Роберт Стивен Хокер: Англиялық дін қызметкері, ақын және өзгеше тұлға
Robert Hawker (poet)
Роберт Хокер (1803-1875) – ағылшын дін қызметкері, ақыны, тарихшы. "Trelawny өлер ме?" әнінің авторы, Корнуэлл халық әні, Чарльз Диккенс мойындаған шығарма.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық англикандық діни қызметкер, ақын, антиквариат және эксцентрик ретінде танымал Роберт Стивен Хокер (1803–1875) өз қауым мүшелеріне Парсон Хокер есімдерімен белгілі болды. Ол "Батыс ерлерінің әні" ("The Song of the Western Men") шығармасының авторы ретінде ең жақсы танылады, оның хоры "Трелоуни өлсін бе? / Міне, жиырма мың Корнуолл адамы / неге екенін біледі!" деген жолдардан тұрады, оны 1825 жылы анонимді түрде жариялаған. Оның есімі Чарльз Диккенс "Household Words" журналында "Батыс ерлерінің әні" шығармасының авторлығын мойындағаннан кейін кеңінен танылды.
British Anglican priest, poet, antiquarian and reputed eccentric
Robert Stephen Hawker (1803–1875) was a British Anglican priest, poet, antiquarian and reputed eccentric, known to his parishioners as Parson Hawker. He is best known as the writer of "The Song of the Western Men" with its chorus line of "And shall Trelawny die? / Here's twenty thousand Cornish men / will know the reason why! ", which he published anonymously in 1825. His name became known after Charles Dickens acknowledged his authorship of "The Song of the Western Men" in the serial magazine Household Words.
Өмірбаян
Хокер 1803 жылғы 3 желтоқсанда Плимут қаласындағы Чарльз шіркеуінің пасторлық үйінде дүниеге келді. Ол тоғыз баланың үлкені және Чарльз шіркеуінің викарі Роберт Хокердің немересі болған. Ол шамамен он жасқа келгенде әкесі Джейкоб Стивен Хокер діни санға іріктеліп, Плимуттан Алтарнунге пастор болып кетіп, оны ата-анасының қамқорлығына қалдырды. Осы кезде Хокер өлеңдер оқып, жаза бастаған еді. Ол Лискеард грамматикалық мектебінде және Челтенхэм грамматикалық мектебінде (қазіргі Пате грамматикалық мектебі) білім алды. 19 жасында 41 жастағы Шарлотта Элиза Иансқа үйленді. 1823 жылы жұбайлар Бал айын Тинтегелде өткізді, ол жерде Артур туралы аңызға өмір бойы қызығушылық тудырып, кейіннен «Санграл іздеуі» атты туындысын жазуға шабыттандырды. Бұл неке, сондай-ақ мұрагерлік, Оксфордтағы Пемброк колледжінде оқуын қаржыландыруға көмектесті. Ол 1827 жылы бітіріп, 1827 жылғы поэзия бойынша Ньюдигейт жүлдесін жеңіп алды. Хокер 1831 жылы дін қызметкері болып тағайындалды, Солтүстік Тамертонның пасторы болды, содан кейін 1834 жылы Морвенстоу шіркеуінің викарі болды және өмірінің соңына дейін сонда қалды. Ол Морвенстоуға келгенде, онда бір ғасырдан астам уақыттан бері викар болмаған екен. Аймақта контрабандистер мен кемелерді қиратушылар көп болған көрінеді. Сол кездегі бір хабарламада Морвенстоу кемелерді қиратушылары «жан тәріпті біреуді теңізде қалдырып, көмекке келмейтін» болған. Хокердің бірінші әйелі Шарлотта 1863 жылы қайтыс болды, ал келесі жылы 60 жасында 20 жастағы Паулин Кучинскиге үйленді. Олардың үш қызы болды: Морвенна Паулин Хокер, Розалинд Хокер және Джулиот Хокер. Роберт Хокер 1875 жылғы 15 тамызда қайтыс болды, өмірдің соңында католик дініне кірген. Ол Плимут қаласындағы Форд Парк зиратына жерленді. Оның қоштасу рәсімі ерекше болды, өйткені аза тұрушылар дәстүрлі қара киімнің орнына күлгін киім киді.
Hawker was born in the clergy house of Charles Church, Plymouth, on 3 December 1803. He was the eldest of nine children and grandson of Robert Hawker, vicar of Charles Church. When he was about ten years old his father, Jacob Stephen Hawker, took Holy Orders and left Plymouth to become curate of Altarnun, leaving him in the care of his grandparents. By this time Hawker was already reading and writing poetry. He was educated at Liskeard Grammar School and Cheltenham Grammar School (now Pate's Grammar School). As an undergraduate, aged 19, he married Charlotte Eliza I'ans, aged 41. The couple spent their honeymoon at Tintagel in 1823, a place that kindled his lifelong fascination with Arthurian legend and later inspired him to write The Quest of the Sangraal. This marriage, along with a legacy, helped to finance his studies at Pembroke College, Oxford. He graduated in 1827 and won the 1827 Newdigate Prize for poetry. Hawker was ordained in 1831, becoming curate at North Tamerton and then, in 1834, vicar of the church at Morwenstow, where he remained throughout his life. When he arrived at Morwenstow there had not been a vicar in residence for over a century. Smugglers and wreckers were apparently numerous in the area. A contemporary report says the Morwenstow wreckers "allowed a fainting brother to perish in the sea without extending a hand of safety." Hawker's first wife, Charlotte, died in 1863 and the following year, aged 60, he married Pauline Kuczynski, aged 20. They had three daughters, Morwenna Pauline Hawker, Rosalind Hawker and Juliot Hawker. Robert Hawker died on 15 August 1875, having become a Roman Catholic on his deathbed. He was buried in Plymouth's Ford Park Cemetery. His funeral was noteworthy because the mourners wore purple instead of the traditional black.
Кеме апаттары
Хокерді терең сезімталдықпен қарастыратын, ол приходтың жағалауына суға батқан кемелерден шайылып келген теңізшілерге христиандық жерлеу рәсімін жасаған және кеме апаты болғанда жартастарға бірінші болып жеткен адам еді. Бұрын кеме апатынан қаза тапқан теңізшілердің мәйіттерін көбінесе табылған жерінде жағаға көміп немесе теңізге тастап кететін. 1842 жылдың қыркүйегінде суға батқан «Каледония» кемесінің тоғыз адамнан тұратын экипажының бесеуі Морвенстоу шіркеуінің зиратында жерленген. Хокер осы апатты «Алыс Корнуоллдағы бұрынғы адамдардың іздері» атты кітабында сипаттаған. Жақын жерде «Белінбейтін, бірақ жақсы танымал» деген жазуы бар граниттен жасалған айқыш орнатылған. 1843 жылы апатқа ұшыраған «Алонзо» кемесінің капитаны бар 30-нан астам теңізшінің қабірінің жанында орналасқан. 1863 жылдың 4 желтоқсанында Ливерпульдің «Марта Куэйл» кемесі тағы бір құтқару операциясына себеп болды. Бұл кеме мачтасынан айырылып, Геннаклифф жанында көрінді, экипаж жағдайды жақсартуға тырысып жатқанда, екі қайық суға түсірілді. Олардың біреуі қатты толқындардың салдарынан солтүстікке қарай итеріліп кетті, ал екіншісі адамсыз жағаға жетті. Хокер бірінші қайықта бес адамның есуін көрді, бірақ ол Кловеллиге дейін жағаға шыға алмады. Буде құтқару қайығын іске қосуға немесе оны құрлықпен жеткізуге тырысылған әрекеттер сәтсіз аяқталды, бірақ Хокер жағалау бойымен Кловеллиге дейін барғанда серігі мен төрт экипаж мүшесін аман-есен тапты. Ол Кловелли тұрғындарын қайықты суға түсіруге көндіре алмады, бірақ сол жерде Бидфордтан келген кеден қызметкері болды және егер олар көмектесе алса, Аппледор құтқарушыларына хабар жіберуге рұқсат алды. «Марта Куэйл» кемесі сенбі күні қараңғы түскен кезде жарықтандырылмады. Жексенбі күні ол Кловеллиге бір адамды жіберді, кейіннен ол адам капитан мен экипаж атынан құтқарылғаны үшін алғыс айтты. 19 адамнан тұратын қайық солтүстікке қарай жүзіп, өз қайықтарын құрлықпен жеткізген Аппледор құтқарушыларымен бірлесіп «Марта Куэйлді» жағаға шығарды, оны келесі күні аукционда сатуға дайындады.
Hawker was regarded as a deeply compassionate person giving Christian burials to shipwrecked seamen washed up on the shores of the parish, and was often the first to reach the cliffs when there was a shipwreck. Formerly, the bodies of shipwrecked sailors were often either buried on the beach where they were found or left in the sea. The figurehead of the ship Caledonia, which foundered in September 1842, marks the grave in Morwenstow churchyard of five of the nine man crew. Hawker described the wrecking in his book Footprints of Former Men in Far Cornwall. Nearby stands a granite cross marked "Unknown Yet Well Known", close to the graves of 30 or more seafarers, including the captain of the Alonzo, wrecked in 1843. Another notable rescue effort was occasioned by the Martha Quayle of Liverpool on 4 December 1863. This vessel was seen dismasted off Hennacliff with the crew making the best of their situation; two boats were lowered from the side of which one was driven northward by the heavy seas while the other came ashore unmanned. The first boat was seen by Hawker being rowed by five men but did not make a landing until Clovelly. An attempt to launch the Bude lifeboat or bring her along the land failed but by riding along the coast as far as Clovelly Hawker found the mate and four crewmen safe. He failed to persuade the men of Clovelly to launch a skiff but a customs officer from Bideford happened to be there and was able to send a message to the Appledore lifeboatmen to assist if they could. The Martha Quayle was unlighted by Saturday nightfall. On the Sunday he sent a man towards Clovelly and sometime later that man brought thanks for their deliverance from the captain and crew back to Hawker. A rowing boat crewed by 19 men went north and jointly with the Appledore lifeboatmen who had brought their boat by land got the Martha Quayle on shore ready to be sold by auction next day.
Ритуалдық жаңалық, эксцентрикалық; үй және пастор
Біз таныған Жеміс жинау мерекесін 1843 жылы Морвенстоу приходінде Хокер енгізді. Ол приходтан келгендерін Жеміс жинау қызметіне шақырды, себебі ол Құдайға осыншалық молдық сыйлағаны үшін алғыс айтқысы келді. Бұл қызмет 1 қазан күні өтті және алғашқы егістіктен жасалған нан қасиетке берілді. Приходтан келгендеріне «Пастор Хокер» деп белгілі болған ол, киімдері мен мінез-құлқында ерекше еді. Ол жарқын түстерді ұнатты, ал қара түсті тек шұлықтарында киді. Атлант мұхитына қарайтын жартаста, ағаш қалдықтарынан «Хокердің үйі» деп аталатын шағын үй салды. Ол көп сағаттар бойы сол жерде өлеңдер мен хаттар жазды. Қазір бұл ағаш үй Ұлттық сенім қорының ең кішкентай мүлкі. Хокер туралы көптеген фантастикалық әңгімелер 1876 жылы, Хокер қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, пастор Сабин Баринг Гулд жариялаған сенімсіз өмірбаянға негізделген. Оған тағы бір ерекшеліктері ретінде теңіз перісі болып киіну және жексенбі күндері тышқан аулау үшін мысығын шіркеуден қуу жатады. Ол шарап түсті пальто, көк балықшының жейдесі, ұзын теңіздік буттар, қызғылт түсті қалпақ және сары жылқы жамылғысынан жасалған пончо киді, бұл Санкт-Падарнның ежелгі киімі екенін айтты. Ол құстармен сөйлесіп, тоғыз мысығын шіркеуге шақырып, шошқаны үй жануары ретінде ұстады. Өзіне ерекше пасторлық үй салдырды, оның мұнаралары өміріндегі шіркеулердің мұнараларына ұқсас болды: Тамертон, онда ол пастор болып жұмыс істеген; Морвенстоу және Уэлкомб; сондай-ақ Оксфордтағы Магдален колледжі. Ескі ас үйдің мұнарасы Хокердің анасының қабірінің көшірмесі. Өзінің қызықты өмірі туралы Хокер былай деп жазды: «Егерде менің өмірімнің бәрі кітапқа жазылып, жарияланса, қандай керемет болар еді». Америкалық ақын Джойс Килмер оны «кассик киген жағалау күзетшісі» деп сипаттады және белгілі бір дәрежеде Хокердің поэзиясымен әсерленді.
The Harvest Festival that we know today was introduced in the parish of Morwenstow in 1843 by Hawker. He invited his parishioners to a Harvest service as he wanted to give thanks to God for providing such plenty. This service took place on 1 October and bread made from the first cut of corn was taken at communion. "Parson Hawker", as he was known to his parishioners, was something of an eccentric, both in his clothes and his habits. He loved bright colours and it seems the only black things he wore were his socks. He built a small hut, that became known as Hawker's Hut, from driftwood on the cliffs overlooking the Atlantic Ocean. He spent many hours there writing his poems and letters. This driftwood hut is now the smallest property in the National Trust portfolio. Many of the more fantastic stories told about Hawker are based on an unreliable biography published by the Reverend Sabine Baring Gould in 1876, only a few months after Hawker's death. Other eccentricities attributed to him include dressing up as a mermaid and excommunicating his cat for mousing on Sundays. He dressed in claret coloured coat, blue fisherman's jersey, long sea boots, a pink brimless hat and a poncho made from a yellow horse blanket, which he claimed was the ancient habit of St Padarn. He talked to birds, invited his nine cats into church and kept a pig as a pet. He built himself a remarkable vicarage, with chimneys modelled on the towers of the churches in his life: Tamerton, where he had been curate; Morwenstow and Welcombe; plus that of Magdalen College, Oxford. The old kitchen chimney is a replica of Hawker's mother's tomb. Of his interesting life, Hawker himself wrote: "What a life mine would be if it were all written and published in a book." The American poet Joyce Kilmer described him as "a coast life guard in a cassock" and was to some extent influenced by Hawker's poetry.