8-ші әскерлік дивизия тарихы: Ресейдегі араласудан бастап таратылуға дейін

Кіріспе

8-ші жаяу әскер дивизиясы ("Патфайндер")

Шетелге көшіп бару

1918 жылдың тамызында генерал-майор Грейвс өзінің штабымен, 5000 сарбаз бен 100 офицермен бірге Ресей Азамат соғысына араласу мақсатында Владивостокты басып алу үшін Сібірге жіберілді. Генерал-майор Илай А. Хельмик Грейвстен кейін дивизия басшылығына тағайындалды. Дивизияның Еуропаға теңіз арқылы жылжуы 1918 жылдың 30 қазанында басталды. 8-ші жалаң артиллерия бригадасы, 8-ші жаяу әскер бригадасы, 16-шы жаяу әскер бригадасының штабы және 319-шы инженерлік полк – Францияға барған дивизияның жалғыз бөлімшелері болды. 13-ші және 62-ші жаяу әскер полктері келісімге келгеннен кейін қайта шақырылғанда теңізде болды. 12-ші жаяу әскер испан тұмауына байланысты карантинге алынғандықтан, Нью-Йорктегі Кемп-Миллс атқақтар жиналатын жерінен шыққан жоқ. Францияға жеткен әскерлер Брест қаласының гарнизоны болды және АҚШ-қа қайта оралуға дайынданып жатқан әскерлер үшін ірі лагерьлер салуға көмектесті. 8-ші жаяу әскер полкі 1919 жылдың тамызына дейін Германиядағы американдық оккупациялық күштердің құрамында болды, ал дивизияның қалған бөлігі 1919 жылдың қаңтарында АҚШ-қа оралды, содан кейін дивизия таратылды.

Соғыс аралығында

8-ші дивизия 1919 жылдың қыркүйегінде Вирджиния штатындағы Ли лагерінде ресми түрде демобилизацияланды. Дивизия 1923 жылдың 24 наурызында ішінара қайта құрылды, жұмылдыру мақсатында Үшінші корпус аймағына бөлінді және III корпустың құрамына тағайындалды. Джордж Г. Мид лагері, Мэриленд штаты, қайта жандандыру үшін тағайындалған мобилизациялық станция болды. 16-шы жаяу әскер бригадасы (12-ші және 34-ші жаяу әскер полктері), 1-ші батальон, 16-шы далалық артиллерия полкі, 15-ші инженерлік ротасы және 8-ші жеңіл танк ротасы 1923 жылдың маусым айында тұрақты армияның белсенді бөлімшелері ретінде дивизияға тағайындалды және соғыс жағдайында дивизияның қалған бөлігін қайта жандандыруға негіз болатын күшті құрады. Бригада командирі жоспарлау мақсатында дивизия командирі деп есептелді. 16-шы жаяу әскер бригадасы 1922-1928 жылдары Мэриленд штатындағы Форт-Ховардта; 1928-1931 жылдары Вирджиния штатындағы Форт-Хантта; 1931-1936 жылдары Вашингтонда; 1936 жылдан дивизияның белсенділігіне дейін Форт-Мидте орналасты. Дивизия штабы 1926 жылдың сәуір айында Филадельфияда, Пенсильвания штатында "Тұрақты армияның белсенді емес" (RAI) бөлімшесі ретінде резервтің қызметкерлерін пайдалана отырып ұйымдастырылды. 1927 жылдың ортасына қарай дивизияның көптеген басқа белсенді емес элементтері де осылай ұйымдастырылды. Дивизияның белсенді бөлімшелері жыл сайын III және XIII корпуспен, сондай-ақ 79-шы, 80-ші және 99-шы дивизиялармен бірлесіп оқу-жаттығулар өткізді. Жазғы оқу лагерьдері көбінесе Мид лагерінде өткізілді. 16-шы жаяу әскер бригадасының 12-ші және 34-ші жаяу әскер полктері 3-ші атқыштар полкімен және Колумбия ұлттық гвардиясының 260-шы жағалау артиллериясымен күшейтілді. Олар 1932 жылдың 28 шілдесінде Вашингтондағы Бонус армиясының тудыруы мүмкін қиындықтарды басу үшін шақырылды. 12-ші жаяу әскерге сол күні Капитолийді және Анакостия Флатс лагерьлерін ардагерлерден тазалау тапсырылды. Дивизия 1939 жылы Вирджиния штатының Манассас қаласында өткен Бірінші армия маневрлері үшін уақытша ұйымдастырылды. "Үшбұрышты" дивизияға айналуға дайындық ретінде 8-ші жаяу әскер дивизиясы 1940 жылдың 1 шілдесінде Оңтүстік Каролина штатының Форт-Джексон қаласында қайта жандандырылды, резервтік құрамсыз, және I корпусқа және Брестке тағайындалды. Қалың бұталардың арасынан өтіп, 26 шілдеде Ай өзенін кесіп, 8 тамызда Ренн қаласынан өтіп, қыркүйекте Францияның Брест қаласына шабуыл жасады. АҚШ бригадалық генералы Чарльз Канхам, сол кезде 8-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысының орынбасары, Брест қаласындағы неміс әскерлерінің капитуляциясын қабылдауға келгенде, Брест гарнизонының командирі генерал Герман Бернхард Рамке төмен шенді офицерден өзінің құжаттарын көрсетуін сұрады. Канхам жанындағы әскерлеріне көрсетіп: "Міне, менің құжаттарым" деді. Бұл сөз 8-ші жаяу әскер дивизиясының ұранына айналды. Осы әрекеттерден кейін 8-ші дивизия шығысқа қарай Германия шекарасына қарай бұрылып, 1944 жылдың қараша айында Хюртген орманындағы ауыр шайқастарға қатысты. 19 қыркүйекте Крозон түбегі тазартылды, ал дивизия Франция арқылы Люксембургке қарай жүріп, 20 қарашада Хюртген орманына көшіп барды, 28-і күні Хюртгенді және 3 желтоқсанда Бранденбергті тазартты, содан кейін Роерге қарай жылжыды. 1945 жылдың наурыз айының басында 8-ші дивизия Рейнланд аймағына жетті. Келесі айда ол Рур аймағына дейін соғысты. 6 сәуірде дивизия Рур қалтасындағы жау күштерін жоюға көмектесу үшін солтүстік-батысқа шабуыл жасады және 17 сәуірде өз міндетін орындады. Қауіпсіздік міндеттерін орындағаннан кейін, британдық Екінші армияның оперативтік бақылауындағы дивизия 1 мамырда Эльба өзенінен өтіп, Еуропадағы соғыс аяқталған кезде Шверинге жетті. 1945 жылдың 2 мамырында солтүстік Германияға қарай жылжу барысында 8-ші жаяу әскер дивизиясы Людвигслюст қаласының жанындағы Нойенгамм концлагерінің Вебелин қосалқы лагеріне тап болды. Әрекетте қаза тапқандар: 2532 1956 жылы ол Батыс Германияға жіберілді, бастапқыда уақытша негізде "Гироскоп" операциясы аясында, бірақ ондаған жылдар бойы Батыс Германияда қалды. Дивизияның бірінші бригадасы (ішкі бөлімшелерімен) Майнцте, екінші бригадасы (ішкі бөлімшелерімен) Баумхольдерде, ал үшінші бригадасы (ішкі бөлімшелерімен) Мангеймде (Салливан және Кольман казармаларында) орналасты. 1974 жылы сенатор Сэм Нанннің ұсынған түзетуі Еуропалық қызметке тағы екі бригаданың ұйымдастырылуына әкелді. 4-ші бригада, 4-ші жаяу әскер дивизиясы ("76-шы бригада") 1976 жылдың күзінде Еуропаға жіберілді. Ол Висбаденде орналасқан, 8-ші жаяу әскер дивизиясына қосылды және сегіз жыл бойы оны ерекше етіп жасады – 8-ші дивизия армиядағы жалғыз төрт бригадалық дивизия болды. 1984 жылы 4-ші бригада таратылды және дивизияның құрамы стандартты үш бригадаға дейін азайды. 1957 жылдың желтоқсанынан бастап, 1992 жылдың қаңтарында таратылғанға дейін 8-ші жаяу әскер дивизиясының штабы Бад-Кройцнах қаласында орналасқан еді. 1950-жылдардың соңынан 1960-жылдардың басына дейін 8-ші жаяу әскер дивизиясы жартылай әуе десанттық Пентомик дивизия ретінде ұйымдастырылды, оның бес шайқас тобының екеуі (504-ші жаяу әскер полкінің 1-ші әуе десанттық шайқас тобы және 505-ші жаяу әскер полкінің 1-ші әуе десанттық шайқас тобы) десантқа дайын күйде болды. 1963 жылы дивизия 1-ші бригадасы десантқа дайын күйде болған бригадалық құрылымға қайта ұйымдастырылды, ал 1-ші және 504-ші полктер 509-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальоны (әуе десанттық) және 505-ші полктер 509-шы жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны (әуе десанттық) ретінде қайта ұйымдастырылып, қайта жарнамаланды. Дивизияның барлық бөлімшелері (мысалы, бір далалық артиллерия батальоны, бір инженерлік батальон ротасы, бір полиция батальоны взводы және т.б.) де десантқа дайын күйде болды. 8-ші жаяу әскер дивизиясы Висбаден әуе базасында өз десант мектебін 1-ші бригадасын және АҚШ Еуропа армиясының басқа да бөлімдерін қолдау үшін пайдаланды. 1973 жылы 1-ші бригаданың бөлімдері Италияның Виченца қаласына көшіріліп, жеке әуе десанттық батальондық шайқас тобын (509-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальоны) құрды, ал екі әуе десанттық жаяу әскер батальоны 28-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны және 87-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны ретінде қайта ұйымдастырылып, қайта жарнамаланды. Қайта ұйымдастырылған 1-ші бригадаға 69-шы бронетандық полкінің 4-ші батальоны кірді.

The 8th Division officially demobilized at Camp Lee, Virginia, in September 1919. The division was partially reconstituted on 24 March 1923, allotted to the Third Corps Area for mobilization purposes, and assigned to the III Corps. Camp George G. Meade, Maryland, was its designated mobilization station for reactivation. The 16th Infantry Brigade (12th and 34th Infantry Regiments), the 1st Battalion, 16th Field Artillery Regiment, the 15th Ordnance Company, and the 8th Tank Company (Light) were assigned to the division in June 1923 as Regular Army active units, and formed the force from which the remainder of the division would be reactivated in the event of war. The commanding general of the brigade was considered the division commander for planning purposes. The 16th Infantry Brigade was stationed at Fort Howard, Maryland, from 1922 to 1928; Fort Hunt, Virginia, from 1928 to 1931; in Washington, D. C., from 1931 to 1936; and at Fort Meade from 1936 to the activation of the division. The division headquarters was organized in April 1926 at Philadelphia, Pennsylvania, as a "Regular Army Inactive" (RAI) unit using personnel of the Organized Reserve, and by mid 1927, most of the division's other inactive elements were also organized as such. The active units of the division conducted annual training with the III and XIII Corps and the 79th, 80th, and 99th Divisions. Summer training camps were usually conducted at Camp Meade. The 16th Infantry Brigade's 12th and 34th Infantry Regiments, reinforced by the 3d Cavalry and the District of Columbia National Guard's 260th Coast Artillery, were called out on 28 July 1932 to quell potential trouble from the Bonus Army in Washington, D. C. The 12th Infantry was ordered to clear the United States Capitol and the camps on the Anacostia Flats of the veterans that afternoon. The division was also provisionally organized in 1939 for the First Army Maneuvers at Manassas, Virginia, with the 16th Brigade reinforced by the 66th Infantry (Light Tanks). In preparation for becoming a "triangular" division, the 8th Infantry Division was reactivated on 1 July 1940 at Fort Jackson, South Carolina, less Reserve personnel, and assigned to the I Corps and Brest. Fighting through the hedgerows, it crossed the Ay River, 26 July, pushed through Rennes, 8 August, and attacked Brest, France in September. When U. S. Brigadier General Charles Canham, who was at the time the deputy commander of the 8th Infantry Division, arrived to accept the surrender of German troops in Brest, the commander of the Brest garrison, General Hermann Bernhard Ramcke asked the lower ranking man to show his credentials. Canham pointed to his nearby troops and said "These are my credentials". That phrase has since become the 8th Infantry Division's motto. Following these actions, the 8th turned eastward toward the German border, taking part in the heavy fighting in the Hürtgen Forest in November 1944. The Crozon Peninsula was cleared on 19 September, and the division drove across France to Luxembourg, moved to the Hürtgen Forest, 20 November, cleared Hürtgen on the 28th and Brandenberg, 3 December, and pushed on to the Roer. In early March 1945, the 8th had advanced into the Rhineland. It fought its way into the Ruhr region the following month. On 6 April the division attacked northwest to aid in the destruction of enemy forces in the Ruhr Pocket, and by the 17th had completed its mission. After security duty, the division, under operational control of the British Second Army, drove across the Elbe, 1 May, and penetrated to Schwerin when the war in Europe ended. On 2 May 1945, as it advanced into northern Germany, the 8th Infantry Division encountered the Neuengamme concentration camp Wöbbelin subcamp, near the city of Ludwigslust. Killed in action: 2,532 In 1956 57 it was sent to West Germany, initially on a temporary basis in Operation Gyroscope, but remained in West Germany for decades. The Division's First Brigade (with subordinate units) was stationed in Mainz, the Second Brigade (with subordinate units) was stationed in Baumholder, and the Third Brigade (with subordinate units) was stationed in Mannheim (Sullivan and Coleman Barracks). In 1974, an amendment by Senator Sam Nunn of Georgia led to two more brigades being organized for European service. The 4th Brigade, 4th Infantry Division ("Brigade 76") was dispatched to Europe in the fall of 1976. It was stationed in Wiesbaden, attached to the 8th Infantry Division, and for eight years, made it unique the 8th ID became the Army's only four brigade division. In 1984, the 4th Brigade was inactivated and the division's size fell to the standard three brigades. From December 1957, until it was inactivated in January 1992, the 8th Infantry Division was headquartered at Bad Kreuznach. From the late 1950s until the early 1960s, the 8th Infantry Division was organized as a partially Airborne Pentomic division, with two of its five battle groups (the 1st Airborne Battle Group, 504th Infantry, and 1st Airborne Battle Group, 505th Infantry) on jump status. In 1963 the division was reorganized into a brigade structure with the 1st Brigade on jump status, and 1 504th was reorganized and reflagged as the 1st Battalion (Abn), 509th Infantry and 1 505th as the 2d Battalion (Abn), 509th Infantry. Supporting units throughout the division (for example, one field artillery battalion, one company of the engineer battalion, one platoon of the MP company, etc.) were also on jump status. The 8th Infantry Division operated its own jump school at Wiesbaden Air Base to support its 1st Brigade as well as other elements of the United States Army, Europe. In 1973 elements of the 1st Brigade were transferred to Vicenza, Italy, to establish a separate Airborne battalion combat team (1 509th INF) and the two Airborne infantry battalions were reorganized and reflagged as the 2d Battalion, 28th Infantry and the 2d Battalion, 87th Infantry. The reorganized 1st Brigade included a tank unit, the 4th Battalion, 69th Armor.

Командирлер

Майор генерал Фрэнк Макконнелл 1950 жылдың тамызы – 1951 жылдың қаңтары
Майор генерал Гарри Дж. Коллинз 1951 жылдың қаңтары – 1952 жылдың ақпаны
Майор генерал В. П. Шеппард 1952 жылдың ақпаны – 1953 жылдың қаңтары
Бригада генералы Джон А. Дабни 1953 жылдың қаңтары – 1954 жылдың қаңтары
Майор генерал Райли Э. Эннис 1954 жылдың қаңтары – 1954 жылдың маусымы
Майор генерал Гарри Дж. Коллинз 1954 жылдың маусымы – 1954 жылдың тамызы
Майор генерал Томас Л. Гарольд 1954 жылдың тамызы – 1954 жылдың қарашасы
Майор генерал Томас Л. Шербурн 1954 жылдың қыркүйегі – 1954 жылдың қарашасы
Майор генерал Джон Г. Ван Хаутен 1954 жылдың қарашасы – 1956 жылдың қаңтары
Майор генерал Томас М. Уотлингтон 1956 жылдың маусымы – 1957 жылдың тамызы
Майор генерал Филип Ф. Линдман 1957 жылдың тамызы – 1959 жылдың наурызы
Майор генерал Ллойд Р. Мозес 1959 жылдың наурызы – 1960 жылдың қазаны
Майор генерал Эдгар С. Доулман 1960 жылдың қазаны – 1961 жылдың қазаны
Майор генерал Эндрю Гудпастер 1961 жылдың қазаны – 1962 жылдың қазаны
Майор генерал Стэнли Р. Ларсен 1962 жылдың қарашасы – 1964 жылдың сәуірі
Майор генерал Джозеф Р. Расс 1964 жылдың сәуірі – 1966 жылдың сәуірі
Майор генерал Патрик Ф. Кассиди 1966 жылдың сәуірі – 1968 жылдың маусымы
Майор генерал Джордж Л. Мэбри кіші 1968 жылдың маусымы – 1969 жылдың ақпаны
Майор генерал Элмер Х. Альквист 1969 жылдың ақпаны – 1970 жылдың тамызы
Майор генерал Дональд В. Раттан 1970 жылдың тамызы – 1972 жылдың мамыры
Майор генерал Фредерик Э. Дэвисон 1972 жылдың мамыры – 1973 жылдың қазаны
Майор генерал Джозеф С. Макдонау 1973 жылдың қазаны – 1975 жылдың шілдесі
Майор генерал Джон Р. Д. Клеланд 1975 жылдың шілдесі – 1977 жылдың маусымы
Майор генерал Пол Ф. Горман 1977 жылдың маусымы – 1979 жылдың мамыры
Майор генерал Уильям Дж. Ливси 1979 жылдың мамыры – 1981 жылдың маусымы
Майор генерал Карл Э. Вуоно 1981 жылдың маусымы – 1983 жылдың маусымы
Майор генерал Чарльз В. Дайк 1983 жылдың маусымы – 1985 жылдың маусымы
Майор генерал Оррен Р. Уиддон 1985 жылдың маусымы – 1987 жылдың маусымы
Майор генерал Калвин А. Х. Уоллер 1987 жылдың маусымы – 1989 жылдың маусымы
Майор генерал Дэвид М. Мэддокс 1989 жылдың шілдесі – 1990 жылдың қарашасы
Майор генерал Джон П. Отджен 1990 жылдың қарашасы – 1992 жылдың қаңтары

Халықтық мәдениетте

2010 жылғы "A Team" фильмінде генерал Моррисон (актер Джеральд МакРейни сомдаған) 8-ші дивизияның UCP нұсқасымен жасалған таңбасын тағады. Лагерьдегі солдаттар да сол таңбаны UCP түсінде кигенін көруге болады. 2002 жылғы "Холлмарк" компаниясының "Тынық түн" атты екінші дүниежүзілік соғыс фильмінде АҚШ сарбаздары 8-ші жаяу әскер дивизиясының таңбасын тағады. 2022 жылғы "Warno" стратегиялық видео ойынында 8-ші жаяу әскер дивизиясы 1989 жылғы Фулда аймағындағы әскер құрамына сәйкес ойналатын әскер тобы ретінде бейнеленген.