Александр Каррас: Футболшы, актер және спорт комментаторының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық футболшы, спорт комментаторы және актер (1935–2012)

Александр Джордж Каррас (15 шілде 1935 – 10 қазан 2012) – американдық кәсіби футболшы, кәсіби күрескер, спорт комментаторы және актер. Ол төрт мәрте Pro Bowl-ға шақырылып, Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Детройт Лайонс» командасында қорғаныс шебуші ретінде 1958 жылдан 1970 жылға дейін өнер көрсетті. Ол Колледж футбол Даңқы залының мүшесі және ғасырлық топта Профутбол Даңқы залына сайланды. Актер ретінде Каррас 1974 жылғы «Жарқын атқыштар» комедиялық фильмінде Монго рөлін ойнады. Ол «Вебстер» (1983–1989) ABC комедиялық сериалында Джордж Пападополис, Вебстер Лонгтың (Эммануэль Льюис) асырап алған әкесі рөлінде әйелі Сьюзан Кларкпен бірге ойнады. Каррас сондай-ақ Джули Эндрюс пен Джеймс Гарнердің қатысуымен түсірілген «Виктор/Виктория» фильмінде де маңызды рөл ойнады.

Ерте өмір

Индиана штатының Гари қаласында туып өскен Джордж Каррас Гари қаласында медициналық практика ашқан, бірақ Алекс он үш жасқа келгенде қайтыс болды. Сол кезде Алекс Каррас үйінің жанындағы тұрақта ағаларымен бірге және оларға қарсы футбол ойнауды үйреніп, дамыды. Ол Гари қаласындағы Эмерсон орта мектебінде төрт рет Индиана штатының құрама командасына іліккен. Каррас орта мектепте бейсбол, жеңіл атлетика, күрес және баскетбол сияқты көптеген басқа да спорт түрлерінде өте жақсы нәтижелер көрсетті. 1954 жылы мектепті бітірді.

Колледж мансабы

Оның ағалары Лу (кейін Редскинс командасының мүшесі болатын) және Тед (кейін Медведьлер және Арландар командаларында ойнаған) Пердью университетінде ойнаған, бірақ кейін Тед Индианаға ауысты. Алекс бұл жағдайды "Индиананың оны тартуға қолайлы жағдайда болуымен" байланыстырды. Орта мектепті бітіргеннен кейін көп ұзамай, Айова Хоукиз командасының үш жаттықтырушысы Каррасты оның ағасы Луидің үйінде ұшақпен кездесіп, оны Айова штатының Спенсер қаласына ұшырып әкелді, ол жазда осы қалада жасырын болды. 1971 жылы «Детройт еркін баспасөзінде» (кейін Айова-Ситидегі «Пресс-Ситизен» газетінде қайта басылған) Каррас: «Люи оған уайымдамауды айтса да, ешкім менің қайда екенімді білмеді, тіпті анам да. Көрінетін болса, Айова штаты бір нәрсені ойлап тапқан, мен жағдайды ушықтыруға ниетім жоқ. Мен тек Луи түсіндіргендей, Айовадағы адамдар отбасы үшін жағдайды жеңілдетуге қатысты, сондықтан мен кетіп қалдым. Бұл қиын жылдардың бастауы болды», – деді. Каррас Айовада оқумен, үйі сағынумен және жаттықтырушысы Форест Евашевскиймен күресті. Ол мектептегі бірінші жылында «Сигма Ну» студенттік қауымдастығының мүшесі болды. Каррас, егер грек театрының иесі Эрни Панноспен, сондай-ақ Кал Джонс пен Боб Коммингспен дос болмағанда, Айовадан кетіп қалар еді. Каррас 1955 жылы Айовада екінші курста жаттығуларға салмағы артық келді. Оған сол жылы кәсіби футболда табысқа жету үшін салмақ қосу қажеттігі туралы кеңес берілді, бұл оны Айова жаттықтырушылар тобы күткен 225-230 фунтқа қарағанда, 260-270 фунт салмақта лагерьке хабарлауға итермеледі. Каррас сол маусымда да аяқ сүйегінің сынығынан зардап шекті. Маусымның соңғы ойынында ойнамағаны үшін Каррас Евашевскийге аяқкиім лақтырып, командадан кетті. Каррас 1955 жылғы маусымда футболдан хат алмады. Каррас жазғы сабақтарға қатысып, артық салмағын жоғалтып, футбол командасына қайта қосылды, бірақ бұрынғы шиеленіс қайтадан пайда болды. Евашевский Каррасқа 1956 жылғы маусымның алғашқы ойынында Индианаға қарсы, ол ағасы Тедке қарсы алаңға шығады деп уәде берді. Бірақ Евашевский Каррасты негізгі құрамда ойнатпады, ал Каррас командадан қайта кетті. Бұл жолы Каррас Евашевскийге жаттықтырушы ретінде ғана сөйлесуге уәде бергеннен кейін ғана оралуға келісті. (Евашевский Карраспен қандай да бір арнайы келісімге келгенін жоққа шығарды.) Айова 1956 жылы Үлкен Он турнирінде Миннесотаға 7:0 есебімен жеңіске жетті. Содан кейін Хоукиз Огайо штатын 6:0 есебімен жеңіп, Биг Тен турнирін жеңіп алды және Айованың алғашқы Роуз Боулға қатысуын қамтамасыз етті. Каррас ойынды соңғы сәтте сақинамен аяқтады. Айованың 1956 жылғы соңғы тұрақты маусымдағы ойыны үйде Нотр-Дам командасына қарсы 48:8 есебімен жеңіске жетті. Каррас оны өзінің ең үлкен колледж жеңісі деп атады, «Каррас әрқашан Нотр-Даммен бәсекелестікке ие болды. Мектеп үйімізден 97 шақырым жерде орналасқан еді, сондықтан біз оларға кез келген сабақта жеңіске жетуді қаладық». Алайда, ойыннан кейін Каррас Евашевскиймен физикалық төбелес жасады. Каррас Роуз-боулға сапарынан да ләззат алмады. «Пасадена мен бұрын-соңды көрмеген ең жалықтыратын қала болды», – деді Каррас. Каррас «Хоукиз» командасына Орегон штатын 35:19 есебімен жеңіп, Роуз-боулды жеңіп алуға көмектесті. Ол 1956 жылы бірінші команданың құрамында болды. Каррас 1957 жылдың жазында грек тегіндес американдық жеңіл атлетика командасымен бірге болды. Ол ядроны лақтыруға қатысып, 16 метрге лақтырды. 1957 жылы Каррас өзінің жоғары сыныптық маусымында елдегі ең басым линейник болды, Аутленд кубогын жеңіп алды және Хейсман кубогы үшін дауыс беруде екінші орын алды. Каррас, Огайо штатының tackle Джон Хикс (1973 жылы) және Мичиганның edge rusher (2021), Хейсман кубогы дауыс беруінде осындай жоғары нәтиже көрсеткен төрт линейниктің үшi. (Леон Харт, Нотр-Дамның аяғы, 1949 жылы Хейсман кубогын жеңген жалғыз линейник болды.) Сонымен қатар, Каррас 1957 жылы Американың бірінші командасының мүшесі болды. «Аққу» командасының әріптесі Рэнди Дунканның айтуынша, Каррас Евашевскийді жек көреді және әлі де жек көреді. Менің ойымша, Каррас Ивиді жек көруінің көптеген себептері бар. Иви барлық адамның артына түсіп, Каррастың артына түсіп жатты. Каррас футболдың керемет ойыншысы еді, бірақ ол шабуыл жасауды ұнатпады, сол кезде екі жаққа да жүруге тура келді. Сондықтан ол ешкімді тоқтатқан жоқ. Ол ойыншыларды қуып, қорғаныста ойнағысы келді.

His older brothers, Lou (a future member of the Redskins) and Ted (who later played with the Bears and Lions), had played at Purdue but later Ted transferred to Indiana. Because of it, Alex said, "Indiana had the inside track" on recruiting him. Shortly after he graduated from high school, three coaches from the Iowa Hawkeyes met Karras at his brother Louie's house with an airplane and flew him to Spencer, Iowa, where he remained incommunicado through the summer. Writing in the Detroit Free Press in 1971 (as reprinted in the Iowa City Press Citizen), Karras said that "nobody knew where I was, not even my mom, although Louie told her not to worry. Obviously, Iowa came up with something, I have no intention of stirring up any mess. I'll only say that, as Louie explained it, some accommodations were made by the people at Iowa that would make things easier for the family, and so away I went. It was the beginning of some awful years." Karras struggled in the beginning at Iowa, with classwork, homesickness, and with his coach, Forest Evashevski. He was a pledge at Sigma Nu fraternity during his first year in school. Karras probably would have left Iowa had he not befriended a Greek theater owner, Ernie Pannos, as well as fellow players Cal Jones and Bob Commings. Karras's sophomore year with Iowa in 1955 got off to a rocky start when he showed up for practice overweight. Karras had been (dubiously) advised that year that he would need to gain substantial weight to have a chance at success in pro football, prompting him to report to camp at 260 270 pounds, in contrast to the 225 230 the Iowa coaching staff expected. Karras was also hampered that season by a cracked anklebone. After being disappointed at not getting to play in the season finale, Karras threw a shoe at Evashevski and quit the team. Karras did not earn a football letter for the 1955 season. Karras went to summer classes, lost the excess weight, and rejoined the football team, but a strained relationship resurfaced. Evashevski promised to start Karras in the 1956 season opener against Indiana, when he would square off against his brother, Ted. But Evashevski played Karras off the bench instead, and Karras quit the team again. This time, Karras agreed to return only after making Evashevski promise he would not talk to him other than in a coaching capacity. (Evashevski always denied any special agreement with Karras.) Iowa took the lead in the 1956 Big Ten title race with a 7–0 victory over Minnesota. The Hawkeyes then clinched the Big Ten title and Iowa's first ever Rose Bowl berth by defeating Ohio State 6–0. Karras sealed the game with a sack on the game's final play. Iowa's final regular season game in 1956 was 48–8 win at home over a struggling Notre Dame team. Karras called it his biggest college win, saying, "The Karrases have always had a rivalry with Notre Dame. The school was just 60 mile (97 km) down the road from our home and we wanted to beat 'em at anything." However, after the game, Karras got into a physical battle with Evashevski. Karras did not enjoy his trip to the Rose Bowl, either. "Pasadena was the most boring town I've ever been in," said Karras. Karras helped the Hawkeyes win the Rose Bowl over Oregon State, 35–19. He was a first team All American in 1956. Karras spent the summer of 1957 with an American track team of Greek descent. He participated in the shot put, throwing a respectable 52 feet (16 m). In his senior season in 1957, Karras was the most dominant lineman in the nation, won the Outland Trophy, and was the runner up in the voting for the Heisman Trophy. Karras, Ohio State tackle John Hicks (in 1973), and Aidan Hutchinson, a Michigan edge rusher (2021), are three of only four linemen to finish so high in the Heisman Trophy voting. (Leon Hart, a Notre Dame end, was the only lineman ever to win the Heisman Trophy in 1949.) In addition, Karras was a consensus first team All American in 1957. Hawkeye teammate Randy Duncan said,

Karras hated Evashevski, and he still does. I think Karras hated Evy for a lot of reasons. Evy was on everybody's back, and he was on Karras' back big time. Karras was a great football player, but he didn't really like offense and, in those days, you had to go both ways. So he didn't block anybody. What he wanted to do was chase down quarterbacks and play defense.

Кәсіби футбол

NFL карьерасы басталғанға дейін Каррас 1957 жылдың 13 желтоқсанында кәсіби күрескер ретінде келісімшартқа қол қойды және алты айлық маусым ішінде 25 000 доллар тапты. Каррас 1958 жылғы НФЛ драфтында «Детройт Лайонз» командасының он бірінші таңдауы болды. Ол «Виннипег Блю Бомберс» (Канада футбол лигасы) ұсынысын қабылдамай, «Арыстандармен» келісімшарт жасасты. Ол тез арада НФЛ-дегі ең мықты қорғаныс шебушілердің біріне айналды және барлығы 12 маусым (1958–1962, 1964–1970) «Арыстандар» сапында ойнады. 1958 жылы чемпиондыққа таласқан «Арыстандар» қатарына қосылған жаңа ойыншы ретінде Каррас жаттығу лагерінде супержұлдыз квотербек Бобби Лейннің алаңнан тыс көмекшісі, жүргізушісі және серігі ретінде қабылданды, ол өзінің әйгілі түнгі кештерімен танымал болды. Көптегендердің айтуынша, Каррас Лейннің түні бойы ауыр ішімдіктен кейін қалпына келу қабілетіне таң қалды және келесі күні жаттығуларда немесе ойындарда тиімді жұмыс істей алды. Каррас өзінің түнгі клубтарды аралап жүруінің нәтижесінде жиі мас күйде болғанын мойындады. Лейн 1958 жылғы маусымның басында «Питтсбург Стиллерс» командасына ауыстырылды, ал Каррас ақырында өзі жетекші орынға ие болды. 1963 жылдың 7 қаңтарында Каррастың Детройттың «Линделл AC» барындағы үлесіне қатысты дау туды, себебі лига шенеуніктері құмар ойындар мен ұйымдасқан қылмыс ықпалы туралы хабарларға байланысты оған сол жердегі қаржылық мүдделерін сатуға кеңес берді. Барынан бас тартудың орнына зейнеткерлікке шығуға дайын екенін мәлімдегеннен кейін Каррас НФЛ ойындарына ставкалар жасағанын мойындады және лига оны «Грин-Бэй Пэккерс» командасының қақпашысы Пол Хорнунгпен бірге бір маусымға (1963) шұғыл түрде тоқтатты. Тоқтатылған кезінде Каррас кәсіпқой күреске оралып, Дик Брюзер сияқты есте қаларлық кейіпкерлермен күресті. Ол Хорнунгпен бірге 1964 жылдың 16 наурызында НФЛ комиссары Пит Розельдің бұйрығымен қайтадан жұмысқа орналастырылды. 1964 жылы ойынға оралғаннан кейін Каррас бір рет ресми тұлғадан ойын алдындағы тиынды лақтыруға шақырылғанда бас тартты. «Кешіріңіз, мырза», - деді Каррас. «Мен құмар ойындарға қатыса алмаймын». Бірінші жылы бас бапкер Джордж Уилсонға наразылық білдірген ойыншылардың наразылығы Каррастың алмасуды сұрауына әкелді. Алайда, «Арыстандар» маусымнан кейін Уилсонды жұмыстан босату арқылы мәселені шешті. 1960 жылдан 1966 жылға дейін, 1963 жылғы тоқтатылудан басқа, ол Роджер Браунмен бірге ойнады, Браун «Лос-Анджелес Рамс» командасына ауысқанға дейін қорғаныс шебушілердің мықты жұбын құрады. Жаңа бас бапкер Гарри Гилмердің басшылығымен тағы бір даулы маусымнан кейін Каррас өзінің опциясын пайдаланып, бұрынғы бапкері Уилсон басшылығындағы «Майами Долфинс» (Американ футбол лигасы) командасымен келісімшартқа отыруға дайын екендігі туралы хабар тарады. Керісінше, Каррас 1966 жылдың 20 мамырында «Арыстандармен» жеті жылдық келісімшартқа қол қойды, ал Уилсон Каррас Майамимен келісімшарт жасау қаупін Детройтпен үлкен келісімшарт жасау үшін пайдаланғанын мәлімдеді. Жаңа келісімшартқа қарамастан, Каррас пен Гилмер маусым ортасында ұрысқандықтан келіспеушіліктер сақталды, бапкер ардагер қорғаныс шебушісін босатуға дайын екендігі айтылды. Бұрынғыдай, бапкер кетеді, Каррастың бұрынғы командаласы Джо Шмидт Гилмердің орнын басады. 1967 жылдың 4 маусымында Каррас тағы да жаңа бизнес-жобаға жұмыс істеу үшін зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеді; бірақ жаттығу лагері басталғаннан кейін Каррас қайтадан «Арыстандармен» бірге болды. Бұл маусым алдындағы кезеңде ол «АФЛ Бронкос» «Арыстандарды» жеңсе, Денверден жаяу оралатынын әзілдеп айтты. Осы оқиға орын алғанда, Каррас сөзін кері алып, команда ұшағымен үйге ұшып кетті. Ол 1967 жылдан 1969 жылға дейін үздік ойыншы ретінде танылды. 1970 жылғы плей-оффтың дивизиондық кезеңінде тачдаунға жол бермегеніне қарамастан, «Арыстандар» «Даллас Каубойс» командасынан 5:0 есебімен жеңілді, бұл оның алғашқы және соңғы плей-офф ойыны болды. 1971 жылғы маусым алдындағы кезеңнен кейін, алдыңғы жылы алған тізе жарақатын емдеп жатқанда, Каррас қыркүйек айының ортасында босатылды, осылайша 36 жасында ойыншылық карьерасын аяқтады. 1958 жылдан 1970 жылға дейін «Арыстандар» 13 жылдың алтысында .500 көрсеткіштен жоғары болды және тек 1970 жылы, Каррастың соңғы жылы 10–4 есебімен плей-оффқа бір рет қана шықты. 1970 жылдан басқа, олардың ең жақсы жылдары 1962 (11–3) және 1969 (9–4–1) болды. 1962 жылы «Арыстандар» қорғанысы 177 ұпай (12,6 ұпай/ойын), 1969 жылы 188 (13,4 ұпай/ойын) және 1970 жылы 202 (14,4 ұпай/ойын) жіберді; үш жылдың барлығында олар Каррас бастаған қатал және мықты қорғаныс желісінің арқасында НФЛ-де екінші орында болды. Оны «темір адам» деп атады, сондай-ақ жанкүйерлер оған «Твинклтоуз» деген лақап ат қойды және ол 12 НФЛ маусымында және өткізген 161 ойынында жарақаттан тек бір рет қана қалысты, бұл «Арыстандар» тарихындағы ең көп ойын өткізген ойыншылардың он бесіншісі. Ол төрт рет Pro Bowl-ға қатысты, ал Даңқ залы оны 1960-шы жылдардың үздік командасының мүшесі деп атады. Кәсіби футбол зерттеушілер қауымдастығы Каррасты 2006 жылғы PRFA Hall of Very Good класына енгізді. 2020 жылдың 15 қаңтарында Каррас ғасырлық мүше ретінде Pro Football Hall of Fame-ге сайланды.

Before his NFL career got underway, Karras signed a contract as a professional wrestler on December 13, 1957, earning $25,000 during the six month off season. Karras was the tenth selection of the 1958 NFL draft, taken by the Detroit Lions. He signed with the Lions, spurning an offer from the Canadian Football League's Winnipeg Blue Bombers. He quickly became one of the dominant defensive tackles in the NFL, playing for 12 seasons (1958–1962, 1964–1970) all with the Lions. As a rookie in 1958, joining the championship contending Lions, Karras was adopted in training camp as an off field flunky, chauffeur, and wingman by superstar quarterback Bobby Layne for his legendary late night party activities. By many accounts Karras would marvel at Layne's ability to recover from heavy drinking sessions at night and being able to function effectively at practices or games the next day. Karras himself admitted he was frequently heavily hung over as a result of late night bar hopping. Layne was traded to the Pittsburgh Steelers early in the 1958 season and Karras eventually assumed a veteran leadership position himself. On January 7, 1963, Karras's ownership share in Detroit's Lindell AC Bar became a source of controversy when league officials urged him to sell his financial interests in the place because of reports of gambling and organized crime influence. After first threatening to retire rather than give up the bar ownership, Karras admitted placing bets on NFL games and was suspended by the league, along with Green Bay Packers running back Paul Hornung, for one season (1963). During his exile, Karras returned to pro wrestling, taking on such memorable characters as Dick the Bruiser. He was reinstated, along with Hornung, on March 16, 1964, by NFL commissioner Pete Rozelle. Upon returning to action in 1964, Karras once refused when an official asked him to call the pregame coin toss. "I'm sorry, sir," Karras replied. "I'm not permitted to gamble." During his first year back, player discontent with head coach George Wilson resulted in Karras asking to be traded. However, the Lions settled the issue when they fired Wilson after the season. From 1960 to 1966, except for his suspension in 1963, he played next to Roger Brown, forming a formidable pair of defensive tackles, until Brown was traded to the Los Angeles Rams. After another season of controversy under new head coach Harry Gilmer, Karras was rumored to be ready to play out his option and sign with the expansion Miami Dolphins of the American Football League under his former coach Wilson. Instead, Karras signed a seven year contract with the Lions on May 20, 1966, with Wilson stating that Karras had used the threat of signing with Miami to garner a large deal with Detroit. Despite the new contract, controversy remained, as Karras and Gilmer sparred in midseason, with the coach reportedly ready to release the veteran defensive tackle. As before, it would be the coach who would depart, with Karras's former teammate Joe Schmidt taking over for Gilmer. On June 4, 1967, Karras once again hinted he would retire to work at a new business venture; once training camp began, though, Karras was back with the Lions. During that preseason, he jokingly commented that he would walk back from Denver if the AFL Broncos defeated the Lions. When it actually happened, Karras backtracked and flew home on the team plane. He was still an All Pro selection from 1967 to 1969. Despite not allowing a touchdown in the divisional round of the 1970 NFL playoffs, the Lions lost to the Dallas Cowboys 5–0, his first playoff game and his final game. After the 1971 preseason, while rehabilitating a knee injury suffered the previous year, Karras was released in mid September, ending his playing career at age 36. From 1958 to 1970, the Lions were over .500 in six of the 13 years, making the playoffs only once, in 1970, with a 10–4 record in Karras's final year. Aside from 1970, their best years were 1962 (11–3) and 1969 (9–4–1). In 1962, the Lion defense allowed 177 points (12.6 points/game), 188 (13.4 ppg) in 1969, and 202 (14.4 ppg) in 1970; for all three years they were second least in the NFL, thanks in large part to a tough and rugged defensive line led by Karras. He was called an "iron man" and also nicknamed "Twinkletoes" by his fans, and missed only one game due to injury in his 12 NFL seasons and his 161 games played are the fifteenth most in Lions history. He made the Pro Bowl four times, and the Hall of Fame named him a member of the 1960s All Decade team. The Professional Football Researchers Association named Karras to the PRFA Hall of Very Good Class of 2006. On January 15, 2020, Karras was elected to the Pro Football Hall of Fame, as a Centennial Member.

Кино және теледидар

Каррастың әзіл-қалпына жазушы Джордж Плимптонның назары ауды. Ол 1963 жылдың жазында «Қағаз арыстан» кітабы үшін «Арыстандармен» жаттығу кезінде Каррас туралы көптеген әңгімелер естіді. Каррас өзі де уақытша шеттетілгендіктен, Плимптонның «Арыстандар» командасымен жаттығу лагерінде болмады, бұл оны бұрынғы (және болашақ) командаластары арасында әңгімелердің тақырыбына айналдырды. 1968 жылы кітаптың фильмге түсірілген нұсқасы шыққанда Каррас кинодағы дебютін өзінің рөлімен бастады. 1971 жылы «Арыстандар» командасынан босатылғаннан кейін ол Джонни Карсонның «Tonight Show» бағдарламасында бірнеше рет пайда болды, сондай-ақ «Мэри Тайлер Мур шоуында» шағын рөл ойнады, Роданың Нью-Йоркке оралуымен аяқталатын қоштасу кешінде көрінді. Каррас көп ұзамай актерлік өнерге толыққанды берілді, 1973 жылы «500 фунттық ертегіде» Хью Рей Федер есімді Теннесси штатынан шыққан, Олимпиада чемпионы болған ауыр атлетті ойнады. Ол ABC телеарнасының «Қиын жағдай» фильмінде Клинт Уокерге қауіп төндірген зұлымды ойнады. Бір жылдан кейін, 1974 жылы, Батыстың пародиасы «Жалынды атқыштарда» есте қаларлық, бірақ шағын рөлге ие болды: өте күшті және ақылы баяу Монго атты қарақшы, қалаға үлкен брахманға мініп кірді (үстіне «иә» және «жоқ» белгілері салынған), бір соққымен жылқыны құлатты. (Монго таңқаларлықтай философиялық болды, «өмір ойынындағы мен тек қана қанағаттандырылатын пешкамын» деді. Бұл сөз Каррас қайтыс болғаннан кейін көп еске алынды.) 1974 жылы ол «М*А*С*Х» сериалындағы Лайл рөлін ойнады, оны Хоуки Пирс құтқарды. Сол жылы қыркүйек айында ABC телеарнасы Гарри, Индиана штатының тумасы Фред Уильямсонды (Дон Мередиттің орнына) «Дүйсенбі түнгі футбол» бағдарламасының комментаторы ретінде шақырып алды. 1972 жылы Каррас Онтарионың Виндзор қаласында CKLW TV арнасындағы CBC филиалы үшін жергілікті апталық футбол бағдарламасын жүргізді, «Алекс Каррас футбол шоуы»; оның бағдарламасы әдетте CBC-нің сәрсенбі кешкі CFL трансляцияларынан бұрын көрсетілетін. 1973 жылы Каррас 8 қаңтарда Роуэн мен Мартиннің «Күлкілі шоуында» бірнеше рет камео рөлдерін ойнады. Каррас актерлік өнерге оралып, «Поркидегі» шериф Уоллес (оның әйелі Сьюзан Кларк та ойнады) және «Жүз жылдықтағы» батыс қоныс аударушысы Ханс Брумбо сияқты рөлдерді ойнады. Ол 1982 жылы Блейк Эдвардстың «Виктор/Виктория» фильмінде Джеймс Гарнердің жасырын гей күзетшісін ойнады. Каррас 1984 жылы «Барлық қиындықтарға қарсы» фильмінде Джейк Уайздың (Джеймс Вудс ойнаған) оң қолы Хэнк Салли рөлінде қараңғы кейіпкерді сомдады. 1975 жылы Каррас MNF әріптесі Говард Козельдің сәтсіз болған «Saturday Night Live with Howard Cosell» шоуында Монго сияқты парик киіп, «The Eagles» тобымен бірге «Already Gone» әнін жағажайда орындады, ал топ мүшелері сол әнге байланысты «Алекс Каррас Блюз тобы» деп аталатын футболкалар киді. Каррас кейін 1985 жылы NBC-нің «Saturday Night Live» бағдарламасын жүргізді. Каррас теледидарда «The Cache» эпизодындағы Дэниел Бунда, «Springtime» эпизодындағы M*A*S*H, «The Odd Couple» және «Match Game '75» эпизодындағы шағын рөлдерде пайда болды. Ол сондай-ақ 1975 жылы Schaper компаниясы шығарған «Супер Жок» спорттық ойыншықтар желісінің жарнамаларында «Супер Жок» кейіпкерін ойнауға келісім берді. 1977 жылы ол «Ақылсыз бұқа» телефильмінің басты рөліне таңдалды. 1979 жылы ол «Жүз жылдық» телесериалында картоп шаруасы Ханс «Картоп» Брумбо рөлін ойнады. Ол La Z Boy креслоларын жарнамалап, Майами Дельфинс командасының жаттықтырушысы Дон Шула және Нью-Йорк Джетс командасының легендасы Джо Намат сияқты NFL-дің көрнекті тұлғаларымен бірге түсті. 1980 жылдары Каррас «Вебстер» телесериалында Джордж Пападополис рөлін ойнап, үлкен жетістікке жетті, ол атақтың (Эммануэль Льюис) асырап алған әкесінің рөлінде өзінің жұмсақ жағын көрсетті. Оның әйелі Сьюзан Кларк сериалда оның әйелінің рөлін ойнады; Каррас пен Кларк осы сериалды өздерінің Georgian Bay Entertainment продюсерлік компаниясы арқылы жасады. Екеуі 1975 жылы CBS арнасы үшін түсірілген «Бейб» телефильмінің түсірілімдері кезінде танысты.

Karras's sense of humor came to the attention of writer George Plimpton, who heard many stories about Karras while training with the Lions for his book Paper Lion during the summer of 1963. Karras himself was under suspension and thus absent during Plimpton's training camp tenure with the Lions, making him a constant topic of tall tale discussion among his past (and future) teammates. When the film version of the book was made in 1968, Karras made his film debut playing himself. Following his release by the Lions in 1971, he made several appearances on The Tonight Show Starring Johnny Carson and also played a bit part in The Mary Tyler Moore Show, appearing in the farewell party scene where Rhoda moves back to New York. Karras soon began acting on a full time basis, playing a Tennessee boy turned Olympic weightlifter named Hugh Ray Feather in 1973's The 500 Pound Jerk. He played a hulking villain who menaced Clint Walker in the ABC TV film Hardcase. A minor but memorable role came one year later in the western parody Blazing Saddles (1974): the very strong and slow witted thug Mongo, who rode into town on a huge brahman (marked with "yes" and "no" passing signals), and knocked out a horse with one punch. (Mongo was also surprisingly philosophical, stating that he was "only pawn in game of life." This line was much quoted upon Karras's death.) In 1974, he also played the part of Lyle, a Marine saved by Hawkeye Pierce in M*A*S*H. That same year, he was quickly brought in by ABC in September to replace fellow Gary, Indiana native Fred Williamson (who had replaced Don Meredith) as a commentator for Monday Night Football. In 1972, Karras hosted a local weekly football program for Windsor, Ontario CBC affiliate CKLW TV, The Alex Karras Football Show; his program generally preceded the CBC's Wednesday night CFL telecasts. In 1973, Karras made several cameo appearances on the January 8 broadcast of Rowan and Martin's Laugh In. Karras returned to acting with roles that included playing Sheriff Wallace in Porky's (in which his wife, Susan Clark, also starred), and as western settler Hans Brumbaugh in Centennial. He played James Garner's closeted gay bodyguard in the 1982 Blake Edwards film Victor/Victoria. Karras played a darker role as Hank Sully, the right hand man of villain Jake Wise (played by James Woods) in the 1984 film Against All Odds. In 1975, Karras appeared on MNF colleague Howard Cosell's ill fated variety show Saturday Night Live with Howard Cosell wearing a wig (a la Mongo) and performing "Already Gone" on the beach with The Eagles who were dubbed the "Alex Karras Blues Band" due to t shirts the band members wore bearing that moniker. Karras would later host NBC’s Saturday Night Live in 1985. Karras's television appearances included guest roles on Daniel Boone in the episode "The Cache", M*A*S*H in the episode "Springtime", The Odd Couple, and a brief run on Match Game '75. He also signed on to play the character "Super Jock" in commercials for a line of sports action toys named Super Jock, produced by Schaper (1975). In 1977, he was cast in the lead of the TV movie Mad Bull. In 1979, he had the role of Hans "Potato" Brumbaugh, a potato farmer, on the TV miniseries Centennial. He was known for his humorous endorsement of La Z Boy recliners, in an ad campaign which also featured NFL greats such as Miami Dolphins Coach Don Shula, and New York Jets legend Joe Namath. In the 1980s, Karras had memorable success in the TV sitcom Webster, playing George Papadapolis, the title character's (Emmanuel Lewis) adoptive father, in a role that showcased his softer side. His real life wife, Susan Clark, played his fictional wife in the series; Karras and Clark produced the series through their Georgian Bay Entertainment production company. The two met in 1975 while filming the made for television biopic Babe for CBS.

Жазу

Джордж Плимптонның 1966 жылы жарық көрген "Кәдеби арыстан" атты деректі кітабының кейіпкерлерінің бірі болғаннан бөлек, ол Плимптонның 1973 жылғы "Ашулы қаздар мен аюлар" кітабының екі басты кейіпкерінің бірі болды, онда Детройт Лиондарынан Джон Горди Каррасқа қарағанда "аю" рөлін сомдады, ал Каррас – "ашулы қаз" болды. Каррас бір ұлына Плимптонның құрметіне есім қойды. Детройт Лиондарындағы соңғы жылдары Каррас өзінің басынан өткендерін күнделік түрінде жазып, оны "Детройт еркін баспасөзінде" жариялады. Содан кейін ол "Тіпті алыптар да жылайды" (1978) атты естеліктер кітабын және "Сесенбі түнгі футбол" (1991) атты роман жазды.

Құрметтер

1989 жылы «Hawkeye» футболының 100 жылдығын мерекелеумен бірге Айова «Hawkeye» жанкүйерлері барлық уақыттардың командасын сайлады. Команда құрамында шабуыл мен қорғаныста 11 ойыншы, екі доп тепкіш және жанкүйерлердің зор қолдауын алған 15 ерекше ойыншы болды. Каррас қорғаныс шебінің ойыншысы ретінде командаға сайланды. Ол 1977 жылы Айова спорттық даңқ залына, ал 1991 жылы Колледж футболының даңқ залына енгізілді. 2014 жылдың 12 желтоқсанында Big Ten Network онлайн дауыс беру нәтижесі бойынша Каррасты «Айова футболының Рашмор тауы» деп атады. Каррасқа Нил Кинник, Чак Лонг және Тим Дуайт қосылды. 2018 жылдың 28 қазанында «Детройт Лайнз» Каррасты, сондай-ақ бұрынғы «Детройт Лайнз» ойыншылары Герман Мур мен Роджер Браунды франшизаның құрмет сақинасына енгізді. 2020 жылдың 15 қаңтарында NFL Каррас Кантонға енгізілгенін жариялады.

Кейінгі қызметі

Каррас 2007 және 2008 жылдары қысқа мерзімге футбол жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Ол SIL ұйымында Боб Ломбардидің ассистенті ретінде жұмыс істеді. Ол Оңтүстік Каролина штатының Сурфсайд-Бич қаласында "The Cow" деп аталатын балмұздақ дүкенінің иесі болды.

Жеке өмір

Каррас екі рет үйленген. 1958 жылы ол Джоан Юргенсенге үйленді, олардың бес баласы болды. 1975 жылы олар ажырасты. 1980 жылдың 21 наурызында актриса Сьюзан Кларкқа үйленді және олардың бір қызы болды.

Ауру және өлім

Қартайған шағында Каррас денсаулығына байланысты ауыр проблемаларға тап болды, оның ішінде деменция, жүрек ауруы және қатерлі ісік. Каррас 2012 жылдың басында NFL-ге қарсы сотқа жүгінген 3500 бұрынғы NFL ойыншысының бірі болды, бұл соттың себебі - шайқастар мен басқа соққылардан туындаған ұзақ мерзімді зиян. 2012 жылдың 8 қазанында досы Том МакИнерни Каррасқа бүйрек жетіспеушілігі диагнозы қойылғанын хабарлады. Ол Калифорния штатының Санта-Моника қаласындағы Сент-Джонс денсаулық орталығында емделді, содан кейін паллиативтік күтімге жіберілді. Отбасымен Лос-Анджелестегі үйіне қайтқаннан кейін, Каррас 10 қазанның таңертеңгі сағаттарында дүние салды.