Жаңа Йорк штатының темір жол тарихы

Кіріспе

Нью-Йорк штатындағы темір жол

Рим, Уотертаун және Огденсбург темір жолы Рим, Нью-Йорктан Уотертаунға, содан кейін Огденсбургке және Массенаға кезең-кезеңмен өскен темір жол болды. Алғашқы Рим және Уотертаун темір жолы Сент-Лоуренс өзеніндегі Кейп-Винсентте аяқталды. Рим, Уотертаун және Огденсбург темір жолының "Ходжек желісі" деп белгілі бір тармағы Онтарио көлінің оңтүстік жағалауында, Нью-Йорк штатының Освего қаласынан Нью-Йорк штатының Ниагара шарлауына дейін жүргізілді. 1913 жылы Нью-Йорк орталық темір жолына біріктірілгеннен кейін RW&O желісі Сент-Лоуренс бөлімшесі деп аталды.

Тарих

Рим, Уотертаун және Огденсбург темір жолы (RW&O) 1842 жылы Уотертаунды Сиракуз және Утика темір жолы арқылы Риммен, Нью-Йорк штатымен байланыстыратын Уотертаун және Рим темір жолы (W&R) ретінде құрылды, кейіннен Нью-Йорк орталық темір жолының (NYC) бір бөлігі болып біріктірілді. Осы кезде Потсдам және Уотертаун темір жолы құрылып, Уотертаунды Сент-Лоуренс округіндегі Нью-Йорк штатының Потсдам қаласымен байланыстырды. 1861 жылы бұл екі темір жол RW&O болып бірікті. Кейіннен ДеКалб (Нью-Йорк штатының Кантон қаласына жақын жерде) тұсынан Огденсбургке дейін қосымша желі салынды. 1864 жылы RW&O Пуласкиден Освегоға дейін желі салып, Сиракуз және Солтүстік темір жолымен бірікті. 1858 жылы Онтарио көлінің жағалауындағы темір жолы (LOS) Освегодан Нью-Йорктің Суспенсион көпіріне (қазіргі Ниагара шарлауы, Нью-Йорк) құрылды. RW&O 1875 жылы LOS-пен бірікті, сол кезде LOS банкрот болды. 19 ғасырдың соңында филиалдар желісі Сент-Лоуренс өзені бойындағы курорттық қалаларға жетті: Кэйп-Винсент, Клейтон және Огденсбург. Бұл екі қалада өзеннің қарсы жағындағы Онтарио қалаларына, сондай-ақ Мың аралдарға паромдар бар еді. RW&O құлдыраған инфрақұрылымына байланысты "Ширіген ағаш және ескі тозған рельстер" деп аталды. 1878 жылы RW&O Делавэр, Лаккавана және Батыс темір жолына (DL&W) біріктірілді. DL&W 1882 жылы Онтарио қосымша желісін (Beebee желісі) Шарлоттадан (Нью-Йорк, Дженеси өзені Онтарио көліне құятын жер) Рочестерге дейін салды. 1891 жылы RW&O NYC-тің еншілес компаниясына айналды. 1913 жылдың 12 сәуірінде RW&O ресми түрде NYC-ке біріктірілді. Нью-Йорк орталық темір жолының (NYC) 20 ғасыр кестелерінде бұл желі Сент-Лоуренс бөлімі деп аталды. Пассажирлік тасымал Нью-Йорк қаласының "Су деңгейі жолы" магистралі арқылы жүзеге асырылды. Ватертаун, Потсдам және Массенаға бағытталған пойыз жолаушылары Сиракузада вагондарды ауыстырды. Филадельфиядан Огденсбургке қарайтын филиалдағы жолаушылар Сиракузада ауысты. Түйіндемелі вагондармен жолаушылар үздіріссіз сапар жасай алатын. Нью-Йорк қаласына және кері бағыттағы соңғы түйіндемелі вагондар 1961 жылы қазан айының кестесімен тоқтатылды. Огденсбургке қатынайтын жергілікті автобус қызметі де 1961 жылдың қазанында тоқтатылды. Массенаға қатынайтын қалған жергілікті автобус қызметі 1964 жылдың сәуірінде кестеден алынды.

The Rome, Watertown & Ogdensburg Railroad (RW&O) began in 1842 as the Watertown & Rome Railroad (W&R) to link Watertown with Rome, New York on the Syracuse & Utica Railroad, later consolidated as part of the New York Central Railroad (NYC). The Potsdam & Watertown Railroad was formed at this time to link Watertown with Potsdam, New York in St. Lawrence County. In 1861, these two railroads merged as the RW&O. A branch line from DeKalb Junction (near Canton, New York) to Ogdensburg was later built. In 1864, the RW&O constructed a line from Pulaski to Oswego and merged with the Syracuse & Northern Railroad. In 1858, the Lake Ontario Shore Railroad (LOS) was chartered from Oswego to Suspension Bridge, New York (now Niagara Falls, New York). RW&O merged with the LOS in 1875; by that time the LOS was bankrupt. Branch lines reached what became resort towns along the St. Lawrence River at the end of the 19th century: Cape Vincent, Clayton and Ogdensburg. At the first two towns, ferries were available to Ontario towns on the opposite side of the river, as well as the Thousand Islands. The RW&O was nicknamed "Rotten Wood & Old Rusty Rails" due to its crumbling infrastructure. By 1878, the RW&O had been merged into the Delaware, Lackawanna & Western Railroad (DL&W). DL&W built the Ontario Secondary in 1882 (Beebee line) from Charlotte, New York (where the Genesee River flows into Lake Ontario) to Rochester, New York. By 1891, RW&O became a subsidiary of NYC. On April 12, 1913, the RW&O was formally merged into the NYC. In 20th century timetables for the New York Central Railroad (NYC), the line was referred to as the St. Lawrence Division. Revenue passenger service was operated from the NYC's "Water Level Route" mainline. Coach passengers for the route to Watertown, Potsdam and on to Massena changed trains at Syracuse. Passengers for the branch splitting off the route at Philadelphia, New York for Ogdensburg changed at Syracuse. Sleeping car passengers would be able to take a continuous through car ride. The last sleeping cars to and from New York City operated along the route in 1961, discontinued with the October schedule. The local coach service to Ogdensburg ended by October, 1961 as well. The remaining local coach service for Massena was dropped from the timetable by April, 1964.

Мұра

Бұрынғы RW&O теміржол желісі CSX (CSXT), Ontario Midland Railroad (OMID) және Mohawk, Adirondack and Northern Railroad компанияларымен пайдаланылады. Бұрынғы желінің бірнеше үзіліс бөліктері де жолға айналдырылды, оның ішінде Вебстер Ходжак жолы, Кайуга Ходжак жолы, Огденсбургтегі Мейпл Сити жолы, Освегодағы Харбор Теміржол жолы, сондай-ақ Нью-Йорктегі Хамлин, Хилтон және Рочестердегі қосымша бөліктер бар. RW&O терминалдары Сюспешн Бридж, Рочестер, Сиракуз, Рим, Утика, Натураль Бридж, Массена, Огденсбург, Клейтон, Кейп Винсент және Саккетс Харборда орналасқан.

Hojack лақап аты

RW&O темір жолына "Hojack" деген лақап ат қойылған, бірақ оның пайда болуына қатысты бірнеше түсіндірме бар. "Hojack" есімі алғашқы пойыздың машинисі Джек Уэлчтен (көбінесе "Үлкен Джек" деп атайтын) шыққан. Уэлч бұрын фермер болған және бу локомотивтерінен гөрі жылқымен жақсы таныс болған. Пойыздарды тоқтатқанда ол "Уа, Джек!" деп айқайлаған. Уақыт өте келе бұл "Hojack" деп өзгерген. Көптеген адамдар RW&O темір жолын "Hojack" деп жақсы көретін. Темір жолдың алғашқы күндерінде бір шаруа, жылқысымен бірге, пойыз келе жатқан кезде жолдан өтуге тырысқан. Жылқы жолдың ортасына келгенде тоқтаған. Пойыз жылдам жақындап келе жатқандықтан, шаруа қатты қорқып, "Хо Джек, Хо Джек!" деп айқайлай бастаған. Осы оқиғаға қызыққан теміржолшылар өз жолын "Хо Джек" деп атап кеткен. R. W. & O. бөлімшесіне таңылған "Hojack" лақап атының шығу тегі әлі де жұмбақ. Теміржолшылар сұрағанда, осы терминнің себебін шамалы ғана білетін секілді. "Ескі инженер" деп қол қойған бір автор Oswego Bulletin газетінде былай деп жазған: "Жақында Oswego газетінде Нью-Йорк Central темір жолының R, W. & O бөлімшесіне қатысты 'Hojack' сөзінің шығу тегіне күмән туған екенін байқадым. Теміржолда осы атаудың қалай пайда болғанын білетін бірнеше адам бар, бірақ мен нақты жағдайды білемін. 70-жылдардың басында Рояль және Джон Тобин есімді екі адам Льюистон мен Суспенсион көпірі арасындағы пойыздарды жүргізу үшін R, W. & O темір жолына жұмысқа орналасты. Рояль - қатал, бірақ жақсы мінезді адам, көпірдегі теміржолшылар оны жақсы көретін. Оның әдеті, көпірде вагондарын тапсырғаннан кейін, кері қайтуға дайын тұрып, кеңсе есігі алдында серігіне дауыстап айқайлап шақыру еді: "Ху, Джек, кері қайтуға уақыт келді". Осы адам мен дауыс темір жолмен ажырамас байланысқа түсті, және оның пойзы пайда болғанда, адамдар: "Міне, 'Hojack' келді" дейтін. Атау темір жолына жабысып қалды, және R., W. & O. темір жолы корпоративтік атынан гөрі 'Hojack' деп теміржолшылар арасында жақсы танымал болды". Автор Ричард Палмер оны баяу жылдамдықтағы жолаушылар пойзы немесе жүк пойызы үшін қолданылатын сленгтік термин деп санайды. Порт Джервис кешкі газеті хабарлағандай: "[Шәрсенбі күні түстен кейін 'Hojack' депоға кері қарай келе жатқанда, елден келген вагонға қосылған жылқының аяғы рельс пен жол төсегінің арасына кіріп қалды. Бұрын Томас Каддебакқа тиесілі жылқы да осындай жағдайға түскен еді. Шәрсенбі күні жылқыны осындай тағдырдан құтқару үшін көп күш жұмсалды. Аяғын уақытында шығарып алып, пойыздың жолынан шығып үлкерді". Сол газетте бұл түсіндірмені қолдайтын келесі мақала жарияланды: "[Газетіміз 'Hojack' деп атаған, сағат 13:30-да батысқа қарай кететін жүк пойзы атынан айрылмайды, және бұл пойыз қазір осы атпен танымал". Нью-Йорк Central темір жолы 1906 жылы шығарған жарлық арқылы осы атауды қолдануға тыйым салуға тырысты.

The RW&O was nicknamed the Hojack, but its origins have multiple explanations. Hojack originated from the engineer of the first train, who was named Jack Welch (often called "Big Jack"). Welch used to be a farmer and was more familiar with horses than steam locomotives. When he stopped the trains he would shout "Whoa Jack!". This became Hojack over time. Many people fondly called the RW&O by its nickname, "Hojack." In the early days of the railroad, a farmer in his buckboard drawn by a bulky mule was caught on a crossing at train time. When the mule was halfway across the tracks, he stopped. The train was fast approaching and the farmer naturally got excited and began shouting, "Ho Jack, Ho Jack." Amused by the incident, the trainmen began calling their line the "Ho Jack." Considerable mystery has always surrounded the origin of the nickname "Hojack" applied to the R. W. & O. division. Railroad men, when asked, seemed to have but a vague idea of the reason of the term. In a letter to the Oswego Bulletin, a writer who signs himself as an "Old Engineer," writes: "I noticed recently in an Oswego paper there was some doubt as to the origin of the word 'Hojack' as applied to the R, W. & O. division of the New York Central railroad. There are a few persons on the railroad who know how the name came to be applied, but I happen to know the exact circumstances. Along in the early 70's a man named Royal and one John Tobin were employed by the R., W. & O. railroad in running trains between Lewiston and Suspension Bridge. Royal was a gruff, genial fellow and was well liked by the railroad men at the bridge. It was his habit, when after having delivered his cars at the bridge, he was ready to return, to stand
at the officer door and call out to his partner in stentorian tones. 'Ho, Jack, time to be going back.' The man and the voice became inseparably connected with the railroad and when his train appeared the men would say, 'Here comes the hojack.' The name sticks to the road and the R., W. & O., is now better known among railroad men as the 'Hojack' than it is by its corporate name." Author Richard Palmer attributes it to a slang term for a slow local passenger train or way freight. The Port Jervis Evening Gazette reported, "[w]hile the Hojack was backing down to the depot Wednesday afternoon a horse in a team attached to a wagon from the country got its foot fast between the rail and the bed of the track in a manner similar to that which a horse belonging to Thomas Cuddeback was ruined some time ago. It was with great difficulty that the horse Wednesday was saved from a similar fate. The foot was got out just in time to get out of the way of the train." A subsequent story in the same newspaper supports that explanation, saying "[t]he name Hojack, which the Gazette gave to the way train leaving here for the west at 1:30 in the afternoon, sticks closer than a brother, and the train is now generally known by that name." NYC attempted to ban the name by way of an edict released in 1906.