Луиджи Ванвителли: Итальян архитектор және суретшісі
Luigi Vanvitelli
Луиджи Ванвителли (1700-1773) – Италияның көрнекті сәулетшісі, кеш барокко және неоклассицизм стиліндегі ең маңызды жұмыстардың авторы. Римде Треви фонтанының құрылысына қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық сәулетші (1700–1773)
Italian architect (1700–1773)
Луиджи Ванвителли (; 12 мамыр 1700 – 1 наурыз 1773), голланд тілінде Лодевик ван Виттель деп белгілі, итальяндық сәулетші және суретші. Италияның 18 ғасырындағы ең көрнекті сәулетшісі, ол неоклассицизмге оңай көшуге мүмкіндік берген, тыныш классикалық академиялық кешкі барокко стилінде жұмыс істеді.
Luigi Vanvitelli (; 12 May 1700 – 1 March 1773), known in Dutch as Lodewijk van Wittel , was an Italian architect and painter. The most prominent 18th century architect of Italy, he practised a sober classicising academic Late Baroque style that made an easy transition to Neoclassicism.
Өмірбаян
Ванвителли Неаполь қаласында итальяндық Анна Лоренцани мен голланд пейзаж және қала суретшісі (ведутa) Каспар ван Виттельдің ұлы болып дүниеге келді, ол Ванвителли есімін де қолданды. Ол Римде архитектор Никола Сальвиден тәлім алып, Треви фонтанының құрылысында онымен бірге жұмыс істеді. Латерандағы Сан-Джованни базиликасының фасады (1732) және Треви фонтанының артындағы Палаццо Поли фасады үшін өткен конкурстардағы айқын табыстарынан кейін, Папа Клемент XII оны Марке аймағына бірнеше паптық жобаларды салуға жіберді. 1732 жылы Анконада ол 20 000 шаршы метрден астам аумақты қамтитын бесбұрышты ғимарат – Лазаретті жобалады. Ол әскери қорғаныс органдарын кемелермен қалаға жеткен жұқпалы аурулардың қаупінен қорғау үшін салынды. Кейін ол әскери госпиталь немесе казарма ретінде де пайдаланылды. Римде Ванвителли Санкт-Петер базиликасының күмбезіне жарықтар пайда болғанда оны тұрақтандырып, Трастевередегі Сант-Чечилия шіркеуінде фреска салуға уақыт тапты. Сондай-ақ, ол Беневентодағы Калоре Ирпино өзені үстінен көпір салды. 1742 жылдан бастап Ванвителли (Никола Сальвимен бірге) Португалия королі V Иоанн үшін Жақсы Хабаршы Иоанн шіркеуін жобалады. Ол Римде салынды, 1747 жылы бөлшектелді және Лиссабонға жіберілді, онда ол Сент-Рок шіркеуінде (Igreja de São Roque) қайта құрастырылды. Ол 1750 жылы аяқталды, бірақ мозаикалар 1752 жылға дейін бітпеді. Көптеген құнды мәрмәр және басқа да қымбат тастардан, сондай-ақ алтынмен жалатылған қоладан салынған бұл шіркеу сол кезге дейін Еуропадағы ең қымбат шіркеу деп есептелді.
Vanvitelli was born in Naples, the son of an Italian woman, Anna Lorenzani, and a Dutch painter of land and cityscapes (veduta), Caspar van Wittel, who also used the name Vanvitelli. He was trained in Rome by the architect Nicola Salvi, with whom he worked on the construction of the Trevi Fountain. Following his notable successes in the competitions for the facade of the Basilica di San Giovanni in Laterano (1732) and the facade of Palazzo Poli behind the Trevi Fountain, Pope Clement XII sent him to the Marche to build some papal projects. At Ancona in 1732, he devised the vast Lazaretto, a pentagonal building covering more than 20,000 square meters, built to protect the military defensive authorities from the risk of contagious diseases potentially reaching the town with the ships. Later it was used also as a military hospital or as barracks. In Rome, Vanvitelli stabilized the dome of St. Peter's Basilica when it developed cracks and found time to paint frescos in a chapel at Sant Cecilia in Trastevere. He also built a bridge over the Calore Irpino in Benevento. Beginning in 1742 Vanvitelli designed (along with Nicola Salvi) the Chapel of St. John the Baptist for King John V of Portugal. It was built in Rome, disassembled in 1747, and shipped to Lisbon, where it was reassembled in the Church of St. Roch (Igreja de São Roque). It was completed in 1750, although the mosaics in it were not finished until 1752. Built of many precious marbles and other costly stones, as well as gilt bronze, it was held to be the most expensive chapel in Europe up to that time.
Реджия ди Казерта
Ванвителлидің техникалық және инженерлік қабілеттері, сондай-ақ оның сахналық драма сезімі Неапольдің Карл VII-сін (кейін Испания королі Карл III) Казертаның ұлы сарайын салуға ынталандырды, ол Неаполь Корольдігін басқарудағы жаңа бастама ретінде көзделген. Карл VII Неаполь Версаль сарайымен теңесетін сарайды қалағандықтан, Ванвителлиге Еуропадағы ең әдемі сарайды құруды тапсырды. Әлемдегі барлық патшалық сарайлардың ішінде Казерта көлемдік көрсеткіш бойынша ең ірісі болып табылады, оның көлемі 2 миллион м³-ден асады. Казерта сарайының құрамына желпіш пішіндес Винья-дель-Вентаглио жүзімдігі кірді. Сарайға жақын Сан-Люсио ауданындағы еңіс жерге отырғызылған жүзімдік, жартылай шеңбер пішіндес құрылымдалды және әрқайсысы әртүрлі жүзім сорттарымен тізілген 10 сегментке (немесе "желкен қанаттарына") бөлінді. Винья-дель-Вентаглиода егілген сорттардың арасында Кампанияның жергілікті Pallagrello bianco және Pallagrello nero сорттары болды. Ванвителли өмірінің соңына дейін осы жобада Карл үшін және оның мұрагері Фердинанд IV үшін жұмыс істеді. Неапольде ол қаланың патшалық сарайын (1753 жыл) және бірнеше аристократиялық сарайларды, сондай-ақ Missione ai Vergini жаңа шіркеуі мен монастырын салуға үлкен үлес қосты. Оның инженерлік таланты да жоғары бағаланды: Казерта үшін ол каскадтар мен фонтандарды қамтамасыз етуге арналған ұлы акведук жүйесін жобалады. Луиджи Ванвителли 1773 жылы Казертада қайтыс болды.
Vanvitelli's technical and engineering capabilities, together with his sense of scenographic drama led Charles VII of Naples (later King Charles III of Spain) to commission the grand Palace of Caserta, intended as a fresh start for administering the ungovernable Kingdom of Naples. Charles VII of Naples desired a palace which would rival the Palace of Versailles and therefore commissioned Vanvitelli to create the most beautiful palace in Europe. Of all the royal palaces in the world, Caserta is by far the largest in terms of volume, with more than 2 million m³. Included in the Reggia di Caserta was the fan shaped Vigna del Ventaglio vineyard. Planted on sloping terrain in the San Leucio frazione near the palace, the vineyard was planted in a semicircle design subdivided into 10 segments (or "fan blades") each planted to a different grape variety. Among the varieties known to have been planted in the Vigna del Ventaglio were native Campanian varieties Pallagrello bianco and Pallagrello nero. Vanvitelli worked on the project for the rest of his life, for Charles and for his successor Ferdinand IV. In Naples, he added to the city's royal palace (1753) and some aristocratic palaces, and churches such as the new church and monastery for the Missione ai Vergini. His engineering talents were exercised as well: for Caserta, he devised the great aqueduct system that brought water to run the cascades and fountains. Luigi Vanvitelli died at Caserta in 1773.