Генри Бернард Левин: Журналист, жазушы және тележурналист өмірі

Кіріспе

Британдық журналист және жазушы (1928–2004)

Генри Бернард Левин (19 тамыз 1928 – 7 тамыз 2004) – ағылшын журналисі, жазушы және теледиктор, The Times газетінде «өз заманының ең танымал журналисі» деп сипатталған. Лондондағы кедей еврей отбасында дүниеге келген ол, Христ ауруханасы тәуелсіз мектебіне стипендия алып, кейін Лондон экономика мектебін 1952 жылы бітірді. Бі-Би-Си-де бағдарламалар үшін баспасөз материалдарын іріктеуден кейін, 1953 жылы «Truth» апталық журналының редакция құрамына кірді. Левин «Manchester Guardian» үшін теледидар туралы рецензия жазды және «The Spectator» журналындағы саяси бағанасы құрметсіздігімен және қазіргі парламенттік очерктерге тигізген әсерімен ерекшеленді. 1960 жылдары ол «Daily Mail» газеті үшін аптасына бес мақала жазды, тақырыптары кез келген болатын. 1970 жылы газет иесімен өзінің бағанасын цензуралау әрекетіне байланысты туындаған даудан кейін Левин «The Times» газетіне ауысты, онда 1981–82 жылдары бір жылдан астам үзіліс жасағаннан басқа, зейнеткерлікке шыққанға дейін тұрақты тілші ретінде қызмет етті, маңызды және қызықты тақырыптарды қамтыды. Левин 1960 жылдардың басында «That Was the Week That Was» сатирикалық телешоуында, содан кейін «Face the Music» музыкалық викторинасында қатысты, ал 1980 жылдары үш саяхат бағдарламасын жүргізді. Ол 1970 жылдары кітап жазуды бастады, 1970 мен 1998 жылдар аралығында 17 кітап жариялады. 1990 жылдардың басында Левин Альцгеймер ауруына шалдықты, ол оны 1997 жылы тұрақты бағанасын тастауға және жазуын тоқтатуға мәжбүр етті.

Алғашқы жылдар

Левин 19 тамыз 1928 жылы Лондонда, еврей Бессарабиясынан шыққан тігінші мен оның әйелі, Роза Раклиннен туған. Филип Левин отбасын тастап кеткен кезде Левин балалық шағы туралы: «Менің үйім діни болған жоқ; әжем өзі үшін жазбаларды үнсіз оқып, ағылшын тілінде қиналды; анам да, әжем де тіл білмейтін, белгілі күндері шам жақты, бірақ ол үшін бұл діни мағынасы жоқ еді. Менің інімдерім дінге мүлдем қатысы болмады, әкесі мен ата-бабаларының дінінен алыс болды». Левиннің қазасынан кейін «The Guardian» газетінде Квентин Крю: «Оның сауатсыз ата-анасының Ресейдегі өмірі туралы әңгімелері оған өмір бойы жеке адамның бостандығына деген терең сенімді ұқтырған болуы керек. Өскен сайын ол оларға оқып беретін. Бернард еврейше оқи алмаса да, идиш тілінде сөйлей білді». Роза Левин шебер аспаз болды, отбасының жағдайы жақсы болмаса да, Левин дұрыс тамақтанып өсті және тамаққа деген қызығушылығы ересекте журналистикалық қызметінің маңызды тақырыбына айналды. Ас мәзірі дәстүрлі еврей тағамдарынан тұрды, жармаланған балық – репертуардың бір бөлігі болса, тауық – қайнатылған, қуырылған немесе локшен (ермек), креплах немесе кнедлач қосылған сорпа болды. Ересекте Левин еврей асханасына деген сүйіспеншілігін, сонымен қатар француз асханасына деген құштарлығын сақтады. Левиннің үйі музыкаға толы болмаса да, Джудитке ойнауға үйреткен фортепианосы болды; Роза Левин ұлына скрипка сатып алып, сабаққа ақы төледі, оның «келесі Крайслер немесе Хайфец» болатынына сенді. Левин екі жарым жыл бойы тырысып, содан кейін жеңіліс тапты. Бұл оқиға оны музыкадан біраз уақытқа суытты, кейін ғана ол оның құмарлықтарының біріне айналды, жазбаларында жиі кездесетін тақырып болды. Оның үй басқарушысы Д.С. («Бум») Макнатт, мектептің классика пәнінің жетекшісі болды. Макнат қатаң, тіпті зорлық көрсетуге бейім мұғалім болды және оқушылары оны жақсы көруден гөрі қорқатын, бірақ Левин классиканы жақсы оқып, өмір бойы латын тіліндегі сөздер мен цитаталарды жазуға деген құштарлығын арттырды. Жергілікті көшелерде мектеп формасы – көк пальто, тізелі шалбар және сары шұлықтар көңілсіздік тудырды. Мектептегі тамаққа келсек, Левиннің айтуынша, ол қорқынышты болған, сондықтан жақсырақ тамақ табуға тырысты және жасөспірім кезінен бастап өзіне қолжетімді ең жақсы мейрамханаларды іздеді. Левин Кембридж университетіне оқуға түсуді үміттенеді, бірақ «The Times» газетінде жарияланған некрологында айтылғандай, ол «Оксбриджге қабылдануға лайық емес» деп есептелді. Левин шебер дебатшы болды; ол студенттік газет «The Beaver» үшін опера туралы және басқа да көптеген тақырыптар бойынша жазды, опера оның өмір бойы құмарланған нәрсесіне айналды. Левиннің еврей тегі, сондай-ақ стенография және теріп жазу дағдылары оны бірден қабылдауға мүмкіндік берді. Содан кейін ол желіні пайдаланды: «клишелер тізімі ұзақ болды»; «екі құлағы саңырау, ақыл-ойы кеміс аборигенге Double Your Money-ден 32 фунт стерлингке байыптырақ кетуге қиындық тумайды»; ал желідегі алғашқы жүз күннен кейін ол оның көру көрсеткіштерін «осындай бағдарламалардан ләззат алатын жеткілікті ақымақ адамдардың саны» деп түсіндірді.

Levin was born on 19 August 1928 in London,|group=n a tailor of Jewish Bessarabian descent, and his wife, Rose, née Racklin. Philip Levin abandoned the family when Levin was a child, Levin wrote of his childhood, "My home was not a religious one; my grandfather read the scriptures to himself silently and struggled through a little English; my grandmother, who could read no language at all, lit a candle on the appropriate days, as did my mother, though for her it was not really a religious sign. My uncles were quite secular and had hardly anything to do with the religion of their father and grandfathers". In The Guardian after Levin's death, Quentin Crewe wrote, "His illiterate grandparents' stories about life in Russia must have instilled in him the passionate belief in the freedom of the individual that lasted his whole life. In return, as he grew older, he used to read to them. Bernard could not read Hebrew, but he could get by in Yiddish". Rose Levin was a capable cook, and, though the household was not well off, Levin was well fed and acquired an interest in food that in adult life became one of the regular themes of his journalism. The cuisine was traditional Jewish, with fried fish as one cornerstone of the repertoire, and chicken as another – boiled, roast, or in soup with lokshen (noodles), kreplach or kneidlach. As an adult Levin retained his love of Jewish cookery along with his passion for French haute cuisine. The Levin household was not especially musical, though it had a piano which Judith was taught to play; Rose Levin bought her son a violin and paid for lessons, convinced that he was "destined to be the next Kreisler or Heifetz". Levin persevered ineptly for two and a half years and then gave up with relief. The experience put him off music for some time, and it was only later that it became one of his passions, a frequent topic in his writing. His housemaster was D. S. ("Boom") Macnutt, the school's head of Classics. Macnutt was a strict, even bullying, teacher, and was feared rather than loved by his pupils, but Levin learned Classics well, and acquired a lifelong fondness for placing Latin tags and quotations in his writing. In the local streets, the school's conspicuous uniform, including a blue coat, knee breeches and yellow socks, attracted unwanted attention. The food at the school was no such consolation; according to Levin it was so appalling that there must be something better to be found, and from his late teens he sought out the best restaurants he could afford. Levin hoped to go to the University of Cambridge, but, as his obituarist in The Times wrote, he "was not considered Oxbridge material". Levin became a skilled debater; he wrote for the student newspaper The Beaver, on a range of subjects, not least opera, which became one of his lifelong passions. Levin's noticeably Jewish surname, together with such skills as he had acquired in shorthand and typing, gained him immediate acceptance. Thereafter, he did not spare the network: "cliché succeeded to cliché"; "a mentally defective aborigine who was deaf in both ears would have little difficulty in leaving Double Your Money £32 richer than when he entered"; and after the network's first hundred days he attributed its viewing figures to the "number of people who are sufficiently stupid to derive pleasure from such programmes".

Көрермен

1956 жылы Левин Труттың Суэц дағдарысындағы ағылшын-француз әскери қимылын қолдауына қатысты келіспеушілікке ұшырады. Левин тағайындалған кездегі "The Spectator" редакторының көмекшісі Брайан Инглис кейіннен Левин қанағаттандырмайтын болса, оны ауыстыруға дайын болғандықтан, "Тапыр" деген псевдонимді таңдағанын айтты. #tag:ref Бірақ "The Daily Telegraph" газетінің некрологында «Колин Уэлч, "The Telegraph"-те Парламенттік сипаттамаларға жаңа стиль енгізген еді, ол Пресс-галереядан Коммундардың көрінісін, сахнадағы орындықтардан спектакльді қарап отырғандай бейнелейтін, жартылай драмалық және жартылай кабарелік қойылымды бағалағандай жазатын» делінген. Соңғысы Лорд Дилхорн титулына ие болғанда, Левин оны Лорд Стилборн деп атады. "Тапыр" Левиннің "The Spectator" үшін жазған жалғыз туындысы емес. Ол британдық билік органдары ұстаған үш арабтың босатылуы үшін өткізілген науқаннан бастап, тыйым салынған "Леди Чаттерлидің ғашығы" романының жариялануын қолдауға және зейнеткер Лорд Годдардты сынауға дейін көптеген тақырыптар бойынша жазды. Соңғысы 20-дан астам жоғары судьяның Левинге қарсы қылмыстық жала жабу ісін қозғауына себеп болды, бірақ қудалау болған жоқ, ал Годдардтың кекшілдігі, алдауы және бейтараптығы туралы оның айыптауларының негізділігі соңғы кезде ғана расталды. 1959 жылы Гилмор меншік иесі қызметін сақтап тұрған күйінде редакторлық қызметтен бас тартып, оның орынбасары Брайан Инглис оны алмастырды, ал Левин Инглистің көмекші редакторы болды. Осы жылы оның тағы бір қарсыласы Харольд Макмилланның жалпы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Левин "Тапыр" бағанын тоқтатып, өзін үмітсіз сезінетінін мәлімдеді. Ол өзінің рецензиялау стилін Бернард Шоудың 19 ғасырдың соңындағы музыкалық рецензияларының үлгісімен құрды. Ол әріптес сыншысына Шоудың жинақталған сын-пікірлерінің басылымын сыйға тартты және мұқабаның ішкі жағына: «Егер сіз менің бұрыннан ұрлаған тіркестеріммен кездессеңіз, оны жасырып тұруыңызды үміттенемін» деп жазды. Гилмор Левиннің Инглистің орнын баса редактор болып алмастыруына қатысты үміттерін қолдамады және 1962 жылы Левин "The Spectator" және "The Daily Express" газеттерінен кетіп, "The Daily Mail" газетінің драма сыншысы болды. Левин BBC телеарнасының жаңа апталық кешкі сатирикалық шоуына, "That Was the Week That Was" шоуына тұрақты қатысуға шақырылды, онда ол камераға өзі жек көретін нәрселер туралы монологтар айтты және сұхбаттар жүргізді, «дебаттағы түрлі шулы алыптарға қарсы тұратын кішкентай тұлға» ретінде көрінді. Актриса Агнес Бернелл болды, оның күйеуі Десмонд Лесли болды. Левин Робин Рэй, Джойс Гренфелл, Дэвид Аттенборо және Ричард Бейкер сияқтылармен бірге жиі панель мүшесі ретінде қатысты. Левин өзінің алғашқы кітабын 1970 жылы жариялады. "Көсілмелі жылдар" деп аталған кітабының тақырыбы "Британия және 60-шы жылдар" деген қосымша сөздермен анықталды. 22 жеке тарауда Левин онжылдық кезеңдегі британдық өмірдің әртүрлі аспектілерін қарастырды. Оның тақырыптарына Гарольд Макмиллан және Гарольд Уилсон сияқты танымал тұлғалар (Левин оларды «Күрек және Балтагер» деп атады), сондай-ақ монархия, шіркеулер және Британ империясының соңғы күндері сияқты институттар кірді. Кітапта 1968 жылғы студенттік тәртіпсіздіктер және «Леди Чаттерлидің ғашығы» романының баспагерлеріне қарсы әдепсіздік ісі сияқты жекелеген оқиғалар да қарастырылды. Левиннің индекске деген қызығушылығы "Көсілмелі жылдар" кітабымен айналысқан кезде пайда болды. Ол кітап үшін өзінің жеке индексін жасады және «тапсырманы аяқтағаннан кейін, оны қайтадан жасамастан, өлімге де дайын екенімді, тіпті өте жағымсыз жағдайда да, ант еттім». Ол Чаттерли ісі бойынша бақытсыз прокурордың есебінен әдепсіз әзілді индексіне енгізуге тырысты, бірақ индекстеудің қиындығы соншалықты болды, ол Индекстеушілер қоғамының жақтаушысы болды. Ол бұл тақырыпта бірнеше мақалалар жазды және кітаптарды қарағанда жақсы индекстерді мақтап, нашар индекстерді сынады.

In 1956, Levin found himself in irreconcilable disagreement with Truth's support of the Anglo French military action in the Suez Crisis. Brian Inglis, assistant editor of The Spectator at the time of Levin's appointment, later said that the by line "Taper" had been chosen for the column in case Levin turned out to be unsatisfactory and had to be replaced.#tag:ref|The obituarist of The Daily Telegraph, however, wrote that "Colin Welch, in The Telegraph, had already set a new style for the Parliamentary sketch, treating the view of the Commons from the Press Gallery as though he were looking on to the stage from the stalls and reviewing a performance which was part high drama and part cabaret". When the latter was elevated to the peerage as Lord Dilhorne, Levin renamed him Lord Stillborn. Taper was not Levin's only work for The Spectator. He wrote on a wide range of subjects, from a campaign for the release of three Arabs imprisoned by the British authorities, to supporting publication of the banned novel Lady Chatterley's Lover, and denunciation of the retired Lord Chief Justice, Lord Goddard. The last led to a secret meeting of more than 20 senior judges to see whether Levin could be prosecuted for criminal libel; there was no prosecution, and his accusations about Goddard's vindictiveness, deceit and bias have relatively recently been claimed to have been justified. In 1959, Gilmour, while remaining as proprietor, stepped down as editor and was succeeded by his deputy, Brian Inglis; Levin took over from Inglis as assistant editor. Later in that year, after the general election victory of another of his bêtes noires, Harold Macmillan, Levin gave up the Taper column, professing himself to be in despair. He modelled his reviewing style on that of Bernard Shaw's musical reviews of the late 19th century. He gave a fellow critic an edition of Shaw's collected criticism, writing inside the cover, "'In the hope that when you come across the phrases I have already stolen you will keep quiet about it". Gilmour discouraged any hopes Levin might have had of succeeding Inglis as editor and in 1962, Levin left both The Spectator and The Daily Express, becoming drama critic of The Daily Mail. Levin was invited to appear regularly on BBC television's new weekly late night satirical revue, That Was the Week That Was, where he delivered monologues to camera about his pet hates and conducted interviews, appearing as "a tiny figure taking on assorted noisy giants in debate".#tag:ref|The actress was Agnes Bernelle; her husband was Desmond Leslie Levin was a frequent panel member along with, among others, Robin Ray, Joyce Grenfell, David Attenborough and Richard Baker. Levin published his first book in 1970. Called The Pendulum Years, its subtitle, Britain and the Sixties, summed up its subject. In 22 self contained chapters, Levin considered various aspects of British life during the decade. Among his topics were prominent people including Harold Macmillan and Harold Wilson – dubbed the Walrus and the Carpenter by Levin – and institutions such as the monarchy, the churches and the British Empire in its last days. Among the individual events examined in the book were the 1968 student riots and the prosecution for obscenity of the publishers of Lady Chatterley's Lover. Levin's interest in indexes developed from his work on The Pendulum Years. He compiled his own index for the book, "and swore a mighty oath, when I had finished the task, that I would rather die, and in a particularly unpleasant manner, than do it again". He contrived to include in his index an obscene joke at the expense of the hapless prosecutor in the Chatterley trial, but found the difficulty of indexing so great that he became a champion of the Society of Indexers. He wrote several articles on the subject, and when reviewing books made a point of praising good indexes and condemning bad ones.

" Таймс " газеті

1970 жылдың маусым айында жалпы сайлау науқаны кезінде Левин «The Daily Mail» газетінің иелері Лорд Ротермир және оның ұлы Вере Хармсвортпен келіспеді. Левиннің шарты оған өзі қалағандай жазуға толық еркіндік берді, бірақ Хармсворт, бекем консерватор, Левиннің басқа ірі партия – Лейбористік партияны қолдауын цензуралауға тырысты. Соңында ол «The Times» газетімен келісімге келді, себебі либералды «Guardian» газеті консервативті «The Times» газетінен оның саяси көзқарастарына жақын болса да, «Мен жұмыс істеген газеттің бағытына қарсы жазғанды, оның бағытымен бірге жазғаннан гөрі ыңғайлырақ сезіндім» деді. «The Times» газетіндегі некрологы бұл шешімге газет ұсынған жақсырақ төлемақы да ықпал еткен болуы мүмкін екенін қосты. «The Times» газетіне жұмысқа орналасқаннан кейін бірнеше апта өткен соң Левин сотқа шағымданып, қызу дау тудырды. Біріншісі 1971 жылдың наурызында «Флит-стриттегі пайда мен арсыздық» деген мақаласында болды, онда ол Ротермирді «The Daily Mail» және «The Daily Sketch» газеттерінің бірігуі кезінде жасырын әрекеттері мен жеке ашкөздігіне айыптады. Левиннің қайтысынан кейін «The Times» газеті 1971 жылдан бері жарияланған ақпарат Годдардты сынауына «қатты қолдау көрсеткенін» мәлімдеген мақала жариялады. Кейде Левин масалардың жеке өмірі туралы мақалалар сериясы сияқты, тіпті қисынсыз мәселелер туралы жазды. Ал кейде ол өте маңызды моральдық мәселелер туралы жазып, сол және оң жақтың авторитарлық режимдерін әрқашан айыптады. Ол былай деді: «Менің бір жағынан Кеңес Одағы мен оның империясына, екінші жағынан Оңтүстік Африкаға кіруімді тиісті үкіметтер тыйым салған. Бұл шешімдер мен үлкен қуанышпен тағып жүретін екі медаль болып табылады және мен тек бір медаль тағып жүргендерді партиялық деп айыптайтындарға терең күдікпен қараймын». Ол өнер туралы үнемі жазды. Музыка жиі кездесетін тақырып болды; ол Вагнерге құмарлығымен танымал болды, ал басқа сүйікті композиторларының ішінде Шуберт пен Моцарт бар еді. Ол өзі бағалаған орындаушылар – Отто Клемперер, Альфред Брендель және Кирил Те Канава туралы жазды. Ол көркем өнерге жиі жүгінбеді, бірақ оған келгенде оның пікірлері анық және өткір болды. Ол 1984 жылғы Рафаэльге дейінгі көрме туралы: «Мен өмірім бойы, тіпті 1967 жылғы Миллестің көрмесінде де, бір уақытта бір жерде соншалықты жиренетін қоқыс көрген емеспін» деп жазды. Оның әдебиет туралы білімі мен сүйіспеншілігі көптеген жазбаларында көрінді; оның ең танымал туындыларының бірі – Шекспирдің күнделікті тілге тигізген әсері туралы ұзақ абзац. Ол былай басталады:

In June 1970, during the general election campaign, Levin fell out with the proprietors of The Daily Mail, Lord Rothermere and his son Vere Harmsworth. Levin's contract guaranteed him absolute freedom to write whatever he chose, but Harmsworth, an unswerving Conservative, attempted to censor Levin's support for the other major party, Labour. In the end, he chose The Times, giving as his reason that though the liberal Guardian was more in line with his own politics than the conservative Times, "I wrote more comfortably against the grain of the paper I worked for rather than with it". His obituarist in The Times added that the decision may also have been swayed by the better remuneration offered by the paper. Within weeks of joining The Times Levin provoked a lawsuit and a strident controversy. The first was in March 1971, in an article titled "Profit and dishonour in Fleet Street", accusing Rothermere of underhand conduct and personal avarice during the merger of The Daily Mail and The Daily Sketch. After Levin's death The Times published an article opining that information made public since 1971 "strongly supported" his criticisms of Goddard. Sometimes Levin wrote about frivolous, even farcical matters, such as a series of mock indignant articles about the sex lives of mosquitoes. At other times he wrote about matters of grave moral importance, unfailingly denouncing authoritarian regimes whether of the left or the right. He observed, "I am barred by the governments concerned from entering the Soviet Union and the lands of her empire on the one hand and South Africa on the other. These decrees constitute a pair of campaign medals that I wear with considerable pleasure and I have a profound suspicion of those who rebuke me for partisanship while wearing only one". He wrote regularly about the arts. Music was a recurrent theme; he was notorious for his addiction to Wagner, and other favourite composers included Schubert and Mozart. He wrote about performers he admired, including Otto Klemperer, Alfred Brendel, and Kiri Te Kanawa. He turned less regularly to the visual arts, but when he did his views were clear cut and trenchantly expressed. He wrote of a Pre Raphaelite exhibition in 1984, "Never, in all my life, not even at the exclusively Millais exhibition in 1967, have I seen so much sickening rubbish in one place at one time". His knowledge and love of literature were reflected in many of his writings; among his best known pieces is a long paragraph about the influence of Shakespeare on everyday discourse. It begins:

Арианна Стассинопулос (Хаффингтон)

1971 жылы Левин «Face the Music» бағдарламасында Арианна Стассинопулос (кейін Арианна Хаффингтон деп танылған) атты жаңа қатысушымен бірге пайда болды. Ол 42 жаста болса, ол – 21 жаста. Ол оның өмірінен өткеннен кейін былай деп жазды: «Ол менің өмірімдегі ғана емес, сонымен қатар жазушы ретінде ұстазым және ойшыл ретінде үлгім болды». Стассинопулоспен бірге ол Ұлыбритания, Ирландия, Еуропа және Австралиядағы фестивальдерге сапар шекті. Кейін ол осы тақырыпта «Жүргізілген тур» (1982) атты кітап жазды. Кітап жарық көрген кезде олар енді бірге болмады. 30 жасында ол оған терең ғашық болғанмен, бала сүйгісі келді; Левин ешқашан үйленгісі немесе әке болғысы келмеді. Ол одан айырылу керек екенін түсінді және 1980 жылы Нью-Йоркке көшіп кетті.

1980 жылдар

1981 жылы Левин Руперт Мердок газетті сатып алғаннан кейін «The Times» газетінен демалысқа шықты, ал Реис Моггтың орнына Харольд Эванс редактор болды. Эванс пен Левин дос болған, бірақ Левин Чарльз Дуглас Хоумды тағайындауды қалағандығын ашық айтқан еді. Бұл 1979 жылы «Таймс» газетінің баспагерлердің шамамен бір жылға созылған ереуілінен кейін қайта жандануы кезіндегі оның алғашқы қадамын еске түсірді: оның алғашқы мақаласы «Сонымен қатар» деген сөзбен басталды. 1980 жылдарға қарай Левиннің танымал болуы сатираның нысанына айналды. ITV телеарнасының сатирикалық «Spitting Image» шоуы оны «Бернард Левин мен Джонатан Миллер сөйлейді» атты скетчте танымал зиялымен бірге жоғары деңгейдегі әңгімеде пародиялады. Осы кезде Левиннің саяси көзқарастары оңға қарай жылжыды және ол газетінің бағытына қарсы жазған жоқ. Левин ешқашан автобиография жарияламады, бірақ 1983 жылы жарық көрген «Күшті сезімдер» кітабында оның басты құштарлықтары туралы тараулар бар: кітаптар, суреттер, қалалар, серуендеу, Шекспир, музыка, тамақ-су және рухани жұмбақ. Кітап «Арианнаға, құштарлықтан да артық» деп арналған. Олар өмір бойы дос болып қалды. Онда Левиннің «The Times» газетінде жариялаған 1667 сөзден тұратын сөйлемдері бар, ол 212-беттен басталып, төрт беттен кейін аяқталады; онда Левин Еуропа, Азия және Америкадағы ең жоғары бағаланған мейрамханалардың тізімін келтіреді. Сондай-ақ, Левиннің биполярлық бұзылысқа ұқсас депрессиямен күресі туралы қысқаша айтылады. 1980 жылдары Левин Channel 4 телеарнасы үшін үш телесериал түсірді. Біріншісі, 1985 жылы көрсетілген «Ганнибалдың ізімен» фильмінде Левиннің біздің заманымыздан бұрын 218 жылы Италияға шабуыл жасаған Ганнибалдың болжамды жолын басып өткені көрсетілген. Бағдарлама Левиннің 320 шақырымдық сапарынан кейін Айгес-Мортеден Италияға дейін француз Альпі тауларындағы Квирас аңғарындағы жолды көрсетті. Ол барлық көлік түрлерін пайдаланудан бас тарту ниетіне адалдық танытты және Ронаны қайықпен кесіп өтуден басқа, барлық жолды жаяу өтті. 1987 жылы «Рейннің соңына» атты еңбегімен Рейн өзенінің екі бастауынан, Швейцариядағы Хинтеррайн және Фордеррайн өзендерінен бастап солтүстікке қарай Роттердамдағы сағасына дейін жалғастырды. Осы аралықта ол швейцариялық азаматтық армиямен маневрлерге қатысты, Лихтенштейн банкирлерін аралады, Констанц көлінде швейцариялық-неміс шекарасын зигзагтап өтті, Хохенемс қаласындағы Шубертиада мен Брегенцтегі операға қатысты, Баден-Бадендегі шипалы суларда болды, Кёльн суын өндірушілерді аралады және Базельде Эразмға құрмет көрсетті. Үш серияның соңғысы 1989 жылы Нью-Йорктегі Бесінші авенюмен Вашингтон скверінен Гарлем өзеніне дейін жасалған саяхат туралы болды. Бұл серияда ол байлық пен кедейліктің ең шекті деңгейлерін көріп, көптеген түрлі адамдармен кездесті, олардың кейбіреулері танымал (мысалы, Жаклин Кеннеди Онассис және Дональд Трамп), ал кейбіреулері емес (соның ішінде қылыш жұтатын моноциклші және Орталық парктегі жалқы әйел). Ол үш серияның әрқайсысы бойынша кітаптар жазды, олар тиісінше 1985, 1987 және 1989 жылдары жарық көрді.

In 1981 Levin took a sabbatical from The Times after Rupert Murdoch bought the paper and Harold Evans succeeded Rees Mogg as editor. Evans and Levin were friends, but Levin had publicly stated his preference that Charles Douglas Home should be appointed. This mirrored his opening gambit when publication of The Times resumed in 1979 after a printers' strike lasting nearly a year: his first column then had begun with the word "Moreover". By the 1980s, Levin was sufficiently well known to be the subject of satire himself. The satirical ITV show Spitting Image caricatured him in high flown discussion with another well known intellectual in a sketch entitled "Bernard Levin and Jonathan Miller Talk Bollocks". By now, Levin's political views were moving to the right, and he was no longer writing so much against the grain of his newspaper. Levin never published an autobiography, but his book Enthusiasms, published in 1983, consists of chapters on his principal pleasures: books, pictures, cities, walking, Shakespeare, music, food and drink, and spiritual mystery. The book is dedicated "To Arianna, with much more than enthusiasm" – they remained loving friends for the rest of his life. It contains a sentence that far outdoes his earlier 1,667 word effort in The Times, starting on page 212 and ending four pages later; it lists the restaurants most esteemed by Levin in Europe, Asia and America. It also briefly mentions Levin's battle against depression, akin to bipolar disorder. In the 1980s, Levin made three television series for Channel 4. The first, Hannibal's Footsteps, screened in 1985, showed Levin walking the presumed route taken by Hannibal when he invaded Italy in 218 BC. The programme followed Levin's 320 mile journey from Aigues Mortes to the crossing into Italy in the Queyras valley in the French Alps. He remained true to his declared intention of eschewing all forms of vehicular transport, and walked all the way, with the exception of his crossing the Rhone, rowing himself in a small boat. He followed this with To the End of the Rhine in 1987, following the Rhine from its two sources, the Hinterrhein and the Vorderrhein, in Switzerland, to its estuary at Rotterdam, to the north. In between he joined the Swiss citizen army on manoeuvres, visited Liechtenstein bankers, zig zagged the Swiss–German border at Lake Constance, attended the Schubertiade at Hohenems and the opera at Bregenz, took the waters at Baden Baden, visited the manufacturers of eau de Cologne, and paid tribute to Erasmus at Basel. The last of the three series was in 1989, A Walk up Fifth Avenue in New York, from Washington Square to the Harlem River. In this series he encountered extremes of wealth and poverty, and met a wide variety of people, some famous (such as Jacqueline Kennedy Onassis and Donald Trump) and some not (including a sword swallowing unicyclist, and a bag lady in Central Park). He wrote books based on each of the three series, published in 1985, 1987 and 1989 respectively.

Соңғы жылдар

Левиннің дененің салмағын ұстауы 1988 жылдан бастап қиындыққа ұшырады, бірақ Альцгеймер ауруы 1990 жылдардың басында ғана анықталды.

Құрмет көрсетулер мен еске алулар

1990 жылы Левин журналистикаға қосқан үлесі үшін CBE орденімен марапатталды. Ол 1984–1985 жылдары Ағылшын қауымдастығының президенті, ал 1985–1988 жылдары вице-президенті болды. 1977 жылдан бастап LSE-нің құрметті профессоры болды, ал 1976 жылы Польша эмигранттық үкіметінің Polonia Restituta орденімен марапатталды. "Таймс" газеті оның қазасы туралы хабарлағанда Левинды "өз кезінің ең танымал журналисі" деп сипаттады.