Гуерчино: Итальян суретшісі, барокко дәуірінің шебері
Guercino
Итальян суретшісі Гуерчино (1591-1666) – барокко стиліндегі шебер, өнер туындыларындағы жарық пен реализммен ерекше көзге түседі. Биографиясы, суреттері туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVII ғасырдағы итальяндық Seicento кезеңінің суретшісі Джованни Франческо Барбиери (8 ақпан 1591 – 22 желтоқсан 1666), көбінесе (ил) Герчино деп аталады, Италия Барокко суретшісі және сурет салу шебері. Оның ерте туындыларындағы күшті натурализм, кейінгі жұмыстарының классикалық үйлесімділігінен өзгеше. Оның көптеген суреттері жарықтылығымен және көшпенді стилімен ерекшеленеді.
17th century painter of the Italian Seicento
Giovanni Francesco Barbieri (February 8, 1591 – December 22, 1666), better known as (il) Guercino , was an Italian Baroque painter and draftsman from Cento in the Emilia region, who was active in Rome and Bologna. The vigorous naturalism of his early manner contrasts with the classical equilibrium of his later works. His many drawings are noted for their luminosity and lively style.
Өмірбаян
Джованни Франческо Барбиери Болонья мен Феррараның арасындағы По аңғарындағы Кенто қаласында шаруа отбасында дүниеге келді. Ол ерте жасында көздері қиық болғандықтан, баршаға танымал Герчино (итальян тіліндегі «guercio» сөзінің кішіртпесі) деген лақап атқа ие болды. Көбінесе өзімен-өзі оқыған ол 16 жасында Болонья мектебінің суретшісі Бенедетто Геннаридің шеберханасында шәкірт болып жұмыс істеді. Оның алғашқы тапсырысы – 1615–1616 жылдар аралығында Кентодағы Каса Паннини үйін фрескалармен безендіру болды. Ондағы оның пейзаждарының нақтылығы көркемдік тәуелсіздігін көрсетеді, сол дәуірдегі «Айшықты пейзаж» және «Ауылдық концерт» атты картиналары да осы сипатқа ие. Болоньяда ол Людовико Карраччидің мақтауына бөенді. Ол әрқашан өзінің ерте стиліне Людовико Карраччидің Кентодағы Капуцин шіркеуі үшін салған «Ла Каррачина» деп аталатын Мадонна суретін зерттеуінің әсер еткенін мойындады. Оның 1618–1622 жылдар шамасында салған «Et in Arcadia ego» картинасында латын тіліндегі ұран алғаш рет қолданылды, кейіннен Пуссен және басқалар да осы ұранды қабылдады. Ол тіпті ең көркем ортада да өлім жасырынып тұратынын білдіреді. Осы картинаның драматизмге толы композициясы (Тоскананың Ұлы герцогы үшін салған «Аполлонның Марсияның терісін сызуы» (1617–1618) картинасымен байланысты, олардың екеуі де бірдей екі қойшы бейнесін көрсетеді) Герчиноның ерте туындыларына тән, олар көбінесе күрделі идеялармен толы. Ол кардинал Серраға, Феррарадағы Папаның өкіліне, екі үлкен картина – «Филистіндердің Самсонды қолға түсіруі» (1619) және «Қарғалармен тамақтандырылған Илияс» (1620) суреттерін сыйлады. Герчиноның Римде Караваджоның туындыларын көргені мүмкін емес кезде жасалған бұл картиналар, дегенмен, айқын нақтылыққа ұмтылған Караваджо стилін көрсетеді.
Giovanni Francesco Barbieri was born into a family of peasant farmers in Cento, a town in the Po Valley mid way between Bologna and Ferrara. Being cross eyed, at an early age he acquired the nickname by which he is universally known, Guercino (a diminutive of the Italian noun [[wikt:guercio, meaning 'squinter'). Mainly self taught, at the age of 16, he worked as apprentice in the shop of Benedetto Gennari, a painter of the Bolognese School. An early commission was for the decoration with frescos (1615–1616) of Casa Pannini in Cento, where the naturalism of his landscapes already reveals considerable artistic independence, as do his landscapes on canvas Moonlit Landscape and Country Concert from the same era. In Bologna, he was winning the praise of Ludovico Carracci. He always acknowledged that his early style had been influenced by study of a Madonna painted by Ludovico Carracci for the Capuchin church in Cento, affectionately known as "La Carraccina". His painting Et in Arcadia ego from around 1618–1622 contains the first known usage anywhere of the Latin motto, later taken up by Poussin and others, signifying that death lurks even in the most idyllic setting. The dramatic composition of this canvas (related to his Flaying of Marsyas by Apollo (1617–1618) created for The Grand Duke of Tuscany, which shares the same pair of shepherds) is typical of Guercino's early works, which are often tumultuous in conception. He painted two large canvases, Samson Seized by Philistines (1619) and Elijah Fed by Ravens (1620), for Cardinal Serra, a Papal Legate to Ferrara. Painted at a time when it is unlikely that Guercino could have seen Caravaggio's work in Rome, these works nevertheless display a starkly naturalistic Caravaggesque style.
Рим
Герчиноны маркиз Энцо Бентивоглио 1621 жылы жаңадан сайланған болониялық Лудовизи Папасына, Папа Григорий XV-ке ұсынды. 1621–1623 жылдары Римде өткізген жылдары өте жемісті болды. Осы кезеңде ол Вилла Людовисидегі казинодағы «Аврора» фрескасын, Сан-Крисогоно шіркеуінің (1622) «Даңқтағы Сан-Крисогоно» төбесін, Папа Григорий XV-нің портретін (қазір Гетти мұражайында) және Ватиканның Киелі Петір базиликасы үшін «Санкт-Петронилланың құрбандық алтарі» (қазір Капитолий мұражайында) салды.
Guercino was recommended by Marchese Enzo Bentivoglio to the newly elected Bolognese Ludovisi Pope, Pope Gregory XV in 1621. The years he spent in Rome, 1621–23, were very productive. From this period are his frescoes Aurora at the casino of the Villa Ludovisi, the ceiling in San Crisogono (1622) of San Chrysogonus in Glory, the portrait of Pope Gregory XV (now in the Getty Museum), and the St. Petronilla Altarpiece for St. Peter's Basilica in the Vatican (now in the Museo Capitolini).
Болонияға оралу
1623 жылы XV Грегорий қайтыс болғаннан кейін Герчино туған қаласы Центоға оралды. 1626 жылы Пьяченца соборында фреска салуды бастады. 1629 жылдан кейінгі мансабының толық мәліметтері Герчино мен оның ағасы Паоло Антонио Барбиеридің, белгілі натюрморт суретшісінің, үнемі жаңартып отырған және сақталған "Libro dei Conti di Casa Barbieri" есеп кітабында жақсы жазылған. 1618 мен 1631 жылдар аралығында Джованни Баттиста Паскуалини Герчиноның ерте туындыларын көрсететін 67 гравюра жасады, бірақ олар "Libro dei Conti" кітабына енбеген. 1642 жылы саудадағы бәсекелесі Гвидо Ренидің қайтысынан кейін Герчино өзінің жұмыс шеберханасын Болоньяға көшірді, онда ол Ренидің қасиетті сюжеттерді суреттеудегі жетекші рөлін иеленді. Кейінгі туындыларының кейбіреулері Рени стиліне жақын, ал олардың ерте туындыларындағы айқын контрастқа қарағанда әлдеқайда жарық және анық боялған. 1655 жылы Францискан Реджио ордені оған Мадонна мен Баланың бейнесін көрсеткен Әулие Луканның алтарьдық суреті үшін 300 дукат төледі (қазір Канзас-Ситидегі Нельсон-Аткинс өнер мұражайында сақталады). 1657 жылы Корсинилер Мәсіхтің қамшылануы суреті үшін де 300 дукат төледі.
Following the death of Gregory XV in 1623, Guercino returned to his hometown of Cento. In 1626, he began his frescoes in the Duomo of Piacenza. The details of his career after 1629 are well documented in the account book, the Libro dei Conti di Casa Barbieri, that Guercino and his brother Paolo Antonio Barbieri, a notable painter of still lifes, kept updated, and which has been preserved. Between 1618 and 1631, Giovanni Battista Pasqualini produced 67 engravings that document the early production of Guercino, which is not included in the Libro dei Conti. In 1642, following the death of his commercial rival Guido Reni, Guercino moved his busy workshop to Bologna, where he was now able to take over Reni's role as the city's leading painter of sacred subjects. Some of his later works are closer to the style of Reni, and are painted with much greater luminosity and clarity than his early works with their prominent use of chiaroscuro. In 1655, the Franciscan Order of Reggio paid him 300 ducats for the altarpiece of Saint Luke Displaying a Painting of the Madonna and Child (now in Nelson Atkins Museum of Art, Kansas City). The Corsini also paid him 300 ducats for the Flagellation of Christ painted in 1657.
Жұмыстар мен оқушылар
Гурчиноның өте жылдам сурет салу қабілеті ерекше болды: ол шіркеулер үшін 106 үлкен алтарьдық суреттерді және оның басқа суреттері шамамен 144-ке жетеді. Ол сондай-ақ жемісті суретші болды. Оның туындыларына көптеген суреттер кіреді, әдетте олар түйіршікпен, жуылған түйіршікпен немесе қызыл мелмен салынған. Олардың көпшілігі оның суреттеріне дайындық ретінде жасалған, бірақ ол сонымен қатар пейзаждар, жанрлық сюжеттер және өзінің ләззаты үшін карикатуралар салған. Гурчиноның суреттері "жедел, каллиграфиялық қаламмен жасалған сызықтар, нүктелер, штрихтар және параллель штрихтармен формаларды сипаттайтын" ағылшын стилімен танымал. Гурчино өмірінің соңына дейін сурет салуды және оқытуды жалғастырып, айтарлықтай байлық жинады. Ол 1666 жылдың 22 желтоқсанында Болоньяда қайтыс болды. Ол ешқашан үйленбегендіктен, оның мүлігі оның туған інілері мен шәкірттеріне, Бенедетто Геннари II және Чезаре Геннариге өтті. Ферраралық Джузеппе Бонати, Чезеналық Кристофоро Серра, Ферраралық әке Чезаре Пронти, Себастьяно Гецци, Себастьяно Бомбелли, Болониялық Лоренцо Бергонцони, Брешиялық Франческо Палья, Центолық Бенедетто Заллоне, Бартоломео Каравоглия, Форлидің Джузеппе Мария Галеппини және Маттео Лавз.
Guercino was remarkable for the extreme rapidity of his executions: he completed no fewer than 106 large altarpieces for churches, and his other paintings amount to about 144. He was also a prolific draftsman. His production includes many drawings, usually in ink, washed ink, or red chalk. Most of them were made as preparatory studies for his paintings, but he also drew landscapes, genre subjects, and caricatures for his own enjoyment. Guercino's drawings are known for their fluent style in which "rapid, calligraphic pen strokes combined with dots, dashes, and parallel hatching lines describe the forms". Guercino continued to paint and teach until the end of his life, amassing a notable fortune. He died on December 22, 1666, in Bologna. As he never married, his estate passed to his nephews and pupils, Benedetto Gennari II and Cesare Gennari. Giuseppe Bonati of Ferrara, Cristoforo Serra of Cesena, Father Cesare Pronti of Ferrara, Sebastiano Ghezzi, Sebastiano Bombelli, Lorenzo Bergonzoni of Bologna, Francesco Paglia of Brescia., Benedetto Zallone of Cento, Bartolomeo Caravoglia, Giuseppe Maria Galeppini of Forli, and Matteo Loves.
Көрмелер
1968 жылы Болоньяның Архигиньназиосында өткен маңызды көрме Герчиноның шығармашылығының осы күнге дейінгі ең толық панорамасын ұсынды, соның ішінде Папа Григорий XV қайтыс болғаннан кейін оның мансабының соңғы кезеңдерінде салған суреттерін де қамтыды, бұрын оларға көбінесе назар аударылмаған еді. Бұл екі көрменің де кураторы Герчиноның ең жақтас заманауи сарапшысы Денис Махон болды, ол көрмелердің каталогтарын да жасады. 2011–2012 жылдары Римдегі Палаццо Барбериниде жақында қайтыс болған Махонның естелігіне арналған ірі көрме ұйымдастырылды. 2013–2014 жылдары Варшавадағы Ұлттық мұражайда өткен көрмеде суретшінің шығармашылығы тағы да кеңінен көрсетілді.
A groundbreaking exhibition held at the Archiginnasio of Bologna in 1968 provided the most complete panorama of Guercino's work to date, including paintings from the later parts of his career after the death of Pope Gregory XV, which had previously attracted relatively little attention. Both these exhibitions were curated by Guercino's biggest modern champion, Denis Mahon, who was responsible for their catalogues. In 2011–2012, a large exhibition was displayed at Palazzo Barberini in Rome, dedicated to the memory of Mahon, who had recently died. An exhibition displayed at the National Museum in Warsaw in 2013–2014 offered another extensive presentation of the artist's work.