Генри Кингсли: Англиялық жазушының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Ағылшын романисі (1830–1876)

Генри Кингсли (2 қаңтар 1830 – 24 мамыр 1876) – ағылшын романисі, одан танымал Чарльз Кингслидің інісі. Ол 1859 жылғы «Джеффри Хамлиннің естеліктері» атты туындысында дене күшін дамыту арқылы христиандыққа келу идеясының алғашқы жақтаушыларының бірі болды.

Өмір

Кингсли Нортгемптонширдегі Барнак пасторлығында дүниеге келді, ол Реверенд Чарльз Кингсли ересек және Мэри, туған тегі Лукас болған. Чарльз Кингсли дін қызметкерлері мен әскерилердің ұзақ әулетінен шыққан. Генри мен Чарльзден басқа, отбасында бірнеше жазушылар болды, оның ішінде зерттеуші және жазушы Мэри Кингсли, ботаникалық жазушы және романист Шарлотта Кингсли Чантер және саяхатшы және жазушы Джордж Кингсли. Генри Кингсли балалық шағын Кловелли мен Челсиде өткізді, содан кейін Корольдік колледж мектебіне, Лондон Корольдік колледжіне және Оксфордтағы Вустер колледжіне оқуға түсті, бірақ бітірмей кетті. Туысынан алған үлкен мұрасы оған Оксфордтан қарызсыз босап, Австралияға көшіп кетуге мүмкіндік берді. Ол 1853 жылдың желтоқсанында Генри Венаблзбен бірге Мельбурнға келді. Ол алтын іздеумен айналысып, кейін атты полицияға қосылды. Бір кезде Кингсли ақшасы аз болды және ол мал фермаларынан мал фермаларына жүк көтеріп жүрді. 1887 жылы Филип Расселл Кингслиді Ланга Вилли фермасында жұмысқа алғанын және «Джеффри Хамлин» (1859) осы жерде басталғанын айтты. «Рольф Болдревудтың» қызы Роза Браун Кингслидің жазуға бастағанын оның әкесі ұсынғанын мәлімдеді. Расселлдің айтқаны оның қосымша мәлімдемесімен расталды, оның әкесі Кингслиге Ланга Виллидегі Митчелл мырзаға хат берді, ол Митчеллмен бірге тұрып, «Джеффри Хамлин» романын жазды. 1857 жылы Ұлыбританияға оралғаннан кейін Кингсли өзін әдебиетке арнады және бірнеше танымал роман жазды, оның ішінде Девонның Кольбрук және Австралияда оқиғасы өтетін «Джеффри Хамлин», 19 ғасырдың соңындағы ағылшын жазушысы Джордж Гиссинг «әдебиетке жат нәрсе» деп атады, «Хиллиярлар мен Бертондар» (1865), «Равеншо» (1861) және «Остин Эллиот» (1863). «Равеншо» көбінесе ең жақсысы деп есептеледі. Генри Кингсли 1864 жылдың 19 шілдесінде Сара Мария Хаселвудқа үйленді. 1869 жылы ол «Daily Review» газетін басқару үшін Эдинбургқа көшті, бірақ көп ұзамай бұдан бас тартып, 1870 жылы газеттің франко-герман соғысы туралы соғыс тілшісі болды. Кингсли сонымен қатар «Лейтон Корт» (1866), «Мадмуазель Матильда» (1868), «Ескі саяхаттар туралы әңгімелер» (1869), «Стреттон» (1869), «Сұр түсті жігіт» (1871), «Хетти және басқа да әңгімелер» (1871), «Ескі Маргарет» (1871), «Хорнби Миллс және басқа да әңгімелер» (1872), «Валентин» (1872), «Харвилер» (1872), «Оакшот қамалы» (1873), «Реджинальд Хетередж» (1874), «Он жетінші нөмір» (1875), «Гранж бақшасы» (1876), «Ошақтағы зерттеулер» (мақалалар) (1876) және «Аралдың құпиясы» (1877) жариялады. Кингсли және оның әйелі 1874 жылдың соңында Суссекс графтығының Кукфилд қаласына көшіп барды, ол 1876 жылдың 24 мамырында тілдің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Корольдік колледж мектебіндегі Кингсли үйі оның құрметіне аталған.

Kingsley was born at Barnack Rectory, Northamptonshire, the son of the Rev. Charles Kingsley the elder and Mary, née Lucas. Charles Kingsley came of a long line of clergymen and soldiers. There were several writers in the family besides Henry and Charles, including Mary Kingsley, an explorer and writer, Charlotte Kingsley Chanter, a botanical writer and novelist, and George Kingsley, a traveller and writer. Henry Kingsley's boyhood was spent at Clovelly and Chelsea, before attending King's College School, King's College London, and Worcester College, Oxford, which he left without graduating. An opportune legacy from a relation enabled him to leave Oxford free of debt and emigrate to Australia. He arrived in Melbourne in the Gauntlet in December 1853 with Henry Venables. He became involved in gold digging, and later joined the mounted police. For some time Kingsley had little or no money and carried his swag from station to station. Philip Russell stated in 1887 that he employed Kingsley at his station Langa Willi, and that Geoffry Hamlyn (1859) was begun there. Miss Rose Browne, daughter of "Rolf Boldrewood", stated it was on her father's suggestion that Kingsley began to write. Russell's story is confirmed by her further statement that her father gave Kingsley a letter to Mr Mitchell of Langa Willi, that he stayed with Mitchell, and there wrote Geoffry Hamlyn. On his return to the UK in 1857, Kingsley devoted himself to literature, and wrote several well regarded novels, including Geoffry Hamlyn, set in Colebrooke, Devon, and Australia, which the late 19th century English author George Gissing called "unliterary stuff", The Hillyars and the Burtons (1865), Ravenshoe (1861) and Austin Elliot (1863). Ravenshoe is generally seen as the best. Henry Kingsley married Sarah Maria Haselwood on 19 July 1864. In 1869, he moved to Edinburgh to edit the Daily Review, but soon gave this up and in 1870 became war correspondent for the paper in the Franco German War. Kingsley also published Leighton Court (1866), Mademoiselle Mathilde (1868), Tales of Old Travel Re narrated (1869), Stretton (1869), The Boy in Grey (1871), Hetty and other Stories (1871), Old Margaret (1871), Hornby Mills and other Stories (1872), Valentine (1872), The Harveys (1872), Oakshott Castle (1873), Reginald Hetherege (1874), Number Seventeen (1875), The Grange Garden (1876), Fireside Studies (Essays) (1876), and The Mystery of the Island (1877). Kingsley and his wife moved to Cuckfield, Sussex late in 1874, where Kingsley died of cancer of the tongue on 24 May 1876. Kingsley House at King's College School is named after him.