«Атақтың» сын тұрғысынан қарау және қабылдау

Шығару

Фильм Венеция кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді, содан кейін Нью-Йорк кинофестивалінде көрсетілді. 1998 жылдың 20 қарашасында АҚШ-та кең экранға шықты. Ол 493 экранда көрсетіліп, $1,588,013 табыс әкелді және тұңғыш апта соңында 10-орынға ие болды. АҚШ-тағы жалпы табысы $5,078,660 құрады.

Сыни қабылдау

Rotten Tomatoes веб-сайты қазіргі уақытта 43 пікірден 42%-ға "Жаман" рейтингісімен "Атақты" фильмін бағалайды; консенсус "Көңілді, бірақ тым шашыраңқы" деп қосты. Фильм Metacritic-те де 41 ұпай жинады. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин: "Ли Саймон – режиссердің шаршаған кейіпкерлерінің бірі, ол "Атақты" фильмін "Деконструкция Гарри" және "Барлығы маған сүйіспеншілік білдіреді" сияқты Алленнің жақсы фильмдерінің батылдығынан айырады. Бранаг оның жас өзінің рөлін ойнаса да, Аллен кейіпкердің мансабын дамыту және әдемі әйелдерді қуу туралы болжамды уайымдарын жандандырудың жолын таба алмайды. "Атақты" әдемі және танымал тұлғаларға толы болғанымен, жұлдыздар арасында көрерменнің қызығуын жоғалтуға мүмкіндік көп, ал Саймонс туралы кейбір эпизодтар таңқаларлықтай бос". Roger Ebert Chicago Sun-Times газетінен фильм туралы: "Бұл фильм Вуди Алленнің басқа фильмдерінің аяқталмаған идеялары мен пайдаланылмаған шабыттары сияқты көрінеді; ол көптеген танымал адамдар экранда пайда болатын, Вуди ойлап тапқан этюдтерді орындайтын және жоғалатын ревю форматына ұқсайды. Кейбір сәттері өте күлкілі. Көбісі тек күлкілі, ал кейбіреулері мүлдем әсер етпейді. Алленнің барлық фильмдері сияқты, бұл фильм де ақылды және ерекше, сондықтан көрермен жалықпайды, бірақ одан аса қуанбайды да. Бранагтың барлық дауыстық және дене тілі Аллендікіндей. Ол Алленді соншалықты мұқият ойнайды, сондықтан режиссер неге өзі ойнамағанын ойлауға болады". Peter Travers Rolling Stone журналынан фильм туралы: "Бұл фильм бұлқынар мен қателіктерге, сондай-ақ актерлерді таңдаудағы қателікке ұшырайды, бірақ атаққа жету ойынының бұл сатиралық көрінісі жанкүйердің жұмысы емес. Алпыс екі жасында режиссер әлі де өзінің санасының ең қараңғы бұрыштарынан күлкі алуға қабілетті. "Атақты" фильмінде ол цирк қойып, көрерменге рингмейстердің қамшысын тигізеді. Бранаг, өзінің немесе режиссердің таңдауы бойынша, Лиді Вуди Алленнің пародисіндей ойнайды, жүйкелі қимылдар мен кекештенген дауысқа дейін. Ли керемет позирлер әлемінде кемшіліктері бар, бірақ шынайы болып көрінуі керек. Бірақ Бранагтың актерлік шеберлігі көрерменді қашықтыққа ұстайды. Аленнің өткір диалогтарын жақсы көрсететін актерлердің эпизодтық түсірілімдері жағдайды құтқарады". San Francisco Chronicle газетінен Эдвард Гутман: "Бранаг кекейтеді, басын шайқап, Алленнің әдеттегі мінез-құлқы мен қимылдарының барлық диапазонын көрсетеді, орындау жеткілікті болған жерде жүйкелілік көрсетеді. Оның жаңалықтары Мэри Шеллидің "Франкенштейн" романындағы актерлік шеберлігімен бірдей. "Атақты" фильмінің ирониясы - оның көп бөлігі тамаша ойнатылған, жазылған және режиссерлікпен жасалған. Бір жазбаға деген құмарлығына қарамастан, Аллен - тамаша режиссер, оның әңгімелері тығыз байланысты, диалогы жарқырайды және актерлері оның сөздерінің сән-салтанатына ризашылық білдіреді". Variety журналының Тодд Маккарти фильмді "Алленнің ескірген тақырыптары мен мотивтерін қайталау" деп атады және былай деп қосты: "Кеннет Бранаг пен Джуди Дэвистің Вуди Алленнің кейіптерін пародизациялауы невротикалық энергияның ыдырауына әкеледі. Бранаг өзін-өзі еліктейтін, құлақтап, қимыл-қозғалысты көрсететін тәсілмен ұятқа қалдырады. Джуди Дэвис "Тұрмыс серіктестері" фильмінде керемет ойнаған және Алленнің басқа фильмдерінде де жақсы көрінген, бірақ бұл жолы ол невротикалық позуды ғана емес, сонымен қатар рөлге сай емес. Өнер көрсетудегі манералылық және таныс мінездемелердің қайталанып тұруы фильмге асығыс жасалған, жинақы көрініс береді, бірақ кейбір қолдаушы рөлдер мен экрандағы тартымды адамдардың болуы жағдайды жақсартады". London Evening Standard газетінен Нил Норман: "Көптеген көріністерде, тіпті кейіпкерлерде де "Энни Холл", "Манхэттен" немесе тіпті "Жұлдызды естеліктер" фильмдеріндегідей сенімділік жоқ. Джуди Дэвистің Jean Georges мейрамханасындағы теледидарлық сұхбаттары, онда ол бірнеше бай Нью-Йорк тұрғындарымен, соның ішінде Дональд Трамппен (Санкт-Патрик соборын сатып алып, оны бұзуды жоспарлап отыр) кездеседі, ашық түрде күлкілі; Зигфелд театрындағы репетициялық көрініс, онда [Уинона Райдер] әйелді азғыру өнерін үйренеді (құдай-ау!), ескірген құмарлыққа ұқсайды. Мода дизайнері Айзек Мизрахи Нью-Йорктегі өнер қайраткері ретінде, Соходағы Серж Сорокко галереясында ашылғанда, атақ-даңқтың оны құртатынын айтып, шағымданады, бұл жай ғана банальды. Тіпті, көшедегі кинотоптың Мелани Гриффиттің лимузинден шығып келе жатқандағы реакциясын түсіруге тырысқан алғашқы түсірілімінде жас кинорежиссерлердің қандай екендігі туралы тәжірибелі кинорежиссердің түсінігі (бас шалған, әрине) анықталатын шындыққа қарағанда". Фильм Федерико Фелинидің "La Dolce Vita" фильмімен салыстырылды.

Review aggregate website Rotten Tomatoes currently scores Celebrity with a 42% 'Rotten' rating from 43 reviews; consensus adding "Entertaining, but too scattered." The film also holds a 41 on Metacritic. Janet Maslin of The New York Times observed, "Lee Simon is one of the filmmaker's wearier creations, in ways that deny Celebrity the bracing audacity of recent, better Allen films like Deconstructing Harry and Everyone Says I Love You. And even with Branagh as his younger alter ego, Allen finds no way to revitalize the character's predictable worries about advancing his career and chasing beautiful women Though Celebrity is filled with beautiful and famous faces, it has plenty of opportunity to bog down between star turns, and some of the episodes about the Simons are astonishingly flat." Roger Ebert of the Chicago Sun Times said the film "plays oddly like the loose ends and unused inspirations of other Woody Allen movies; it's sort of a revue format in which a lot of famous people appear onscreen, perform in the sketch Woody devises for them and disappear. Some of the moments are very funny. More are only smile material, and a few don't work at all. Like all of Allen's films, it's smart and quirky enough that we're not bored, but we're not much delighted, either Branagh has all the Allen vocal mannerisms and the body language of comic uncertainty. He does Allen so carefully, indeed, that you wonder why Allen didn't just play the character himself." Peter Travers of Rolling Stone felt the film "suffers from lulls and lapses and one lulu of a casting gaffe, but this keenly observant spoof of the fame game is hardly the work of a burnout. At sixty two, the Woodman can still mine caustic laughter from the darkest corners of his psyche. In Celebrity, he cracks his ringmaster's whip on a circus of rude, cathartic fun Branagh, whether by his choice or his director's, plays Lee like a Woody impressionist, down to the nervous gestures and the stuttering whine Lee should emerge as flawed but real in a world of gorgeous poseurs. Instead, Branagh's party trick performance keeps audiences at a distance. What saves the day is the steady march of scintillating cameos from actors who bring out the best in Allen's barbed dialogue." Edward Guthmann of the San Francisco Chronicle stated, "Branagh stammers, bobs his head and runs the gamut of other established Woody tics and mannerisms delivering nervous shtick where a performance would have sufficed. His novelty act belongs in the same bin with his hammy histrionics in Mary Shelley's Frankenstein The irony of Celebrity is that so much of it is admirably acted, written and directed. Despite his one note obsessions, Allen is a fine director whose stories clip along, whose dialogue sparkles and whose actors look grateful for the luxury of his words." Todd McCarthy of Variety called the film "a once over lightly rehash of mostly stale Allen themes and motifs" and added, "The spectacle of Kenneth Branagh and Judy Davis doing over the top Woody Allen impersonations creates a neurotic energy meltdown Branagh is simply embarrassing as he flails, stammers and gesticulates in a manner that suggests a direct imitation of Allen himself For her part, Davis was brilliant in Husbands and Wives and has appeared effectively in other Allen films, but she not only overdoes the neurotic posturing this time but is essentially miscast Annoyingly mannered in performance as well as tiresomely familiar in the way it trots out its angst ridden urban characters' problems, [the picture] has a hastily conceived, patchwork feel that is occasionally leavened by some lively supporting turns and the presence of so many attractive people onscreen." Neil Norman of the London Evening Standard noted that "many scenes, and indeed personalities, lack the credence of similar shots in Annie Hall, Manhattan or even Stardust Memories. Judy Davis's doorstepping television interviews in the Jean Georges restaurant where she encounters several well heeled New Yorkers, including Donald Trump (who is planning to buy St Patrick's Cathedral and knock it down) are frankly risible; a rehearsal scene in the Ziegfeld Theatre where [Winona Ryder]is being coached in the art of seducing a woman (gasp!) smacks of old fashioned prurience. Fashion designer Isaac Mizrahi's turn as a lionised New York artist complaining at his opening at the Serge Sorokko Gallery in SoHo that fame will ruin him, is simply banal. Even the opening shot, of a film crew on the streets attempting to catch a reaction shot of Melanie Griffith' walking from a limo, is peopled with a veteran film maker's notion of what young hip film makers are like (shavenheaded, natch) rather than an identifiable reality." The film drew comparisons to Federico Fellinis film La Dolce Vita.