Чарльз Калверт, 3-ші Балтимор лорды: Өмірбаяны мен Мэриленд колониясының тарихы

Кіріспе

Англиялық пэр және отарлық әкімші (1637–1715)

Чарльз Калверт, 3-ші Барон Балтимор (27 тамыз 1637 – 21 ақпан 1715) – ағылшын пэрі және отарлық әкімші. Ол 1675 жылы әкесі Сесил Калверттің, 2-ші Барон Балтимордың қайтыс болуынан кейін Мэриленд провинциясын мұраға алды. 1661 жылдан бастап, 24 жасында колонияға келгеннен бері ол әкесінің орынбасар губернаторы болды. Алайда, Чарльз 1684 жылы Мэрилендтен Англияға кетіп, енді қайта оралмады. 1688 жылы Англиядағы Даңқты революциядан кейінгі оқиғалар Калверттің Мэрилендтегі құқығын жоғалтты; 1689 жылы колонияға берілген корольдік жарғы алынып тасталды, нәтижесінде Британдық Таж тікелей басқару құқығына ие болды. Калверттің саяси проблемаларының көп бөлігі оның Рим-католик дінімен байланысты болды, ол Англия шіркеуінің орнықты дінімен қайшы келеді. Калверт төрт рет үйленді, үш әйелінен өтті және кем дегенде екі баласы болды. Ол 1715 жылы 78 жасында Англияда қайтыс болды, оның отбасының байлығы айтарлықтай азайды. Ол қайтыс болғаннан кейін, өзінің титулын және Мэрилендке деген құқығын екінші ұлы Бенедикт Леонард Калвертке, 4-ші Барон Балтиморға (1679–1715) берді, ал үлкен ұлы Сесил жас кезінде қайтыс болды. Алайда, Бенедикт Калверт әкесінен екі ай ғана көп өмір сүрді, және король Мэриленд провинциясындағы отбасылық меншікті қалпына келтіру міндеті Англия шіркеуіне ауысқан Чарльз немересіне (1699–1751) тиесілі болды.

Ерте өмір

Чарльз 1637 жылғы 27 тамызда Англияда дүниеге келді және Англия азаматтық соғысының діни қақтығыстарын көрді. Оның әкесі Сесил Калверт, 2-ші Барон Балтимор (1605–1675), Мэриленд штатының алғашқы иелік губернаторы және Ньюфаундлендтің 9-шы иелік губернаторы болды (Калверттің ең алғашқы колониясы болған "Авалонды" қоса алғанда). Оның анасы Анна Арунделл (шамамен 1615/16–1649), Вардурдың 1-ші бароны Арунделлдің (1550–1639) қызы болды. Анна мен Сесил 1627 немесе 1628 жылы үйленді және тоғыз балалары болды. Дегенмен, Чарльздың бауырларының тек екеуі ғана ересек жасқа жетті, ал Аннаның өзі жас Чарльз 12 жасқа толғанда 1649 жылы қайтыс болды.

Саяси ахуал

Кальверттер отбасы римдік католиктер болған және Мэрилендті католиктер мен протестанттардың, сондай-ақ Англия шіркеуінің мүшелерінің бейбіт бірге өмір сүретін колония ретінде құрған. Сесил Калверт, 2-ші Барон Балтимор (1605–1675), әкесі Джордж үшін арналған меншік құқығын алды, ол 1632 жылы 53 жасында, оған берілмес бұрын қайтыс болды. Сесил Мэриленд колониясын Англиядағы үйінен құрды, (бірақ өзінің кіші інісі Леонардты (1606–1647) алғашқы колониялық губернатор ретінде жіберді және католик ретінде колонияда діни төзімділікті насихаттау арқылы әкесінің мұрасын жалғастырды. Ол жеке өзі колониясына бармағанмен, Мэрилендті қырық екі жыл бойы басқарды. 1649 жылы Мэриленд штатының Бас Ассамблеясы, он жылдық колониялық заң шығару органы, Мэриленд толеранттылық заңын қабылдады, ол «Дін туралы заң» деп те белгілі, бұл заң үштік христиандарға діни төзімділікті міндеттейтін заң еді. 1649 жылдың 21 қыркүйегінде Мэриленд колониясының Ассамблеясы қабылдаған бұл заң Британдық Солтүстік Америка колонияларында діни төзімділікті талап ететін алғашқы заң болды. Кальверттер отбасы Англия шіркеуінің қалыптасқан іліміне бағынбаған католиктер мен басқа да үштік христиандарды қорғау үшін заңның қабылдануын қалады. Діни төзімділік шамамен 40 жылға дейін сақталды, 1689 жылғы протестанттық төңкеріс кезінде күші жойылды. 1689 жылдан 1776 жылға дейін Мэриленд ресми түрде англикандық болып саналды.

Мэрилендке келу

Чарльз Калверт 1661 жылы 24 жасында Мэрилендке кемемен келіп, Барон Балтиморлардың колонияны жеке басқаруға кіріскен алғашқысы болды. Ол әкесі тарапынан губернатордың орынбасары болып тағайындалды, ал Сесил Калверт 1675 жылы қайтыс болғанда Чарльз Мэрилендті мұраға алды және өз құқығымен губернатор болды. 1666 жылға дейін ол Ральф Дарналлдың қызы Мэри Дарналлға үйленді, ол Калверттің төрт әйелінің біріншісі болды. Дарналл отбасы Мэриленд штатының бай плантаторлары және рим католиктері еді. Өкінішке орай, Мэри ұзақ өмір сүрмеді, ол 1667 жылға дейін бала туғанда қайтыс болды. Чарльз жаңа әйел табуға асықпады. 1667 жылы ол екінші рет Джейн Лоуға (1644–1693/4) үйленді, ол Мэриленд штатының Сент-Мэри округының полковнигі Генри Сеуоллдың жесірі, Винсент Лоу мен оның әйелі Энн Кавендиштің қызы еді. 1667 жылдың соңында немесе 1668 жылдың басында олардың Сесил есімді ұлы дүниеге келді.

Экономикалық мәселелер

Калверттің губернаторлық өмірі экономикалық проблемалардың күшеюімен қиындады. 1660 жылдардан бастап Мэрилендтің негізгі өнімі және экспорттық табысының маңызды көзі болған темекінің бағасы ұзаққа созылған құлдырауға ұшырады, бұл әсіресе кедейлер арасында экономикалық қиындықтарға әкелді. Кальверт пен оның поддандылары арасындағы көптеген жанжалдар Мэрилендте ағылшын заңдарының қолданылу шегі және меншік үкіметінің заңнан тыс өкілеттік құқықтарын қаншалықты пайдалануы мүмкін деген мәселелерге байланысты болды. Ассамблея делегаттары заңның «толық күші мен билігін» орнатуды көздесе, Кальверт өзінің өкілеттік құқықтарын қорғап, ағылшын заңын қайда және қашан қолдану керектігін тек өзі мен кеңесшілерінің шеше алатынын талап етті. Мұндай беймәлімдік өздікше билік етуге айыптауларға мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ Мэриленд Делегаттар палатасына сайлау құқығын кемінде 1000 акр (4 км²) жері барлармен шектеді. 1676 жылы ол сайлаушыларға ассамблеяға екі емес, төрт делегатты қайтаруды бұйырды. Мұндай шаралар ассамблеяны басқаруды жеңілдеткенімен, Кальверт пен оның поддандылары арасындағы қарым-қатынасты шиеленістірді. Олардың құқықтық жағдайы бастапқыда нақты болмағандықтан, колониялық соттар христиан дінін қабылдаған құлдарды босатуға бейімділік танытты. Иелерінің құқықтарын қорғау үшін заңдық мәртебені нақтылауға бағытталған заңдар қабылдана бастады. Алайда, мұндай заңдардың әсері бірден сезілмеді, өйткені Мэрилендке африкалықтарды ірі көлемде импорттау 1690 жылдарға дейін басталған жоқ. Осы кезде провинцияның саяси құрылымы жарыла бастады. Вирджиния губернаторы «Мэриленд қазір азапталып, бөлшектеу қаупіне ұшырап отыр» деп хабарлады. Басқарушы кеңес пен ассамблея арасындағы қарым-қатынас нашарлай түсті. Бұл наразылықтың түбінде темекі бағасының үздіксіз төмендеуі жатты, ол 1680 жылдарға қарай 30 жыл ішінде 50%-ға төмендеді. Бұл шаралар Пеннмен болған дауды қорғауға, сондай-ақ колониядағы католиктерді жақтаған деген айыптамаларға жауап беруге бағытталған еді.

Calvert's life as governor was aggravated by growing economic problems. From the 1660s onwards, the price of tobacco, the staple crop of Maryland and its chief source of export income, began a long slide, causing economic hardship especially among the poor. Much conflict between Calvert and his subjects turned on the question of how far English law should be applied in Maryland, and to what degree the proprietary government might exercise its own prerogative outside of the law. Delegates to the assembly wished to establish the "full force and power" of the law but Calvert, ever protective of his prerogative, insisted that only he and his councillors might decide where and when English law should apply. Such uncertainty could and did permit the charge of arbitrary government. He also restricted election to Maryland's House of Delegates to those who owned at least 1,000 acres (4 km2) of land. In 1676 he directed the voters to return half as many delegates to the assembly, two instead of four. Measures like these might make the assembly easier to manage, but they tended to strain relations between Calvert and his subjects. their legal status was initially unclear and colonial courts tended to rule that a slave who accepted Christian baptism should be freed. In order to protect the rights of their owners, laws began to be passed to clarify the legal position. However, the impact of such laws would not be felt for some time, as large scale importation of Africans to Maryland would not begin until the 1690s. By this time the political fabric of the province was starting to tear. The governor of Virginia reported that "Maryland is now in torment and in great danger of falling in pieces". Relations between the governing council and the assembly grew increasingly poor. Underlying much of the rancour was the continued slide in the price of tobacco, which by the 1680s had fallen 50% in 30 years. both to defend himself in the dispute with Penn as well as to answer charges that he favoured Catholics in the colony.

Мэрилендтегі протестанттық революция

Сол уақытта Мэриленд протестанттары, енді колонияның басым көпшілігін құрап, Англиядан келген қауесеттерге құлақ қойып, католиктердің құйрық тірліктерінен қорқып, жеке меншік үкіметке қарсы көтеріліс ұйымдастыра бастады. Губернатор Жозеф жиналысты шақырудан бас тартып, қару-жарақты жөндеуге алып кеткені жағдайды нашарлатты. Дарналл, күшінде кемдік танытып, кейін былай деп жазды: "Біз осы жағдайда қалдық және ашуланған халықты тыныштандыруға ешқандай үміт қалмады, қан төгуді болдырмау үшін капитуляция жасадық және басылдық." Кальверттің екінші әйелі Джейн шамамен 1693 немесе 1694 жылдары қайтыс болды, ал Кальверт 1701 және 1710 жылдар аралығында үшінші рет Мэри Бэнкске үйленді. Оның төртінші және соңғы некесі 1712 жылы Томас Чарлтонның қызы Маргарет Чарлтонмен болды. Кальверттің 1688 жылы Англияда туған, кейіннен әскерде мансапқа ие болып, өзінің кезенінде Мэриленд губернаторы болған заңды емес ұлы Чарльз Кальверт Лейзенби болуы мүмкін. Капитан Кальверттің ата-анасы анық белгілі емес, бірақ оның әкесі 3-ші Балтимор бароны болған деген болжам қалыптасқан. Ғалым Энн Йенчтің кітабында бұл болжам Капитан Кальвертке 3-ші Балтимор баронынан жер берілгені және оны әскери қызметке алмастырғандығы туралы мәліметтермен расталғандай. Сол сияқты, 5-ші Балтимор бароны, Бенедикт Леонард Кальверт ағаның ұлы, 15 жасқа толғаннан кейін Мэриленд провинциясының губернаторы қызметіне өзінің үлкен туысын тағайындады. Оның анасының кім екені де белгісіз, бірақ Кальверт отбасының құжаттарына сәйкес, ол шамамен 1728 жылы қайтыс болған графша Генриетта, сондай-ақ "Ана Кальверт" деп белгілі болған. Алайда, Дуглас Ричардсонның "Плантагенеттік шежіре: колониялық және орта ғасырлық отбасылар туралы зерттеу", 2-басылым, 467-бет, Лейзенбиді 3-ші баронның заңды емес баласы ретінде көрсетпейді, сондай-ақ басқаларды да. Кальверттің Англиядағы резиденциясы оның отбасының Суррейдегі Вудкот Парктегі меншігі болды. 1712 жылға қарай Вудкотты Селия Фиенс былай сипаттады:
<blockquote>Лорд Балтимордың Вудкут Гриндегі үйі кіре берісте қабырғамен қоршалған, алдында қоршау, ішінде кең аулалар, содан кейін мал төбелеріне арналған жол және әдемі ат суару орыны бар; үй ескі, бірақ кең, бірақ жерге жайылып жатыр; мен өткенде ауланың екі шетінде биік мұржаларды көрдім, ал соңында қоршаумен және адвокаттармен жабдықталған ғимарат болды.</blockquote>
Осылайша, ол Римді тастап, англикан дініне көшті, "протестанттық дінді қабылдауға" шешім қабылдады және бұл қадам Жаңа Әлемдегі отбасының жоғалған байлығын қайтаруға көмектеседі деп үміттенді. Өкінішке орай, патша петицияны қарауға үлкермей, Бенедикт әкесінен екі ай өткен соң қайтыс болды, титулын өз кезегінде ұлы Чарльзға берді.

Meanwhile, Maryland Protestants, by now a substantial majority in the colony, feeding on rumors from England and fearing Popish plots, began to organize rebellion against the proprietary government. Governor Joseph did not improve the situation by refusing to convene the assembly and, ominously, recalling weapons from storage, ostensibly for repair. Darnall, heavily outnumbered, later wrote: "Wee being in this condition and no hope left of quieting the people thus enraged, to prevent effusion of blood, capitulated and surrendered." Calvert's second wife, Jane, died around 1693 or 1694, and Calvert married a third time, to Mary Bankes, some time between 1701 and 1710. His fourth and final marriage was to Margaret Charleton, daughter of Thomas Charleton, in 1712. Calvert may also have had an illegitimate son, Charles Calvert Lazenby, born in England in 1688, who would grow up to have a career in the army and later become Governor of Maryland in his own right. Captain Calvert's parents have never been positively identified but it has long been assumed that his father was the 3rd Baron Baltimore. This assumption appears to be supported in scholar Anne Yentsch's book by the fact that Captain Calvert was granted lands by the 3rd Baron Baltimore, which he then exchanged for a military commission. Likewise, the 5th Baron Baltimore, son of Benedict Leonard Calvert Sr., placed his older cousin as governor of the Maryland Province after he assumed the title at the young age of 15. His mother's identity is also unknown but, judging by the Calvert family papers, she appears to have been the Countess Henrietta, also known as "Mother Calvert", who died circa 1728. However, Douglas Richardson's Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families, 2nd Edition, p. 467, does not list Lazenby as an illegitimate child of the 3rd Baron; nor any others. Calvert's residence in England was his family's estate at Woodcote Park in Surrey. Around 1712, Woodcote was described by Celia Fiennes:
<blockquote>Lord Baltimores in Woodcut Green encompassed with a wall at the entrance, a breast wall with pallisadoes, large courts one within the other, and a back way to the stables where there is a pretty horse pond; the house is old but low, though large run over much ground; as I drove by the side saw broad chimneys on the end and at due distance on the side on both ends the sides of a court which terminated in a building on which there is a lead with railes and barristers. Accordingly, he abandoned Rome and converted to Anglicanism, deciding to "embrace the protestant religion", and gambling that this move would win back his family's lost fortune in the New World. Unfortunately, before the king could rule on the petition, Benedict died, just two months after his father, passing on his title in turn to his son Charles.