Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық құрылыс инженері (1885–1959)
American structural engineer (1885–1959)
Харди Кросс (1885–1959) – американдық құрылыс инженері және статикалық белгісіздікке ие құрылымдарды құрылымдық талдау үшін моменттерді тарату әдісін жасаған адам. Бұл әдіс шамамен 1935 жылдан 1960 жылға дейін кеңінен қолданылды, содан кейін оны басқа әдістер біртіндеп ығыстырды.
Hardy Cross (1885–1959) was an American structural engineer and the developer of the moment distribution method for structural analysis of statically indeterminate structures. The method was in general use from c. 1935 until c. 1960 when it was gradually superseded by other methods.
Ерте өмір
Крос Вирджиния штатының Нансемонд округінде дүниеге келді. Оның әкесі Вирджиния плантаторы Томас Харди Крос және анасы Элеонора Элизабет Райт болды. Оның үлкен ағасы Том Пит Крос кейін кельттану ғалымы атанды. Екеуі де Норфолк академиясында білім алды. Содан кейін ол Хэмпден-Сидней колледжінде оқып, бакалавр (B.A.) және ғылым бакалавры (B.S.) дәрежелерін алды. 1908 жылы Массачусетс технология институтында азаматтық инженер мамандығы бойынша білім алып, кейін Сент-Луис қаласындағы Миссури-Тынық мұхиты темір жолының көпірлер бөліміне жұмысқа орналасты, онда бір жыл жұмыс істеді. 1909 жылы Норфолк академиясына қайта оралды. Гарвардта бір жылдық аспирантурадан кейін 1911 жылы MCE дәрежесін алды. Харди Крос Иллинойс университетінде жұмыс істеген кезде моменттерді тарату әдісін жасап шығарды.
Cross was born in Nansemond County, Virginia, to Virginia planter Thomas Hardy Cross and his wife Eleanor Elizabeth Wright. He had an elder brother, Tom Peete Cross, who would later become a Celtic studies scholar. Both studied at Norfolk Academy. Then he attended Hampden Sydney College where he earned both B. A. and B. S. degrees. He obtained a BS in civil engineering from the Massachusetts Institute of Technology in 1908, and then joined the bridge department of the Missouri Pacific Railroad in St. Louis, where he remained for a year, after which he returned to Norfolk Academy in 1909. After a year of graduate study at Harvard he was awarded the MCE degree in 1911. Hardy Cross developed the moment distribution method while working at University of Illinois.
Мансап
Крос кейін Браун университетінде азаматтық инженерияның доценті болды, онда жеті жыл бойы сабақ берді. Жалпы инженериялық тәжірибеге қысқа қайтымнан кейін, ол 1921 жылы Иллинойс университетінің Урбана-Шампейн қаласындағы құрылымдық инженерия профессоры лауазымына қабылданды. Иллинойс университетінде Харди Крос өзінің моменттерді бөлу әдісін жасады. Ол 1937 жылы Иллинойс штатын тастап, Йель университетінің азаматтық инженерия кафедрасының меңгерушісі болды және 1953 жылы зейнетке шықты. Моменттерді бөлу әдісін қолдана отырып, статикалық белгісіздікке ие арқалықтар мен каркастардың нақты құрылымдық талдауын қолмен жүргізуге болады. Бұл әдісте, каркас мүшелеріндегі бекітілген соңғы моменттер біртіндеп көршілес мүшелерге бірнеше қадамдар арқылы таратылады, нәтижесінде жүйе табиғи тепе-теңдік күйіне жетеді. Дегенмен, бұл әдіс шамамен есептелгенімен, нақты шешімге өте жақын нәтиже алуға мүмкіндік береді. Харди Крос әдісі, негізінен, құрылымдық талдаудың ығысу формуласына қолданылатын Якоби итерациялық схемасы болып табылады. Бүгінгі таңда, «моменттерді бөлу» әдісі кеңінен қолданылмайды, себебі компьютерлер инженерлердің құрылымдарды бағалау тәсілін өзгертіп, сәттерді бөлу бағдарламаларын жасау азайып кетті. Қазіргі кездегі құрылымдық талдау бағдарламалық қамтамасы икемділік әдісіне, тікелей қатаңдық әдісіне немесе шекті элементтер әдісіне (FEM) негізделген. Харди Крос әдісінің тағы бір түрі күрделі сумен жабдықтау желілеріндегі ағындарды модельдеу үшін де белгілі. Соңғы онжылдықтарға дейін бұл әдіс мұндай мәселелерді шешудің ең көп таралған тәсілі болды. Ол көптеген құрметті наградаларға ие болды. Олардың ішінде Йель университетінің құрметті өнер магистрі дәрежесі, Америка инженерлік білім беру қоғамының Ламме медалі (1944), Америка бетон институтының ең құнды мақаласы үшін Уэсон медалі (1935) және Ұлыбританияның құрылымдық инженерлер институтының алтын медалі (1959) бар.
Cross next became an assistant professor of civil engineering at Brown University, where he taught for seven years. After a brief return to general engineering practice, he accepted a position as professor of structural engineering at the University of Illinois at Urbana Champaign, in 1921. At the University of Illinois Hardy Cross developed his moment distribution method. He left Illinois in 1937 to become the chair of the civil engineering department at Yale University, a position from which he retired in 1953. Accurate structural analysis of statically indeterminate beams and frames could be performed by hand using the moment distribution method. In this method, the fixed end moments in the framing members are gradually distributed to adjacent members in a number of steps such that the system eventually reaches its natural equilibrium configuration. However the method was still an approximation but it could be solved to be very close to the actual solution. The Hardy Cross method is essentially the Jacobi iterative scheme applied to the displacement formulation of structural analysis. Today the "moment distribution" method is no longer commonly used because computers have changed the way engineers evaluate structures, and moment distribution programs are seldom created nowadays. Today's structural analysis software is based on the flexibility method, direct stiffness method or finite element methods (FEM). Another Hardy Cross method is also famous for modeling flows in complex water supply networks. Until recent decades, it was the most common method for solving such problems. He received numerous honors. Among these were an honorary Master of Arts degree from Yale University, the Lamme Medal of the American Society for Engineering Education (1944), the Wason Medal for Most Meritorious Paper of the American Concrete Institute (1935), and the Gold Medal of the Institution of Structural Engineers of Great Britain (1959).