Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық суретші
Лаваль, Квебек федералды округі
Canadian artist
the federal district in Laval, Quebec
Альфред Пеллан (туған тегі Альфред Пелланд; 16 мамыр 1906 – 31 қазан 1988) – ХХ ғасырдағы канадалық кескіндеме өнерінің маңызды тұлғасы болды.
Alfred Pellan (born Alfred Pelland; 16 May 1906 – 31 October 1988) was an important figure in twentieth century Canadian painting.
Өмірбаян
Альфред Пеллан 1906 жылғы 16 мамырда Квебек қаласының Сент-Рох ауданында дүниеге келген. Оның анасы Регина Дэмфус, ол кішкентай кезінде қайтыс болды, ал әкесі Альфред Пелланд, локомотив машинисі, үш баласын өсірді. Мектепте Пеллан дәптерлерінің жиектерін суреттермен толтырып, өзге пәндерге қызығушылық танытпай, көркемсурет сабақтарында өте жақсы оқыды. Кейіннен ол тегін "Пеллан" деп өзгертті. 1926 жылы Пеллан Квебектегі алғашқы бейнелеу өнері стипендиясын алды, бұл оған бірнеше жыл Парижде және Венецияда болуға мүмкіндік берді. 1926 жылдан 1930 жылға дейін Париждегі Жоғары көркемсурет мектебінде (École nationale supérieure des Beaux-Arts) оқыды. Міндетті сабақтардан басқа, Пеллан «Гранд Шомиер» академиясында (Académie de la Grande Chaumière) және Коларосси академиясында (Académie Colarossi) тыңдаушы болып қатысты, онда суретші Люсьен Симонмен (1861-1945) танысты. Стипендиясы бітіп қалғаннан кейін, ол Парижде қалды, графикалық дизайнер және плакаттар басып шығарушы ретінде уақытылы жұмыс істеді, сондай-ақ әкесінен қаржылық көмек алды. 1935 жылы Парижде өткен монументалды өнер көрмесінде бірінші жүлде алды және сол кездегі ең белгілі суретшілермен қарым-қатынас жасады. Еуропаны аралап, ол "сол дәуірдің бағытты өнерімен сіңіп кетті". Оның Парижге алғашқы сапарынан жасаған алғашқы туындылары айқын фавистік бейімділікті көрсетеді. 1936 жылы әкесінің ұсынысымен Пеллан Квебек қаласындағы Көркемсурет мектебінде профессорлық қызметке үміткер болды. Алайда, оны "әртүрлі" деп тапқан қазылар алқасы қабылдамады. Оның манифестін Жак де Тоннанкур жазған, ол өнерде сөз бостандығын жақтады және кез келген идеологиядан азат өнерді талап ететін топ атынан сөйледі. Пелланның, Дэвид Милн, Гудридж Робертс және Эмили Каррдың туындылары 1952 жылы Венеция биенналесінде Канаданы өкілдік етті. Квебекке екі жылға оралғаннан кейін, ол 1957 жылы Лавальдағы Отейльдегі үйінде тұрып, Сент-Адельдегі өнер орталығында профессор ретінде сурет салу сабақтарын жалғастырды. Оның беделі канадалық өнер сарапшылары арасында артып, жеке және топтық көрмелер арқылы кеңінен танылды, сондай-ақ монументалды суреттерге тапсырыс алды, бұл оның бүкіл елдегі даңқын орнатуға көмектесті. 1971 жылы ол кейін Конкордия университеті болып қайта аталған сэр Джордж Уильямс университетінен құрметті докторлық дәрежесін алды.
Alfred Pellan was born on 16 May 1906 in the Saint Roch quarter of Quebec City. His mother, Régina Damphousse, died when he was young, and his father, Alfred Pelland, a locomotive engineer, raised their three children. In school, Pellan filled the margins of his notebooks with drawings and excelled at his art classes, with little interest in other subjects. He later changed his surname to "Pellan". In 1926 Pellan received the first fine arts scholarship in Quebec, which allowed him to spend several years in Paris and visit Venice. From 1926 until 1930, he studied at the École nationale supérieure des Beaux Arts in Paris. Besides his mandatory classes, Pellan also sat in on sessions at the Académie de la Grande Chaumière and the Académie Colarossi, where he met painter Lucien Simon (1861 1945). When his scholarship ended, he prolonged his stay in Paris, taking on odd jobs as a graphic designer and poster publisher as well as receiving financial support from his father. He won first prize at the exhibition of mural art in 1935 in Paris and rubbed elbows with the most famous artists of the time. Traveling Europe, he became "permeated by the mainstream art of the era". His early canvases, from his first visit to Paris, show a marked fauvist tendency. In 1936, at the urging of his father, Pellan applied for a professorship at the École des Beaux Arts in Quebec City. However, he was rejected by the jury, who found him too "modern". Its manifesto was written by Jacques de Tonnancour and advocated freedom of expression in art, speaking for a group that called for art free of any ideology. Works by Pellan along with those of David Milne, Goodridge Roberts and Emily Carr represented Canada at the Venice Biennale in 1952. Back in Quebec for two years, he resumed his painting classes in 1957 as a professor at the Art Centre of Sainte Adèle while living in his house in Auteuil, Laval. His reputation continued to grow among Canadian art experts, he became more widely known through solo and group exhibitions, and he received commissions for murals, which helped establish his fame throughout the country. In 1971, he received an honorary doctorate from Sir George Williams University, which later became Concordia University.
Өлім
1978 жылы Пеланға лейкемия диагнозы қойылды және ол соңғы он жылында көмекшісі Мишель Вермеуленнің көмегімен бес туынды ғана жасады. Ол 1988 жылдың 31 қазанында Монреальде 82 жасында қайтыс болды және Аутейльдегі «Парк-дю-Сувенир» бақшасына жерленді. Оның әйелі 2010 жылы дүние салды.
In 1978, Pellan was diagnosed with leukemia and produced only five works during his last ten years with the aid of his assistant Michel Vermeulen. He died in Montreal on 31 October 1988, aged 82 and was interred in the Parc du Souvenir in Auteuil. His wife died in 2010.