Америкалық Wickes классы эсминеці USS Harding (DD 91)
USS Harding (DD-91)
USS Harding (DD 91) – АҚШ флоттық эсминці, 1-ші дүйн. соғысында қызмет етті. Curtiss NC ұшағына сүйемелдеу, теңіз авиациясының оқуларында қолдау көрсетті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық Wickes класының эсминшісі
American Wickes class destroyer
USS Harding (DD 91) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен эсминші. Ол Сет Хардингтің құрметіне аталған алғашқы кеме болды. 1918 жылы суға түсірілген ол бірнеше жыл бойы АҚШ-тың Шығыс жағалауында дайындық жаттығуларын жүргізді. 1919 жылы ол Curtiss NC су ұшағының Атлант мұхиты арқылы жасаған маңызды рейсіне сүйемелдеді. Кейін сол жылы ол су ұшағына қызмет көрсету кемесіне айналдырылып, Пенсакола Әскери-әуе базасы жанында әскери авиаторларды даярлауға қолданылды. Ол Веракрусқа бір рет шұғыл медициналық жабдықтармен сапар жасады, сондай-ақ, қолданыстан шығарылған неміс кемелеріне қарсы авиабомбалау сынақтарында болды, оның ішінде кемелердің батып кетуіне де куә болды. 1922 жылы қызметтен босатылып, 1936 жылы металл теріп алуға сатылды.
USS Harding (DD 91) was a in the United States Navy during World War I. She was the first ship named in honor of Seth Harding. Launched in 1918, she undertook training exercises off the East Coast of the United States sporadically for several years. In 1919, she escorted a major transatlantic flight of Curtiss NC seaplane. Later that year, she was selected to be converted into a seaplane tender, and was then used to support naval aviator training off Naval Air Station Pensacola. She took one trip to Veracruz with emergency medical supplies, and was also on hand during aircraft bombing tests against decommissioned German ships, including the sinking of She was decommissioned in 1922 and sold for scrapping in 1936.
Дизайн және құрылыс
Хардинг – 1917-1919 жылдар аралығында АҚШ Әскери-теңіз күштері салған 111 кемелердің бірі. Ол және оның жеті туысы Калифорния штатының Сан-Франциско қаласындағы Union Iron Works кеме жасаушылығында Bethlehem Steel компаниясы жасаған техникалық талаптар мен егжей-тегжейлі жобалар бойынша салынды. Оның стандартты суыру сыйымдылығы, жалпы ұзындығы 96 метр (315 фут), ені 9 метр (31 фут) және суға бату тереңдігі 2 метр (8 фут) болды. Сынақтар кезінде Хардингтің жылдамдығы 4 дюймдік/50 калибрлі төрт зеңбірек, үш .30 калибрлі пулемет және он екі торпедалық түтік, Mark 15 торпедаларымен жарақталды. Оның штатты экипажында 122 офицер мен сарбаз болды. Ол екі Curtis бу турбинасымен, төрт Yarrow қазандығымен қозғалды. Хардингтің техникалық сипаттамалары толық белгілі емес, бірақ ол Wickes класындағы эсминецтердің тобының бірі болды, бұл кемелер ресми емес түрде "Liberty Type" деп аталды, оларды Parsons немесе Westinghouse турбиналарын қолданған Bath Iron Works компаниясы жасаған жобалар бойынша салынған эсминецтерден ажырату үшін. "Liberty" типіндегі эсминецтер қызметте нашарлап, 1929 жылы осы топтың барлық 60 кемесі Әскери-теңіз күштерінен шығарылды. Бұл кемелердің нақты өнімділігі, әсіресе отын экономиясы тұрғысынан, жоспарланған көрсеткіштерден әлдеқайда төмен болды, көпшілігі жобалық стандарттағыдан гөрі жақсырақ жылдамдыққа ие болды. Сондай-ақ, класс кемелердің бұрылуы мен салмағында да мәселелерге тап болды. Хардинг – Сет Хардингтің есімімен аталған алғашқы кеме. Екінші Хардинг 1943 жылы қолданысқа енгізілді.
Harding was one of 111 s built by the United States Navy between 1917 and 1919. She, along with seven of her sisters, were constructed at Union Iron Works shipyards in San Francisco, California using specifications and detail designs drawn up by Bethlehem Steel. She had a standard displacement of an overall length of 315 feet (96 m), a beam of 31 feet (9 m) and a draft of 8 feet (2 m). On trials, Harding reached a speed of She was armed with four 4"/50 caliber guns, three .30 caliber machine guns, and twelve torpedo tubes Mark 15 torpedoes. She had a regular crew complement of 122 officers and enlisted men. She was driven by two Curtis steam turbines powered by four Yarrow boilers. Specifics on Hardings performance are not known, but she was one of the group of Wickes class destroyers known unofficially as the 'Liberty Type' to differentiate them from the destroyers constructed from detail designs drawn up by Bath Iron Works, which used Parsons or Westinghouse turbines. The 'Liberty' type destroyers deteriorated badly in service, and in 1929 all 60 of this group were retired by the Navy. Actual performance of these ships was far below intended specifications especially in fuel economy, with most only able to make at instead of the design standard of at The class also suffered problems with turning and weight. Harding was the first ship to be named for Seth Harding. The second Harding was a , commissioned in 1943.
Қызмет тарихы
Хардинг 1918 жылғы 4 шілдеде «Юнион Айрон Воркс» зауытынан суға түсірілді. Ол Джордж А. Арместің әйелімен спонсорлыққа ие болды және командир Генри Д. Куктың басқаруымен тапсырылды. 1919 жылғы 3 ақпанда ол АҚШ Атлантикалық флотына бекітіліп, Санта-Круз, Калифорния арқылы Ньюпортқа (Род-Айленд) бағытталды. Панама каналы арқылы өтіп, 18 ақпанда келді. Екі күннен кейін ол Массачусетс штатының Бостон қаласына көшіп, 21 ақпанда Версаль конференциясынан Президент Вудро Вильсонды алып келе жатқан кемені сүйреп шықты. Екі күннен кейін ол Бостон портында кеменің келгеніне арналған салтанатты шараларға қатысты. Содан кейін ол 8 наурызға дейін Норфолк қаласында жөндеу жұмыстарында болды, содан кейін Куба жағалауындағы флотылық жаттығуларға қатысты. Осыдан кейін Хардинг Нью-Йоркке бағыт алып, 14 сәуірде жетті. 1 мамырда ол Атлант мұхиты арқылы ұшқан әскери-теңіз күштерінің «Кёртисс NC» су ұшақтарына жетекшілік еткен эсминецтер тобымен бірге жолға шықты. Хардинг ұшудың алғашқы кезеңінде түнгі уақытта шамдармен жарықтандырды; «NC 1» және «NC 3» Азор аралдарына жақын жерде мәжбүрлі түрде қонуға мәжбүр болды және Хардинг «NC 1» суға бату алдында оған көмек көрсетті. Қалған су ұшағы «NC 4» 20 мамырда Понта-Делгадаға келді және ол соңғы сапарына аттанғанда Хардинг теңізде радиокомпас сигналдарын беру үшін жолға шықты. 1919 жылғы 31 мамырда су ұшақтары Англияның Плимут қаласына қонғаннан кейін, Хардинг 18 маусымда Ньюпортқа оралғанға дейін Францияның Брест портына және Азор аралдарына сапар шекті. Бірнеше ай бойы Хардинг Ньюпорт және Норфолк порттарында жаттығулар өтті. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ әскери-теңіз күштері су ұшақтарын қолдау бағдарламасын дамыту үшін артық кемелерді қайта жарақтандыруды бастады. 1919 жылы бірнеше бу кемелері мен мина тастаушылар таңдалды, бірақ Хардинг – жалғыз эсминец болды, себебі оны минималды өзгерістермен жарақтандыруға болатындығы анықталды. Осы жетістіктен кейін және ұшақ тасымалдаушылардың конструкциясы дамыған сайын, теңіз авиациясын қолдау үшін арнайы кемелер жасалды. 1938 жылы «Клемсон» класындағы он төрт эсминец су ұшақтарын қолдауға арналған кемелерге айналдырылды, себебі ұшақ өндірісі осы кемелердің дамуын басып озды. Хардингті қайта жарақтандыру кезінде оның үш .30 калибрлі пулеметі алынып тасталды және экипаж саны 100 офицер мен сарбаздан тұратын етіп азайтылды. Оның торпедалық түтікшелері де алынып тасталған болуы мүмкін. 1919 жылғы 13 желтоқсанда ол су ұшақтарын қолдауға арналған кемеге айналдыру үшін Филадельфия әскери-теңіз кемежайына келді. Ол Чарльстон әскери-теңіз кемежайында қайта жарақтандыруды аяқтады және 1920 жылғы 20 мамырда Пенсакола әскери-әуе станциясында қызмет ету үшін жолға шықты. Бірақ, осыдан кейін бірден Хардинг Америкалық Қызыл Кресттен медициналық жабдықтармен жүктелді және Веракрус, Мексикаға, бубондық обаның басталуына байланысты сарысу және басқа да жабдықтар қажет болды. 1920 жылғы 9 маусымда Веракрусқа жетіп, жүгін түсірді. Содан кейін ол Тампикода тоқтап, Флорида штатының Пенсакола қаласына бағыт алып, 13 маусымда жетті. Пенсаколада Хардинг су ұшақтарын пилоттауды оқыту бағдарламасына бекітілді. Ол 1920 жылғы 4 тамызға дейін сол жерде қалды, содан кейін 1921 жылғы 23 ақпанға дейін Кариб теңізінде су ұшақтарына қызмет көрсетті. Ол Филадельфияда қысқа уақыт тоқтады, содан кейін Хэмптон Роудсқа барып, беріліп қалған неміс кемелеріне бомбалау сынақтарын қолдады және 1921 жылғы 21 шілдеде неміс соғыс кемесі батып кеткенге дейін сынақтарға қатысты. Хардинг ертеңіне осы міндеттен босатылды. Кейін Хардинг Ньюпорт және Шығыс жағалауындағы басқа порттардан 1921 жылғы 27 желтоқсанға дейін жаттығулар жүргізді, содан кейін Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына келді. 1922 жылғы 3 сәуірге дейін сол жерде болғаннан кейін ол Филадельфияға бағыт алып, 1922 жылғы 1 шілдеде қызметтен босатылды. Хардинг 1936 жылғы 29 қыркүйекте Нью-Йорктегі Schiavone Bonomo Corporation компаниясына металл терісі үшін сатылды.
Harding was launched on 4 July 1918 from Union Iron Works. She was sponsored by the wife of George A. Armes, and commissioned under the command of Commander Henry D. Cooke. On 3 February 1919, she was assigned to the United States Atlantic Fleet and sailed for Newport, Rhode Island via Santa Cruz, California. Transiting the Panama Canal, she arrived on 18 February. Two days later she moved to Boston, Massachusetts and stood out of that harbor on 21 February, to escort which was transporting President Woodrow Wilson from the Versailles Conference. Two days later she participated in ceremonies in Boston harbor celebrating the arrival of that ship. Next, she put in for repairs at Norfolk, Virginia until 8 March, when she left for fleet exercises near Cuba. Following this, Harding left for New York, arriving there on 14 April. On 1 May, she departed as part of a group of destroyers acting as a guide for a flight of Navy Curtiss NC seaplanes across the Atlantic Ocean. Harding provided searchlight illumination by night during the first part of the flight; NC 1 and NC 3 made forced landings near the Azores and Harding rendered assistance to NC 1 before it sank. NC 4, the remaining seaplane, arrived at Ponta Delgada 20 May and as she took off for the last leg of her journey, Harding got underway to provide radio compass signals at sea. After the seaplanes landed at Plymouth, England, to complete the flight on 31 May 1919, Harding visited Brest, France and the Azores before returning to Newport 18 June. For several months, Harding was based out of Newport and Norfolk on training exercises. After the end of World War I, the U. S. Navy began to convert surplus ships to support its growing seaplane tender program. Several steamers and minelayers were selected in 1919, but Harding was the only destroyer, because it was determined that she would require minimal modifications. Following this success, and as aircraft carrier designs advanced, more ships were designed specifically to support naval aviation. Fourteen Clemson class destroyers were converted to seaplane tenders in 1938 when it was determined that aircraft production was outpacing the development of these ships. During the conversion of Harding, her three .30 caliber machine guns were removed and her crew complement was reduced to 100 officers and enlisted men. Her torpedo tubes may also have been removed. On 13 December 1919, she reported to the Philadelphia Navy Yard for conversion to a seaplane tender. She completed the conversion at Charleston Navy Yard and on 20 May 1920, she sailed for duty at Pensacola Naval Air Station. Immediately after this, though, Harding was loaded with medical supplies from the American Red Cross and was ordered to Veracruz, Mexico, where an outbreak of bubonic plague necessitated serum and other supplies. She reached Veracruz on 9 June 1920 and unloaded her supplies. She then steamed for Pensacola, Florida, stopping at Tampico on the way, and arrived in Florida on 13 June. At Pensacola, Harding was assigned to a seaplane pilot training program. She remained there until 4 August 1920, after which she operated in the Caribbean area tending seaplanes until 23 February 1921. She stopped briefly at Philadelphia before heading to Hampton Roads to support bombing tests on surrendered German ships, leaving Norfolk on 21 June. She was present during the bombing tests on and remained assigned to the tests until the sinking of the German battleship on 21 July 1921. Harding was detached from this duty the next day. Harding subsequently conducted training exercises out of Newport and other East Coast ports until 27 December 1921, when she arrived at Charleston, South Carolina. Remaining there until 3 April 1922, she sailed to Philadelphia where she decommissioned 1 July 1922. Harding was then sold for scrap on 29 September 1936, to Schiavone Bonomo Corporation in New York City.