Агостино Карраччи: Барокко кезеңінің суретшісі (1557-1602)
Agostino Carracci
Агостино Карраччи (1557-1602) – италиялық суретші, гравер, көркем өнер шебері. Болонья мектебінің негізін қалаушы, Маньеризмнен жаңа стильге көшкен суретші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Болоньялық барокко суретшісі (1557–1602)
Bolognese painter of the Baroque (1557–1602)
Агостино Карраччи (немесе Карраччи; 16 тамыз 1557 – 22 наурыз 1602) – итальян суретшісі, гравюрашы, гобелендерді жобалаушы және өнер мұғалімі. Ол ағасы Аннибале Карраччи және туысы Людовико Карраччимен бірге Болоньядағы Incamminati академиясының (Прогрессивтер академиясы) негізін қалаушылардың бірі болды. Бұл оқу академиясы алдыңғы онжылдықтарда танымал болған маньеризм стиліне балама іздеу үшін құрылды және Болонья мектебінің суретшілерін даңққа жеткізуге көмектесті.
Agostino Carracci (or Caracci; 16 August 1557 – 22 March 1602) was an Italian painter, printmaker, tapestry designer, and art teacher. He was, together with his brother, Annibale Carracci, and cousin, Ludovico Carracci, one of the founders of the Accademia degli Incamminati (Academy of the Progressives) in Bologna. Intended to devise alternatives to the Mannerist style favored in the preceding decades, this teaching academy helped propel painters of the School of Bologna to prominence.
Өмір
Агостино Каррачи Болоньяда тігіншінің ұлы болып дүниеге келді. Ол Аннибале Каррачидің ағасы және Людовико Каррачидің туысы еді. Алғашында ол алтынмен жұмыс істеді. Кейіннен ол сурет салуды алдымен Лодовиконың ұстазы болған Просперо Фонтанадан, содан кейін Бартоломео Пассароттиден үйренді. Ол Корреджионың туындыларын зерттеу үшін Пармаға сапар шекті. Ағасы Аннибалемен бірге ол Венецияда ұзақ уақыт бойы атақты Корнелис Корттан гравюра шеберлігін үйренді. 1574 жылдан бастап ол көшірме гравюра жасаушы ретінде жұмыс істеді, Федерико Барокки, Тинторетто, Антонио Кампи, Веронезе және Корреджо сияқты 16 ғасырдың шеберлерінің туындыларын көшірді. Ол сондай-ақ бірнеше түпнұсқа баспаларды, оның ішінде екі офортты жариялады. Ол Венецияға (1582, 1587–1589) және Пармаға (1586–1587) саяхаттады. Аннибале мен Людовикомен бірге ол Болоньяда Палаццо Фавадағы фреска циклдері (Ясон мен Медеяның тарихы, 1584) және Палаццо Магнаниде (Ромулдың тарихы, 1590–1592) жұмыстарында қатысты. 1592 жылы ол қазір Болоньядағы Пинакотекада сақталатын және өзінің шедеврлерінің бірі саналатын Әйетті Жеромның қауымдасуын суреттеді. 1620 жылы Каррачидің шәкірті Джованни Ланфранко, Каррачидің тағы бір шәкірті Доменичиноны осы суретті ұрлықтап алды деп айыптады. 1586 жылдан бастап Парма Ұлттық галереясында сақталатын Мадонна мен бала және Киелілердің құрбандық алтарінің суреті оның туындысы. 1598 жылы Каррачи Римдегі ағасы Аннибалеге қосылып, Палаццо Фарнезедегі галереяны безендіруге қатысты. 1598–1600 жылдар аралығында Неапольдегі үш тұлғаның суреті жанрлық суреттің мысалы болып табылады. 1600 жылы оны Парма герцогы Рануччо I Фарнезе Палаццо дель Джардиноны безендіруді бастау үшін шақырды, бірақ ол жұмысты аяқтамай қайтыс болды. Оның досы, ақын Клаудио Ахиллини оның қабіріне арнап эпитафия жазды, оны кейіннен Карло Чезаре Малвазия Каррачидің өмірінде жариялады. Агостиноның ұлы Антонио Каррачи да суретші болды және әкесінің Академиясымен бәсекелесуге тырысты. Агостино Каррачидің 16 ғасырдың фламанд суретшісі Паоло Фьяммингоның «Алтын ғасырдағы махаббат» картинасынан кейін жасаған гравюрасы Матистің «Le bonheur de vivre» (Тұрмыс қуанышы) суретіне шабыт берді.
Agostino Carracci was born in Bologna as the son of a tailor. He was the elder brother of Annibale Carracci and the cousin of Ludovico Carracci. He initially trained as a goldsmith. He later studied painting, first with Prospero Fontana, who had been Lodovico's master, and later with Bartolomeo Passarotti. He traveled to Parma to study the works of Correggio. Accompanied by his brother Annibale, he spent a long time in Venice, where he trained as an engraver under the renowned Cornelis Cort. Starting from 1574 he worked as a reproductive engraver, copying works of 16th century masters such as Federico Barocci, Tintoretto, Antonio Campi, Veronese and Correggio. He also produced some original prints, including two etchings. He traveled to Venice (1582, 1587–1589) and Parma (1586–1587). Together with Annibale and Ludovico he worked in Bologna on the fresco cycles in Palazzo Fava (Histories of Jason and Medea, 1584) and Palazzo Magnani (Histories of Romulus, 1590–1592). In 1592 he also painted the Communion of St. Jerome, now in the Pinacoteca di Bologna and considered his masterwork. In 1620, Giovanni Lanfranco, a pupil of the Carracci, famously accused another Carracci student, Domenichino, of plagiarizing this painting. From 1586 is his altarpiece of the Madonna with Child and Saints, in the National Gallery of Parma. In 1598 Carracci joined his brother Annibale in Rome, to collaborate on the decoration of the Gallery in Palazzo Farnese. From 1598 to 1600 is a triple Portrait, now in Naples, an example of genre painting. In 1600 he was called to Parma by Duke Ranuccio I Farnese to begin the decoration of the Palazzo del Giardino, but he died before it was finished. His friend the poet Claudio Achillini composed an epitaph, which was later published by Carlo Cesare Malvasia in the life of the Carracci. Agostino's son Antonio Carracci was also a painter, and attempted to compete with his father's Academy. An engraving by Agostino Carraci after the painting Love in the Golden Age by the 16th century Flemish painter Paolo Fiammingo was the inspiration for Matisse's Le bonheur de vivre (Joy of Life).
Санаткерлік бағалау
Оның графикалық саладағы күмәнсіз құндылығы кеңінен танылса да, Агостино, суретші ретінде, замандастарымен құрметтелгенімен, ағасы Аннибаледің даңқынан көлеңкеде қалды. Мүмкін, оның ұзақ жылдар бойы гравюрамен айналысуы да оны қанағаттандырмайтын жағдайға түсірген шығар, себебі ол шығармашылыққа қарағанда көшіруге бейім деп есептелген болуы мүмкін. Тіпті Джованни Пьетро Беллори, Агостино Карраччиді суретшілердің таңдаулы өмірбаяндары жинағына (Vite de' pittori, scultori e architetti moderni, 1672) енгізгенде, оның суретшілік қызметін, тек қана Әйелі Иеронимнің қасиетті тамашасынан басқа, мақтап, толығымен кіші інісі Аннибалені қолдау рөлімен шектелгендігін айтты және оны өзінің көптеген жұмыстарын графикалық өндіріске жұмсағаны үшін сынады. Суретші Агостино Карраччиге қазіргі заманғы сын көзқарасы, әлдеқайда бұрынғы жағымсыз әсерлерден әлі де зардап шегуі мүмкін. Оған арналған бір ғана маңызды монографияның (Америка Құрама Штаттарынан шыққан Стивен Э. Остроу, 1966 жыл, итальян тіліне аударылмаған) жарық көргені және оның жеке көрмесі әлі өткізілмегені, оның суретші ретінде лайықты бағаланбағанын көрсететін маңызды факторлар болуы мүмкін. Дегенмен, суретшінің оң бағалануына жаңаша көзқарас пайда болды, себебі оның көркемдік рөлі, оның танымал туыстарымен қатар, жақсырақ түсінілді және оның жеке жұмыстары туралы білім де артты.
While his undoubted value in the graphic field is widely recognised, Agostino, as a painter, although admired by his contemporaries, ended up being overshadowed by the fame of his brother Annibale. Perhaps even his long practice of engraving ended up putting him at disadvantage, since he might have been perceived as more inclined to copy than to create. Even Giovanni Pietro Bellori, who included Agostino Carracci in his selective collection of biographies of artists (Vite de' pittori, scultori e architetti moderni, 1672), described his activity as a painter, with the sole exception of the Communion of Saint Jerome, a work that he praises, almost entirely limited to the role of supporting his younger brother Annibale, and reproaches him for having dedicated too much of his work to graphic production. The modern critical evaluation of the painter Agostino Carracci probably still suffers from the negative legacies of the past. The fact that there is still only one important monograph dedicated to him published (Stephen E. Ostrow, from the United States, 1966, never translated into Italian), and that an individual exhibition on this artist has yet to be held, are probably significant factors that show that he remains an underrated artist. However, there have been a positive critical reevaluation of the painter, since there is now a better awareness of his artistic role, alongside his more famous relatives, and the knowledge of his personal work is now greater.