Орталық Үндістанның Нимар аймағы

Кіріспе

Мадхья-Прадеш штатының оңтүстік-батыс аймағы, Үндістан. Нимар – Мадхья-Прадеш штатының оңтүстік-батыс аймағы болып табылады, бұл Орталық Үндістанда орналасқан. Аймақ құрамында Нимар, Хандва және Харда сияқты кіші аймақтар бар. Бұл аймақ Виндхья тауларының оңтүстігінде жатыр және Нармада және Тапти өзендерінің екі бөлігінен тұрады, олар Сатпура тауларының бір бөлігімен бөлінген, ені шамамен 24 шақырым (15 миль). Ең биік шыңы, жазықтықтан шамамен 244 метр (800 фут) және теңіз деңгейінен 549 метр (1800 фут) биіктікте, Асиргарх бекінісі орналасқан. Бұл бекініс ғасырлар бойы Үстіңгі Үндістан мен Декан арасындағы маңызды жолға бақылау жасап келген. Нимар аймағында нимади тілі қолданылады.

Тарих

Индор газетінде жазылған тарихи деректерге сәйкес, Биджа Гавли, сондай-ақ Биджа Сингх Ахир деп те аталады, 14-шы ғасырда Нимарда патшалық билікке ие болған. "Айн-и Акбари" тарихи еңбегінде Биджагарх, Нимардағы Махал (сарай) орналасқан Харгао қаласы туралы мәлімет бар. 15-шы ғасырға келгенде, көптеген Гаули немесе Ахир/Ядав басшылары Оңтүстік Нимарда шағын муниципалитеттер құруға белсенділік танытқан, олардың ішінде Биджагарх бекінісі де болды. Газеттерде олардың осы аймақтардағы үстемдігінің тарихи факт екендігі нақты айтылған. Кейін Нимар Британдық Үндістанның Орталық провинцияларының Нербудда бөліміндегі ауданға айналды. Әкімшілік орталығы Хандвадада орналасқан, бірақ Мұсылмандық кезеңде астана Бурханпур болған. Ауданы 4273 миль² (11,067 км²), халқы (1901) 329,615 адамды құрады. Басты егістер мақта және қарақұмық болды, ал Үнді қымызы (ганжа) мемлекеттік бақылауда өсірілуге рұқсат етілді. Үлкен Үндістан темір жолы аудан арқылы өтті, ал Индордан Раджпутанаға соққан тармақ Хандвадада осы жолмен қосылды. Хандвадада мақта тазалау және престеу заводтары, ал Бурханпурда алтынмен кестеленген мата тігілуімен айналысатын шеберханалар болды. Ауданның көп бөлігін орман алып жатты, үкімет Пунаса орман деп аталатын бөлігін сақтап келді, ол Нармада өзенінің оң жағалауымен шамамен 120 мильге (190 км) созылып, терек (Tectona grandis), сайн (Terminalia tomentosa) және аньжан (Hardwickia binata) ағаштарынан тұратын орманды қамтыды. Нимар, сонымен қатар, Индор княздығының аумағында орналасқан, Нармаданың екі жағалауында, Британдық ауданның батысында жатқан. Ауданы 3871 миль² (10,026 км²), халқы (1901) 257,110 адамды құрады. 1823 жылдан бастап бұл аймақ, бұрын Гвалиордың Синдхия әулеттеріне тиесілі болған, британдық басқаруға көшті. 1861 жылы ол толыққанды тәуелсіздікпен британдықтарға берілді, бірақ 1867 жылы аумақ алмасу нәтижесінде Индордың Холкар әулеттеріне қарады. 1947 жылы Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін бұрынғы британдық аудан жаңа Мадхья-Прадеш штатының Нимар ауданына айналды, әкімшілік орталығы Хандвадада орналасқан. Индор штатының Нимар ауданы жаңа Мадхья-Бхарат штатының Нимар ауданына айналды, әкімшілік орталығы Харгонеде болды. 1956 жылдың 1 қарашасында Мадхья-Бхарат Мадхья-Прадеш штатына біріктірілгеннен кейін бұрынғы Мадхья-Бхарат ауданы Батыс Нимар ауданына, ал шығыс ауданы Шығыс Нимар ауданына айналды. Батыс Нимар ауданы 1998 жылдың 24 мамырында Барвани және Харгоне аудандарына бөлінді, ал Шығыс Нимар ауданы 2003 жылдың 15 тамызында Хандва және Бурханпур аудандарына бөлінді. 2011 жылғы халық санағы бойынша аймақтың халқы 7,044,884 адамды құрайды.

According to historical records found in the Indore Gazetteer, Bija Gawli, also known as Bija Singh Ahir, held the position of king in Nimar during the 14th century. The Ain i Akbari, a significant historical document, makes reference to Khargao, a Mahal (Palace) located in Bijagarh, Nimar. As we progress into the fifteenth century, it becomes apparent that numerous Gawli or Ahir/Yadav chiefs took initiative in establishing small municipalities in southern Nimar, which notably included the Bijagarh fort. The Gazetteer firmly asserts that their dominion over these territories is an indisputable historical fact. Later on Nimar was formed as a district of British India, in the Nerbudda Division of the Central Provinces. The administrative headquarters were at Khandwa; but the capital in Muslim times was Burhanpur. Area, 4273 mi² (11,067 km²), population (1901) 329,615. The staple crops were cotton and millet; ganja or Indian hemp was also allowed to be grown under government supervision. The Great Indian Peninsula railway ran through the district, and a branch of the Rajputana line from Indore joined it at Khandwa. There were factories for ginning and pressing cotton at Khandwa, and manufacture of gold embroidered cloth at Burhanpur. The district contained extensive forests, and the government preserved a section known is the Punasa forest, which extended for about 120 miles (190 km) along the south bank of the Narmada, home to forests of teak (Tectona grandis), sain (Terminalia tomentosa) and anjan (Hardwickia binata) trees. Nimar was also a district in the princely state of Indore lying west of the British district on both banks of the Narmada. Area, 3871 mile² (10,026 km²); pop. (1901) 257,110. From 1823 onwards this tract, then belonging to Sindhia rulers of Gwalior, was under British management; in 1861 it was ceded in full sovereignty to the British, but in 1867 it passed to Holkar rulers of Indore as the result of an exchange of territory. After Indian independence in 1947, The former British district became the Nimar District of the new state of Madhya Pradesh, with its administrative seat at Khandwa; the Nimar District of Indore state became the Nimar district of the new state of Madhya Bharat, with its administrative seat at Khargone. When Madhya Bharat was merged into Madhya Pradesh on 1 November 1956, The former Madhya Bharat district became West Nimar District, while the eastern district became East Nimar District. West Nimar district was split into the districts of Barwani and Khargone on 24 May 1998 and similarly East Nimar district was split into the districts of Khandwa and Burhanpur on 15 August 2003. The population of this region according to the 2011 Census is 7,044,884 people.