Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиядағы ерлер арасындағы бір күндік веложарысы, үлкендер арасындағы веложарыс.
Belgian one day men's cycling race
the senior men's cycle race
Лиеж—Бастонь—Лиеж (ljɛʒ. bas. tɔɲ. ljɛʒ), сондай-ақ «La Doyenne» («Қарт ханым») деп белгілі, Бельгиядағы бір күндік классикалық веложарыс. 1892 жылы тұңғыш рет өткізілген бұл жарыс, Еуропалық кәсіби велосипед күнтізбесіндегі бес монументтің ең көнесі, көктемгі классиканың әдетте соңғы жарысы болып саналады. Жыл сайын сәуір айының соңында Бельгияның Арден аймағында, Лиеж қаласынан Бастоньға және кері бағытта өткізіледі. Ұзақтығы мен қиындығымен әлемдегі ең қатал бір күндік веложарыстардың бірі деп есептеледі. Бес рет жеңіске жеткен бельгиялық Эдди Меркс – ең табысты велошабандоз, ал 1980-ші жылдары итальяндық Морено Аргентин және 2000-ші жылдары испандық Алехандро Вальверде жарысты төрт рет жеңіп алған. Лиеж—Бастонь—Лиеж UCI World Tour жарысының құрамына кіреді. Бұл «Амстель Голд Рейс» (техникалық тұрғыдан Ардендерде өтпесе де, серияның бөлігі ретінде қарастырылады) және «La Flèche Wallonne» («Валлондық жебе») сериясының соңғы жарысы. Лиеж және Ла Флеш жарыстарын француздық Amaury Sport Organisation ұйымдастырады, бұл ұйым Tour de France және Paris–Roubaix жарыстарын да өткізеді. Көбінесе бұл жарыс көктемгі классикалық маусымның аяқталуын білдіреді, бір күндік жарыстар этаптық жарыстар мен Grand Tour-ларға уступа береді. Лиежден кейін әдетте бір апталық Giro d'Italia дайындығы, Tour de Romandie жарыстары өтеді. Көптеген қысқа, қиын көтерілістері бар трасса, ерте көктемгі қиыршық тасты және төсеніштелген классикалық жарыстарға қарағанда, жалпы есептегі велошабандоз бен альпинистерге қолайлырақ. 2017 жылы Лиеж—Бастонь—Лиеж Femmes жарысы ұйымдастырылып, UCI әйелдер әлемдік турына қосылды, 2014 жылы Фландрия турынан кейін әйелдер арасындағы жарысты енгізген екінші монумент атанды. 2020 жылы үшінші әйелдер «монументі» – Paris Roubaix Femmes қосылып, әйелдер монументтерінің үштік тәжін құрады.
Liège–Bastogne–Liège ljɛʒ. bas. tɔɲ. ljɛʒ , also known as La Doyenne ("The Old Lady"), is a one day classic cycling race in Belgium. First run in 1892, it is the oldest of the five Monuments of the European professional road cycling calendar; usually coming as the last of the spring classics. It is held annually in late April, in the Ardennes region of Belgium, from Liège to Bastogne and back. It is considered one of the most arduous one day cycling events in the world because of its length and demanding course. The most successful rider with five victories is Belgian rider Eddy Merckx, trailed by Italian Moreno Argentin in the 1980s and Spaniard Alejandro Valverde in the 2000s, who both won the race four times. Liège–Bastogne–Liège is part of the UCI World Tour competition. It is the concluding race of the Ardennes Classics series, which includes the Amstel Gold Race (not technically in the Ardennes, but treated as part of the series) and La Flèche Wallonne ('The Walloon Arrow'). Both Liège and La Fleche are organised by French owner Amaury Sport Organisation, which also organises the Tour de France and Paris–Roubaix. It generally marks the end of the entire spring classics season, as the one day races give way to the stage races and grand tours; Liège is generally followed almost immediately by the week long Giro d'Italia warm up, the Tour de Romandie. The parcours, with its multiple short, hard climbs, is seen as friendlier terrain for general classification riders and climbers than the gravelled and cobbled classics of early spring. In 2017, the Liège–Bastogne–Liège Femmes was inaugurated and added to the UCI Women's World Tour, becoming the second of the cycling monuments to introduce a women's edition after the Tour of Flanders in 2014. In 2020 a third women's 'monument', Paris Roubaix Femmes was added, creating a triple crown of women's monuments.
Spa-Bastogne-Spa-курорттық орталықтары
Велосипедтік классиканың көптеген түрлері сияқты, Льеж–Бастонь–Льеж алғаш рет француз-бельгиялық газет (L'Express) ұйымдастырды. Маршрут әрқашан Бельгияның оңтүстік, француз тілінде сөйлейтін және төбелі бөлігінде болды, онда Льеж және Бастонь қалалары орналасқан. Жарыс алғаш рет 1892 жылы аматорлар үшін 250 км қашықтықта Спадан Бастоньге және кері бағытта өткізілді. Жүргізушілер тағы бес сағат бойы келіп жатты. Хуа келесі жылы да сол маршрут бойынша жеңіске жетті, бұл жолы жарты сағат айырмашылықпен. 1894 жылы кәсіпқойлар үшін алғашқы жарыс өткізілді, ал орташа жылдамдық Хуадан бастап үшінші жеңісіне дейін жеті минутқа дейін өсті. Кейіннен «Тур де Франс» жарысының алғашқы жеңімпазы атанған француз Маурис Гарин төртінші орынды иеленді. Алғашқы үш жарыстан кейін жарыс тағы 14 жыл бойы ұйымдастырылмады, содан кейін ол кейде тек әуесқойлар мен жартылай кәсіпқойларға ғана ашық болды. Жарыс 1908 жылы қайта басталды, алғаш рет Лиеж қаласында басталып, аяқталды. Оны француз Андре Трусселье жеңіп алды. 1909 жылы жеңімпаз Эжен Шарлиер велосипедтерді ауыстырғаны үшін дисквалификацияланды. Виктор Фастре жеңімпаз деп жарияланды. 1959 жылы Льеж–Бастонь–Льеж Супер Престиждің бөлігіне айналды, ол Desgrange Colombo жарысының жалғасы және UCI World Tour-дың алғашқы күресі болды, бұл Арденн классикасын жылдың маңызды велосипедтік жарыстарының біріне айналдырды. 1969 жылы велосипед спортының иконы Эдди Меркс өзінің дәуірін бастады, ол бес рет жеңіске жетті, оның үшеуі қатарынан, және барлығы жеті мәрте жүлделі орынға ие болды. 1971 жылғы жарыс қорқынышты жағдайда өтті, қар мен суық пелотты қиратты. Меркс ең есте қаларлық жеңістерінің бірін тойлады. Бельгиялық спортшы финиш сызығына 92 шақырым жеткенде, сольмен шабуылдап, өзінен кейін келе жатқандарға 5 минут артықшылық алды. Сирек кездесетін жағдайларда, ол соңына қарай кенеттен шаршап, Жорж Пинтенс қосылды. Пинтенс шаршаған Мерксті жеңе алмады, ал Меркс классикадағы екінші жеңісіне жетіп, бельгиялық әріптесінен озуға үміттенді. 1972 жылы финиш Лиежден 15 км қашықтықтағы Вервьерге көшірілді, бірақ жанкүйерлердің наразылығынан кейін бұл бір жылдық оқиға болды. Бұл жарыста да Меркс жеңіске жетті. 1975 жылы «Каннибал» өзінің бесінші және соңғы жеңісін тойлады, осылайша «Ла-Дойеннің» жалғыз рекордшысы атанды. Француздық велоспорт шебері Бернард Хинол жарыста екі рет жеңіске жетті, екеуі де ауа райының қиын жағдайында. 1977 жылы Хинол алты күшті топтан, соның ішінде шаршаған Эдди Меркстен қашып кетті; үш жылдан кейін ол 1980 жылғы эпикалық жарыста қатты қар жауып, мұздық температурада жеңіске жетті (төменде қараңыз). 1980 жылдары итальяндық классика маманы Морено Аргентин жарысты төрт рет жеңіп, Меркс рекордтарына жақын келді. Аргентин сондай-ақ La Flèche Wallonne бауырлас классикалық жарысында үш рет жеңіске жетті, осылайша сол кезде Арденндердің патшасы атанды.
Like many of cycling's classics, Liège–Bastogne–Liège was first organized by a French Belgian newspaper (L'Express). The route has always stayed in the southern, French speaking (and hillier), part of Belgium where Liège and Bastogne are located. The race had its first running for amateurs in 1892, from Spa to Bastogne and back, over a 250 km distance. Riders kept arriving for another five hours. Houa won again the next year, over the same course, this time by a margin of a half hour. In 1894 the first race for professionals was held, and the average speed rose from to Houa concluded his third win, by seven minutes over Rasquinet. Frenchman Maurice Garin, who would later become the first winner of the Tour de France, finished fourth. After the inaugural three editions, the race was not organized for another 14 years, after which it was sometimes open only to amateurs and semi professionals. The race was resumed in 1908, with a start and finish in Liège for the first time. It was won by Frenchman André Trousselier. In 1909 the winner, Eugène Charlier, was disqualified because he had changed bikes. Victor Fastre was declared winner. In 1959 Liège–Bastogne–Liège became part of the Super Prestige, successor of the Desgrange Colombo competition and early precursor of the UCI World Tour, making the Ardennes Classic one of the main cycling events of the year. In 1969 began the era of cycling icon Eddy Merckx, who gained five victories, three of which consecutive, and a total of seven podium finishes. The 1971 race was run in appalling conditions, with snow and cold ravaging the peloton. Merckx gained one of his most memorable victories. The Belgian attacked in solo at 92 kilometers from the finish and soon had a five minute advantage over his pursuiters. In a rare display, he suffered a sudden fatigue near the end and was joined by Georges Pintens. Pintens failed to distance a tired Merckx, and Merckx managed to outsprint his fellow Belgian to his second victory in the classic. In 1972 the finish moved to Verviers, 15 km from Liège, but because of fans' protest, this was a one year occasion. The edition was again won by Merckx. In 1975 The Cannibal sealed his fifth and final victory, making him the sole record holder of La Doyenne. French cycling great, Bernard Hinault won the race twice, both times in harrowing weather conditions. In 1977 Hinault made a late escape from a six strong group including a faltering Eddy Merckx; three years later he won the epic contest of 1980 in torrential snowfall and glacial temperatures (see below). In the 1980s, Italian classics specialist Moreno Argentin won the race four times, narrowly missing Merckx' record. Argentin also gained three victories in the sister classic La Flèche Wallonne, earning him the title of King of the Ardennes in his day.
Жылдардағы аяқталу
1990 жылы «Песант Клуб Лиеже» велосипед спортының бас жарыстары – «Тур де Франс» және «Париж-Рубай» жарыстарын ұйымдастыратын «Société du Tour de France» компаниясымен серіктестік құрды. Бұл серіктестік жарыстың кәсіби деңгейде ұйымдастырылуына әкелді, нәтижесінде жарыс жолы толыққанды жаңартылды: старт пен финиш Лиеж қаласының басқа жерлеріне көшірілді және бес жаңа көтеріліс қосылды. 1990 жылдардың соңында итальяндық Микеле Бартоли мен Паоло Беттини «Ла-Дойенне» жарысында итальяндықтардың жеңіс тізімін жалғастырды, әрқайсысы екі рет жеңіске жетті. 1997 жылы Бартоли мен Лоран Жалабер финиш сызығына 40 шақырым қалып, «Ла Редут» көтерілісінде шешуші үзіліс жасады. Екі велошабаншы да бірлесіп жұмыс істеді, ал Бартоли жарыстың соңғы шақырымында француздық велошабаншыдан оқшауланды. Арденн жарыстарындағы шебер Жалабер екі жыл қатарынан екінші орынды иеленді, бірақ «Дойенне» жарысында жеңіске жете алмады. 1999 жылы Бартоли үшінші рет қатарынан жеңіске жетуге тырысты, бірақ оның күш-жігерін жас бельгиялық Франк Ванденбрукке тоқтатып, жарысты бақылап, көрермендерді өзінің жеңісімен таң қалдырды. 2005 жылы қазақстандық Александр Винокуров пен неміс Йенс Войт финиш сызығына 80 шақырым қалып, топтан үзіліп кетті. Қазіргі заманғы велоспортта мұндай үзіліс мүмкін емес сияқты көрінсе де, екі велошабаншы да топтан оқшауланып, Винокуров спринтте Войтты жеңіп, финиш сызығына жетті. 2009 және 2010 жылдардағы жарыстар да ерекше есте қалды. 2009 жылы жас люксембургтік Энди Шлек күшті қарсыластарды жеңіп, жарыста жеңіске жету үшін жеке үзіліс жасады. 2010 жылы Александр Винокуров екінші жеңісін Александр Колобневтен оқшауланып, спринтте оны жеңіп алды. Бұл жеңіс дау тудырды, себебі Винокуров допингке байланысты жарыстардан шеттетілгеннен кейін қайтадан велоспортқа оралған еді, сонымен қатар ол жеңісті сатып алған деген күдік туды. Швейцарияның «L'Illustré» журналы жеңімпаз бен екінші орын алған велошабаншы арасындағы электрондық хат алмасуларын жариялады, онда Винокуров Колобневке фиништік спринтке қатыспау үшін 100 000 еуро төлегендігі айтылды. Кейіннен екі велошабаншы да Бельгия билігі тарапынан пара алу айыптарымен күйелді. Соңғы жылдары испандық көпсалалы велошабаншы Алехандро Вальверде төрт рет жеңіске жетті, барлық жеңістер финиш сызығындағы таңдалған топтың спринттерін арқасында болды.
In 1990, the Pesant Club Liégeois partnered with the Société du Tour de France, the organizer of cycling's flagships the Tour de France and Paris–Roubaix. The partnership led to a more professional organization, resulting in a complete overhauling of the race course: the start and finish moved to different locations in Liège and five new climbs were included. In the late 1990s, Italians Michele Bartoli and Paolo Bettini continued a tradition of Italian victories in La Doyenne, with two wins each. In 1997, Bartoli and Laurent Jalabert made a decisive breakaway on the climb of La Redoute, 40 km from the finish. Both riders worked together and Bartoli broke away from the Frenchman on the steep slopes in the final kilometer of the race. Jalabert, a specialist of the Ardennes races, finished second two years in a row but failed to win the Doyenne. In 1999, Bartoli sought a third consecutive win, but his effort was thwarted by young Belgian Frank Vandenbroucke who controlled the race and stunned followers with his victory. In 2005, Kazakh Alexander Vinokourov and German Jens Voigt broke away from the peloton 80 km from the end. Although the escape seemed unlikely to stay away in modern cycling, the two riders made it to the finish ahead of the peloton, with Vinokourov beating Voigt in the sprint. Other memorable editions were the races of 2009 and 2010. In 2009, young Luxembourger Andy Schleck produced a solo breakaway to beat a strong field and win the race. In 2010, Alexander Vinokourov concluded his second victory by outsprinting his breakaway companion Alexander Kolobnev. The victory was controversial, not only because Vinokourov had recently returned to cycling after a doping ban, but also because it was suggested he had 'bought' the victory. Swiss magazine L'Illustré published e mail correspondence between the winner and runner up that suggests Vinokourov paid Kolobnev €100,000 not to contest the final sprint. Both riders were later charged with bribery by Belgian authorities. In recent years, Spanish allrounder Alejandro Valverde won four times, all sprint victories of a select group at the finish.
Қазіргі бағыты
Лиеж-Бастонь-Лиеж бағыты екі шығыс Валония провинциясы – Лиеж және Люксембург арқылы солтүстіктен оңтүстікке және кері бағытта өтеді. Оның қашықтығы шамамен 250–260 км құрайды. Жарыс Лиеж қаласының орталығынан басталып, содан кейін тікелей жолмен оңтүстікке қарай Бастоньға дейін, ал Лиежге кері бұрылып, қияң жолмен оралады. Жолдың екінші жартысында Стокке, Жоғарғы Леве, Ла Редут және Коте-де-ла-Рош-о-Факон сияқты көптеген көтерілістер кездеседі, содан кейін Лиежде аяқталады. Жарыстың соңғы 15 км-інде трасса Ардендердің алаптық және аграрлық ландшафтынан Лиеждің өнеркәсіптік қалалық көрінісіне ерекше ауысады.
The route of Liège–Bastogne–Liège crosses the two eastern Walloon provinces, Liège and Luxembourg, from north to south and back. Its distance is more or less fixed at 250–260 km. The race starts in the center of Liège, after which the course follows a straightforward route southwards to Bastogne, and a winding route back to Liège. The second half of the course contains numerous climbs, such as the Stockeu, Haute Levée, La Redoute, and the Côte de la Roche aux Faucons, before finishing in Liège. In the final 15 km of the race, the course makes a remarkable transition from the meadowy and agrarian landscapes in the Ardennes to the post industrial urban scenery of Liège.
Курс өзгерістері
1991 жылға дейін жарыс Льеж қаласының орталығында аяқталады. 1992 жылы финиш қаланың солтүстік-батыс жағындағы Анс индустриалды аймағына көшірілді. Соңғы шақырымдарға тік Сан-Николас төбесі қосылды, сондай-ақ Анстағы финиш сызығына дейінгі соңғы көтеріліс те енді. Бұл өзгеріс жарыстың мінезін өзгертіп, соңғы жылдары жоғары көтерілісте күшті спринтке ие альпинистер соңғы кезеңдерге дейін күтіп, шешуші шабуылдарын жасауға мүмкіндік берді. Маршрут әдетте жыл сайын шамалы өзгерістерге ұшырайды, кейбір төбелер алынып тасталады, ал басқалары қосылады, бірақ Côte de La Redoute, Côte de la Roche aux Faucons және Côte de Saint Nicolas төбелерін қамтитын дәстүрлі финиш 27 жыл бойы сақталды. 2019 жылы финиш сызығы Лиеж қаласының орталығына қайта оралды, бұл ретте Côte de Saint Nicolas және Ансқа дейінгі соңғы көтеріліс маршруттан алынып тасталды. Côte de la Roche aux Faucons – бұл соңғы аталған төбе, финиш сызығынан 13 км қашықтықта орналасқан, бірақ Ла Роштан қысқа құлаудан кейін де көтерілу жалғасады, ал соңғы төбе финиш сызығынан шамамен 10,5 км қашықтықта аяқталады.
Until 1991, the race finished in Liège's city center. In 1992, the finish moved to the industrial suburb of Ans, on the northwestern side of the city. The steep Côte de Saint Nicolas was included in the final kilometres, along with a final climb to the finish in Ans. The move implied profound changes to the character of the race, as climbers with a strong uphill sprint in recent years often wait until the final stretches to launch their ultimate attack. The route usually has some minor changes every year, with some climbs skipped and others added, but the traditional finale containing the Côte de La Redoute, Côte de la Roche aux Faucons and Côte de Saint Nicolas was a fixture for 27 years. In 2019, the finish line moved back into the centre of Liège, with a flat run in towards the finish. Both the Côte de Saint Nicolas and the final climb to Ans were thereby removed from the route. The Côte de la Roche aux Faucons is the final named climb, topping out at 13 km from the finish but the climbing continues after a short descent off of La Roche, with the final uphill topping out approximately 10.5 km from the finish line.
Үстіргілер
Ең танымал төбе – Коте де Ла Редут, Айвайльдегі 2,0 км-лік көтеріліс, орташа еңісі 8,9%, ал кейбір бөліктері 20%-дан астам. 1980 және 1990 жылдары ұзақ бойға La Redoute, финиш сызығына шамамен 40 км қашықтықта, жарыстың шешуші нүктесі болып саналды және көбінесе осы жерде маңызды шабуылдар жасалатын. Соңғы жылдары бұл төбе бұрынғыдай маңызды рөлді жоғалтқан сияқты, себебі көптеген велошабандылар көтерілісте қарқынды ұстап қалады, ал жарыс фавориттері көбінесе жарыстың соңғы кезеңдеріне дейін күтеді. Қазіргі заманғы велоспортта, көптеген жарыстардағыдай, шешуші кезеңдер күннің соңғы көтерілістеріне қарай жылжуда. Коте де Сен-Никола – жарыстың соңғы санатталған төбесі, Анстағы финиш сызығына дейін 6 км қашықтықта орналасқан. Бұл тік және ерекше төбе, себебі ол Арденн аймағының орманды төбелеріне жатпайды, ал Меза өзенінің жанындағы Льеждің өнеркәсіптік аймағында орналасқан. 2016 жылы ұйымдастырушылар Коте де Сен-Николадан кейін, бірақ Анстағы фиништен бұрын 600 метрлік тасты Коте де ла Ру Нанио төбесін қосты. Алайда, бұл бір реттік оқиға болды, өйткені жарыс одан бері осы төбені пайдаланбады. 2019 жылы финиш Льежге қайтарылғаннан кейін Коте де Сен-Никола маршруттан алынып тасталды, ал шешуші төбелер тағы да Коте де Ла Редут, Коте де Форж және Коте де ла Рош о Фалкон болып табылады. Маршруттар жыл сайын жиі өзгеріп тұрады. Кейде төбелер қысқартылады немесе жаңалары қосылады. Соңғы жылдардағы төбелер:
The most iconic hill is the Côte de La Redoute, the 2.0 km climb in Aywaille at an average gradient of 8.9% with slopes of over 20%. For a long time in the 1980s and 1990s La Redoute, at ca. 40 km from the finish, was the breaking point of the race and often the place where decisive breakaways were launched. In recent years the climb seems to have lost that particular role, as many riders are able to keep up with the pace on the climb and race favourites often wait until the last stages of the race to make a break. In modern cycling, as in many bike races, the decisive stretches have evolved towards the final climbs of the day. The Côte de Saint Nicolas is the last categorized climb of the race, with the top at 6 km from the finish in Ans. It is a precipitous and atypical climb because it is not part of the forested hills in the Ardennes, but located in the middle of the industrial suburbs of Liège along the Meuse river. In 2016, the organisers inserted the 600 m cobbled Côte de la Rue Naniot following the Côte de Saint Nicolas, but preceding the finish in Ans. This turned out to be a one off, however, as the race has not used the climb since. Since the finish returned to Liège in 2019, the Côte de Saint Nicolas has been removed from the route, and the decisive climbs are once again the Côte de la Redoute, Côte des Forges and Côte de la Roche aux Faucons. Course changes are frequent from year to year. Climbs are sometimes cut or others included. These are the climbs in recent editions:
+2019 жылғы Лиеж–Бастонь–Лиеж жарысының төбелері
км белгісі Атауы Қашықтығы Еңісі
75.0 Коте де ла Рош ан Арденн 2.8 км 6.2%
121.0 Коте де Сен-Рош 1.0 км 11.2%
161.0 Коте де Мон ле Суа 1.7 км 7.9%
169.5 Коте де Ванн 3.6 км 5.1%
176.0 Коте де Стокё 1.0 км 12.5%
181.5 Коте де ла От Левэ 3.6 км 5.6%
194.5 Коте дю Розье 4.4 км 5.9%
207.0 Коль дю Макизар 2.5 км 5.0%
219.0 Коте де Ла Редут 2.0 км 8.9%
231.0 Коте де Форж 1.3 км 7.8%
241.0 Коте де ла Рош о Фокон 1.3 км 11.0%
+Climbs of the 2019 Liège–Bastogne–Liègekm mark Name Distance Slope 75.0 Côte de la Roche en Ardenne 2.8 km 6.2% 121.0 Côte de Saint Roch 1.0 km 11.2% 161.0 Côte de Mont le Soie 1.7 km 7.9% 169.5 Côte de Wanne 3.6 km 5.1% 176.0 Côte de Stockeu 1.0 km 12.5% 181.5 Côte de la Haute Levée 3.6 km 5.6% 194.5 Côte du Rosier 4.4 km 5.9% 207.0 Col du Maquisard 2.5 km 5.0% 219.0 Côte de la Redoute 2.0 km 8.9% 231.0 Côte des Forges 1.3 km 7.8% 241.0 Côte de la Roche aux Faucons 1.3 km 11.0%
Лиеж-Бастонь-Лиеж әйелдері
2017 жылы UCI әйелдер әлем турнирінің бөлігі ретінде Льеж-Бастонь-Льеж Фемз жарысы ашылды, бұл La Flèche Wallonne Féminine және әйелдер Амстел алтын жарысының үлгісімен жасалды. 2017 жылдың 23 сәуірінде өткен алғашқы Льеж-Бастонь-Льеж Фемз жарысын Нидерландының Олимпиада чемпионы Анна ван дер Брегген жеңіп алды. 135,5 км қашықтықты құрайтын бұл жарыс ерлер жарысынан шамамен екі есе қысқа. Сондықтан жарыс Льежде емес, Бастоньде басталады, одан солтүстікке қарай Льеж қаласынан өтіп, Анс қаласындағы ерлер жарысымен бірдей жерде аяқталады. Трассада төрт категориялы көтеріліс бар: Кот-де-ла-Векке, Кот-де-ла-Рэдут, Кот-де-ла-Рош-окс-Факон және Кот-де-Сен-Николас. Соңғы Сен-Николас көтерілісінен кейін финиш сызығына 5,5 км қалады.
In 2017, Liège–Bastogne–Liège Femmes in the UCI Women's World Tour was inaugurated, following the example of La Flèche Wallonne Féminine and Women's Amstel Gold Race. The first Liège–Bastogne–Liège Femmes, run on 23 April 2017, was won by Olympic champion Anna van der Breggen of the Netherlands. At 135.5 km, the race is approximately half the distance of the men's event. Hence, it does not start in Liège but in Bastogne, from where it heads north past Liège to finish in Ans on the same location as the men's race. The route features four categorized climbs: the Côte de la Vecquée, Côte de La Redoute, Côte de la Roche aux faucons and Côte de Saint Nicolas. The top of the last climb of Saint Nicolas comes at 5.5 km from the finish.