Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының адмиралы Дэниел Винсент Галлери (10 шілде 1901 жыл - 16 қаңтар 1977 жыл) – Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің контр-адмиралы. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген шайқастарға қатысты, Атлантика шайқасында U-көшпелермен күресті, оның ең маңызды жетістігі 1944 жылдың 4 маусымында U-көшпені тұтқындауы болды. Соғыстан кейін Галлери очерк және көркем әдебиеттің жемісті авторы атанды. Соғыстан кейінгі әскери қысқартулар кезінде ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жасалып жатқан ауыр қысқартуларды сынаған бірқатар мақалалар жазды. Бұл мақалалар оны «Адмиралдар көтерілісі» деп белгіленген оқиға кезінде басшылықпен келіспеушілікке түсірді.
Daniel Vincent Gallery (July 10, 1901 – January 16, 1977) was a rear admiral in the United States Navy. He saw extensive action during World War II, fighting U boats during the Battle of the Atlantic, where his most notable achievement was the June 4, 1944 capture of the After the war, Gallery was a prolific author of fiction and non fiction. During the post war military cutbacks, he wrote a series of articles criticizing the heavy reductions being made to the US Navy. These articles placed him at odds with the administration during the episode which became known as the Revolt of the Admirals.
Ерте өмір және мансап
Дэниел Дэниел Винсент Галлеридің (Чикагода, 1865 жылғы 19 шілдеде туған), заңгер, және Мэри Онахан Галлери, жазушының ұлы болды. 1917 жылы 16 жасында Галлери Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясына түсті. Ол 1920 жылы бір жыл ертерек бітіріп, Антверпендегі 1920 жылғы Олимпиада ойындарында АҚШ күрес командасының құрамында өнер көрсетті. Оның үш кіші інісі болды, олардың барлығы АҚШ Әскери-теңіз күштерінде карьера жасады. Екі ағасы, Уильям О. Галлери және Филипп Д. Галлери, контр-адмирал шеніне дейін көтерілді. Төртінші ағасы, Джон Ирландия Галлери, католик діни қызметкері және Әскери-теңіз күштерінің капелланы болды. Олардың әкесі Дэниел, шамамен 1839 жылы туған, 1800 жылдардың ортасы мен соңында Ирландияның Клэр графтығындағы Энистимон қаласынан АҚШ-қа көшіп келген. Галлери – ертедегі әскери-теңіз авиаторы болды. Ол гидроұшақтар, торпедалық бомбалаушылар және қосқұбылмалы ұшақтарды ұштырды. 1930 жылдардың соңында ол Ұлттық әуе жарыстарында жарысқа дайындалған Дуглас TBD Devastator торпедалық ұшағында жеңіске жетті. 1941 жылы, АҚШ әлі бейтарап болған кезде, ол Ұлыбританиядағы АҚШ елшілігінде әскери атташе болып тағайындалды. Ұлыбританияда ол Supermarine Spitfire ұшақтарын зауыттан Корольдік әуе күштерінің әуежайларына жеткізу арқылы ұшу үшін жалақысын алды. Ол Ұлыбритания шайқасында Спитфайр ұшақтарын ұшқан жалғыз АҚШ Әскери-теңіз авиаторы болғанын айтқан, бірақ олар қаруланбаған еді.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1942 жылы Галлерия Рейкьявик қаласындағы флоттық әуе базасының басшылығын алды, онда ол неміс суасты қайықтарына қарсы іс-қимылдары үшін қола жұлдызбен марапатталды. Ол сол жерде суасты қайықты қолға түсіру жоспарын ойлап тапты. 1943 жылы Галлерия «Гуадалканал» эскорттық авиатасымалдағыш кемесінің капитаны болып тағайындалды және оны құрамына енгізді. 1944 жылдың қаңтарында ол Норфолк, Вирджиниядан шыққан 21.12 (TG 21.12) суастына қарсы күрес тобына басшылық етті, «Гуадалканал» флагмандық кеме ретінде болды. 1944 жылдың наурыз айында «Гуадалканал» флагмандық кемесі ретінде 22.3 жұмыс тобы құрылды. Осы сапарда Галлерия эскорттық авиатасымалдағыштардан 24 сағаттық ұшу операцияларын бастады, суасты қайықтарды іздеу үшін, олар күндіз су астында жасырынып, авиатасымалдағыштардан және ұшақтардан қашуға тырысты. 9 сәуірде U 515 суға батып, ұзақ уақыт бойы тереңдік зарядтарына ұшырағаннан кейін, суасты қайық шабуылдаушы кемелер арасында су бетіне шығуға мәжбүр болды және аман қалған экипаж кемені тастап кетті. Тастап кетілген U 515 ракеталар мен оқтармен тоңдырылды және ақырында батып кетті. Галлерия бұл кемеге қол жеткізудің тамаша мүмкіндігі болғанын түсінді. Ол келесі рет осындай мүмкіндік туғанда дайын болуға шешім қабылдады. Келесі түнде, жұмыс тобының ұшақтары 1940 жылы құрастырылған U 68 суасты қайығын айдың жарқырағында су бетінде ұстап алып, бір ғана аман қалғанды – U қайығы апатқа ұшыраған кезде палубада ұсталған қарауылшыны қалдырып, батырды.
In March 1944, Task Group 22.3 was formed with Guadalcanal as the flagship. On this cruise, Gallery pioneered 24 hour flight operations from escort carriers in order to hunt U boats, which had begun remaining submerged during daylight to avoid carrier based aircraft. On April 9, the task group sank U 515 was launched in ., commanded by U boat ace Kapitänleutnant Werner Henke. After prolonged depth charging, the submarine was forced to the surface among the attacking ships and the surviving crew abandoned ship. The deserted U 515 was hammered by rockets and gunfire before she finally sank. Gallery saw that this would have been a perfect opportunity to capture the vessel. He decided to be ready the next time such an opportunity presented itself. The next night, aircraft from the task group caught U 68 was launched in 1940. on the surface, in broad moonlight, and sank her with one survivor, a lookout caught on deck when the U boat crash dived.
U-505
TG 22.3 келесі круизі барысында Галлери, егер тағы бір U қайығын ұстау мүмкіндігі туса, десанттық топтар құруға ерекше қадам жасады. 1944 жылғы 4 маусымда Африка жағалауында U 505 қайығымен кездесті. U 505 қайығы Гуадалканалдан екі Grumman F4F Wildcat истребителінің ұшуын байқады. Оның капитаны, обер-лейтенант Харальд Ланге, истребительдерден қашу үшін қайықты суға батырды. Бірақ олар су астындағы субмаринаны көріп, оны эсминецтерге бағыттады. Тәжірибелі қарсы суасты кемелер тобы тереңдік зарядтарын орнатып, U 505-ті қатты сілкіндірді, нәтижесінде клапандар бұзылып, тығыздағыштар жарылып, машина бөлімінде су шашырады. Машина бөлімінен алынған хабарларға сүйене отырып, капитан қайығының ауыр зақымдалғанына сенді және экипажға кемені тастап кетуді бұйырды, бұл соншалықты асығыс болды, толық суға батыру шаралары аяқталмады. Галлери "Пиллсбери" эскорттық эсминецінен десанттық топты суға батып бара жатқан субмаринаға түсіруге және мүмкін болса оны басып алуға бұйрық берді. Жақын мандағы эсминецтер .50 калибрлі және 20 мм зениттік пулеметтерін пайдаланып, немістерді кемеден қуды, десанттық топқа оған түсуге мүмкіндік берді. Кемеге отырғаннан кейін, олар теңіз суының сорғышының қақпағын ауыстырып, U қайығының бірден суға батуын болдырмады. Десантшылар субмаринаның "Энигма" шифрлеу машинасы мен кодтар кітабын алып шықты. (Бұл миссияның басты мақсаты болды, себебі ол 10-шы флоттағы шифрларды бұзушыларға кодтарды бұзбай-ақ неміс сигналдарын дереу оқуға мүмкіндік беретін еді). Олар оны бақылауға алып, U 505 1812 жылғы соғыстан бері АҚШ Әскери-теңіз күштері ашық теңізде басып алған алғашқы шетелдік әскери кеме болды. Осы оқиға "Барлық бортты түсіріңдер!" бұйрығының АҚШ Әскери-теңіз күштері капитанынан соңғы рет берілгені болды. Десанттық топты басқарған лейтенант Альберт Дэвид, жарылуға дайын зарядтары бар деп болжанатын суға батып бара жатқан субмаринаға батыл түскені үшін Құрмет медалімен марапатталды – Атлантика флотында екінші дүниежүзілік соғыс кезінде берілген жалғыз Құрмет медалі. U 505-ті басып алғаны үшін 22.3-ші міндеттік топқа Президенттік бірлік марапаты берілді, ал Галлериге Ерекше қызмет медалі табысталды. Сонымен қатар, ол Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Эрнест Дж. Кингтен қатты сөгіс алды. Кинг, егер U 505-тің басып алынуы құпия сақталмаса, немістер кодтарын өзгертіп, "Энигма" шифрлеу дөңгелектерін ауыстыратынын көрсетті. Галлери өз командасына ең жақсы теңіз оқиғасы туралы үнсіздікті сақтаудың маңыздылығын түсіндірді. Оның табысы оны медальдың орнына әскери соттан сақтап қалды. (Екі белгілі теңіз тарихшысы, Сэмюэл Элиот Морисон мен Клей Блэр, Галлери ісіне қарама-қарсы пікір білдірді. Морисон оны ең жақсы әскери дәстүрдегі батыл ерлік деп қарады; Блэр адмирал Кингтің жағында болды және оны Атлантиканың екі жағындағы кодтармен жасалған барлық жұмысты жоюы мүмкін ақылсыздық деп атады.) Соғыстан кейін Кинг жеке өзі U қайығын басып алғаны үшін 22.3-ші міндеттік топқа Президенттік бірлік марапатын беруді бекітті.
Соңғы соғыс
1945 жылдың қыркүйегінде Галлерияға "Хенкок" әуе кемесінің басшылығы берілді. 1945 жылдың 10 желтоқсанында ол "Хенкок" әуе кемесінің басшылығынан түсті.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қызмет
Контр-адмирал шеніне көтерілгеннен кейін Галерея Теңіз операциялары бастығының көмекшісі болды. Ол Корея соғысы кезінде 6-шы авианосецтер дивизиясының командирі болды.
"Адмиралдар көтерілісі"
"Адмиралдар көтерілісі" Луис Джонсон Қорғаныс министрі қызмет еткен кезеңде болды. Джонсон авианосецтер флотын таратуды, Теңіз жаяу әскерлері корпусын Армияға қосуды және Теңіз күштерін конвойды сүйемелдеу күшіне дейін қысқартуды жоспарлады. Галерея The Saturday Evening Post журналында осы жоспарларды қатаң сынаған бірнеше мақала жазды. "Теңіз күштерін құрылысқа жібермеңдер!" деген соңғы мақала соншалықты ызаландырғыш болды ki, Галерея бағынбаушылық үшін әскери соттан мүжілдеп құтылды. Бұл оның үшінші жұлдызынан айырылуына әкелді. Ол тағы 12 жыл қатардағы қызметте болса да, оның мансабы дерлік аяқталды. Зейнеткерлікке шыққан кезде ол контр-адмиралдар тізімінде екінші орында тұрды.
10-шы әскери-теңіз округінің қолбасшылығы
Галереяның соңғы қызметі 1956 жылдың желтоқсанынан 1960 жылдың шілдесіне дейін Пуэрто-Риконың Сан-Хуан қаласындағы Оныншы теңіз округінде болды. Осы қызмет кезінде ол Ротари және Лайонс клубтарының көмегімен Пуэрто-Рикода алғашқы Кіші лигаларын құрды. Сондай-ақ ол сол жерде алғаш рет Тринидадтың болат оркестрлерін естіді. Ол бұл дыбысқа настолько әсерленді ki, өз командасының теңіз күштері оркестрі үшін 120 долларға болат барабандар сатып алды. 1957 жылы ол алғашқы толық американдық және жалғыз әскери болат оркестрін құрды. Оныншы теңіз округінің болат тобы – немесе олар өздерін «Адмирал Данның пандемониясы» деп атады – АҚШ теңіз күштерінің болат тобына айналып, 1999 жылға дейін АҚШ теңіз күштерінің елшілері ретінде әлемді аралады. Галерея 1960 жылы медициналық сараптамадан өтіп, қызметке жарамсыз деп табылғаннан кейін зейнетке шығуға мәжбүр болды. Галерея зейнетке шыққанға дейін «мазар тасын көтеру» салты жойылған еді. Сондықтан ол сол дәуірдегі контр-адмирал шенінен зейнетке шыққан санаулы адмиралдардың бірі болды. Оның көптеген замандастары вице-адмирал шенімен зейнетке шықты. 1977 жылдың 16 қаңтарында 75 жасында Бетесда теңіз күштерінің медициналық орталығында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратының 3-бөлімінде, екі бауырының қасында толық әскери салтанатпен жерленді.