонның Батыс Эдмонтон Молл Гран-приінде үшінші орын алды және 2006 жылғы жалғыз жеңісіне қол жеткізді. Уилсон тағы үш рет топ-8-ге кірді. Ол поул-позиция бойынша біліктілік алды және Себастьен Бурдей соңғы айналымда оны басып өткенше жетекшілік етті. Уилсон 298 ұпаймен чемпионатта екінші орынды иеленді.

2007 жылғы маусымда The Newman/Haas, Forsythe және RuSPORT командалары Уилсонға қызығушылық танытты. 2007 жылдың қаңтар айында ол RuSPORT командасымен "көп жылдық" келісімшартқа қол қойды. Уилсонды оның жарыс инженері Тодд Маллой кеткеннен кейін және команданың бюджеті шектеулі болғандықтан, оның көмекшісі Майк Талботтың жоғарылатылуына көндірді. No. 9 Panoz DP01 Cosworth XFE машинасымен ол он кезеңнен кейін Портлендтегі Champ Car Grand Prix және San Jose Grand Prix-де екі поул-позицияға және он үздік-10-ға қол жеткізді. Ол CCWS мансабын соңғы екі кезеңде үздік-10-ға кіріп, 281 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында екінші орынды иеленді. Ол 2008 жылғы маусымда шығып бара жатқан Бурдейдің орнына Newman/Haas тізіміне енгізілді және Андретти Грин Рейсинг үшін жүргізуші болуға үміткер болды, бірақ Американың Le Mans Series сериясына өткісі келмеді. Уилсон мен Палмер IndyCar Series құру үшін IRL-мен біріккен CCWS-те Newman/Haas командасына қосылу туралы шарттарға келісті. Уилсон өзінің жаңа маусымда No. 2 Dallara Honda машинасымен күрескенімен, ол Toyota Grand Prix of Long Beach үшін поул-позициясын жеңіп алды. Ол Indy Edmonton-да үшінші орын алды және үш жарыстан кейін Детройттегі Indy Grand Prix-де өзінің алғашқы сериялық жеңісіне қол жеткізді. 2009 жылғы маусым алдында Newman/Haas серіктес иесі және актер Пол Ньюман қайтыс болды және Ұлы дағдарыс командаға қаржысының көп бөлігін шығындады. Оның орнына қаржыландырылған Роберт Дорнбос келді. Ол жекеменшік Dale Coyne Racing (DCR) командасының тең иесі Дейл Койнмен байланыс орнатты, өйткені журналист оған DCR инженер Билл Паппасты жұмысқа алғанын айтты. Уилсон олардың цехына барып, орындықтарды орнатуды тапсырды және Паппаспен танысты. Ол Индианаполис 500-ге 15-ші болып шықты; жарыстың соңында Уилсон 160 айналымнан кейін кедергіге соқтығысып, 23-ші орынға ие болды. Жылдың қалған бөлігінде ондыққа бес рет кіріп, 354 ұпаймен тоғызыншы орынды иеленді. DCR-мен келісімшарттың ұзақтығына қатысты келіспеушілік, команданың негізгі қызметкерлерінің кетуі және басқа тәжірибеге деген құмарлық оны басқа жерде жүргізуді бағалауға итермеледі. Уилсон өзінің командалық әріптесі Майк Конвейге созылатын соғыс жарыстарында кеңес берді және DRR-ге жол жарыстарында кеңес берді. Алғашқы төрт жарыста Санкт-Петербург Гран-присінде және Лонг-Бич Гран-присінде екінші орын алды. Индианаполис 500-ге 11-ші орынды иеленгеннен кейін Уилсон он бір айналымда алдыңғы орынға шығып, жетінші орынға ие болды. Уилсонның қалған маусымында ол Инди Гран-при Сономада алтыншы орынды иеленді. Ол 361 ұпаймен жүргізушілер тізімінде 11-ші орынды иеленді. Уилсон Санкт-Петербург Гран-присінің ашылу кезеңінде Алекс Тальянимен болған апатта сол білегінің майқаусызда сынуын алды және көміртегі талшықты тіреуіш тақты. Ол Индианаполис 500-ді 19-шы орыннан бастады. Басқару және тепе-теңдік қиындықтары Уилсонды 16-шы орында қалдырды. Оның 2011 жылғы ең жақсы нәтижесі Эдмонтон Индиде бесінші орын болды. Маусымның қалған бөлігінде, ол Mid Ohio-да Симон Паженуд, New Hampshire Motor Speedway-де Томас Шектер, жол және көше жарыстарында Джорджо Пантано және Кентукки мен Лас-Вегаста Таунсенд Белл сияқты ауыстырушыларды қолданды. Уилсон 183 ұпаймен жүргізушілер тізімінде 24-ші орынды иеленді. Оның маусымының қалған бөлігінде ол соңғы сегіз жарыста екі рет топ-10-ға кірді, нәтижесінде 278 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында 15-ші орынды иеленді. Ол үш қатарынан топ-9-ға кіріп жылды бастады. 2013 жылғы өнер көрсетуіне үш пьедесталға көтерілуі кірді – бірінші Детройт Белл-Айл Гран-приінде және Хьюстон Гран-приінде екі үшінші орын, сондай-ақ Инди Гран-при Сономада маусымдық ең жоғары көрсеткіш – екінші орын. Уилсон 472 ұпаймен жүргізушілер чемпионатында сериялық ең жоғары көрсеткіш – алтыншы орынмен маусымды аяқтады. Билл Паппас Rahal Letterman Lanigan Racing-ке кеткеннен кейін Майкл Кэннон оның жарыс инженері болды. Койн Уилсонға топ-10-ға кіруді жалғастыру үшін жақсы ресурстар беретінін уәде берді. Оның 2014 жылғы алғашқы топ-10-ға кіруі Инди Гран-при Алабамада алтыншы орын болды. Бір жарыс өткеннен кейін Уилсон Детройт Белл-Айл Гран-приінде маусымдық ең жақсы көрсеткіш – төртінші орынға қол жеткізді және соңғы 12 кезеңде төрт рет топ-10-ға кірді, нәтижесінде жалпы есепте 15-ші орынды иеленді, 395 ұпай жинады. Андретти Автоспорт иесі Майкл Андреттимен, Уилсонға қызығушылық танытқан, толық маусымдық науқан туралы әңгімелер наурыз айында спонсорлық мәселелеріне байланысты аяқталды. Ол өзінің соңғы Индианаполис 500-ді 6-шы орыннан бастады. Жарыс барысында доңғалақтың дірілі және пит-стоп стратегиясының қатесі оны 21-ші орынға түсірді. Кейін Уилсон маусымның соңғы бес жарысына қатысу үшін Андреттиден спонсорлық алды. Ол 2002 жылы Себрингтегі 12 сағаттық жарыста (American Le Mans Series бөлігі) LMP900 класында Team Ascari командасымен қатар Бен Коллинс және Кристиан Ванн сияқты британдық жүргізушілерге қосылды, 6-шы орынды иеленді. Екі жылдан кейін ол маусымды ашатын Себрингтегі 12 сағаттық жарысқа қайта қатысты, бұл жолы Милка Дуно және Фил Эндрюс қосылды. Taurus Racing командасымен жабдықталған Lola B2K/10 машинасымен олар класта 9-шы және жалпы есепте 22-ші орынды иеленді. Маусымда ол No. 16 Racing for Holland Dome S101 Judd машинасымен Том Коронел және Ральф Фирманмен бірге Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысты, 313 айналымнан кейін тұтанудың бұзылуына байланысты жарыстан шықты. Ол 2007 жылғы Rolex Sports Car Series маусымының соңғы кезеңі – Sunchaser 1000-ға қатысты, MSR командасында Негри және Паттерсонға қосылып, 10-шы орынды иеленді. Ол 2008 жылғы 24 сағаттық Daytona жарысына MSR үшін Негри, Паттерсон және Грэм Рахалмен қайта оралды, Riley Mk. XX Ford DP көлігімен поул-позициядан бастап 6-шы орынды иеленді. Ол қазан айында V8 Supercars Championship-тің Gold Coast 600 екі жарыстық кезеңінде Greg Murphy-дің халықаралық серіктесі ретінде Kelly Racing командасына қосылды. Ол жарысқа дайындалу үшін команданың цехына барып, орындықтарды орнатуды тапсырды. Ол және Мерфи екі жарыста да топ-10-ға кірген жоқ. Уилсон 2013 жылы MSR үшін Allmendinger, Marcos Ambrose, Negri және Pew қатарында 24 сағаттық Daytona жарысына қатысты, 3-ші орынды иеленді. Олар Lime Rock-та ең жақсы көрсеткіш – екінші орынды иеленді. Ол келесі 12 сағаттық Себринг жарысы үшін Негри және Pew-ға қосылды, онда олар...

The Newman/Haas, Forsythe and RuSPORT teams were interested in Wilson for the 2007 season. He signed a "multi year" contract with RuSPORT in January 2007. Wilson was persuaded to remain there after his race engineer Todd Malloy left and limitations in the team's budget saw his assistant Mike Talbott promoted. Driving the No. 9 Panoz DP01 Cosworth XFE he achieved eight top ten finishes and two pole positions at the Champ Car Grand Prix of Portland and the San Jose Grand Prix at Redback Raceway after ten rounds. He ended his CCWS career with consecutive top ten finishes in the final two rounds to be runner up in the drivers' championship with 281 points. He was put on Newman/Haas' shortlist to replace the outgoing Bourdais for the 2008 season, and was rumoured to be in contention to drive for Andretti Green Racing and did not want to move to the American Le Mans Series. Wilson and Palmer agreed terms to join Newman/Haas in the CCWS before it amalgamated with the IRL to form the IndyCar Series. While Wilson struggled during his rookie season driving the No. 2 Dallara Honda car, he took pole position for the Toyota Grand Prix of Long Beach, He was third at the Indy Edmonton and achieved his first series victory at the Detroit Indy Grand Prix three races later. Before the 2009 season Newman/Haas co owner and actor Paul Newman died and the Great Recession cost the team much of its funding. The funded Robert Doornbos replaced him. He contacted Dale Coyne, the co owner of the privately underfunded Dale Coyne Racing (DCR) team, after a journalist told him DCR had employed engineer Bill Pappas. Wilson visited their workshop for a seat fitting, and became acquainted with Pappas. He qualified 15th for the Indianapolis 500; late in the race, Wilson retired following a collision with a barrier after 160 laps, placing 23rd. With five more top ten finishes over the rest of the year, he was ninth in the points standings with 354. A disagreement over the length of his contract with DCR, the departure of key team personnel and a desire for another experience led him to assess driving elsewhere. Wilson mentored his teammate Mike Conway on oval track racing and advised DRR on road courses. In the first four races he finished second at the Grand Prix of St. Petersburg and the Grand Prix of Long Beach. After qualifying 11th for the Indianapolis 500, Wilson led eleven laps and took seventh. The rest of Wilson's season saw him achieve a best of sixth at the Indy Grand Prix of Sonoma. He was 11th in the drivers' standings with 361 points. Wilson sustained a minor fracture in his left wrist in an accident with Alex Tagliani at the season opening Grand Prix of St. Petersburg and wore a carbon fibre brace. He started the Indianapolis 500 from 19th position. Handling and balance difficulties left Wilson in 16th. His best finish of 2011 was fifth at Edmonton Indy. For the rest of the season, his substitutes were Simon Pagenaud at Mid Ohio, Tomas Scheckter at New Hampshire Motor Speedway, Giorgio Pantano on the road and street courses and Townsend Bell in Kentucky and Las Vegas. Wilson was 24th in the points standings with 183.|name=|group= The rest of his season saw him claim two more top ten results in the final eight races for 15th in the drivers' championship with 278 points. He began the year with three consecutive top nine finishes. His performance for the rest of 2013 included three podium finishes—two third places at the first Detroit Belle Isle Grand Prix and the Grand Prix of Houston, and a season high second at the Indy Grand Prix of Sonoma. Wilson finished the season a series high sixth in the drivers' standings with 472 points. Michael Cannon became his race engineer after Bill Pappas moved to Rahal Letterman Lanigan Racing. Coyne promised Wilson better resources for him to continue achieving top ten finishes. His first top ten finish of 2014 was a sixth at the Indy Grand Prix of Alabama. One race later, Wilson achieved a season best fourth at the Detroit Belle Isle Grand Prix and four top ten finishes in the final 12 rounds for 15th overall with 395 points. Talks with Andretti Autosport owner Michael Andretti, who was interested in Wilson, about a full time campaign ended in March 2015 over sponsorship issues. He started his final Indianapolis 500 from sixth position. During the race a tyre vibration and a pit stop strategy error left him in 21st. Afterwards, Wilson obtained sponsorship to drive the season's final five races for Andretti, He joined fellow British drivers Ben Collins and Christian Vann in a Team Ascari entered Ascari KZR 1 car in the LMP900 class at the 2002 12 Hours of Sebring (part of the American Le Mans Series), finishing sixth. Two years later, he again entered the season opening 12 Hours of Sebring, this time joined by Milka Duno and Phil Andrews. Driving a Taurus Racing fielded Lola B2K/10 they finished 9th in class and 22nd overall. In June, Wilson competed at the 24 Hours of Le Mans, with Tom Coronel and Ralph Firman in the No. 16 Racing for Holland Dome S101 Judd car, retiring after 313 laps with ignition failure. He entered the season ending round of the 2007 Rolex Sports Car Series, the Sunchaser 1000, joining Negri and Patterson at MSR and finishing tenth. He returned to MSR for the 2008 24 Hours of Daytona with Negri, Patterson and Graham Rahal, driving the Riley Mk. XX Ford DP vehicle and finishing sixth after starting from pole position. He joined Kelly Racing as Greg Murphy's international co driver in its No. 51 Holden Commodore for the Gold Coast 600 double header round of the V8 Supercars Championship in October 2012. Wilson visited the team's workshop for a seat fitting as preparation for the round. He and Murphy finished outside of the top ten in both races. Wilson entered the 24 Hours of Daytona alongside Allmendinger, Marcos Ambrose, Negri and Pew at MSR in 2013, finishing third. finishing sixth. The duo had a season best second place finish at Lime Rock. He rejoined Negri and Pew at MSR for the following 12 Hours of Sebring, where they came 42nd. Wilson finished 10th and scored 1 championship point for a 25th drivers standing finish. A planned drive in a HPD ARX 04b at the Pikes Peak International Hill Climb in June was cancelled because turbocharger failures damaged the car's motors.

Өлім

2015 жылғы ABC Supply 500 жарысының 179-шы айналымында, 23 тамызда Поконо Raceway трассасында автомобильдің алдыңғы бөлігі (мұрын конусы) соншалық күшпен бөлініп кетті ki, ол жарыс жолында домалап, басқа жүргізушілер оны айналып өтуге тырысты. Джеймс Джейкс Уилсоннан тезірек бәсеңдеді, ал Уилсон оның машинасымен соқтығыспау үшін оңға бұрылды. Сонымен бірге, Карамның машинасының алдыңғы бөлігі Уилсонның шлеміне тиді, ол осы апат орнынан өтіп бара жатқанда. Уилсон есінен танып, көлігі дереу бақылаудан шығып, ішкі қабырғаға қарай бұрылды. Жедел жәрдем тікұшағы шақырылып, Уилсонды жақын жердегі Аллентаун қаласындағы Lehigh Valley Hospital–Cedar Crest ауруханасына жеткізді. Ол ауыр бас жарақатымен комада жатқаны және жағдайы ауыр екені хабарланды. Уилсон келесі күні, 24 тамызда жергілікті уақыт бойынша сағат 17:37-де алған жарақатынан көз жұмды. 2011 жылы Лас-Вегас моторлы трассасында өткен IZOD IndyCar әлем чемпионатында қаза тапқан Дан Уэлдоннан бері IndyCar жарысындағы апаттан жарақат алғаннан қайтыс болған алғашқы жүргізуші ол болды. 26 тамызда Lehigh округінің коронерінің орынбасары Эндрю Кехм жасаған аутопсия нәтижесінде Уилсонның басына түскен соққыдан көз жұмғаны анықталды. 10 қыркүйекте оған Англияның Нортгемптоншир округындағы Паулерспуридегі St. James The Great шіркеуінде 500-ге жуық адам аза тұтып, жаназасы өтті, олардың ішінде мотор спорты қауымдастығының өкілдері де болды. Уилсонның денесі өртеліп, Сильверстоун трассасында оған арналған еске алу шарасы өткізілді. 2016 жылдың 9 наурызында Нортгемптон қалалық ауруханасында оның өліміне қатысты сот тергеуі өтті. Коронер оның өлімін "көз жасы" деп шешім шығарды.

Жеке тұлға және мұра

Дэвид Тремейн The Independent журналында Уилсонды «жарқын мінезді және қарапайым» адам ретінде сипаттады, ол басқалармен оңай тіл табыса білді. 2011 жылы Дэн Уэлдонның қазасынан кейін Уилсон қауіпсіздікті жақсарту үшін күшті лоббилік жұмыс жүргізді. «Кездескен ең қатал бәсекелес» болғандықтан, жарыс шебері Марк Гленденнингтің айтуынша, Уилсон әріптестерінен «үлкен құрметті» иеленді. Уилсон тапқыр болғандықтан, оны әзілдеріне жиі пайдаланды. Уилсонның қазасынан кейін оның органдарын донор ретінде тапсыру бес адамның өмірін сақтап қалды. 27 тамызда IndyCar жүргізушілері Марко Андретти, Джеймс Хинчклифф, Йозеф Ньюгарден, Уилл Пауэр және Грэм Рахал бұрын жоспарланған Сонома Гран-приінің маусымдық жарнамасын Сан-Францискодағы «Алтын қақпа» көпірінен өту арқылы Уилсонға арналған құрмет көрсетуге айналдырды. Андретти Уилсонның №25 машинасымен жүрді. Honda және Andretti Autosport компаниялары Уилсонның жақын досы және әріптесі Ориоль Сервианы Сономада оның машинасымен басқаруға шақырды. NASCAR Xfinity Series жүргізушісі Джоуи Гейз өзінің №52 машинасының артқы жағына Уилсонның суретін іліп, көз, мүше және тіндерді донорлыққа беру туралы хабардарлықты арттыруға көмектесті. А. Дж. Аллмендингер 2015 жылғы NASCAR Sprint Cup Series жарысының соңғы 12 турында бұрынғы командаласы Уилсонның есімін көлігінің терезесінің үстіне жазды. 2016 жылғы Индианаполис 500 жарысында Стефан ағасының құрметіне №25 KV Racing Technology машинасымен басқарды. 2016 жылдың шілдесінде трасса иелері MotorSport Vision Снеттертон трассасының 300 конфигурациясындағы шашыраңқы бұрыштың атауын «Монреаль бұрышынан» «Уилсон бұрышына» өзгертті. Бұрыштағы тақтада Уилсонның көп түсті жарыс шлемінің дизайны және оның тегі бейнеленген. Уилсонның балалар қоры оның жесірі Джулияның қолдауымен құрылды, оның мақсаты – оның екі қызының болашақтағы қаржылық тұрақтылығын қамтамасыз ету. Қоғамдық қайырымдылық және интернет аукционы арқылы автокөлік жарысынан алынған естеліктер сатылып, қаражат жиналады.

David Tremayne of The Independent described Wilson as an "easy going and humble" individual who was able to build a rapport with others. Wilson increased his lobbying for improved safety after the death of Dan Wheldon in 2011. for being "as fearsome a competitor you could ever find", According to Racers Mark Glendenning this made Wilson a driver who "commanded universal respect" from fellow competitors. Wilson was fast witted and used this in his humour. After Wilson's death, the donation of his organs helped to save the lives of five people. On 27 August IndyCar drivers Marco Andretti, James Hinchcliffe, Josef Newgarden, Will Power and Graham Rahal converted what had been a previously planned promotion for the season ending Grand Prix of Sonoma at Sonoma Raceway by driving their cars across the Golden Gate Bridge in San Francisco into a tribute for Wilson. Andretti drove Wilson's No. 25 car. Honda and Andretti Autosport employed Wilson's close friend and fellow driver Oriol Servià to drive his car in Sonoma. Joey Gase, a NASCAR Xfinity Series driver, carried a photograph of Wilson on the rear of his No. 52 car to promote awareness of eye, organ and tissue donation. A. J. Allmendinger had his former teammate Wilson's name above the window of his vehicle for the final 12 rounds of the 2015 NASCAR Sprint Cup Series. At the 2016 Indianapolis 500, Stefan drove the No. 25 KV Racing Technology car in honour of his elder sibling. The name of a hairpin turn on the Snetterton Circuit's 300 layout was changed from Montreal Corner to Wilson Corner by the track's owners MotorSport Vision in July 2016; a board at the corner features the design of Wilson's multi coloured rainbow racing helmet and his surname. The Wilson Children's Fund was launched with the support of his widow Julia to ensure their two daughters would be financially secure in the long term following his death. Contributions are raised through the auctioning of motor racing memorabilia on the internet and by public donations.

IMSA спорттық автокөлік чемпионатының толық нұсқасы

Жыл Командасы Сыныбы Шасси Қозғалтқышы 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Рангы Ұпайлары 2014 Майкл Шенк Жарыстар P Ford EcoBoost Riley DP Ford EcoBoost 3.5 L V6 Turbo DAY12 SEB9 LBH LGA DET WGL MSP IND ELK COA PET 40-шы 43 2015 Майкл Шенк Жарыстар w/ Curb/Agajanian P Ligier JS P2 Honda HR28TT 2.8 L V6 Turbo DAY SEB LBH LGA DET WGL MOS ELK COA PET 33-ші 19

"Дейтонаның 24 сағаттық жарысының" толық нәтижелері

Жыл Командасы Жүргізушілер Көлік Сыныбы Айналымдар (Аяқталған айналымдар) Орын (Жалпы орын) Сынып орыны (Сыныптағы орын) 2006 Майкл Шенк Жарыстар А. Дж. Оллмендингер Осуалдо Негри кіші Марк Паттерсон Райли Mk. XI Lexus DP 733 2 2 2008 Майкл Шенк Жарыстар Осуалдо Негри кіші Марк Паттерсон Грэм Рахал Райли Mk. XI Ford DP 680 6 6 2010 Чип Ганасси Феликс Сабатеспен жарысады Макс Папис Скотт Пруетт Мемо Рохас Райли Mk. XI BMW DP 755 2 2 2011 Майкл Шенк Curb/Agajanian-мен жарысады А. Дж. Оллмендингер Майкл Макдауэлл Далара Ford DP 719 7 7 2012 Майкл Шенк Curb/Agajanian-мен жарысады А. Дж. Оллмендингер Осуалдо Негри кіші Джон Пью Райли Mk. XXVI Ford DP 761 1 1 2013 Майкл Шенк Жарыстар А. Дж. Оллмендингер Маркос Амброз Осуалдо Негри кіші Джон Пью Райли Mk. XXVI Ford DP 709 3 3 2014 Майкл Шенк Curb/Agajanian-мен жарысады А. Дж. Оллмендингер Осуалдо Негри кіші Джон Пью Райли Mk. XXVI Ford EcoBoost P 599 47 12