Кіріспе

Болгар жазушысы және драматургі Йордан Димитров Радичков (24 қазан 1929 – 21 қаңтар 2004) – болгар жазушысы және драматургі. Әдеби сыншылар Аделина Ангушева мен Галин Тиханов оны «20 ғасырдың соңғы үштен бір бөлігінде болгар әдебиетінің ең елеулі дауысы» деп атады. Кейбір әдеби сыншылар оны болгар Кафкасы немесе Гоголь деп сипаттайды. 2007 жылы оған арналған ескерткіш бұрынғы Корольдік сарайдың бағында, қазір София қаласының орталығында орналасқан Ұлттық өнер галереясының алдында ресми түрде ашылды.

Ерте өмір

Ол 1929 жылы 24 қазанда Болгарияның Монтана провинциясының Калиманица ауылында кедей отбасында Йордан Димитров Радичков болып дүниеге келді. Радичков өзінің еңбек жолын 1951 жылы "Народна младеж" (Халық жастары) газетінің Враца аймақтық тілшісі және сол газеттің редакторы (1952-1954) болып бастады. Жылдар бойы Радичков Болгарияда және халықаралық қауымдастықта танымалдыққа ие болды, соның ішінде Нобель сыйлығына ұсынылды. Радичковтың 1966 жылы түсірген "Горещо пладне" (Қызу түс) фильмі – адамзаттың ағысып бара жатқан өзенде құлай жаздаған баланы құтқаруға жасаған тыранысы туралы әңгіме болды және жазушы үшін үлкен жетістікке айналды. 1969 жылы жазған "Барутен буквар" (Оқ ұнтағының оқулығы) романы – отандық әдебиетте социализм туралы қарапайым идеализацияның орнына, лас сөздер, қиял және халық даналығының күшті үйлесімі арқылы әңгімелеудің алғашқысы болды. 1974 жылғы "Последно лято" (Соңғы жаз) – динамикалық түрленетін әлемде өз жекелігін сақтауға тырысатын адам туралы теңдеу. Ол сонымен қатар көптеген ұлттық және халықаралық деңгейде танымал балалар кітаптарын жазды. Олардың ішінде "Ние врабчетата" (Біз, құспалар) Болгарияда ерекше танымал болды. Радичков өзінің абстрактілі суреттерімен шығармаларын безендіретін, оның көркемдік бейнесінің тағы бір белгісі болды. Радичков өзінің тілімен және диалектизмдерді қолдануымен ерекше танымал. Сыншылар "Радичковтың шығармасындағы нағыз басты кейіпкер – сөз" дейді. Болгар мәдениетіне Радичковтың тигізген ең үлкен әсері – оның еңбектері күнделікті болгар тіліне бірқатар жаңа сөздер мен тіркестерді енгізгені болып табылады.

Сыйлықтар мен қоғамның танылуы

Радичков әдебиет, театр және кино саласындағы көптеген сыйлықтармен марапатталды, олардың ішінде Стара Планина ордені (Болгарияның ең жоғарғы ордені, 2003 жыл), Италияның Гринзане Кавур сыйлығы (1984 жыл) және Париждегі Халықаралық өнер академиясының сыйлығы (1993 жыл) бар. Ол Болгария-Швеция достық қауымдастығының негізін қалаушы мүшесі және алғашқы президенті (1984–1991 жылдар) болды. 1988 жылы Швецияның Ұлттық Поляр жұлдызы орденімен марапатталды. Радичков Болгарияның қоғамдық өміріндегі белгілі тұлға болды – 1962 жылдан бері Болгария Жазушылар одағының мүшесі, 2001 жылы Болгария Социалистік партиясынан депутат болып сайланды, бірақ наразылық білдіріп, тез арада отставкаға кетіп, өмірінің соңғы жылдарын саясаттан көбірек алшақтап өтті. Радичковтың туындылары 30-дан астам тілге аударылған, ал 2001 жылы ол Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткер ретінде ұсынылды.

Құрмет

Оңтүстік Шетланд аралдарындағы Ливингстон аралындағы Радичков шыңы Йордан Радичковтың құрметіне аталған.