Канада саяхатшысы Родольф Лемье: Парламент және үкімет өкілі

Кіріспе

Родольф Лемио (1 қараша 1866 – 28 қыркүйек 1937) – канадалық саяхатшы, Канада Парламентінің депутаты және Канада Төменгі палатасының ұзақ жылдар бойы спикері (1922–1930).

Өмірбаян

Ол Монреальде кеден қызметкерінің ұлы ретінде дүниеге келген. Журналист, заңгер және заң профессоры қызметтерін атқарғаннан кейін, 1896 жылғы сайлауда Либералдық партиядан Канаданың Төменгі палатасына сайланды. Ол сэр Уилфрид Лориедің адал жақтасы болды және 1904 жылы Лорие кабинетінде Канаданың Бас солиситоры болды. Кейіннен Канаданың Пошта басқармасының басшысы, Еңбек министрі және Теңіз және балық шаруашылығы министрі қызметтерін атқарды. Еңбек министрлігіндегі орынбасары болашақ Канада Премьер-министрі Уильям Лайон Маккензи Кинг болды. Еңбек министрі ретінде ол жұмыс беруші, жұмыскерлер және қоғамдық мүдделерді білдіретін үш адамнан тұратын татуласу кеңесіне жүгінгенге дейін мемлекеттік коммуналдық кәсіпорындарда немесе шахталарда ереуілдер мен жұмыс тоқтатулардың заңсыз болуын қамтамасыз ететін жүйені енгізді. 1907 жылы Лорие Лемьеді Жапонияға жіберіп, жапон иммиграциясына қатысты дискриминациялық Канада саясатын қорғау тапсырды. Ол Жапониядан Канадаға азаматтарының көшіп келуін шектеу туралы келісімге қол жеткізді. Ол сонымен қатар академиялық қызметін жалғастырып, 1908 жылы Канада Корольдік қоғамының мүшесі, ал 1918 жылы қоғамның президенті болды. 1911 жылғы сайлауда Лемье Квебек провинциясындағы Либералдық партияның базасына қауіп төндірген ұлтшыл көшбасшы Анри Бурассамен бірнеше мың адамның қатысуымен өткен қоғамдық пікірталастарға қатысты. Либералдық партия провинцияда көпшілік орындарды сақтап қалды, бірақ Онтариодағы орындарды жоғалту салдарынан үкімет құру мүмкін болмады. Лемье Роберт Борденнің консервативтік үкіметін қатаң сынап, оны Канада мүдделерінен гөрі Британ империясының мүдделерін басымдыққа қоюда айыптады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лемье әскери шақыруға қарсы болды және 1917 жылғы әскери шақыру дағдарысы кезінде Лориені қолдады. 1921 жылғы сайлауда Маккензи Кинг Либералдық партияны қайтадан билікке келтіргеннен кейін, ол Лемье орнына Квебек провинциясының өкілі ретінде Эрнест Лапонтті таңдады. Оның орнына Лемье Төменгі палатаның спикері болып тағайындалды. Лемье бірнеше азшылық үкіметтер кезінде палатаға төрағалық етті. Ол 1926 жылғы Король Бинг дауы кезінде спикер болды. Генерал-губернатор Бинг Артур Мигенді сайлауды шақырудың орнына Премьер-министр етіп тағайындаған кезде де спикер қызметін атқарды. Ол өте шиеленіскен жағдайға қарамастан бейтараптық сақтап, оның барлық шешімдерінің бірінен басқасы палатамен мақұлданды. Оның орнына Лорд Бинг консерваторларды үкімет құруға шақырды. Прогрессивтік партия қолдау көрсеткеніне қарамастан, консерваторлар палатада бақылауды сақтай алмады. Лемье бірнеше маңызды шешімдер қабылдауға мәжбүр болды. Бес шешімге шағым түстіріліп, біреуі қайта қарастырылды. Лемье үш шақырылымдық парламентке төрағалық етті және 1974 жылы Люсьен Ламуро рекордты жаңартқанға дейін ең ұзақ қызмет еткен спикер болды. 1930 жылдың 30 маусымында Кинг Лемьеді Канада Сенатына тағайындады, ол 1937 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Ол Монреальдегі Нотр-Дам-де-Ньеж зиратында жерленген.

He was born in Montreal as the son of a Customs officer. After a career as a journalist, lawyer and law professor he was elected to the House of Commons of Canada in the 1896 election as a Liberal. He was a loyal follower of Sir Wilfrid Laurier and, in 1904 became Solicitor General of Canada in Laurier's Cabinet. He subsequently served as Postmaster General of Canada, Minister of Labour and Minister of Marine and Fisheries. His Deputy Minister in the Department of Labour was future Prime Minister of Canada, William Lyon Mackenzie King. As Minister of Labour he started a system in which no strike or lockout in a public utility or mine could be legal until the differences had been referred to a three man board of conciliation representing the employer, the employees and the public. In 1907, Laurier sent Lemieux to Japan to defend Canadian immigration policies which were discriminatory against the Japanese. He succeeded in obtaining an agreement from Japan to curtail emigration of its citizens to Canada. He also continued in his academic pursuits, becoming a fellow of the Royal Society of Canada in 1908 and President of the Society in 1918. In the 1911 election, Lemieux engaged in a series of public debates before audiences of several thousands with nationalist leader Henri Bourassa who was threatening the Liberal's base in Quebec. The Liberals retained a majority of seats in the province but lost government because of its loss of seats in Ontario. Lemieux was a sharp critic of the Conservative government of Robert Borden accusing it of putting the interests of the British Empire ahead of those of Canada. During World War I, Lemieux opposed conscription and supported Laurier during the Conscription Crisis of 1917. When Mackenzie King led the Liberals back to power in the 1921 election, he chose Ernest Lapointe as his Quebec lieutenant rather than Lemieux. Instead, he nominated Lemieux as Speaker of the House of Commons. Lemieux presided over the House during several minority governments. He was Speaker during the King Byng Affair of 1926. He remained Speaker when Governor General Byng appointed Arthur Meighen as Prime Minister rather than call an election. He attempted to rule in a neutral manner despite the highly charged atmosphere, and all but one of his rulings were sustained by the House. Instead Lord Byng invited the Conservatives to form a government. In spite of assurances of support from the Progressive Party, the Conservatives were unable to maintain control of the House. Lemieux had to make several crucial rulings. Five were appealed and one was overturned. Lemieux presided over three successive Parliaments and was the longest serving Speaker until Lucien Lamoureux broke the record in 1974. On June 30, 1930, King appointed Lemieux to the Senate of Canada, where he served until his death in 1937. He was entombed at the Notre Dame des Neiges Cemetery in Montreal.