Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорниядағы ғимарат
the building in California
Уэстерхамның оңтүстігінде, Кент, Англиядағы ауылдық үй
Country house south of Westerham, Kent, England
Чартуэлл – Оңтүстік-Шығыс Англиядағы Уэстерхам, Кент маңындағы ауылдық үй. Ол қырық жылдан астам уақыт бойы сэр Уинстон Черчилльдің үйі болды. Ол мүлікті 1922 жылдың қыркүйегінде сатып алып, 1965 жылдың қаңтарында қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. 1930 жылдары, Черчилль саяси лауазымнан шеттескен кезде, Чартуэлл оның өмірінің орталығына айналды. Ол асханасында Германияның қайта қарулануына қарсы күреске және британ үкіметінің бағыныш саясатына көмектесе алатын адамдарды жинады; кабинетінде ол сөздер жазып, кітаптар шығарды; бағында қабырғалар тұрғызып, көлдер жасап, сурет салды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Чартуэлл көбінесе пайдаланылмады, Черчилльдер 1945 жылғы сайлауда жеңілгеннен кейін қайтып келді. 1953 жылы, ол қайтадан премьер-министр болғанда, үй Черчилльдің денсаулығына қауіп келгенде паналаған жеріне айналды. 1964 жылдың қазан айында ол соңғы рет үйден шығып, 24 қаңтарда Лондондағы 28 Hyde Park Gate мекенжайында қайтыс болды. Мүліктің тарихы 14 ғасырға дейін жетеді; 1382 жылы бұл жердегі Well Street деген мүлік Уильямқа тиесілі болған. Ол әр түрлі қожайындардан өтіп, 1836 жылы кірпіштен салынған үлкен сарай ретінде аукционға шығарылды. 1848 жылы оны Джон Кэмпбелл Колкхун сатып алды, ал оның немересі оны Черчилльге сатты. Кэмпбелл Колкхундар үйді едәуір кеңейтті, ал Черчилль оны сатып алған кездегі жарнамада ол әсем сарай ретінде сипатталды. 1922-1924 жылдары әйгілі архитектор Филип Тильден оны қайта жаңартып, кеңейтті. Бақша жағынан үйдің Кент аймағына керемет көрінісі ашылады, Черчилль оны «ең әдемі және тартымды» деп атап, үйді сатып алу шешіміне осы көрініс себеп болды. 1946 жылы, қаржылық қиындықтар Черчилльді Чартуэллді сатуға мәжбүрлеген кезде, ол Лорд Камроуз бастаған Черчилльдің достарынан құралған консорциум жинаған қаражат есебінен Ұлттық трастқа өткізілді, бірақ Черчилльдердің өмір бойына пайдалану құқығы сақталды. Черчилль қайтыс болғаннан кейін леди Черчилль үйге қатысты құқықтарынан бас тарды, ал 1966 жылы траст оны жұртшылыққа ашты. Тарихи маңызы бар, бірақ архитектуралық ерекшеліктерімен ерекшеленбеген I санаттағы ғимарат Чартуэлл трастың ең танымал мүліктерінің біріне айналды; 2016 жылы, ашылғанына 50 жыл толуына орай, үйді 232 000 адам барып көрді.
Chartwell is a country house near Westerham, Kent, in South East England. For over forty years it was the home of Sir Winston Churchill. He bought the property in September 1922 and lived there until shortly before his death in January 1965. In the 1930s, when Churchill was out of political office, Chartwell became the centre of his world. At his dining table, he gathered those who could assist his campaign against German re armament and the British government's response of appeasement; in his study, he composed speeches and wrote books; in his garden, he built walls, constructed lakes and painted. During the Second World War, Chartwell was largely unused, the Churchills returning after he lost the 1945 election. In 1953, when again prime minister, the house became Churchill's refuge when he suffered a debilitating stroke. In October 1964, he left for the last time, dying at his London home, 28 Hyde Park Gate, on 24 January 1965. The origins of the estate reach back to the 14th century; in 1382, the property then called Well street was owned by William at Well. It passed through various owners and in 1836 was auctioned, as a substantial brick built manor. In 1848, it was purchased by John Campbell Colquhoun, whose grandson sold it to Churchill. The Campbell Colquhouns greatly enlarged the house and the advertisement for its sale at the time of Churchill's purchase described it as an imposing mansion. Between 1922 and 1924, it was rebuilt and extended by the society architect Philip Tilden. From the garden front, the house has extensive views over the Weald of Kent, "the most beautiful and charming" Churchill had ever seen, and the determining factor in his decision to buy the house. In 1946, when financial constraints forced Churchill to consider selling Chartwell, it was acquired by the National Trust with funds raised by a consortium of Churchill's friends led by Lord Camrose, on condition that the Churchills retained a life tenancy. After Churchill's death, Lady Churchill surrendered her rights to the house and it was opened to the public by the Trust in 1966. A Grade I listed building, for its historical significance rather than its architectural merit, Chartwell has become among the Trust's most popular properties; 232,000 people visited the house in 2016, the fiftieth anniversary of its opening.
1922 жылға дейінгі ерте тарихы
Жер туралы ең алғашқы жазба 1362 жылы Уильям Ат-Велл оны сатып алған кезде тіркелген. Атаудың шығу тегі – қазіргі үйдің солтүстігінде орналасқан Карт Велл бұлағы, «карт» сөзі ежелгі ағылшын тілінде қатаң, сортаң жерді білдіреді. Бұл жерге кем дегенде 16 ғасырда, Уэлл-стрит иелігі деп аталған кезде құрылыс жүргізілген. Генрих VIII жақын орналасқан Хевер қамалында Анна Болейнге уәде берген кезінде осы үйде болған деген әңгіме бар. Тюдор стиліндегі үйдің элементтері әлі де көрініп тұр; «Чартуэлл» ескертілісінде 16-шы (немесе, мүмкін, 17-ші) ғасырға тән кірпіш қабырғалардың кейбір сыртқы бөліктері сақталған. 17-ші және 18-ші ғасырларда үй шаруашылық ретінде пайдаланылып, иелігі жиі ауысқан. 1836 жылдың 22 қыркүйегінде мүлік Чипсайдта аукционға сатылды, «әдемі отбасыға лайықты тұрғын үй» деп жарнамаланды. 1848 жылы оны бұрынғы парламент депутаты Джон Кэмпбелл Колкхун сатып алды; Кэмпбелл Колкхундар – шотланд жер иелері, заңгерлер және саясаткерлерден тұратын әулет. Олардың иелігінде болған кезде бастапқы шаруа үйі кеңейтіліп, қайта жаңартылды, соның ішінде баспалдақты қақпалар қосылды, бұл олардың ата-бабаларының жеріне деген шотланд барондық құрметтің белгісі болды. Черчилльге сатылған кезде, 2008 жылғы үйге арналған нұсқаулықтың авторы Оливер Гарнеттің айтуынша, ол «викториандық сәулеттің ең нашар үлгісі, қызыл кірпіштен салынған, жақтаулары бар және кішкентай терезелері бар алып үй» еді. Тильден өзінің «өте сенімсіз» естеліктері «True Remembrances»-та «викториандық көлеңкеліліктің бос екенін еске түсіріп, одан Чартвелл жасау» туралы жазды.
The earliest recorded mention of the land dates to 1362 when it was sold by a William At Well. The origin of the name is the Chart Well, a spring to the north of the current house, Chart being an Old English word for rough ground. The site had been built upon at least as early as the 16th century, when the estate was called Well Street. Henry VIII was reputed to have stayed in the house during his courtship of Anne Boleyn at nearby Hever Castle. Elements of the Tudor house are still visible; the Historic England listing for Chartwell notes that 16th (or possibly 17th ) century brickwork can be seen in some of the external walls. In the 17th and 18th centuries, the house was used as a farmhouse and its ownership was subject to frequent change. On 22 September 1836, the property was auctioned at Cheapside, advertised as "a suitable abode for a genteel family". In 1848 it was purchased by John Campbell Colquhoun, a former MP; the Campbell Colquhouns were a family of Scottish landowners, lawyers and politicians. The original farmhouse was enlarged and modified during their ownership, including the addition of the stepped gables, a Scottish baronial genuflection to the land of their fathers. By the time of the sale to Churchill, it was, in the words of Oliver Garnett, author of the 2008 guidebook to the house, an example of "Victorian architecture at its least attractive, a ponderous red brick country mansion of tile hung gables and poky oriel windows". Tilden, in his "highly unreliable" memoirs, True Remembrances, wrote of "creating Chartwell out of the drabness of Victorian umbrageousness".
1922 жылдан 1939 жылға дейін
Черчилль Чартуэллді алғаш рет 1921 жылдың шілдесінде, үй мен меншік аукционға сатылар алдында көрді. Сол айда ол әйелі Клементинамен бірге қайтып келді, ол бастапқыда мүлікке қызығушылық танытты, бірақ кейінгі сапарларда оның ынтасы басылды. 1922 жылдың қыркүйегінде үй аукционда сатылмағаннан кейін, оған 5500 фунт стерлингке ұсынылды. Ол 5000 фунт төледі, өйткені оның алғашқы 4800 фунттық ұсынысы "үйді қайта жаңартуға көп жұмыс қажет, ал құрғақ шірудің болуы өте маңызды кемшілік" деп қабылданбады. Сатушы - капитан Арчибальд Джон Кэмпбелл Колхун, ол 1922 жылдың маусымында ағасының қайтысынан кейін үйді мұраға алған. Кэмпбелл Колхун 1880 жылдары Харроу мектебінде Черчилльдің құрдасы болған. 1922 жылдың қыркүйегінде сату аяқталғаннан кейін Черчилль оған: "Мен "Чартвеллдің" иесі болғаныма өте қуаныштымын" деп жазды. Черчилльдер демалыс күндерін Оксфордширдегі Дичли Хаусында өткізді, себебі Бэкингемширдегі Чекерстегі Премьер-министрдің ресми елдік резиденциясында жақсарту жұмыстары аяқталған жоқ еді. 1940 жылдың желтоқсанында Чекерсте кешкі асқа қатысқанда Черчилльдің жеке хатшысы Джон Колвилл қожайынының соғыстан кейінгі жоспарларын жазды: "Ол Чартвеллге зейнетке шығып, соғыс туралы кітап жазуды жоспарлаған, оны өз ойында тараулар бойынша жазып қойған". Чартвелл қиын жағдайларда пана болды - 1940 жылы Франция құлағанға дейін Черчилль сол жерде түндеді. Лорд Горттың Дюнкеркке шегінуге рұқсат беру туралы шұғыл өтінішімен Лондонға шақырылған Черчилль халыққа арналған соғыс уақытындағы алғашқы сөзін жариялады: "Қаруланыңыз және ерлік көрсетіңіздер, өйткені біздің ұлтымыздың қорлауын көруден гөрі шайқаста қаза табуымыз жақсы". Ол 1941 жылдың 20 маусымында Тобрукты босатуға арналған "Battleaxe" операциясының сәтсіздігінен кейін қайта оралды және Таяу Шығыс қолбасшысы генерал Уэвеллді жұмыстан босатуға бел буды. Джон Колвилл Черчилльдің пікірлерін күнделігіне жазды: "Кеңес Чартвеллде өтті. Ұзақ ұйқыдан кейін, премьер-министр лаванда түсті халат пен сұр түсті шляпа киіп, мені алтын балықтарын көрсетуге алып барды. Ол Тобруктың тағдыры туралы терең ойланып, шабуылды қайта бастаудың жолдарын қарастырып жатты". Черчилль үйге кез-келген уақытта қысқа сапарлармен барып тұратын. 1944 жылдың 24 маусымында Нормандияға түскеннен кейін оның хатшысы үйдің "жабық және көңілсіз" екенін жазды. VE күнінен кейін Черчилльдер алғаш рет 18 мамыр 1945 жылы Чартвеллге оралды, оларды бау-бақша шебері және бақ тарихшысы Стефан Буцацки "Вестерхамның ең көп көретін жұртшылығы" деп сипаттады. Бірақ әскери жеңіске саяси жеңіліс тез ілесіп келді, өйткені Черчилль 1945 жылдың маусымында өткен жалпы сайлауда жеңіліс тапты. Ол дереу шетелге кетті, ал Клементина Чартвеллге оралып, үйді оның қайтуына дайындаудың ұзақ процесін бастады: "Көлдің маскировкасы кеткенде керемет болады". Сол жылы Черчилль Чартвеллді сату туралы ойлады, өйткені ол меншікті ұстауға кететін шығындарды жеңе алмады. Лорд Камроуз ұйымдастырған достар тобы 55 000 фунт стерлинг жинады, ол Ұлттық треске берілді, бұл оларға үйді Черчилльден 43 800 фунтқа сатып алуға мүмкіндік берді. Артық ақша игілікке жұмсалды. Сату 29 қарашада аяқталды. Черчилльдер жыл сайын 350 фунт стерлингтік жалға алу ақысын төлеуге келісіп, 50 жылдық жалға алу шартына қол қойды, бұл оларға Чартвеллде өмір бойы тұруға мүмкіндік берді, содан кейін мүлік Ұлттық треске қайтарылады. Черчилль 1945 жылдың желтоқсанында Камроузға жазған хатында ризашылығын білдірді: "Менің алғысым жеткіліксіз екенін сезінемін, менің сүйікті Билл, сіз осы ұзақ және дүрбелеңді жылдар бойы сіздің достығыңыздан ешқашан айнымағансыз". 1953 жылы Чартвелл Черчилль үшін тағы да пана болды, ол тағы да премьер-министр лауазымында болған кезде, ол денсаулығына қатысты қиындықтарды бастан өткерді. 23 маусымда Даунинг-стриттегі 10-шы үйдің ішінде Италия премьер-министрі Алсиде Де Гаспериге арналған кешкі ас соңында Черчилль құлап, тұрып та, сөйлей де алмады. 25 күні ол Чартвеллге жеткізілді, онда жағдайы одан әрі нашарлады. Черчилльдің дәрігері Лорд Моран "премьер-министрдің демалыс күндері аман қалуы мүмкін емес деп ойлайтынын" мәлімдеді. Сол күні кешке Колвилл Черчилльдің баспасөз өкілдерімен, Лорд Бивербрук, Лорд Камроуз және Брендан Браккенмен кеңесті, олар Чартвеллдің газонында жүріп, Черчилльдің жағдайы туралы кез келген ақпаратты жарияламай, баспасөзді қаратып тастауға келісті. Колвилл нәтижесі туралы былай деді: "Олар Флит-стритті тығып тастаудың керемет жетістігіне қол жеткізді, олар Черчилль үшін ғана осылай істеген болар еді. Премьер-министрдің инсульт жайлы бір сөз де бір жылдан кейін Ұлыбритания парламентінде ол кездейсоқ айтқанға дейін жарияланбады". Чартвеллде қорғалған және тыныштанған Черчилль тамаша жазылып, зейнетке шығу туралы ойлары тез басылды. Жазылу кезеңінде Черчилль 1951 жылы Даунинг-стритке оралғанда тоқтатуға мәжбүр болған соғыс туралы естеліктерінің соңғы, алтыншы томын аяқтауға мүмкіндік алды. 1955 жылдың 5 сәуірінде Черчилль 1908 жылы Сауда кеңесінің президенті ретінде Кабинет отырыстарына алғаш отырғаннан бері шамамен елу жыл өткен соң соңғы Кабинет отырысын төрағалық етті. Келесі күні ол Даунинг-стриттегі қызметкерлерге шай ішімдігін ұйымдастырды, содан кейін Чартвеллге жүрді. Чартвеллге келгенде журналист премьер-министр болмау сезімі туралы сұрағанда Черчилль: "Үйге оралу әрқашан жақсы" деп жауап берді. Келесі он жыл бойы Черчилль көп уақытын Чартвеллде өткізді, бірақ ол және леди Черчилль де көп саяхаттады. Ол онда жазу, сурет салу, безик ойнау немесе "алтын карпты қоректендіріп, көлге қарап ойға бату" үшін уақыт өткізді. Оның үйінде өткен соңғы жылдары туралы қызы Мары Соумс былай деп еске алды: "Оған қалған екі жазда ол осы уақытқа дейін ұзақ бойы сүйіп келген аңғардың көрінісін тамашалап, 'арбада' жатты". Кэтерин Снеллинг Черчилльтің соңғы хатшыларының бірі болды. Черчилль архивінің құрамына енген көптеген хатшылардың ауызша тарихтарында ол үйге келген келушілердің азаюын еске алды. Оларға Клементинаның туысы Сильвия Хенли, Г.Г. Асквиттың қызы және өмір бойы дос Виолет Бонхам Картер, Гарольд Макмиллан және Бернард Монтгомери кірді. 1964 жылдың 13 қазанында Черчилльдің Чартвеллдегі соңғы қонақтары оның бұрынғы жеке хатшысы сэр Лесли Роуэн және оның әйелі болды. Леди Роуэн кейін: "Мұндай ұлы адамның осылай әлсіз болуын көру өкінішті болды" деп еске алды. Келесі аптада денсаулығы нашарлаған Черчилль үйден соңғы рет шықты. Оның ресми биографы Мартин Гилберт Черчилльтің "сүйікті Чартвеллді ешқашан көре алмағанын" жазды. 1965 жылдың қаңтарында қайтыс болғаннан кейін леди Черчилль үйге құқығын бас тартып, Чартвеллді Ұлттық треске сыйға тартты. 1966 жылы, Черчилль қайтыс болғаннан бір жыл өткен соң ол жұртшылыққа ашылды.
Churchill first saw Chartwell in July 1921, shortly before the house and estate were to be auctioned. He returned the same month with his wife Clementine, who was initially attracted to the property, although her enthusiasm cooled during subsequent visits. In September 1922, when the house had failed to sell at auction, he was offered it for £5,500. He paid £5,000, after his first offer of £4,800, made because "the house will have to be very largely rebuilt, and the presence of dry rot is a very serious adverse factor", was rejected. The seller was Captain Archibald John Campbell Colquhoun, who had inherited the house in June 1922 on the death of his brother. Campbell Colquhoun had been a contemporary of Churchill's at Harrow School in the 1880s. On completion of the sale in September 1922, Churchill wrote to him; "I am very glad indeed to have become the possessor of "Chartwell". The Churchills instead spent their weekends at Ditchley House, in Oxfordshire, until security improvements were completed at the Prime Minister's official country residence, Chequers, in Buckinghamshire. At dinner at Chequers, in December 1940, John Colville, Churchill's assistant private secretary recorded his master's post war plans, "He would retire to Chartwell and write a book on the war, which he had already mapped out in his mind chapter by chapter". Chartwell remained a haven in times of acute stress—Churchill spent the night there before the fall of France in 1940. Summoned to London by an urgent plea from Lord Gort for permission to retreat to Dunkirk, Churchill broadcast the first of his wartime speeches to the nation; "Arm yourselves, and be ye men of valour for it is better for us to perish in battle than to look upon the outrage of our nation " He returned again on 20 June 1941, after the failure of Operation Battleaxe to relieve Tobruk, and determined to sack the Middle East commander, General Wavell. John Colville recorded Churchill's deliberations in his diary; "spent the afternoon at Chartwell. After a long sleep the P. M. in a purple dressing gown and grey felt hat took me to see his goldfish. He was ruminating deeply about the fate of Tobruk and contemplating means of resuming the offensive". Churchill continued to pay occasional, short, visits to the house; on one such, on 24 June 1944, just after the Normandy landings, his secretary recorded that the house was "shut up and rather desolate". Following VE Day, the Churchills first returned to Chartwell on 18 May 1945, to be greeted by what the horticulturalist and garden historian Stefan Buczacki describes as, "the biggest crowd Westerham had ever seen". But military victory was rapidly followed by political defeat as Churchill lost the June 1945 general election. He almost immediately went abroad, while Clementine went back to Chartwell to begin the long process of opening up the house for his return—"it will be lovely when the lake camouflage is gone". Later that year, Churchill again gave thought to selling Chartwell, concerned by the expense of running the estate. A group of friends, organised by Lord Camrose, raised the sum of £55,000 which was passed to the National Trust allowing it to buy the house from Churchill for £43,800. The excess provided an endowment. The sale was completed on 29 November. For payment of a rent of £350 per annum, plus rates, the Churchills committed to a 50 year lease, allowing them to live at Chartwell until their deaths, at which point the property would revert to the National Trust. Churchill recorded his gratitude in a letter to Camrose in December 1945, "I feel how inadequate my thanks have been, my dear Bill, who ( ) never wavered in your friendship during all these long and tumultuous years". In 1953, Chartwell became Churchill's refuge once more when, again in office as prime minister, he suffered a debilitating stroke. At the end of a dinner held on 23 June at 10 Downing Street, for the Italian Prime Minister Alcide De Gasperi, Churchill collapsed and was barely able either to stand or to speak. On the 25th, he was driven to Chartwell, where his condition deteriorated further. Churchill's doctor Lord Moran stated that "he did not think the Prime Minister could possibly live over the weekend". That evening Colville summoned Churchill's closest friends in the press, Lord Beaverbrook, Lord Camrose and Brendan Bracken who, walking the lawns at Chartwell, agreed to try to ensure a press blackout to prevent any reporting of Churchill's condition. Colville described the outcome, "They achieved the all but incredible success of gagging Fleet Street, something they would have done for nobody but Churchill. Not a word of the Prime Minister's stroke was published until he casually mentioned it in the House of Commons a year later". Secluded and protected at Chartwell, Churchill made a remarkable recovery and thoughts of his retirement quickly receded. During his recuperation, Churchill took the opportunity to complete work on Triumph and Tragedy, the sixth and final volume of his war memoirs, which he had been forced to set aside when he returned to Downing Street in 1951. On 5 April 1955, Churchill chaired his last cabinet, almost fifty years since he had first sat in the Cabinet Room as President of the Board of Trade in 1908. The following day he held a tea party for staff at Downing Street before driving to Chartwell. On being asked by a journalist on arrival how it felt no longer to be prime minister, Churchill replied, "It's always nice to be home". For the next ten years, Churchill spent much time at Chartwell, although both he and Lady Churchill also travelled extensively. His days there were spent writing, painting, playing bezique or sitting "by the fish pond, feeding the golden orfe and meditating". Of his last years at the house, Churchill's daughter, Mary Soames, recalled, "in the two summers that were left to him he would lie in his 'wheelbarrow' chair contemplating the view of the valley he had loved for so long". Catherine Snelling served Churchill as one his last secretaries. In the oral histories of a number of such secretaries compiled by the Churchill Archive, she recalled the dwindling number of visitors Churchill received at the house in his later years. They included Clementine’s cousin, Sylvia Henley, Violet Bonham Carter, daughter of H. H. Asquith and a lifelong friend, Harold Macmillan and Bernard Montgomery. On 13 October 1964, Churchill's last dinner guests at Chartwell were his former principal private secretary Sir Leslie Rowan and his wife. Lady Rowan later recalled, "It was sad to see such a great man become so frail". The following week, increasingly incapacitated, Churchill left the house for the last time. His official biographer Martin Gilbert records Churchill was, "never to see his beloved Chartwell again". After his death in January 1965, Lady Churchill relinquished her rights to the house and presented Chartwell to the National Trust. It was opened to the public in 1966, one year after Churchill's death.
Ұлттық қор: 1966 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейін
Үй 1920-1930 жылдардағы түрінде қалпына келтіріліп, сақталды; Траст сатып алған кезде Черчилль оны "халыққа қызығушылық тудыру үшін жиһазбен және әшекеймен толтырылған" күйде қалдыруға міндеттенді. Бөлмелер естеліктермен, сыйлықтармен, түпнұсқа жиһазбен, кітаптармен, сондай-ақ Черчилль алған құрметтер мен медальдармен безендірілген. Үйді ашу үшін келушілерге арналған қосымша ғимараттар салу қажет болды, ал Филипп Джебб жобалаған ресторан үйдің солтүстігіне, дүкен мен билет кассасымен бірге салынды. Бақтарға қол жеткізуді және күтімді жеңілдету үшін өзгерістер енгізілді. 1987 жылғы Ұлы дауыл елеулі зардаптар келтірді, бақта жиырма үш ағаш құлап түсті. Үйді қоршаған орманды аймақта бұдан да көп қираулар болды, онда ағаштардың жетпіс пайызынан астамы жойылды. Чартуэлл Ұлттық Трастқа қарасты ең танымал мүліктердің біріне айналды; 2016 жылы, ашылуының елу жылдығында, 232 000 адам үйге келді. Сол жылы Траст Черчилльдің Чартуэлл апелляциясын бастады, Черчилль отбасынан уақытша алынған жүздеген жеке заттарды сатып алу үшін 7,1 миллион фунт стерлинг жинау мақсатында. Трастқа қолжетімді заттардың ішінде Черчилльдің 1953 жылы алған Әдебиет саласы бойынша Нобель сыйлығы бар. Сыйлықтың негіздемесінде былай делінген: "тарихи және өмірбаяндық сипаттамаларды меңгергені үшін, сондай-ақ адамгершілік құндылықтарды қорғаудағы сөз өнері үшін". Медаль Чартуэллдің бірінші қабатындағы мұражай бөлмесінде, үйдің қарама-қарсы жағындағы кабинетте қойылған, Джон Ф. Кеннеди оған АҚШ-тың құрметті азаматы атағын берген кезде айтқан сөздерінде Черчилль "ағылшын тілін жұмылдырып, шайқасқа жіберді".
The house has been restored and preserved as it looked in the 1920–30s; at the time of the Trust's purchase, Churchill committed to leaving it, "garnished and furnished so as to be of interest to the public". Rooms are decorated with memorabilia and gifts, the original furniture and books, as well as honours and medals that Churchill received. The opening of the house required the construction of facilities for visitors and a restaurant was designed by Philip Jebb, and built to the north of the house, along with a shop and ticket office. Alterations have also been made to the gardens, for ease of access and of maintenance. The Great Storm of 1987 caused considerable damage, with twenty three trees being blown down in the gardens. Greater destruction occurred in the woodland surrounding the house, which lost over seventy per cent of its trees. Chartwell has become among the National Trust's most popular properties; in 2016, the fiftieth anniversary of its opening, 232,000 people visited the house. In that year the Trust launched the Churchill's Chartwell Appeal, to raise £7.1M for the purchase of hundreds of personal items held at Chartwell on loan from the Churchill family. The items available to the Trust include Churchill's Nobel Prize in Literature awarded to him in 1953. The citation for the award reads, "for his mastery of historical and biographical description as well as for brilliant oratory in defending exalted human values". The medal is displayed in the museum room on the first floor of Chartwell, at the opposite end of the house to the study, the room where, in the words used by John F. Kennedy when awarding him honorary citizenship of the United States, Churchill "mobilized the English language and sent it into battle".
Сәулет және сипаттама
Малдың ең биік нүктесі теңіз деңгейінен шамамен 650 фут жоғары орналасқан, ал үй Кенттің Уилд аймағына көрініс ашады. Үйден ашылатын көрініс Черчилль үшін өте маңызды болды; жылдар өткен соң ол: "Мен Чартуэллді сол көрініс үшін сатып алдым" деді.
The highest point of the estate is approximately 650 feet above sea level, and the house commands views across the Weald of Kent. The view from the house was of crucial importance to Churchill; years later, he remarked, "I bought Chartwell for that view."
Сыртқы
Черчилль үйді жаңғырту және кеңейту үшін 1922 жылдан 1924 жылға дейін жұмыс істеген сәулетші Филип Тильденді шақырған. Тилден "қоғамдық" сәулетші болды, ол бұрын Черчилльдің досы Филипп Сассонның Кенттегі Порт Лимпне үйінде жұмыс істеген, сондай-ақ Ллойд Джорджтың Чурттағы Брон-и-Де үйін жобалаған. Архитектуралық стильі халықтық. Үй қызыл кірпіштен салынған, екі қабатты, жертөлесі және кең шатыры бар.
Churchill employed the architect Philip Tilden, who worked from 1922 to 1924 to modernise and extend the house. Tilden was a "Society" architect who had previously worked for Churchill's friend Philip Sassoon at his Kent home, Port Lympne, and had designed Lloyd George's house, Bron y de, at Churt. The architectural style is vernacular. The house is constructed of red brick, of two storeys, with a basement and extensive attics.
Кіреберіс және ішкі зал, кітапхана және қонақ бөлмесі
Тильден жобалаған, бұрынғы ағаш қаптамалы залдың орнына салынған залдар кітапханаға, қонақ бөлмесіне және леди Черчилльдің отыратын бөлмесіне жалғасады. Кітапханада Черчилль туралы маңызды туындылардың бірі, оның ішінде 1942 жылғы Франк О. Салисбери салған суреті бар. А. Л. Роуз 1955 жылы жасаған сапары туралы естелік жазбасында осы суретті сипаттаған. Черчилль Роузді өзінің «Англия тілдес халықтар тарихы» еңбегінің Тюдор бөлімдеріне пікір білдіруге шақырған, ал Роуз бұл сапарды кейіннен өзінің естеліктерінде баяндаған. Сондай-ақ, Нормандияға түскен жерді және Мулбери портын бейнелейтін, 1944 жылдың 23 қыркүйегіндегі D күнінен +109 күн өткен Порт-Арроманштің қабырғаға орнатылған моделі де бар. Қонақ бөлмесі көбінесе қонақтарды қабылдау және безик ойнау үшін пайдаланылған. Онда үйдің ең маңызды картиналарының бірі – Клод Моне салған Чарлинг Кросс көпірінің көрінісі сақталған. Моне Савой қонақ үйінің балконынан бастаған бұл аяқталмаған туынды, кейін Черчилль мүлкінің иелері мен Ұлттық жер қоры арасындағы келіссөздерде маңызды рөл атқарды, нәтижесінде Chartwell-дің көптеген заттары мүліктің салықтарын төлеу орнына Ұлттық сенім қорына тапсырылды.
Designed by Tilden, replacing a wood panelled earlier hall, the halls lead onto the library, the drawing room and Lady Churchill's sitting room. The library contains some major pieces of Churchilliana, including the 1942 siren suit portrait by Frank O. Salisburyefn|A. L. Rowse described the picture in a record of his visit in 1955. Churchill had invited Rowse to comment on the Tudor sections of his A History of the English Speaking Peoples and Rowse subsequently described the visit in a memoir. and a wall mounted model of Port Arromanches, depicting the Normandy landing site with its Mulberry harbour on D Day + 109, the 23rd of September 1944. The drawing room was used mainly for receiving guests, and for playing bezique. It contains one of the house's most important paintings, a view of Charing Cross Bridge by Claude Monet. This unfinished work, undertaken by Monet from his balcony at the Savoy Hotel, subsequently formed a significant element in the negotiations between the executors of Churchill's estate and the National Land Fund over the gifting of many of Chartwell's contents to the National Trust in lieu of death duties.
Асхана
Тильденнің "промонториясын" кеңейтуінің төменгі бөлімі – асханада Хильс Черчилльдің қатаң талаптары бойынша жобаланған үстел мен асхана орындықтарының түпкілікті жиынтығы сақталған (қойындыны қараңыз). Бөлмеде Уильям Николсонның «Чартуэллдегі таңғы ас» атты жоспарланған суретіне жасалған алғашқы эскиз ілінген. Чартуэллге жиі келіп, Черчилльге сурет салу сабақтарын берген Николсон 1933 жылы Черчилльдің күміс тойына сыйлық ретінде дайындалған сурет үшін эскиз жасады, бірақ соңғы нұсқасын ұнатпағандықтан, Николсон оны жойды. Суретте Черчилльдер бірге таңғы ас істеп отырған көрініс бейнеленген, бірақ шындығында олар мұндайды сирек жасаған, сондай-ақ Черчилльдің мармелад түсті мысығы Танго да бар. Черчилль өзінің иелігінде бастаған және жалғастырған Чартуэллде мармелад түсті мысық ұстау дәстүрін Ұлттық траст Черчилльдің тілегіне сәйкес сақтап келеді. 1942 жылдың мамыр айында Рэндольфқа жазған хатында Черчилль өткен аптада Чартуэллге жасаған қысқа сапары туралы былай деп жазды: «Қаз да, қара құтан да түлкінің жеміріне ішті. Алайда, сары мысық маған оның достығын еске салды, мен сегіз айдан бері онда болмағанмын». Черчилль өзінің «Чартуэллдегі шай» атты суретінің бірінде асхананы бейнелеген: 1927 жылдың 29 тамызы. Көріністе Черчилль отбасымен және қонақтарымен бірге асхана орындықтарының бірінде отырған: Тереза Сикерт және оның күйеуі, Черчилльдің досы және көркемдік ұстазы Уолтер Ричард Сикерт; Эдвард Марш, Черчилльдің хатшысы; оның достары Диана Митфорд және Фредерик Линдеман; сондай-ақ Клементина, Рэндольф және Диана Черчилль. Асхананың үстінде қонақ бөлмесі, ал одан жоғары – Лейди Черчилльдің жатын бөлмесі орналасқан, оны Черчилль «ұлы керемет әуе шатыры» деп сипаттаған.
The bottom section of Tilden's "promontory" extension, the dining room contains the original suite of the table and dining chairs designed by Heal's to Churchill's exacting requirements – (see box). An early study for a planned picture by William Nicholson entitled Breakfast at Chartwell hangs in the room. Nicholson, a frequent visitor to Chartwell who gave Churchill painting lessons, drew the study for a finished picture which was intended as a present for Churchill's silver wedding anniversary in 1933 but, disliking the final version, Nicholson destroyed it. The picture depicts the Churchills breakfasting together, which in fact they rarely did, and Churchill's marmalade cat, Tango. The tradition of keeping a marmalade cat at Chartwell, which Churchill began and followed throughout his ownership, is maintained by the National Trust in accordance with Churchill's wishes. In a letter to Randolph written in May 1942, Churchill wrote of a brief visit to Chartwell the previous week, "the goose and the black swan have both fallen victim to the fox. The Yellow Cat however made me sensible of his continuing friendship, although I had not been there for eight months". Churchill depicted the dining room in one of his own pictures, Tea at Chartwell: 29 August, 1927. The scene shows Churchill in one of his dining chairs with his family and guests: Thérèse Sickert, and her husband, Walter Richard Sickert, Churchill’s friend and artistic tutor; Edward Marsh, Churchill’s secretary; his friends Diana Mitford and Frederick Lindemann; and Clementine, Randolph and Diana Churchill. Above the dining room is the drawing room and, above that, Lady Churchill's bedroom, described by Churchill as "a magnificent aerial bower".
Зерттеу
Бірінші қабаттағы Черчилльдің кабинеті оның "40 жылдан астам уақыт бойы жұмыс істейтін шеберханасы" және "Чартвеллдің жүрегі" болды. 1920 жылдары, Қаржы министрі ретінде, ол бөлмеде бюджеттерін жоспарлады; 1930 жылдары, уақытты жеке өткізіп, Гитлердің өркендеуіне қарсы ескертетін сөздерін жазды және шоттарды төлеуге көмектесетін кітаптары мен мақалаларын диктант етті; 1945 жылы жеңіліске ұшырағаннан кейін, ол тарихын жазу үшін мұнда шегінді; және соңғы зейнеткерлік кезеңінде, өмірінің көп бөлігін осында өткізді. 1930 жылдары кабинет оның ең табысты кітаптарының көпшілігін жазу үшін негіз болды. Оның атасы Марлбороның өмірбаяны және "Дүниежүзілік дағдарыс" кітабы осы жерде жазылды, ал "Англия тілді халықтар тарихы" кітабы екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан тоқтатылса да, осында басталды және аяқталды. Ол соғысқа дейінгі көптеген сөздерін де осы кабинетте жазды, бірақ үйдің өзі соғыс кезінде аз қолданылды. Тилден ерте заманғы шатыр арқалықтарын ашып берді, Виктория дәуірінің кейінгі төбесін алып тастап, Тюдор стиліндегі есік қондырды. Арқалықтардан үш ту ілінген: Черчилльдің Гартер орденінің рыцары және Бес портың Лорд-қамқоршысының тулары, сондай-ақ 1944 жылдың 5 маусымында Римде көтерілген Ұлыбритания туы – азат етілген астана үстінде көтерілген алғашқы британ туы. Соңғысы – Тунис лорды Александрдың сыйы. Кабинетте Черчилльдің ата-анасы Лорд Рэндольф Черчилль мен Леди Рэндольф Черчилльдің портреттері де ілулі тұр, соңғысын Джон Сингер Сарджент салған. Еден Хорасан кілемдерімен жабылған, бұл 1943 жылы Тегеран конференциясында Иран шахы Черчилльге 69 жасқа толған күні сыйлаған кілем. Кабинеттен тысқарыда Черчилльдің жатын бөлмесі мен жеке ваннасы бар, онда кіріктірілген ванна орналасқан. 1966 жылы үйдің көпшілыққа ашылған кезде, Черчилль отбасының өтініші бойынша бұл бөлмелерге кіруге рұқсат берілмеді, бірақ 2014 жылы қайтыс болғанға дейін Черчилльдің қызы Мэри оларды ашуға рұқсат берді, ал Қоры 2020 жылға дейін оларды қолжетімді етуді жоспарлап отыр.
Churchill's study, on the first floor, was his "workshop for over 40 years" and "the heart of Chartwell". In the 1920s, as Chancellor of the Exchequer, he planned his budgets in the room; in the 1930s, in isolation, he composed his speeches that warned against the rise of Hitler and dictated the books and articles that paid the bills; in 1945, defeated, he retreated here to write his histories; and here, in final retirement, he passed much of his old age. Throughout the 1930s, the study was his base for the writing of many of his most successful books. His biography of his ancestor Marlborough and his The World Crisis were written there, and A History of the English Speaking Peoples was begun and concluded there, although interrupted by the Second World War. He also wrote many of his pre war speeches in the study, although the house was less used during the war itself. Tilden exposed the early roof beams by removing the late Victorian ceiling and inserting a Tudor doorcase. From the beams hang three banners, Churchill's standards as Knight of the Garter and Lord Warden of the Cinque Ports and the Union Flag raised over Rome on the night of 5 June 1944, the first British flag to fly over a liberated capital. The latter was a gift from Lord Alexander of Tunis. The study also contains portraits of Churchill's parents, Lord Randolph Churchill and Lady Randolph Churchill, the latter by John Singer Sargent. The floor is covered with a Khorassan carpet, a 69th birthday gift to Churchill from the Shah of Iran at the Teheran Conference in 1943. Beyond the study are Churchill's bedroom and his en suite bathroom, with sunken bath. At the time of the house's opening to the public in 1966, these rooms were not made accessible, at the request of Churchill's family but, shortly before her death in 2014, Churchill's daughter Mary gave permission for their opening, and the Trust plans to make them accessible by 2020.
Бау-бақшалар мен үйлер
Үйді қоршаған бақтар, қосымша парктің кең аумағын қамтиды. 1955 жылы Черчилль Ньючапель ат шаруашылығын сатып алды, ал 1961 жылға қарай оның жарыстардан алған жалпы сыйлық ақшасы 70 000 фунт стерлингтен асты. 1950 жылдары ол өзінің жарыс жолын еске алып, былай деді: «Мүмкін, Провиденс оған Colonist-ті қарттығында сергек болуы үшін және көңілі қалуларына өтерім ретінде сыйлаған шығар».
The gardens surrounding the house comprise , with a further of parkland. In 1955, Churchill bought the Newchapel Stud and by 1961 his total prize money from racing exceeded £70,000. In the 1950s, he reflected on his racing career; "Perhaps Providence had given him Colonist as a comfort in his old age and to console him for disappointments".